De Pseudophocylidea

41쪽

Θ quod, qui eo compoSuit, ecutus sit pervulgatam GTaecorum opinionem corpus, cum cinis fiat, ad terram, animum ad aetherem, undae profectus est, redire rideoque eum inferos nullos esse necessari credidisse cum contra inferorum regna, ubi mortuorum animae degunt,

Πῖν γινομένων

praesertim cum exitus concinat cum s. 79 μη πιστευε τηχιora, Di δ'ωρεκέως πέρας ο ρει

De s. P μηδὲ δίκην δικύσης, ποὶ ἄμφω μυθον ἀκουσης confer Cic. ad Att. VII, 18: Ego nim, dii illud ψευδησιόδειον, ita enim putatur, ObServo et μηδὲ δίκην Solinuid0win D Pitth00. Ott. 1842 ad χειρωνος πο- θῆκας, quas vulgo Hesiodo tribuebant, referendum esse

42쪽

hunc versum putat. Alii ipsam sententiam ad lithoareferebant cir Sch. Euripid. Hippolyt. 263. - Ο δὲ λύφρaστος, ῶς τὰ Σισυρου λεγόμεν καὶ Πιτθέως, δοκμηδὲν 4γαν, Μηδὲ δ&ης incloyci . d. v. Alii postrem Democrito tribuerunt ita ut dicor nobis liceat, proverbium olim prim evulgatum, mox adeo indoliciis fuisse, ut saepe adhiberetur, et a posteri non uni auctori adscriberetur. At ad orba Luciani De calumn non temere red. e. 83 - ποιοτην - δοκῶ τι δριστον πήγειν etc λόγρο ευ μύλα περὶ τουτω- ονη-μενον, πιλ- λον δὲ νομοθετήσαντα αγησὶ δὲ Ῥηδὲ δίκην 3. n. d. a. ἀκ. - Scholi ta ait Φωκυλίδης - vel Φακυλίδου alius ob Φωκυλίδην ποιητήν μοι δοκε - quae per-

pondunt mihi Scholi tam veterem hocylidem respexisse non seudophocylidem, ut credit oram in tum est. At quot fortasse istius carminis versus antiquo illi Milesio recentior auctor surripuit lQuem Vedium, dum ornays XXVI dolondum censet, et in editionibus suis ero et Crustus ut subdititium cancellis saepserunt, Otto oram ut partem poematis tueri Studet, cum traiciat s. 7 ante 86 8 Μηδὲ δίκην δικήσης, ποὶ δραρα μυθον ἀκουσος 86 Μηδε ποτε κοίνειν δαημονα δνδρa Μοης. Quod eroi n0n probatur at nobis permira eum fecisSe credimus, quod consentaneum est poetam ei quem all0quatur, priu Suadere quid ipsi judici agendum Sit, quam quale alio legat judices tum quod Sequente VerSUS apte excipiunt praeterea Seudophο- cylidus notissim illo dicto vers. 7- doctrinam, is sequi videtur Deut XIX, 17ὶ - καὶ στησονται οἱ δυο

43쪽

Cum versibus 125-8, attento quo dispositi sunt ordine), D. δήριον ἐρωτικον anacreonticum 2 Crus. Aia ἐρωτικόν :

Borghio Empedocles potius huius sententiae auctor Videtur: D. lut de Fort. c. Eπεὶ τυχη γε καὶ φυσει γενεσεως

ἄμεινον τα πλεχτα των ἀλόγων κεχρηται . in μεν γαρ ωπλιστα κε ρασι καὶ Ἀδουσι καὶ κεντροις, αυταρ πίνοις, φησὶν Κρισαδοκλῆς,

44쪽

versus 144-6, ut supra diximus, o Sis libro deprompti Sint, S. 144 tamen ἐξ λιγου σπινθῆρος θέσφaτος υλτα υλη. conflatur iisdum fere verbis quibus Ρindarus dith ΙΙΙ, 35ὶ - κaὶ γειτόνων πολλοὶ Maυρον, a vara ἔφθαρεν, πολλὰν δ' ει πυρ ἐξ ἔνι σπέρματος ἐνθορον diorωσεν υλaν Versum 162

scholiast Hermogenes Rhet. . V. 441 tamquam or culi pollinis inlusi dictionem affert i, quocirca poeta

motu 0St, ut etiam versum 163 annecteret: ουδ αυτοῖς uaκaρεσσι ' πόνος 'dρετὴν μέ Haec quocum illud conferendum celeberrimum Hesiodi: - τῆς αρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπηροιθεν ἔθηκa doήνστοι - et illud Epicharmi apud Xen0ph0ntem Mem. I, 1, 203 - των πόνων πολουντες π Ha drao αμὶν τοὶ θεοὶ - Locution illa μύκαρες versus 63 seudophocylides adsignificare conatus est, ut optime Bemay animadvertit, ingente naturae vireS, qua veluti actuosos Dei ministros vel operarios effingit, cuius voluntati obsequuntur idque juxta Ρsaim. 104 4 - ὁ περιπατων ἐπὶ νέμων ὁ ποιωντους dγγέλους υτου πνευματα . . . Quod etiam invss. 70-5 venire credibile est, ubi luna, coelum, terra maria, flumina et υρar Ma et et id ρες dicuntur.

