장음표시 사용
31쪽
act0rem se ipso mortuo summam statim accepturum non esse itaque ἀποτιριημα dedit. Ex hereditate pecunia solvenda est fortasse non prius, quam actor et Spudias de bonis dividendis pactionem fecerint, persolvetur Polyeuctus autem cum non ignoraret multum saepe temporis dilabi, donec hereditas divideretur, testamento onstituit, ut actor fructus domus pignori ypositae perciperet. Quaecum facta sint, actoris haud ita multum interesset, decem minas ipsas quam celerrime accipere, si re Vera mercedes cogere posset. Itaque non miramur quod de die debiti solvendi actori cum olyeucto omnino non conVenisse Videtur, cum Ἀποτιμημα dabatur.λ)Sed haec relinquamus: Videamus, quomodo actor pudias et ' recontradictiones repudiet. Cum testes Vocat, qui confirment ob adlata. euctum nunquam desiisse confiteri se decem minas actori debere ς 6, 16), tum legem adfert, qua disertis verbis vetari contendit litem intendi de pignore a Polyeucto dato. Quae lex accuratius tractanda est, nam quae insunt difficultates inter viros doctos GntroVersias procremerunt. Duobus autem orationis locis legem laudatam invenimus:
dπετίμησεν, εἶναι δίκας si αυτοῖς ἴτε τοῖς κληρονύμοις. 10 θύμος ο οἰκώ των ποτιμηθέντων τι δικην εἶναι πρὰς τους εχοντας. Sancitur igitur hac lege, ne ei, qui aliquid ppigneraVerunt, aut eorum heredes de pignore litem instituant eis, qui pignus acceperunt. Atque, quod lege constituitur, neminem spectat nisi eum, qui pignus dedit esusque heredes), alii actiones intendere possunt; cf. Hiigi l. s. Sed quam ob causam hanc legem latam esse putemus Sunt qui existiment lege praescribi, ut eis, qui pignus acceperint, liceat sine ullo iudicio in pign0ris possessionem ingredi, si, quod ab eo, qui pignus dedit, solvendum est, die c0nstituto non solvitur cf. Ρlatner, qui ex duabus quas profert interpretationibus hanc probat; Buchsenschnig, halhelm, eauche ll. s. Verum est sine dubio, cf. GradenWila, infithrun in die apyrushunde Ι 1900 p. 115:
32쪽
quod viri docti contendunt et p. 26), sed hac lege hoc non Onatituitur, nam aliis Verbis aua accuratius dicere debuisset, quid vellet, is, qui legem tulit. In primis autem exspectaremus lege dilucide significari eum, qui pignus acceperit, in iudicio i. e. lite non intenta in pignoris possessionem ingredi posse Demosthenes
autem ambobus locis ἀπετιμησε qui pignus dedit; g 10 προς
τοὐς ποντας adVersus eos, qui pignus acceperunt testatur, eis qui pignus dederunt non ieero litem intendere creditoribus. Quo accedit quod pignorum, quae nos vocamus Verfallen', in lege mentio omnino non fit, atque si de his pignoribus ageretur, quod illi censent, lex a Demosthene hac in oratione nullo iure adlata esset, nam domus a Polyeucto pignori Opposita nondum actori committenda est, cum dies solvendi nondum Venerit. Mitis igitur lex interpretanda est atque audiendum, qu0d suspicatus est gant mene Studien l. s. lege praescribi censet, ne debitor confiteatur quidem debitum extare, sed de pignore creditorem in iudicium vocet quod fieri posse censet, si creditore ipso mortuo debitor pignus creditori datum esse contendit, non eius heredibus aut, si debitore mortuo eius heredes litem instituunt, qu0i ipsi pignus non dederunt, sed debitor Ne haec fierent, legem latam esse, ita ut Attici hac lege praestarent die nansetatbainei des Psandrechtes Quam sententiam nimia diligentia excogitatam esse, quod fieri non potest, ut pignus alicui ut personae detur, mihi persuasit misi p. 144, qui ipse vir docto ganto quoque adsentiente arch. p. M. p. 100 aliam viam ingressus p. 137 proba Vit, quod iam latne sp 306, priore loco protulit: si pignus datum est, debitum extare negare non licet, de debito igitur actiones intendi non possunt: liber die Existen de Forderun dari nichimsi progessieri erden. Quae legis interpretati sola mihi recto tala niti videtur, neque latnero adsentior, qui hanc cum illa
