장음표시 사용
181쪽
fra valeant appellare . Baltit. tom. I. Miscellan. . sed hae non filii vera appellatio, ut patet.
IX. Anno Isos. Philippus Pulcher Galliarum Rex appellavit a Bonifacio VIII. futurum Concilium. Sed Bonifacium ut verum ae legitimum Pontificem non agnoscebant, aut se non ignoscere simulabant Galli , uti perspicuum est ex pluribus appellationum libellis apud Natalem Alexandrum in b. e. saec. II. O diffs. art. . , di alios. Praeterea appellabant Galli ad praedictam generale concilium .er ad verum, O legitimum Summum Pontificem . Quare ne haec quidem inter veras appellationes numerari posse videtur. X. Anno I 32 . Ludovicus Bavarus a Johanne XXII. anathema te perculsus, ad conellium Generala appellavit , O ad verum , o logitimum futurum Summum Ponti em , , ad sanctam Matrem Ecelesiam,o' Apostolieam Sedem ad alium, vel alios, ad quem, vel ad quo fuerit appellandum. Brotias, in Bouartus tom. v. . Sed Ludovicum Schismaticum, x haereticorum Patronum fuisse, neminem latet. Eo enim dementiae, & impietatis progressus est, ut Petrum de Corbaria Pseud Pontificem creaverit, & Johanni XXII. opposuerit. Qua de re praeter ejus aetatis Historicos, legendus est Alvarus Pelagius ιib. 1. de Planctu EecI. eap. 68. . Quamquam Ludovici appellatio, non secus atque quae superius memoratae sunt, vera non fuit appellatio . Hi enim omnes non suturum Concilium appeIlarunt, quod Conciliaum a Papa sejunctum supra Papam esse, atque Papae judicia ab hu- 'usmodi Concilio retractari posse, arbitrarentur, sed Conci Ilum appetatarunt, eui Papa prax steti quare a Papa ad Papam appellasse , aut potius novam a Papa, & accuratiorem Causarum cognitionem postulasse videntur.
XI. Itaque primus a Romani Ponti fieis iudicio appellari posse,
docuit Petrus Alliacensis in Tractatu , quem anno I 387. nomine Parisiensis Pacultatis obtulit Clementi VII. Antipapae. Quamobrem tempore Schismatis ea doctrina orta est, quo etiam opinio obtinere coepit, Concilium esse supra Papam. Negat id Bossuetus des. δε-
elar. cler. Gallis. p. a. ιib. I s. eaρ. 1 . r Ecee enim, inquit, triginta annis ante cMeilium coactantirese, eum necdum quidquam moveretur
ad ambos coηtendentes s Clementem VII. & Urbanum VI. in ordinem conciliari auctoritate eueadra , nostri in causis Fidei a Papa appellari posse ad docent. Sed fallitur Bosthetiis. Testatur enim S. Antoninus cp. 3. tit. 21. eap. 2. S. I . , Clementem VII. Legatos misisse ad Florentinos, ut hi Concilii convocationi operam darent, quo declararetur, quis esset verus, re legitimus Papa. Ergo etiam Clementis aetate id agebatur, ut ambo contendentes Conciliari a ctori-
182쪽
ctoritate in ordinem cogerentur. Velit igitur nolle; Schismatis tempore, di ex schismate ipso ea opinio, de qua hic agimus, originem habuit 3 quam postea male feriati homines etiam composito Schic male obtinere, voluerunt. Alliacensis quidem, & Parisienses Theol gi huiusmodi appellatio m Sehismatis tempore dumtaxat obtinere, sensisse videntur. Nam in eodem Tractatu Alliaeensis: Protectamur, i quit, quod pudquid hactenus in hac causa actum est , o quida id in ea itine , vel alias acturi, aut dicturi fumus , correctioni , O judicio Sedis Ap Roliea, o Sedentis in ea Summi Pontificis humiliter submittimus, diceη-tes eum B. Hierapymo: Hac est Fider, Pater Beati sinis , quam in Eccis sa didiemus eri. XII. Primum antem verae appellationis exemplum dederent oratores Poloni in Concilio Constantiensi. Cum enim Iibrum Iohannis Flanchembergi iam a Cardinalibus, & Nationibludamnatum .Martinus V. non damnasset, Futurum Cone ilium appellarunt δ Quare ram amam ausos Disie Polonia Regis Legatos , scribit Martinus Chromerus clib. I 8. de Gest. TOI . . Sed Martinus V. excommunicationis poena proposita, slentium iis indixit: Imo Constitutionem Constantiae in publico Consistorio edidit, in qua statuit: Nulli fas esse, a supremo Iudice , videlicet Apostolica Sede, seu Ryma-ηo Pontifice gesti christi ricario in Terris appellare , aut tutus Iudicium
δη cains fidei , qua tamquam majores ad ipsum , O Sedem Apostolicam defere de sunt, declinare. Hanc autem Constitutionem commentitiam non isse, ut vult Bossuetus cib. I. p. lib. 1 f. cap. 27.9, testis est Gersonius ipse, qui eam impugnare ausus est tractatu inscripto: cu modo, em au liceat a Summo Pontifice appellare. Ait quidem se eam non legisse, sed aliorum tamen testimonio editam esse, certior factus est.