Olympii enim contra χεῖ ζωοντες curi negotiisquep cui degunt.

οἴυβελεῖς χαιτα νωτοις επι πεφρικασι, καλυποδεδεχται καὶ ρ μφιεσται φολίσι καὶ Ἀχναις, καὶ χηλαις καὶ Hai ἀποκροτοις - μονος δεαν -ος κατὰ Πλάτωνα, γυμνος εαὶ ἄνοπλος καὶ ἀνυποδετος καί αστρωτος π τῆς φυσεως ἀπολελεισμαι, ἀλλ' εν διδουσα πάντα μαλθάσσει κατα τον λογιηιον καὶ τὴν πιμελειαν καὶ τὴν πρόνοιαν

' Num forte, ait Goram, ilesio illi oraculo necessitudo quaedam cum antiquo ri ylide intercessit Ego non dubito quin hic versus ab antiquo meta ilesio adhibitus fuerit.

45쪽

Scriptor hocytidea estne Alexandrinus 3 Ita sensit jam l00c illum 4 Alexandrinum Iuda0um s appellan8; ita et Bernays, qui pro certo statuit serisimilius esse Iudaoum in Aegypt potius quam alibi eo usque audere potuiSSe, ut documenta de praeceptis divinis obsorvandis traderet ea in regione qua potissimum idolorum cultus expolitior omnes vitae usus pervaserat, atque familiaris quaedam consuetudo inter Iudaeos et 0gyptios into cesserat, tum lexandri Magni, tum tolomaeorum favore et auctoritat adiuta. Alexandria enim Iudaui multitudin ut auctoritate vigebant sub Ptolomaeo Sotore, qui coloniam Iudaeorum deduxerat, atque, ut ait esseling De Iudaeorum a chontibus orat. 1738 cap. 3.' quasi civitatem in civitat efficientes, proprii legibus, thnarchi et templo, ab Aegyptiis separati, utebantur Ioseph Anti l clud. XII, 1, 3 do tolomaei benignitate erga Iudaeos in Aegyptum abductos, quamquam antea Ierusalem dolo capta

46쪽

nullos Iudaeorum illuc venisse vel bonitate soli vel lib0ralitate Ptolomaei allectos: -- λέγοι νουδε των βλλων

αες 525 πέντε Mοιρα τῆς πόλεως εἰσιν - τουτωνδυο γονδαλα λέγονται, διὰ et πλεί-ους Σουδαίους ἐν

σπο δες - Et qui plura de Iudaeorum conditione scire Vult perlegat cap. 4 Lib. HGos. Hau Anticlud ubi describuntur jura ac privilegia Iudaeis concessa ab lexandro Magno, tolomae Lagi, tolomae Ρhiladelpho, qui postremo tota Syria Vi et armis Occupata et ου τοῖς ἐν Αἰγυπτω θεοῖς χαριστήρια τῆς νίκης ἔθυσεν, dλλὰ, παραγενόμενος εἰς γεροσόλυμ- πόλλὰς, ως Τμ νομμόν ἐστιν, ἐπετέλεσε σως τω - , καὶ δν-γκε δνα tuam τῆς νίκης δειa. c. 4 H. - raeterea versus seudo

47쪽

Aegyptum aperte indicant, cuius mores sepeliendi describit Diod 1, 1 3. Item Si quis perpendat quot e

sus et mare et nautica re memorent, quarum, Salomonis tempore excepto, Iudaei alaestinenses prorsus immunes fuerunt, facile Alexandriam in memoriam revocabit. Versu 25 erga naufragos misericordiam admonet, quoniam migatio est incerta: ναυπους οἴκτειρον, ἐπεὶ πλόος ἐστὶ αδηλος. Vs. 131 et etiam navis sapientiam gubernare s dicit: σωρὶ καὶ νῆα κυβεom, VS 1 52 4 idem At ac seminare in ponto improbo benefacere

' κακον ευ ρξης σπείοειν ἴσον ἔστ' ἐνὶ πόντωPost versum 159, qui dicit esse in vita omnigenum puS, si laborare volueris, statim primo loco subjungitur: Nauta es, navigare Vis, mare Si Spati0Sum s - θ υτιλος εἶ, πλῶειν ἐθέλεις, υρεῖ ocliaso VS 15 - ma-θμιν μὴ κρουειν ἐτερόζυγον δλλ' ἴσον ελκειν - VSS. 39-41. ἔστωσαν δ'ὁμότιμοι ἐπήλυδες ἐν πολιήταις. ντες γαρ ξενίης πειoωμεθα τῆς πολυπληγκτου χωon σου, βέβαιον ἔχει πέδον δνθρῶποισιν. Alexandriae optime convenire quam frequentare h0Spites solebant, ibique incolarum judaeorum magna para haud dubi mercaturam gerebat. Item A. 27 - κοινὰ πήθη πύντων ὁ μος τροχύς amaτος δυος - Symbola quibus Aegyptii utebantur memorat. Narrat enim Clem AleX. Suom. Lib. V. c. VIII.