priore loco commemorata arcte cohaerere arbitratur; nam si lege constituitur, ne de debito, pro quo pignus datum est, lites sint, inde non sequitur debitoris esse pignus actione non intenta creditori committere, si die constituta non solvit. Hac de re alias leges fuisse putandum est Sed ne silentio praetereamus argumenta esse, quae obl0- quantur, aut quidem obloqui videantur interpretationi nobis probataei Legimus o lege sanciri ne lites intendantur πρὀς τοὐς
εχοντας, unde plerique y colligendum esse censent constitui, ne in Ρlatne II 306: Das ἔχοντες deutet darint hin, da dem sanct
33쪽
ius vocentur ei in quorum possessionem aut dominium pignus venit; atque inde nata est illa sententia supra commemorata agi in hac lege de pignoribus, quae nos vocamus ver alien'. Sed si res ita esset intellegenda, lex a Demosthene laudata non quadraret ad
rem, cuius causa laudatur, nam actor adhuc neque in Possessionem domus oppigneratae Venit neque in possessionem Venire studet. cf.
p. 26, aliterinitia p. 137 adn. 4. Nobis verba ita interpretanda esse identur, ut subaudiamus πρὴς τους εχοντας τὼ ἀποτ0 ημα atque vertamus: ego die, die das fand bestelli erhiaten haben, non gege die, die das mand nae V6rtali ram Besit sint u rigentum haben. Neque nostrae eos interpretationi obloqui, quod actor pudiam non solum lege sed etiam aliis argumentis refutare studet, mox videbimus; sed antequam hanc rem in disquisitionem Vocamus, hoe absolvamus pro vero habemus eum qui orationem habet litem intendisse pudias undo ei dedimus nomen actoris) actor accusavit, 8pudia accusatus est. Sed cum lege illa, si recte iudicaVimus, On-8tituatur, ne is, qui pignus dedit, eum, qui pignus accepit, de debito in ius Vocet, quomodo suo iure actor contendit Spudiam legemiaesisse, quamquam non pudiati actorem, sed actor pudiam accusavit Quibus rebus primus atque id magis quam opus est Eanto offensus esse videtur arch.-ep. . p. 110). Neque enim refert, uter alteri primus diem dixerit Spudias, cum actorem impediat, ne mercede cogat et ad iudices vocatus, quod fecit, defendat, aeque contra legem agit, ac si adversario litem instituisset, ut de debito eertaret. Ut aliis verbis utamur legem laedit, qui, postquam pignus datum est, debitum extare negat, sive ipse litem intendit ei, qui pignus accepit, sive ab illo ad iudices vocatus ita se defendit, ut debitum extare neget. Quae si recte explicavimus, non habemus cur cum Viro docto gant Demosthenem obiurgemus de astutiis
Iam vero quaerendum est, num iure ac merito mirentur ei,
qui a nobis dissentiunt de lege interpretanda, quod actor magno opere id agit, ut demonstret olyeuctum semper confessum es8 Sedecem minas debere, cum satis habere posset secundum legem adlatam contendere de obito litem intendi non posse, si re eralom constitueretur, quod nos contendimus: et eauchet III 82. quod ne iure mirabile videatur, perpendendum est, quibus contra-ysandet Sache esidit, ΑΡ' 836: kein Magrech gege de mand- inhabor. Demburg Iandrech nach de Grundsaige des eui. 6m. Rechis I 1860 p. 4: Au das Rech de Arrestierungadnnte sic das Geset beriehen. ct Bitia L s.
