De iure coronandi pro electore Moguntino dissertatio

31쪽

3o denses anno sis 3. & ex iis Regino Prumiensis, aliiq;. Diodovicus autem proximo anno Coloniam occupat misso illuc Luit berto Moguntino Archiepiscopo Gunthario Arehiepiscopo illibertum subrogat,& diviso eodem an- 'no cum Carolo Lotharb regno Coloniam & Treviros suo Regno adiicit,atq; 'nodum Coloniae cogit,cui Metropolitanos provinciarum Episcopos, Lut ibertum Magonii eensium, Bertulphum Trevirorum, & millibertum APrippinensium praesedisse iidem annales narrant. Accessit tum etiam ad regnum Ludoviei urbs Aquisgranum , quae in tabesis antiquissimis divisionis inter Garobum &Ludo-vieum institutae districtum Aquense vocatur, quas tabulas Annalibus Brabantiae Fr. Haraeus &cap. 1 o. Codicis Donationum piarum Aubertus Mirarus inseruit. Tum igitur Germaniae regno accessit quidem Colonia, sed eo tempore nondum pars proprie dictae Germaniae censita fuit. ANnolphus e In Mum Lotharij anno 89 . iterum a Regno Germanico ara iit, eiq; filium Zurendi boldum

praefecit,qui cum anno 899.apud S. Goarem eum optim

tibus ex regno Caroli Galliae Regis, Arnolphi ,& suis conventum instituisset ι ex regno quidem Arnolphi, nempe

Germanico,ei dicitur interfuisse Hatto, qui tum erat Mo-guntinus Archiepiscopus,ut haec omnia narrat Regino qui ea aetate vivebat. Antea vero selus Moguntinus in regno Germanico erat Metropolitanus , eiq; , quotquot erant Episcopi, suberant, quorum Rabanus in synodo contra Gothescalcum habita XII. recenset. Quis vero non notinullam esse rationem qua Coloniensis Archiepiscapva ibi potuerit consecrandi Regis Germaniae officium prim rium asserere, qui regno Germaniae jam constituto primu Per aliquot tantum annorum intervallum accesserat ρ2 8. Imperatoria quom dignitas rediit anno 38 r. ad

32쪽

cermanos, quum Carolus C rassus, Ludovici Regis

a Joh. 8. summo Pontifice, imp. Romanus inauguraretur. quo Francoserti amoto,invitaverunt regni primores Arnμphomsilium Carolomoni Regis ipsum adsentorem elegerunt,ct sine

morastitueruntiaRegem extolli. Annal. Fuid. anno 887. Iuneu vero Amolpho Proceres cse optimates a Brachem Forche-tra congregati in unum Ludovicamnum praefati Principis regem super se creant, or coronatum Rejus ornamentis indutum in asiagium regnis.blimant. De hac electione supersunt hodienum literae Hattonis Archiepiscopi & eius suffraganeorum apud iguseium Hund in Metropoli Salisburgensi, quasis eo tempore dedit ad Hadrianum Pontificem. Regnum autem Lothard tum adhuc a Germaniae regno erat separ tum, neq; ante, nisi rerum potiete ipso Ludovico, & quum post eius mortem iterum invaderetur a Galliae Regibus,' imperante Metiri eo Primo magna ex parte iterum ad regnum Germaniae rediit, ut nequidem cogitari de eo possit& debeat, quod Coloniensis Archiepiscopus, qui nunc ad

regnum Germaniae, nunc ad Lotharingicum pertinebat, Reges Germaniae quos Romanorum Reges appellamusspostquam imperatoria dignitas ad Germanos transiit, co- ronaverit , Moguntino interea Archiepiscopo semper primo in Germaniae regno Metropolitano permanente. Et tamen constat indubitato ex antiquis monumentis,co ronatos esse nonnullos Reges Germaniς &quidem in ipsa Germania, uti Ludovicii Forehemii. in archidioecesi tunc