XIII. Nihilominus quia ea aetate opinio invaluit, Concilium ense supra Papam, frequentiores etiam deinceps fuerunt a Papa ad
Generale Concilium appellationes. Cum vero memorata opinio, ne
quid praeterea dicam, falsa sit, quemadmodum hactenus ego validi iasmis argumentis ostendi, illegitimae quoque sunt hujusmodi appul
XIV. Quid vero, si Apostoliea sedes Episcopis, Principibus,
ae Regnis gravissimum jugum imponat λ Nempe excipiendum esse arbitror S. Ivonis Carnutensis consilium, quod egitur ep. a 83. al- 3ys. I uoniam iudieia Ecclesia Romana a nemine foris retractari posse , eadem Ecelesia Romana docente, didicimus, si qui aliquando se pr gravatos illius Ecclesia auctoritate, eonqueruntiar, hoc eis erestiμm da mus , ut non defcredant in AEuptam propter auxilium, sed ab illa adi am confutam, o inde expectent levamen, unde si conqueruηtvr ε
183쪽
eepisse grauamen, quia qua aliquodo corrigit paterna severitate, eadem frequenter colligit materηa pietate. Idem consilium dat etiam S. Be nardus ep. III. ad Innocentium II. . Ruιν, inmitem faetis mihi finitiam de vobis e. . . Extat quidem Tribunal chricti, sed absit , usad illud appellem vos . . . Itaque recurro ad eum , cui datum eia judieare de universas, hoe est ad vos: vox appello ad vos et judicate me , vos. Ut enim ajunt Innocentius I. de Nicolaus I. a Gratiano memorati C. sententiam. 3 s. q. s. & C. cum ex literis. de in integrum restit. Sententia Romana sedis potest in melius commutari, cum subreptum aliquid fuerit, aut ipsa pro consideratione aratum veι temporum , seu gravium necessitatum dispensat. one quadam ordinare disponit. Quod si R manus Pontifex querelas ad eum delatas , post accuratum examea inanes esse judicaverit, servandum tunc est Caroli Magni, seu potiatis Tiburiensis Synodi monitum, quod alibi descripsi c 1. p. cap. s. n. 4. rnempe semaada est eam ma suetudine humilitas, ut licet vix ferendum ab illa Sancta Sede imponatur jugum, conferamus, oe pia devotio
Expendis Decreta a Synodo Constantsens edita in Sessionibus IV. . H.