34쪽
dictionibus Spudia utatur. Neque eum recta via contendere debitnmnon extare consentaneum est, nam hoc si faceret, palam contra Iegem pugnaret alia intur via progreditur: lege sanctum est, ne lites intra debito, si pignus datum est, sed non constitutum est, ne quis queratur, quod pignus iniuria acceptum sit. Quam ob rem Spudias, ut ex compluribus orationis lacia cognoscitur, contendit actorem pignus per fraudem accepisse ita, ut et ipse et Polyeneti Mor olyeuctum senem moriturum impellerent, ut per testameninae
pignus daret, quamquam pecuniam non deberet g 12, 16 πέμοθπεισθέ τα,4 19 δικαιως καὶ προςοφειλομένων πετιμησε, ει γε δικαίως μετιριηθη. Quod, ut tuticibus persuadeat, si Spudiae
contigerit, dubium est, an actoris causa bonum eventum habitura sit, nam pudias provocare videtur ad legem latam do testamentis
irritis optime servatam apud Dem. XLVI, 14, brevius apud Hyper. c. Athen col. VII g 1 P. cf. Aristot de rep. Athen. 35); in primis velim animum intendas in haec legis verba et γήρως et νοσον ενεκα ,
fortasse etiam huc pertinet mi γυναικὶ πειθομενος Sed si Spudias demonstraverit testamentum esse irritum, una demonstraverit pignus testamento datum vanum esse et deinde ei licebit de debito ipso certare legem enim non laedit, nam pignus pro debito datum nihil iam Valet. Atque quod nonnullis orationis locis nisi suspicamur pudiam contendere testamentum esse irritum, Verba g 19 ως δικa ς καὶ προςοφειλομενων μετιμησέ μοι την οἰκίαν ὁ Πολυευκτος melius intellexisse nobis videmur quam Zanto, qui Vocem ποτιμημα premens locum ita interpretatus est, arch.-ep. . p. 111 Spudias demonstrare studet ποτιμηρια, i. e. pignus privilegiis quibusdam
Ornatum actori datum esse, quamquam pignus simplex, ut hoc verbo utar, praebendum erat itaque pignus irritum est. Cuius sententiae fundamentum recte positum esse negamus, ut supra Satis exposuimus, nam noti ἀποτιμημα non tam angustis finibus continetur, quam Setanto arbitratus est.
Atque eadem de causa hanc legem respicere omnes hypothecas existimare licet omnes hypothecae nomen ποτθιημα habuisse Videntur eo tempore, quo lex lata est, neque non ad omnes hypothecas quadrat, quod lege praescribitur. Neque alia plerique virorum doctorum, qui legem interpretati sunt, censuisse Videntur, nam ο-quuntur generaliter de pignoribus Platne II, 306 Demburga, 74;
Seiungit quidem ἀποτιμήματα ceteris hypothecis Bilchsenschut 491, cum in sua interpretatione haec dicat die ποτιμa ματα indaber in dieserrainsicli de Hypothehen glelchis achien' eadem
35쪽
Quibus rebus ad finem perductis transgrediendum est ad secundum actoris crimen Spudias pecuniam et nonnullas res a Polyeucto aut eius uxore acceptas in hereditatem inferre recusat Quomodo singulae res se habeant, examinemus:
a Duas minas sibi debitas olyeuctum moriturum Aristogenes testatur a Spudia exegisse εγκαλεῖτ), quas pudias neque olyellet solvit equo in hereditatem intulit. Uxor autem Myeucti, cum moreretur, ρομματα reliquit, quibus pudiam pecuniae debilarem esse demonstratur; g 8, 22.b Duodeviginti minas olyeucti uxor Spudiae mutuas dedit, quas adhuc non reddidit argumento sunt eadem γρύμματα a Pol
Ac primum exstitit quaestio, quando olyeucti uxor pecunias minas dederit etiam actor pecuniam accepit, L ): cum olyenetus esset inter Vivos Bunsen, de iure hered. then. p. 57), ane mortuo Loci ad quaestionem diiudicandam adhibendi inter se repugnare ridentur, nam in D nemo Verba κτακοσιας δε καὶ χιλίας non referat ad si μὴν μνοὶς supplendum igitur est μαρ- τηρησεν Ἀριμογέντὶς ἐγκαλεῖν μοθ'm σκοντα Πολερευκτον Aristogenes testatur olyeuctum morituram etiam duodeviginti illas minas exegisse. Contraria autem sequi videntur ex verbis g 22 τησαν με γαρ a δύο μναῖ, ' τιμη του οἰκέτου, καὶ ο μύτον φλυευκτος ποθνῆσκων ταμας νεκεκλa κει, νησαν 'a χίλιαι πιι κτακύσιαι, nam hic Olyeuctus morituras duas tantum minas exigit. Quomodo locorum consensus emes posset, ipsius magisterne docuit si in D inter verba μνος et ἐμαρτεθρησεν intericimus , quod post ivst facillime mitti poterat, et structura et sensus