Archippiscopi Moguntini, quod ab ip o esse peractum ini- . ni me amplius est dubitandum. Ne quidem ostendi potcst, quod cum regnum Lotharingi cum proprios haberet Re ges eos Colonienses Archiepiscopi ilaronaverint. Cato . to enim Calvo Metis Ad yenxius illius civi tis

33쪽

modum de eo fuisse solliciti, contenti ἡomine & coroni

Rcg a , quam a Parentibus accepissent. humorgone propriorum quidem Regum in regno Lotharingaei, a Colonie'libus coronatorum ulla exii et memoria, dicere vel

Imperatores qui solam Nnebant italiam , aut Gaio ae & e. mansae Reges ab iis fuisse coronatos, foret ridiculum. Arnis hum igitur a Luilberto Ludovicum ab Ha tone Archiepiscopo Moguntinis soronat's esse asseiunt

Onuplicius capite quinto de Comitiis & autor M sti Chronici Moguntini Nortuo Lu o'ico, quia ipsi ii ius

non erat, Omnu8opul - Francor/ mer Saronum ait mitichin-4 fh o primo, quarebat diadema re ni in pom rectioni. 'se Deo, quia ramgrav. or recusabat onm tamen consa vi tu Conradus Dux Francorum ungitur m Regem. ld ab Hattone Moguntino Aqui grani salium, testis est B Rhenanus, rerum Germ. l. L p. 93. quom ait: Sane Chu a apud quaaeani, quam pramariam regni iacm cu i pes Varolus t a gisin instituerat.-ctu se coronatus ab Arct episco o Mogum cense. Franciscus quoque Haraeus in A nualibus Braban- . xiae p. ia 3. ex Continuatore Reginonis notat: Fuit hic - io Archiepi colus I S-niimu , Jui Conra m β Tem Aqu 3 ani uulun gittar manifesto constet coronatum do riciam a q; unctu in Conradum, cur id autoribus fide dionis assereni ibus a Moguntino facium non credamus ipse uidem Petrus4Bech eo etiam inclinat. Quo qnim argu--mento convincit autor icripti Coloniensis , falsum esse. quod Panvinius ait cap. 7. Primo ut memoria exstars Arma-' .phus, filius Ludbvicus Coi, adin eges coronatisunto Ucra iis Archiepiseopo Moguntino, a quo ratam Pgivus, det ais Ludovici Eius Lu et um, O Carolus ι M. R g s Germania vir Trammim rientalium coronati Lexam. His autem

34쪽

id o Me rempore a Mogimtino Archiepisivo coronato ui se ineri derim, quod i e uim Regni Germaniae Vetropoliranis est , ideoque a quibusdam horum temporumstri tori etiam summinuta maximus Pontifex appellasur, neque coro timem ipsam in Maena aures fieri tum consuetum erat. Nullo haeo Panvinia. naniti fundamento ait, nec tamen quicquam dieix, quo

falsa esse ostendat. Quid vero sibi volunt illa Ditinati verba libro primo, quum de Henrico Rege, qui Conrah.do suecessit, inquit, eum Eliseopalis unctionem benedini nis ab Iserigero Archiepiscopo ex bitam antecessorum merapristam, non risiurasse nec ciprre voluisse, sed prosin ad horim dignums a masse. Coipniensis eause, patronus, quum

ait, .noluisse Henricum regem coronari a Moguntino. ita illud narrat, Gu Rex eum non agnoVerit competenis item Coronaturem , di ceu MNuntinus se ingesserit, quum id ex humilitate factum esse omnium veterum t

alimonio, α ipsius Petri a Beck Chxon. Aquiser. eap. r. P. Io 8. constet. Constat igitnr Henrici in imperio An-.tecesseses unctos fuisse, dea Moguntinis Archiepiscopi; inisse unctos parxim in ipso regno Germaniae proprie. diacto, partim etiam Aquiigrani, uti Conradumi. quiforis primus fuit ex Regibus Germaniae, qui Posumnio A,

quisgrani sierunt coronati. Vtrumque negat autor C0loniensis responsi: vicit , s negasse lassicit. Et tamen non vereretur affirmare , manifestum esse , a Carolo Magno usque ad Ottonem Magnum Colonienses Α ichiepiscopos nunquam fuisse a Moguntinis in functione

coronationis turbatos. Quomodo vero turbari potuere in munere quopiam , quod nunquam exercuerunt.