I. Vnodus Constantiensis Sess. IV. hujusmodi deeretum edidit i Hae Sancta S nodus coinantieasis Generale concilium faciens pro extirpatione praesentis schismatis, ac unione, reforma- tione Ecclesa Dei in capite , O in membris fieηda . in Spiritu Sancto legitime eoetretata .... ordinat, disponis, natuit, decemnit , declaro, ur sequitur. Et primo quod ipsa Synodus in Spiritu Sa cto congregata lagitime, rexerati concilium faciens , O Melestam catholicam militantem repraesentaas, potestatem a chri o immediate habet, cui quilibet eujuscumque status , vel digairaris, etiamsi Papalis exinat , obedire texetur in his, qua pertiaret ad fidem , ere extirpationem diacti Schismatis, σ reformatioηem generalem Ecclesia in capite, o in
Rursus Sess. V. statuit s auod quicumque euiuscumque eonditionis, flatur, digηiraris, etiamsi Papalis, qui mandatis, aut prae tis hujus Sacra Synodi, cujxscumque alterius consilii generalis legitime eour gari , supeν praemi r , seu ad ea spectantibus, factis, vel fendis, obedire contumaciter ωηtempserit, nisi respuerit, condigna paenitentia su iaciatur , O debite pratatur, etiam ad alia juris Dbsidia , si opui fue
184쪽
II. Iam vero synodus Constantiensis congregita est anno et et ad dirum Schisma comi Mnenduin, quo scindebatur Ecclesia ab annis O. Tres Romanos Pontificus tunc temporis habere Ecclesia videbatur,
Johannem XXIII. Gregorium XII. & Benedictum XIII. quorum si gulis Episcopi plures, Virique Principes, & Nobiles eum magna
Christianae Plebis parte, veluti legitimis Petri Successoribus, par bant. Quamobrem quinam e tribus illis legitimus esset Romanus Pontifex, dignosci eerto non poterat. Quamvis enim Johannes Α- lexandro V. in Pisana Synodo ereato, & jam vita suncto suffectus esset, cum tamen Pisanam ipsam Synodum veluti legitimam nouagnoscerent plurimi, imo eam rejicerent, qui a Gregorio, de Benedicto stabant, legitime quoque nec ne electus esset Iohannes, i certa saltem res erat. Petrus ipse Alliacensis, de Gersonius, qui Johanni studebant, id Assi sunt capp. concit. Labb. tom. I S. eol. 38. Imo in antiquo Codice Cardialis de Capranica, de Johannis electione haee leguntur orbar initim fuisse mitiosam, fama est. Quare nimia confidentia scribit Febronius ccap. 6. S. I 6. n. s. , Johannem a Concilio Constantiens habitum esse pro legitimo baad dabis. Gregorius quidem, qui Urbano VI. suffectus erat, multo probabilius legitimus Pontifex esse videbatur. Vide Rzynaldum ad an. I 376.
Quod si legimus in Actis Synodi Constantiensis sesi. I x. , Joha nem sententia sua depostioηis eo ensisie, er ex abundanti re uise s legimus etiam in Narbonensibus Concordatis , Gregorium sua spontecessisse cfess. 11. .
III. Itaque ad paeem Ecclesiae restituendam, & schisma eomponendum congregata est Constantiae Synodus. Sed ea a Johannec vocata suit, nec ei interfuere usque ad Sessionem a . nisi qui Iohanni parebant. Quamobrem Synodum illegitimam esse, causati sunt Gregorius, & Benedictus r nee immerito, uti ex iis, quae paulo ante dixi, compertum est. Q aod enim ait Natalis Alexander sae. 1y. in I 6. diss. q. art. I. η. 8o. , Oreumenteam suisse Ephesinam Synodum Actione i. quamvis abesset Johannes Antiochenus cum sui Patriarchatus Episcopis, non est ad rem. Ephesina enim Synodus Iegitime convocata fuerat, eique praeerat Actione r. s. Cyrillus Alexandrinus S. Coelestini Romani Pontificis certo Ic-gitimi Legatus. Sed ut ad Constantiensem Synodum regrediar, Synodus praeterea cSesi. I Gregorii Bullam, qua Synodum oecumenicam esse, negabat, & Johannem ei praeesse, vetabat, libenter excepit, annuitque, ut nova a Gregorii Legatis ederetur Synodi convocatio. Rursus r Hispani, cum Sigismundi Imperaroris opera Benedictum IIII. deseruissent, ad Sy um convenerunt , novamque
synodi c--atione' indixerunt, Hunc enim Sessi convocamus
185쪽