enuntiati emendatur. Quo facto non iam legimus olyeuctum scivisse Ἀ0rem generis pecuniam mutuam dedisse neque quicquam obstat qu0minus eis argumentis confidamus quibus confirmatur, 18 illas minas post Myeucti mortem generis litigantibus datas esse et in et in D primo loco Demosthenes enarrat, quae negotia genericam olyeucto transegerint, deinde, quae eis fuerint cum eius more,
in D autem opponuntur οὐν ὴ παρὰ Πολυεύκτου ζῶντος ἐν lin)ημμος φ παρὰ της γυναικος ειχον λ αἰτos, unde efficere' ai eue Philol. Rundscha XXII 1902 p. 122 in adnotatione
ad ita perspicua vocibus i ante παρὰ Πολυεύκτου et Irον omissis dicit: Vor alle Dingenisat er se aetor doch nichi vo de Polyeuktos attinetWas Besonderes. Nescio, qui hoc negari possiti
36쪽
debemus moerum marito mortuo generis secuniam dedisse. et
Sed si hoc conatare Videtur, unde mulier habebat, quod daret Quod ut explicemus inter duas, quantum Video, sententias optio datur, cum eam filiam hereditariam non uisae nam fratres extant neque igitur patrimonium accepisse appareat aut facimus eam pecuniam dedisse de dote sua aut de boni Polyeucti Dos enim, quam mulier quondam in domum mariti intulerat, illo Oriud aut ad fratres, quos Polyeueto mortuo mulieris κυριου fuisse putamus, et g 8, 9, 10, 18, 19, 21 Dareste totaV. p. 165 adn. 5;
Thiahel 1. s. redire poterat, si Vidua ipsa in eorum domum revertebatur, aut in liberorum' possessionem veniebat, si in mariti domo remanere malebat Polyeucti uxorem hoc praetulisse existimare licet, ita ut dos venerit ad filias aut fortasse ad generos, si heredes Polyeueti sunt). Dos igitur illis una cum Polyeuoti hereditate obtingit, sed cum adhuc de hereditate dividenda inter se dissideant, licet existimare a.trem in sua possessione dotem retinuisse, qua de dote generis pecuntis ita mutuas dedit, ut in Polyeucti hereditatessi
Veri autem est similius mulierem pecuniam sumpsisse ex bonis Polyeucti, nam de eius hereditate lis exorta est; o. Quod si Verum est, res ita se habent: olyeuctus moriturus testamento Mnstituit, ut uxor bonorum administrationem et usum huctum haberet. Thathiam l. s. idem R.-Α. p. 10 adn. 3; Matthias Urielle griecti. Ρrosaiker . . . liber dio tellun de grieta Frau, in ahrb. sur
hei de oleta Frau. Dias Erlang. 190 p. 33 adn. 1. Quam diu autem fructus capiat, difficile est diiudicatu Thathiam censuit usque ad mortem, nos ipsi donec bona inter filias aut generos divisa sint. Quae sententiae magis differunt, quam primo aspectu putas, nam si usque ad mortem fructus percipit et administrationem habet, res multo magis ab usu Atheniensium abhorret heres fere videtur vidua, cum Athenis uxores in hereditatem non Vocari constet. Nudy matheim aliud argumentum adfert, quo mea seinentia nihil demonstratur: in γράμιμιασι a muliere relictis non solum inVeniuntur, quae ipsa dedit, sed etiam quae obeuetus dederat g 22). War Polyeuktos noch nichi versiorben, o halte die Fra gar eine Verani sung, Mesen Poste in thre Rechnnn mit aulaunehmen. Sed inde sequitur Polyeuctum inter vivos non fuisse tum, cum socrus Scribebat τα γράμμιατα, nullo iure colligitur, Polyeuctum mortuum ruisse, cum illas unias dabat.' van de E p. 56 Cassieme apud Dar.-8avi. V. do p. 393; Beaucheto 12 Schoemann-Lipsius Alteri. I 561 docent matrem in mariti defuncti domo remanere posse, si liberi nati sunt, non solum, si
filii nati sunt, id quod monet Meier ΑΡ 520l21.