Quin Moguntini a Coloniensibus impediri non potuς-atuat, quum sat diu Colonia extra Germaniae Regnum

A fuerit

35쪽

34 fuerit censita, deinde huic adjecta , quo tempore Get-maniae Reges , quibus corona fuit imposita non fuere coronati Aquis rani, ut ne quidem ratio ulla inveniri queat, quare sibi coronationem Regum Germaniae assere-': e potuerint.

3o. Primus quod quidem constet , fuit migni-

dus Coloniensis Archiepiscopus, qui Hildeberto Moguntino Ottonem Magnum Aqui rani anno 937. coronaturo controversiam movit , uter hoc munere fungeretur. Trevirensis quoque sedis suae antiquitatem ab ipso Petro Apostolo institutae in medium adduxit, sed neque tum , neque etiam dein ps unquam quicquam impetrare potuit. ' igi idus, cur potiores essent ipsius partes , nihil habebat aliud, quam quod Aquisgranum in eius esset dioecesi sita. Cest tamen uterque Hildeherii cun-LIis nota almitati , ita habet marichindus, non saninitati, Ne quis enim id eius tantum reverentia es intuitu probitatis factum esse putet, notandum omnino est, quod Trithemius in Chronico Hirsaugiensi contendentibus etiam inter se Archiepiscopis Coloniensi&Trevirensi.que Pontifices Romani per varias bis as Primatem Galliae Belgicaed xerant,procerum tamen judicio Hildeberto delatu esse ducit,ut ipse coronationem perageret. Hoc iticii indus ibi.

hoc Dilmarus libro eodem,& omnes omnino autores re- . rum Germanicarum,tam antiqui, quam recentes tradunt,

quorum testimonia adducere neque neeessarium est , renim is se erit operolum. Quin addit Di tmarus , Uttonem tum etiam Conjugem suam Edilham curasse coninsecrari. Nihilominus tamen non veretur scripti Coloniensis autor asserere Ottonem a Wigstido coronatum esse . N ipse

36쪽

& ipso permitrente una ab Hildeberto. Quare vero ' Quia

Dit marus ait, Mod cum licentia gfridi , ita enim reddit, quod cessisse dixerat milichindus, in eius epim Dines Meerat , coronaverit Ottonem Hildebertus ι Sed si Hildebetatus, quanquam permittente migfrido otionem coronavit,non utique id fecit migfridus, quem Gobelinus Persona in Cosmodromio more suo illa tantum vice id Mo-guntino concessisse nugatur. Quis endri sacrum celebrauite quis affatus est Ottonem t quis gladio eum accinxit quis chlamvde induit e quis omnia peregite utique Hildebertus , si mitichindo fides. -t is abjsita Pontifcibus Di ribono ct yVgfrido ouosancto perfusio , ct diademate orto coronatus dicitur. Quid vero hoc refert. Nonne & hodie simul tres Electores Ecclesiastici coronam imponunt capiti Regis e Ideone Coloniensis non dicitur coronare

Aquis grani e Quid est nodum in scirpo quaerere, si in cnon est e Quod poterat magus esse causae non bonae indicium. Sed pupugit Coloniensis causae patronum, quod tam V Viti kindus , quἱm Ditinarus, rerum Germanicarum scriptores vetustissimi, ideo VVigfridum sibi coronationem postulasse scribunt, quod Aqui ranum in eius

dioecesi esset. Putauit igitur V Vigfridus extra dioec nipsi ii eoto nandis Germaniae Regibus jus nullum esse.