tres vero congregati responderunt e Vor miseratione divisa Episcopi , Presisteri, O Diaeoni cardinales, Patriarcha σς. dictam convoeati nem aeceptamus oec. Id vero argumento est, ne ipsam quidem Synodum, se cecumenicam esse, persuasum omnino habuisse . Quia enim obtrudit Natalis Alexander cib. η. 82. , oeconomiae causa id a Synodo fictum esse, ejus commentum est, cujus ne leve quidem Acta Synodi argumentum praebent. IV. Sed, ait Febronius eap. 6. S. I r. n. 3. cum Natali Alexandro cib. n. I. cujus etiam argumenta identidem re- sellam, quia Febronius cib. S. I. ait, plara de hac materia ab eo solide tractata Disie: Martinus V. 8. Kal. Martii anno a I 8. edidit Bullam adversus Semrores vicis, o Hiissi, in qua maηdat, ut qui de his Haresibus f pectus en, laterrogetur, O juret se credcre, quod quodlibet coηcilium generale, est' quod Sacrum concilium coinanistiense , universalem Ecclesam repraesentans , approbavit, O approbat - ι tamquam , inquit Febronius, emanata a corpore uaiversalem Ecclesiam
Sed huic ego argumento respondeo , tune demum certo mineumenicam fuisse Constantiensem Synodum, eum Martinus V. post Sessionem 41. electus, ei praefuit, eamque probavit. Cum autem Martinus V. ratam habuerit, de eonfirmaverit sententiam in Haer ticos a Synodo nondum oecumenica latam, jure statuit, ut destriaptae interrogationes ad Ecclesiam redeuntibus Haereticis proponere tur . Enimvero cur statuisse dixeris Martinum V. ut certo crederetur, quod apud Catholicos ipsos, ambiguum erat 3 nempe Constantiensem Synodum etiam initio oeeumeni eam fuisse e Johannes quidem a Turrecremata in Apologia pro Eugenio IV. negavit, eam oecume nicam suisse, & legitimam, antequam ad illam accesserunt, qui Gre. gorio, di Benedicto parcbant, quod sessione tantum I . factum est, quia nullus certo legitimus Romanus Pontifex eam congregavcrat. Quamquam ne postea quidem oecumenica fuit usque ad Sessi nem 42. cui Martinus V. legitimus Pontifex praefuit. Nulla Gnim unquam Synodus Oecumenica, & legitima fuit, nisi quae R mani Pontificis auctoritate ceu brata, aut probata est, ut statuit vetustissimus Ecclesiae Canon, de quo superius disserebam 2. p. cap. s. n. 3. . Iraque cum memoratum Diploma Martinus V. edidit, Synodus Constantiensis orcumenica erat i ideoque iure descriptas i terrogationes Haereticis proponi, jussit. V. Quamquam cum Constantiensis Synodi decreta confirmaverit Martinus V. huc demum eontroversa redit, an Martinus Sessi num etiam IV. di V. decreta confirmaverit s de praeterea an Synodus Disiligod by rate
186쪽
dus deeretis illis Romanum Pontificem etiam procul dubio legitiarn m Generali Concilio parere debere, statuerit. Itaque plurimi e nostris sentiunt, decreta Sessionum IV. & V. non fuisse a Martino V. confirmata. Hie enim Sessione ultima d claravit: Quod omnia, in fluuia deserminata, conclUa, o decreta in materiis fidei per praesens concilium conciliariter, tenere, inviolabilia
ter observare volebat, O nunquam contraire quoqao modo. Ipsaque sieeοηeilariter facta approbat , O ratificat, O non aliter, nee alio modo . Martinus igitur , inquiunt, confirmavit omnia decreta in materiis fiadet ne praesens concilium conciliariter, non aliter , aec alio modo. Decreta autem Sessionum IV. & V. neque Conciliariter statuta sunt,
neque ad materias fidei spectant. Non esse conciliariter statuta, sed tumultuario, sine diligenti consultatione, pluribus obsistentibus Con-eilii Patribus, & praeter Conciliorum consuetudinem, his argumen iis persuadent. I. Quia Johanne absente,& repugnante edita sunt.1. ia exelusum fuit suffragium Cardinalium. are Petrus ipse Alliaeensis c tris. de poteΗ. Eccl. r deliberatio, inquit, exclusa delia baratione dicti collegii, O non facta in eommuai sessione collatione vot rum , videtur mitis, non esse censenda deliberatio eoneiliariter factas. Johannes XXIII. in Literis ad Ducem Aurelianensem , & ad Ae demiam Parisiensem clom. I s. concit. Labb. col. Sos. conquestus est, Patres in Nationes suisse distributos, e quibus Anglicana paucis Episcopis constabat; & suffragia nihilominus juxta nationum numerum fuisse computata. Praeterea ad Nationum suffragia serenda ad missos suisse, non modo inseriores Clericos, sed etiam Laicos maia trimonio junctos tum nobiles , tum plebeios . . Denique Martinus V. confirmans ea, quae gesta, & decreta suerant in causa iclefi, Johannis Hus,& Hieronymi Pragensis, Constitutione, quae incipit: In Emιπηιι. data 8. Kal. Martii an. I I 8. tom. 16.coae. eoi. 77o. ait, se sanare omnes desectus, quicumque in condemnandis eorum erroribus irrepsissent, & quae deerant, a se suppleri. Nihil vero simile ait de aliis decretis. His argumentis,& aliis, quae quidem levia