37쪽
accedit, quod, si halhelmi sententiam probaremus, litem exortam esse putandum esset, cum Polyeucti uxor mortua esset, non post Polyeucti ipsius mortem. Quod credibile non est, cum scriptum legamus in ga: παιδος δ'εκείνου τελευτήσαντος ἀρρένων παίδων, λαγκήωμαι προς τουτον περὶ των καταλειφθεντων δικοζεσθαι, quibus verbis indicatur controversias generorum coepisse statim post soceri mortem, quo tempore eius uxor ViVebat. Denique, si facimus viduam bonorum administrationem habuisse, donec hereditas inter generos divisa esset, res fortasse non tam aliena est ab usu Atheniensium, quamquam alia exempla mihi praesto non sunt. concedendum autem est has res eo difficilius esse cognoscere, quod femina mortua est, priusquam bona dispertita sunt, ita ut intellegere nequeamus, quae conditio mulieris futura fuerit posthinorum divisionem. Ρolyeuctus igitur, si mecum facis, testamento constituit, ut uxor a κυρίοις adiuta hereditatem administraret, ne pudias aut actor, ut fieri poterat, in singularum rerum possessionem ingrederetur, antequam hereditas addicta aut divisa esset socrus autem
haud ita prudenter egit, cum generis de hereditate non divisa hocvs illud daret. Sequitur, ut qualia sint τα ρύριματ a muliere relicta quaeramus atque recte monuit Schuli l. s. p. 11λ Spudiam duas illas minas non debere Polyeucti uxori, sed Polyeucto ipsi. Sed cum inde efficiat τα ρομιματα esse syngraphas Schuldscheine), quae suerint in uxoris possessione, censere Videtur has syngraphas n0n mulieri sed olyeucto ipsi datas, ab illa tantum adservatas esse. At duodeviginti minas femina post Polyeucti mortem dedit niuas neque igitur fieri potuit, ut olyeuctus hoc de debit syngrapham 8pudiae acciperet; sed ne de duabus quidem illis minis sibi debitis syngrapham pudia Polyeuctus reliquisse Videtur, quae Venisset in uX0ris possessionem, nam obstant verba 22 ἐνησαν μεν γὰρ αἷδεε μναῖ . . . καὶ οὐ μύνον ὁ Πολsευκτος ἀποθνήσκων ταμας ἐνεκεκλi κει, quae Verba ita intellegenda esse puto inerant duas illae minae ita ut uxoris quoque testimonio debitum extare confirmetur neque solus Polyeuctus moriturus eas petiverat.' Quae Gnclusio sensu careret, si vidua syngrapham olyeucto a Spudia
datam tantum adserVasset. λ ἡDarma gehi deuilio hervor, da . . . Von pudias avsgestetite 8chultacheine gemein sinu, die sic im Bestige der Fraudes Poly- euhios e fanden. μ' cf. Schaese l. s. VII p. 9 non solum Polyeuotus in mortis articulo testatus erat duas illas minas sibi a Spudia deberi, sed res etiam tabulis ab eius uxore relictis apparuit.