Quod verb Hildebertus more majorum Ottonem consc-erarit & eoronarit,ea quidem verba sunt Onuphrb. Pan-vinij fateox , non V Vitikindi ipsius , in cuius editionibus sive an quioribus sire castigatissima Reineri Rein ch minime reperias neque ipse Onuphrius ubi cap. V. l. f. 8. integrum locum ex V Vitichindo adscribit, illa verba intexit : Error igitur est, cui Onuphrius ansam praebuit duum illis verbis utitur, sed in verbis tantum, nul-

37쪽

1us in re ipsa. Praesto' enim est Dilmarus de Henties Primo scribens , ei ab Herigero Moguntino Archiepiseopo unctionem gnore priorum Antecessorum fuisse exhibitaod Is larga manu rependit , quod eredebatur V Vitikindus

scripsisse. Neque enim illa verba more priorum anteces crum, in eum sensum detorqueri possunt, quo more Asa rum accipienda esse putauit Coloniensis . nempe ritu' majoribus usitato, sed de Antecessoribus Herigeri accipienda sunt qui Reges Germaniae antea quoque eoronarant. Nihil tamen a veritate alienum V Vitthindus dicturus erat, si O tionem ab Hildeberto more majorum coronatum fuisse scripsissetis i. Ottonem seeundum Ottonis Magni filium adhue puerum a V vilhelmo Moguntino Archiepiscopo coronatum esse Aqui rani, tradunt Onuphrius, Cyriacus Spangen bergius, in Chron. Mansfeldico aliiq;. Id a V Villigiso factum non ait autor scripti Moguntini. fingit Coloniensis. Sed hoc transeat cum caeteris eius erratis Rogems. vero Abbas Coenpbij de cruce Sancti Lanfredi in Britannia , qui vitam Brunonis Colonieti-sis Arehiepiscopi fratris Ottonis Magni deseripsi quid

'tandem ait e,lta is vero capite quadragesimo. Hunt Ottonem scilic. Secundum. Archiepiscopis patruo fratrique eommendatum ad eustodiam Regni Cisa im re uerat Impera-ror Otto Magnus profectus Romam , o res totius Italia oradinaturin , Caesar ipsi tuturus , electum pummo consensu ab omni populo Regem es constituit, unxeruntque Ottonem, aquμ- vocum Patris, Fruno Archvsopus , VFilhelmus Henricus. caterique Sacerdotes Domini Regem in Aqui iani Palatio. M iis tum erat , uti v vilitandus ait, ut una ungerent, simul coronam imponereat Archiepiseopi : Iungit etiam relic

38쪽

feliquos sacerdotes, qui adstare Blent Rogerux, rerum' germanicarum non satis gnarus. Postremum adhuc ho die usu receptum est. Quid vero mirum . Patrui nomen Nepotis nomini praeponi: Erat enim V Vilhelmus otionis Magni filius, Bruno frater erat. Ideo vero primariam operam peregisse , quia primo loco ponitur unde constat f Tum etiam, ideone recte quis hinc col. ligat, omnes olim Sacerdotes praesentes consecrasse Romanorum Regem ρ Nimis haec sunt lubrica 32. De Ottone Tertio Imperatore memorat Dita inarus Chron. libro tertio. in die Portalis Dominia Vi mino Archi suo se Donet hiepisco po Ravem grate anno 983. coram, fuerit in Regem. Idem tradunt Β, ronius&alb, quanquam non desunt, qui Ioannis tantum Ravennatis meminerunt, uti etiam alij, inter quos

Trithemius in Chron. Hirsaugiensi qui totam hane fumctionem soli V villigi so adscribunt . de jam olim autor vitae Sancti Godehardi Episcopi Hildesheimensis qui ibia aetate vivebat, Otio III. uer die Natalis Domini coronaim regni a FVisi se ira tropolitano i aguntino suscepit honor te. Quanta verb semper fuerit Ravennatis Archiepiscopi in Italia autoritas, ut is praecipue meruerit V vilis ligiti iri coronatione esse ad utor , norunt, quibys storia Ecclesiastica non omnino ignota est. pressus autoritate testium Patronus causae Cploniensis , he nihil agere videatur , fingit. V villigisum tantum adstitissa Ravennati . Cum Rogerus patruum praeponerct N poti protinus coniiciebat, ideo primarias in coron tione Ottonis . frunonis fuisse partes t Nune veria ι

ubi v Villigi se Ravennatem jungi ab aliquibus videt, do-iens sorte eum Coloniensi praelatum, fingit & Dilmarum L a com