non sunt, conficiunt, decreta, de quibus agimus, conciliariter condita non esse . Non pertinere vero decreta illa ad materias fideι, constare putant ex ipsius Sessionis V. Actis r ubi vocantur certa capitula pomodum eoUitutionum Synodalium, & distinguuntur a quibusdam Avis mentir ia materia fidei, O supeν materia Ioannis Hus. Hinc non temere colligunt, memorata decreta a Martino V. confirmata non suisse. VI. Sed his ego non omnino assentior. Arbitror enim Co
stantiensis Synodi decreta, de quibus agimus, ad Schismatis tempus esse restrenda, cum nempe plures sibi Petri Cathedram vi dicant
187쪽
dieant, nec quinam ex illis verus sit, ac legitimus Petri Sueeetar; plane constat: arque decreta illa, ut ad Schismatis tempus dumtaxat reseruntur, a Martino V. confirmata suisse. Id affirmarunt Iohannes a Turrecremita capes. Eugenii lib. v. de EceL eis. Ioo. , E genius IV. cconstit. Mo ex , aeneas Sylvius corat. habita Menna
anno edita a el. Muratorio tom. 1. Aneed. , O alii plures. In
hane autem sententiam pluribus, iisque validissimis argumentis ad
Ae r. Id apertissime signifieare mihi videntur Synodi verba;
Ait enim SUI. . : Haec Sosia Synosus constantiensit generale conet- Iium faciens pro extirpatione 'PRAESEMIS Scbimaris unione , ae reformatione EccIsiae Dei in capite, oe in membris fenda .... ad obtinendum Deilius, securius , liberius, oe aberius unionem , er reformationem Ecclesia Dei, ordinat oee. Decretum igitur Sess. IV. pertinet ad componendum Schisma, quod tunc temporis erat in Ecclesia, eum nullus
esset certo legitimus Pontifex. viare statuens Synodus , ut quilibet etiam Papali dignitate insignitus Synodi ipsius decretis obediat, non id statuit de Papa vero, & procul dubio legitimo, sed de iis, qui
tune temporis eam sibi dignitatem nullo certo iure arrogabant . Rursus Sess. V. ait: Hae sancta Syrodus constantiexsis generale conciliam faeiens s ro extirpatione PRAESENTIS Scbismaris Oe. Ergo utriusque Sessionis deereta ad componendum ejus temporis Schisma referuntur. VII. Sed notat Febronius ceap. s. S. I. u. 1. I s. n. s. post Natalem Alexandrum ib. art. v. n. I. , Sessione V. statui , Papam obedire 'debere mandatis hujus Synodi, cujuscumque alterius
concilii generalis. Non ergo, inquit, Papam dumtaxat incertum , sed etiam certum Concilii generalis mandatis obedire debere , statuit Synodus Constantiensis. Fallitur vero egregie uterque s quemadmodum quae sequuntur Synodi verba a Febronio praetermissa demonstrant: Nempe statuit Synodus, ut quicumque etiam Papali dignitate insignitus, qui mandaris hujus Synodi , σ eujuscumque alterius concilii generalis legitime eouregati super praemissis , seu ad ea pertinentibur, factis, vel fendis cte. Quae autem praemissa erant, ea ad extirpationem praesentis Sebismatis spectant. Ergo etiam Papa, quem statuit obedire debere mandatis hujas Synodi, O cujuscumque alterius concilii generalis , est Papa, qui tempore ejus, vel similis Schismatis eam sibi dignitatem arrogaret , ideoque Papa non certo legitimus. Ideo vero statuit Synodus, huiusmodi Papam obedire debere mandatis cujuscumque alterius C cilii generalis, quia eum Schisma, quod ab annis o. vigebat, a Pisana Syodo extinctum non esset, verebatur, aut vereri poterat, ne ipsa quoque, schismate nondum composito , d Isolveretur, 3 VIII.
188쪽
VIII. Notat Iterum Febronius lib. g. x s. n. ι. eum Natali Alexandro cibid. , Synodi Constantiensis decretum complecti non modo easum extirpationis Sebismatis, sed etiam reformationem EeeIesia eam in capite , quam in membri3, & ea , quae ad fidem spectant.