38쪽
Sed cum veri non sit simile Spudiam viduae syngrapham dedisse de pecunia, quam debuit olyeucto, nos omnino adsentientes non habet Schulin, cum censeat τὰ ρομματα esse syngraphas. Qua de sententia ut dubitemus eo magis commovemur, quod Demosthenes de his redμμασι haec narrat: ἀμφύτεροι παροντες ἀνοίξαττες ἀντίγραφὰ τ' ne μεν, κἀκεῖνα πήλιν κατα 'μητά- μενοι παρ Ἀριστογενει κατεθέμεθα, g 1 ἐτησαν με γαρ ἱδso μναῖ - ληων αἱ χιλίαι καὶ κτακύσιαι, g 22 πασιν δμολογιον τοῖς γεγραμμένοις, g 22 quae Verba non ridentur ignificare syngraphas, sed credibile est alia quoque nomina c0mmemorata fuisse in scriptis videtur igitur indicari olyincti nxorem reliquisse scripta, in quibus rationes bonorum a Polyeucto relictorum et ab ea ipsa administratorum confectae erant. Quod si probamus, mirabile non est, quod inter alia nomina etiam in tabulas relatae sunt duae illae minae a Polyeucto pudiae mutuae datae neque dissolutae. Neque quisquam contendat tales tabulas a muliere confectas tanti momenti non esse, quanti censet Demosthenes, nam con8iderandum est scripta cum a muliere mortua relicta tum a Spudiaei que more agnita esse. cf. Dareste l. iv I p. 153 ΑΡ' 869 adn. 282. In primis autem monendum est, ne quis opinetur viduam testa mentum fecisse aut legata scripsisse. cf. Schuli p. 11, de quo
rettulit eauctet II 65; ipsius ΑΡ' 592 adn. 290 de legatis
cogitaverant Bunse l. s. p. 57 Gans, Das ctrech in est geschichil. Minckiungo 1824 p. 389; uermann Beri Philol. Wochenstar. V 188 p. 592 hunc locum respexisse Videtur, cum haec exponeret: Ela Rhniichesauritableibe de Rechis inter derrealen niWichiun de VerhAlinisse legi Vor, en Fraue tr0tIthre geselalichen Unmiindighei Legate ussetZenμ, nam de hac Hadferri solent hic locus et Dem. XXXVI, 14. Sed alia inest in his versibus difficultas legimus enim scriptum in ην μεν α τὼ ρIsριον παρα τῆς Πολυεsκτου δεδανεισμενος γυναικις, γρομματα δ' εμιν, κατελιπεν ἀποθνήσκοτσεκείνη, μύρτυρες δ' οἱ της γυναικδ ἀδελφοι παρύττες linam
πρὰς ἀλλa λους Quibus cum verbis velim conferas legem ab Isae0X, 10 erVatam: ὁ νομος διαρρ δην κωλυει παιδι μὴ ξεῖνu. συμβολλειν μηδε γυναικὶ πέρα μεδίμνου κριθωτJ', quam legem
cf. Harpocr. s. V. τι παιδὶ Phot et Suid. s. iisd. V. V. in schol ad Aristoph. Eccles. v. 1025; Balabano suspicatus est l. s. sadn. 1 ad eandem legem referenda esse verba huius orationis: -υδε τοί
39쪽
ita interpretamur, ut elingamus liberos a mulieribus illis enim contrahere omnino non licet, hae contrahere possunt, Si, quod contrahunt, ultra medimnum hordei non egreditur, cf. Lipsius in Bursian.
Kenger 17 adn. 2. Maiora negotia quae mulieres contrahunt, eis tutore aut tutoribus opus est. Atque quaestio exoritur, utrum hoc loco κυρίων viduae mentio fiat, nec ne nam sunt qui censeant, ad κυρίους
spectare verba οἱ ἀδελφοὶ παρήνιες ἁπασι καὶ καθ' εκαστον επερωτωντες, ἴνα μηδεν δυσχερες ημῖν εἴη πρὰς ἀλλήλους, sunt
qui hoc negent. Ab hi incipiamus inter se consentientes negant quidem κυριου commemorari, sed contraria inde colligunt partim enim arbitrantur oratorem breviloquentia usum esse, cum stipulatio non a muliere ipsa, sed ab huius κυριε facta esset va dengs p. 161 λ); cf. latne II 274: Ist nun Heicii die auctoritas de Oewalthabere dabe nichi erwahnt, s igni sita doc das nichials Beweis gelion machen, da dieseras et inem soline Rechta- resinast tiberbaupi nichi erforderlic gewesen' partim suspicantur viduam a nullo tutore adiutam negotium ipsam egisse, cf. Meter ΑΡ' 564 adn. 23T: Als eispieio vo Vertiandiunge mit inerFra olino utreten thres κύριος Εὁnnte an antithren Dem. g. 8pud. 9. Ad cuius sententiam accedit Lipsius cf. quae addidit in ΑΡ' ad i. s.), cum indicet verbis illis indicari fratres viduae non munere κυριων, sed testium fungi. Quod vero ibi de hoc uno loco expositum est, alabano p. 34 generaliter sibi statuendum esse putavit Athenienses ita ab illa lege discessisse, ut mulieribus liceret se obligare sine tutoribus, viris testibus tantum adhibitis. Sed neque
id exemplum, quod firmissimum argumentum esse ei videtur , quic-qdam Valet, neque suo iure contendit nulla nisi sua interpretatione hunc orationis locum recte explicari. Namque nos cum eis facimus, qui ab altera parte stantes pro
της αξιοῖ συαβαλέσθαι τὰ ριέρος, g 11; sed nescio, qui hoc fecerit, nisi Verba perperam intellexit. quam sententiam comprobat eo de civili condicione mulierum Graecarum, diss Vratista i8M p. 6 adn. 2.' Aristoph. Eccles. V. 446'.