) επεντα σο παρασχίστης λίθον χων αἰθιοπικον καὶ διατεμον - νομος κελευε την σαωκα νεκρου), παραχρῆμα φευγε δ μω διωκόντων των --αροντων, καὶ λίθοις βαλλόντων,λι δε καταρωμενων καὶ καθαπερεὶ το μυσος εἰς κεῖνον τρεπόντων;

quasi ut cadaveris laesi peccatum in hunc solum, παρασχίστην - recideret, unde colligitur et ipsis Aegyptiis odiosum esse hunc

48쪽

- 44

morem, quamvis lege probatum. Apud quos tandemitolomaeus miladolphos medicis Herophilo et et Erasistrato concessit ut cadavera artis in usum ecarent, quem morem, in dies magis vigentem, seudoph. 2. 102 Perstringit cla Ber ardymist. L. Τ. I, 364.

49쪽

dium secundi saeculi post h. n. qua aetate Christianaroligio adeo longe lateque diffusa est, ut nemo eam morare possit quod vero nulla in carmin extent .a vestigia, id n0s intra 15 anno post h. n. eonSiSter cogit. At auctorem Iudaeum SS demonstravimu γνωμας suas ethnicis dedicantem qua re perpenSa, Simulque ea-lamitatibus, quae genti judaicae uno saecul ut dimidio post h. n. illatae sunt, praecipue Vero templi Heroso- limitant xcidio, consideratis, nemo erit, qui ibi persuasum habeat, Iudaeum adeo studio flagrasse innicis monita legesque morales tradendi, cum in hoc maxime tunc Iudaei hollenistae adlaborarent, ut Scripti Se Suamque religionem tuerentur. Annum igitur septuagesimum p. h. n. transilire vetamur. Hinc Bernnys tempus, quo Seudophocytidea exarata fuerit ab anno ducentesimo a. h. n. ad Septua-geSimum p. h. n. deemTere, pro certo habet. Verum non Sati animadvertit quae quantaque auctor noster o libris sapientia Salomonis et Sirachi exhaus0rit, quorum eruditi recentiores illum circa dimidium alterius saeculi a Ch. n. confectum reputant, hune e Sermone judaico in graecum conversum ' non multo post tempore fuisse arbitrantur, nempe sub tolomaeo Eve get secundo hiscone 145-16 a. h. Si igitur ita resse habet, Seudophocylideam non anto oculi secundi exitum compositam fuisse patet. Insuper Ptoloma0uSΡhisco, ristarchi grammatici discipulus atque viginti quattuor librorum 'Γπομνημήτων --uetor, quo non semel thonaeus laudat, undique codice congregabat emebatque qua etiam de re plurimis pecuniae avidis

' quin immo ipse huius libri interpres se translationem confecis8e, regnante tolomaeo vergete, profitetur, quem eruditi recentiores vergetem II esse existimant.

50쪽

persu it, ut ei pera sua pretio venderent, quibus veterum Scriptorum nomina imposuissent. Quod serius Iuba quoque, umidiae ac Mauritaniae Tingitana et Caesariensis rex, praestitit: qui scripta pythagorica, quae genuina putabat, magna cura collegit atque David Schol. in Aristot. 28' 1 seqq. refert nonnullos compilatores supposititia pretio venditare conatos esse Apocryphorum tum maxime florebat aetas. Saeculo primo a. h. n. neopythagorica schola Vigere coepit, quae religione et auctoritat antiqui philosophi innixa, morum praecepta, a latone, Aristotele, Stoicis deprompta, Severa ac paucis expedita tradebat.

Verisimile est hanc philosophiam initiis primi a Ch. saeculi Alexandriae principium habuisse soli Zelier Phil. d. Oriochen, p. 98 Susumit --riuch Lire inde Alex. Zoites II, 3323.

Quae perpetu inclaruit plondore duobus etiam sequentibus saeculis, donec neoplatonicis disciplinisse mixta osti lurima ad illam scripta, sub alieno nomine edita, pertinent, ut τι et Περὶ νυχας do uos καὶ φυσιος cuiu auctor imaeus Locrensis perhibetur; do Περὶ του παντος φυσιος quod opus hello Lucano adscribitur, atque multa alia falso tributa Brontino, heano, Aresae et aliis praecipue Vero ea moralia Scripta quae Hippodami, Hipparchi, Callicratidae, Poli Lucani, Dionis, Brisonis et aliorum nomine ad nos prvenerunt; nec non carmen quod et Musa ἔπι s hinscribitur, falso antiqui ythagora nomini addictum T Xoυo επι non minus quam seudophocylide ea supplebant, quae phi-