Verum I. Verba: Et reformationem generalem Melesia in capiate , o in membris, desiderantur non modo in novem MC Codici-hus ab Emmanuele Sehel strate memoratis differt. de Act. Constant. sed etiam in aliis r quidquid Febronius dicat eap. 6. S. I. n. r. , ea inveniri in praeambalo hujus deereti, ct adhue magis authen- eice in primo decreto Sessionis V. Verba vero ad Fidem desiderantur in prioribus Concilii editionibus, in Hagenovensi anni I seo. in Mediolanensi anni Isar. in Parisiensi anni isti. in Coloniensi anni 1yso. primumque Crabbeanae editioni anno Is 38. inserta sunt. insunt quoque in pluribus Codicibus, etiam Concilio Synchronis, memoratis ab Hermanno Nonderhardi, & ab aliis. 2. Etiamsi genuina sint, ea ad Schismatis tempus dumtaXat sunt reserenda. Nam quod attinet ad priora verba r Et reformationem m. Synodus non secernit extirpationem Schismatis a reformatione , quasi Papam parere velle Concilii alterius generalis decretis non modo Schismatis tempore, sed etiam semper quoad resormationem: Sed exιiryationem schismatis, e r reformationem EeeIesia in capite simul eonfungit. Decretum igitur reserendum est ad relarmationem Ecclesiae tunc temporis necessariam, ut ii, qui Ecclesiae Capita se inscribebant, iri ordinem eogerentur. Sed ad Schismatis tempus reserenda sunt etiam verbat ad fidem. Scilicet Pisana Synodus abdicandos esse statuerat Benedictum XIII. & Gregorium XII. Sed eos ante abdicare ausa non est, quam haereticos eos esse declarasset. Haereticos autem ea de eausa illos esse censuit , quod sponte se abdicare Pontifieia dignitate noluissent. Ea enim pervicacia Ecelesta paei adeo noxia, schisma, & haeresis esse credebatur , ut colligitur ex propositione 8. Petri Alliaeensis ; quae est huJusmodi: In casu praedicto, dam selliret Pontifieatam ob Eeclesia unionem diamittere renueret, Papam tamquam haereticum, σ schismaticum condemnantes,
ct dictam condemnationem justam , ct ean icam fore , similiter Uereηter, nullatenus haretici sunt censeηdi, sed magis oppositum pertinaciter assere tes. Quare etiam Concilium Constantiense ut viam sibi sterneret ad deponendum Johannem XXIII. nisi sponte ipse loco cederet, declaravit, Papam tempore schismatis parere debere Concilio generali in his, quae pertinent ad fidem a ut nisi obediret, eum haereticum d clararet , eoque nomine dignitate privaret a quod & factum est. En igitur, quam ob causa m addita sunt verbar or ad fidem. Caeterum
'alde anceps suisse videtur Synodus tum de sua in Johannem, etsi
189쪽
non certo legirimuin, auctoritate, tum de nota haereseos illi affixa. Pronunciata eaim in eum depositioinis sententia, nondum tamen depositum esse censuit; sed satim cardinaler, D Mari, pluresque tractaverunt materiam , quia Papa eoasextiret sententia sua depo-sιionis , O ex abuxtanti renunciaret, dc re ipsa conseiasit, cx abundaηti renania it. Sed quidquid ea de re sit , illud ex iis, quae diucta sunt, certissimum esse, arbitror, verba: ad fidem, cir extirpati dem Schismatis , σ reformationem Teclesiae is capite, in membris adi utriunave Sessionis deereta ad siagulate illud schisura , & ad simile
aliud esse referenda. IX. Sed ait praeterea Febronius sibid. r Synodus suam potest tem ex eo deducit, quod repraesentet Ecclesiam,&quod errare nox Possir. Haec autem cuivis generali Coneilio conveniunt, sive solitia ina sit, sue non sit. lVerum fateor, Synodum absque R. Pontifice repraesentare E clesiam, sed eam, quam eo tempore repraesentare potest, idest man cam, & suo Capite, atque Pastore visibili carentem. At vero se dente in Petri Cathedra legitimo Capite , & Pastore Ecclesiae, nego
Synodum absque eo Ecclesiam universalem repraesentare. Fateor quoque Synodum absque Romano Pontifice errare non posse tem
pore schiseratis, quoad ea, quae directe pertinent ad Schisma eo Ponendum, & indirecte ad. fidem; sed nego, errare non posse Syn dum se sola definientem, Sedente in Petri Cathedra legitimo Poristifice. Synodus autem Constantiensis declarat, se repraesentare Ecclesiam, seque esse in Spiritu Sancto legitime congregatam ad extimpationem prasentis Schismatis oee. Ergo frustra concludit Febronius, ejus synodi decreta etiam praeter schismatis tempus locum h
X. Denique ait Febronius I. g. rs. n. s. r Gersonius in operibus , qua is ipsa C stantiensi Synodo edidit, totur in eo est, ut aactoritatem concilii eajuslibest in quemlibet Papam statuat. Pauci e mco Dux , qui ignorant , decreta coananitensia juxta Gersonii votum eo
dita fuisse. Sed & Cardinalis Julianus cib. S. I. u. 3. Eugenii IV.