ἔπειτα συμβάλλειν Πρδ αλληλα ἔφη ἰμάτια χρυσι αργυριον, ἐκπώματα
μωνας ριοναις, ου μαρτύρων ἐναντίον,
mirabilia de hoc loco alabano exposuit, cuius errores refutare operae pretium non est hic est contextus mulieres testibus non adhibitis fidem inter se servant, cum virorum, etiamsi testes adhibent, alter alterum decipiat Unde colligi non potest mulieres reapse, ut negotium fieretratum, testes adhibere potuisse; cf. an Leeu en in edit. Eccles p. 4.
40쪽
vero habent Verba παροντες - referenda esse ad fratres ut bduae κυρίους at fratres non ipsi contraxerunt, sed sorori contrahenti auctoritatem praestiterunt; cf. Darest pl. M. I 165; ruga
51 adn. 10 Beaneheta 355, 362, 369. tque quod hi probaverunt, multo mihi veri Videtur esse similius, postquam accuratius comperimus, quae fuerint conditiones mulierum Aegyptio-Graecarum ut hoc verbo utar. Quae feminae aut ipsae eontrahunt a nullo miore adiutae, aut se obligant, cum tutor adsentiens praestet auctωritatem quod vocant μετα κυρίου), aut κώριος pro eis contrahit. δια κυριον); quando autem hoc, quando illo modo mulieres negotia transegerint, adhuc non patet cf. mger, Stelluerueiungpp. 17 3 sqq. 186.
Quamquam autem concedendum est, in fontibus Atticis voces ipsas διὰ κυρίου et μετα κυρίου non occurrere, tamen ex ei hoe discrimen cognosci posse ridetur, ut paullo post Videbimus. Antea nobis demonstrandum est Verbis παρέντες κτλ. nos novimpediri, quominus censeamus olyeucti Viduam μετα κυρίων pecuniam mutuam dedisse. Ac primum quidem negamus disertis verbis scriptum legi fratres testes fuisse, nam actor cum dicat μωττρες δ' οἱ της τναικὰς ἀδελgo non dicit fratres testes fuisse, eum soror contrahebat, sed fratres in iudicio iam testaturos esse se tum adfuisse Hiretur autem quispiam, quod additum est ινα μηδενμπερες ημῖν ιη πρῖς ἀλλήλους, nam si κυριοι adesse debebant,
ut mulieri liceret contrahere, fieri non posse, ut diserte eos alia de causa adfuisse addatur: si adesse debent, in censum non venit, stod fratrum fuerit consilium. Quae res ne offensionis ansam praebeSt, haec verba tantum referamus ad ea, ex quibus pendent: καθ'εκα θνεπερωτωντες actor igitur his Verbis demonstrare studet τριοος non solum auctoritatem praestitisse, sed etiam omnibus in rebus maximam diligentiam adhibuisse quod ei monendum est, ne pudias contendat socrum falso hoc nomen in tabulas rettulisse. Deinde Velim respicia Vocem περωτοὶν nonne melius quadrat ad κυρωτς quam ad testes Testium enim non est quaerere, quid fiat eis omni ostenduntur, nam Vocantur, ut omnia videant. Vox παρεῖναι autem usitatissima est, si agitur de κυριοις, neque quisquam dubitaret, quomodo verba essent intellegenda, si legeremus παρύντες το ν ωαικί Verbo ἄπασι addito sensum quodammodo obscurari n0n