39쪽

38eomplicem facit. V Vuma itis. Hoc

est eorum qui historia, tractant, & serio in re tanti momenti inquirunt, quid olim actum siti. 33. Eadem licentia utitur, ut Henrici Secundi Imperatoris coronationem Moguntinis Archiepiscopis eripiat. De ea autor vitae Meinmerci Episcopi Paterbornensis Henrico Secundo familiatissimi, ita ait: Henricus Secundus redditis regalibus a Sancto Heriberio Coloniense Archiepiscopo , qui ideo electioni non interfuit . quoniam in humando corpore defuncti Principis occupatu fait , o guntia Dominica o iuva Pentecostes a mi iso eiusdem civitatis Archiepiscopo ordinatur. idem ait Dit marus, tum superstes , libro quinto Chron. & Herebertum haud gravate reddidisse Imperij insignia assirmat. Ait enim : Henricus Secundina x illigiso trafoguntia Sedis Archiepsicopo , se aganeorumque

Fuimet auxilio , adsta regali unctione, cunctis praesentibus Deum cosiaudantibus coronatur. Francorum se Muselenensium primatus Regi manu tum applicans gratiam eiu em meruit. Corrupta esse haec posteriora verba . ex quibus sensum uullum elicias nemo non videt. Quum vero ex superius

adducta Ponti seis ad milligisum bulla ei primas inter, omnes Ecclesiasticos in Gallia & Germania partos delatas atque confirmatas esse constet, facilis erit sensus huius eorruptae periodi , si aliquot tantum literis immutatis dixerimus : Francorum felenensium, id est, ad Mosellam habitantium , sive Mosellanorum Primatum aegi mavin tunc applicans, gratia eiu em meruit.. Fortassis enim etiam Henricus ratum habuit,& nova sanctione validius

esse voluit , quod Benedictus VII. Pontifex autoritate Apostolica, confirmarat V villigi se . primum looum in Germania jam ex veteri more tum obtinenti

Idem

40쪽

34. Idem autor vitae Meinverei& Gobelinus Per sona in Cosmodromio de Cunigunde Regina memo

rant, Eam eodem anno novo rege nativitatcm Laure Iij in ciuitate Paterbrunnensicelebrante a praedicto UVisi se inibi regia consecrationis dominium adinvenisse. od ideo n*tari velim, ne quis existimet,Henricum ideo fuisse coronatum a milia ligilo, quod id Moguntiae contigeriti 'Sed absens erat He rebertus. Quare vero non venit Moguntiam e suspectus fuit Henrico Imperatori ceu alteri potius fav isset, &ideo, cum eum vocasset, ut subsidium mitteret ea strum Hammerstein oppugnaturo, is vero moras necteret, iratus Imperator, properat cum exercitu versus Coroniam, ulturus injui iam , sed divinitus monitus, ne quid detrimenti inferret Hereberto, ei non reconciliatur tantum, sed veniam etiam supplex petit, testibus Ruperio Tuitiensi , qui vitam Hereberti descripsit, di autore vitae Meinu erci. Iterum vero ab Hereberto coronatum Imperator, nemo Corum memorat : Adelboldum id dicere lego in scripto Coloniensi, & eo se plurimum jactat autor replicae Coloniensis. mae verb sit vita illa Sancti Hermanni , ex qua haec asseruntur S quod Adelboldus quidam scripserit vitam Sancti Hermanni, nuspiam invenio. Scripsit quidem Adelboldus Antistes Vltrajectinus vitam Herici Secundi imperatoris, ut Munt, atque ea primum fuit a Canisio , & deinde a Greisero in divis Bambergensibus edita. Sed in prima quidem Canisan a editione nihil horum legitur: Tum etiam norvesse eam A. delboldi, sed hominis longe recentioris observant , qui erant harum rerum peritissimi P. Cretserus & vcssius de historicis latinisqibro secundo capite quadragesimo se cundo. In altera vero auctiore editione Greiseriana,quae