Legatus , & Synodi Basileensis Praeses eum omnibus. Nationibus, quarum Tralati plurimi quidem: adsuere enim Sessioni II. Septem vel no-Vςm SIMO aderant, post sexdecim annos Constantiensis Synodi d creta de Papa certo intellexit.
Sed Gersonii quidem privati Doctoris auctoritatem frustra jactat Febronius. Ego quidem Constantiensem Synodum vener T , sed Gersonii auctoritatem flocci facio. Non me latet, operae plurimum in id contulisse Gersenium, ut Synodus statueret generatim , Syn dum se Salam esse iupra ripam, sed novi etiam, prudentissime Synodum
190쪽
nodum Constantiensem ab ea re definienda absti isse: Id quoque
novi, Gersonium ineptissimis argumentis hujusmodi causam egisse, quae vel adolescentem Theologum dedecerent; quod ego facile demonstrarem, si Gersonii auctoritatem tanti aestimandam esse arbitrarer, ut ei rei a me multum operae dandum esset. Unum ego
Febronium rogo, ut scilicet ostendae, Mereta Sessionum IV. & V. ad Gersonii mentem suisse adornata. Id enim multo praefidentius
Quod vero attinet ad Cardinalem Iulianum, primo quidem is nimium sibi auctoritatis arrogavit, Eugenii mandata praetergressus. Sed ad meIiorem frugem tandem rediit, Basileenses deseruit, Eugenium secutus est, & quae pro Synodo Basileensi gesserat, & scripserat, retractavit, teste Pio II. cin Bulla retrae . , qui se quoque Juliani exemplo ad ea retractanda, quae pro eadem Synodo scrips
rat, permotum fuisse, fatetur. a. Syn laum Constantiensem decre-ra sua ad Papam certo legitimum retulisse, eo argumento confici hat Julianus, quod id etiam facto probatum sit: Nam propter um m de tribus casibus concilium privavit Ioannem , propter alterum privavis Benedictum. Istiusmodi autem argumento falso concludebat Iulianus, Synodum sua decreta ad Papam certo Iegitimum retulisse , nisi & uterque Pontifex certo legitimus suit, & veluti Iegitimum utrumque Synodus agnovit. Fuisse autem utrumque Pontificem legitimum, Catholicorum nemo dixerit: utrumque veluti legitimum a Synodo habitum esse, nemo nisi inepte a firmaverit. Falso igitur ex facto concludebat Julianus, Constantiensem Synodum ad Papam etiam certo legitimum sua decreta extendisse. Itaque Iulianus, non secus atque Basileenses, Constantiensis Synodi decreta contra ipsius Synodi mentem ad Papam eerto legitimum retulit. XI. Secundor Ante Sessonem Ao. Act. coηeil. a SehelRr. edit. contendeFunt cum Ita Iis, Hispanis, & Gallis Germani, ut prius de Re formatione ageretur, quam eligeretur Pontifex ι sed illis hi tandem cessere ea conditione, ut electo Pontifice, Reformationi opera daretur ante ejus eoronationem. Qua super re fuerunt factae diversae forma decreti , de tandem fuit dictum , quod Papa electus ligari non potest. Priora ergo decreta ad Papam certo legitimum non spectanis Papam enim certo Iegitimum ligari non posse, Synodus ipsa
XII. Respondet Natalis Alexander U. art. a. n. s. I. ea verba prolata esse ab aliquibus Deputatis in aestu disputationis . Sed nemini facile persuadebit Vir doctissmus, eos, qui Sessonibus IV. NU. statuerant, Papam etiam certo legitimum, ut ipse arbitratur, generali Concilio parete debere, postea disputationis aestu abreptos, post Z a pluria Disiligod by COrale