장음표시 사용
201쪽
1 so Diss. Proclem. XII. Lib. IV. Cap. I.
'Res t neorporales autem nec mobiles-sant , nec imr mobiles; sed sequuntur nlituram rei , cui cohaerent. Atque hine actiones reales ad immobilia reseruntur quia dantur pro obtinenda re immobili e. s. i
De disserentiae later Impefium, o Dominium .
f. CCXXXVI. . R NTEQUAM modos aequiren T, di dominii explieemus, praemit tendum est in rebus terr e duo essie occupabilia Imperium , & Doniinium d. Equidem quid sit Imperium, quomodo acquiratur,& quae inde sequantur jura, infra examissabimus. Hic saltem indigit bimus, quid intersit inter Imperium, Se Dominium & qt o nam jus competat imperanti in Dominium singulorum CCXXXVII. IMPERIUM L est potestas proprio iure competens, ad tuenda iura civitatis. DOMINIUM est faςhltas domino competens de resta p, lulatu disponendi . . in II. Ex jure Imperii .igitur saltem saeuitas oritur tuendi, & conservandi personas, & res imperio subjectas: Ex Dominio autem sequitur faenitas etiam perdendi res f. III. Aequiri Imperium potest, etsi res singulae natura in domipium ' venire non possint . Sane i imp rium x aeris aquae profluentis , maris, &e.'S habere ossumus, etsi nec aer, nec aqua profluens , nec ma-r' in proprietate nostra snt constituta: c
Dominium . seu proprietas rerum singularum quod I
202쪽
De Jure Rerum. Is Istiam de dominio senerali asserimus h . Intra fines igitur imperii infinitae dantur res, quae nullius sunt , id est quae in proprietatem nondum Venerunt , ut serae , gemmae, & lapilli in littoribus inventi, &e. Hinc V. apparet, in occupatione Imperii non praecise requiri, ut res in corporali nostra potestate constituatur; sed ibi sufficere , ut imperans legem cumeflectu rei dicere possit . rit ad acquirendum Dominium praecise requiritur corporalis rei apprehenso . Merito igitur JCtus ait, dominia rerum a passions initium
fum se L . i f. CCXXXVIII. Insignis autem hujus imperii est
effectus, tum circa res communes , quae plane in Mo- minium singulorum venire non pollunt. tum circa res, quae in singulorum proprietatem venire possunt, at occupatae nondum sunt; tum circa eas, quae in singu lorum dominio constitutae sunt.
CCXXXIX. PRIMO enim imperans legem dicere potest rebus communibus, quarum usus omnibus hominibus patet e ita enim is , qui mare occupavit ,
quod commune est velorum iubmissionem a transeuntibus exigere, vectigal navigantibus imponere, &c. potest: sed & aeri legem dicere , adeoque prohibere poterit, ne quis aucupia exerceat ι , ne quis aedes altius tollat &e. Denique prohibere potest , ne in lit- roribus , quae sunt communia aedificetur absque consensu Principis &c. M.A. CCXL. SECUNDO, Princeps imperare potest, ne res , qua in proprietatem nostram venire possunt, occupentur : atque hac ratione prohibere Princeps potest, v. g. ne loca sterilia, & inculta invito imperante possideantur ne uniones, & gemmas in littore legere
203쪽
et D s. Prooem. III. Lib. IV. Cap. II.
I reat; ne adelpota a privatis occupentur, &e. Sed iatalem legem dare potest, ut res Occupata , & in no stro dominio e stituta videatur , etsi vere oceopata
Bene autem notandum est, usum iuris Gentium tali lege imperantis impediri non posse; adeoque nemia hem p navigatione, nec a piscatione, nec ab omnibus illis juribus, quae in praecedenti. mono recensuimus, excludi posse. ' ' Nequh obstat, experientiam testari, Gentes quasdam alias gentes exeludere a piscatione , a facultate legend uniones, &ed Resp. Hoc rasu supponitur gentem, quae alios prohibet, usum maris, & littorum oecupastie. Chm enim usus maris omnibus gentibus eomm nis sit, ea gens, quae usum illum occupavit, inre suo utitur ; adeoque quamdiu utitur, omnes alios' excludea re potest, Si proinde usus certo saltem tempore recudivit, & geris quaedam quotannig piscationem exercuit, in usu hoe tu bari ab aliis non potest, quamdiu uti
Atque ex eadem ratione illi, qui publice e duxe runt pistationem ν, vel eam in laudum a Principe a ceperunt prohibere alios possunt ; quia actu utun tur, adeoque, quamdiu utuntur, alios jure excludunt. Si vero nil desinunt, res redit in pristinum statum,
i. e. quilibet usiim illum occupare potest. iad: f. 3. 238. Hille iam faeilius est deesso quaestionis, an dominus praedit maritimi propellere piscantes ante aedes , vel pra torium eius possis Ulpianus id negat, quia mare est commune, uti aer; adeo ut iniuriarum agi contra d minum prohibentem posse, existimer. Leo id assirmat,& ius illud, quod dominum prohibentem actioni iniuriarum subjicit, iniquum iudicat. x o Prion sententia, iure
204쪽
iure naturae vera est; & merito JCtus ait, contrarium quidem usurpari, at nullo iure. Nee repugnat Leonis constitutio; is enim supponit , usum occupatum a d mino esse, quia oras illas loco vestibuli, seu atrii esse, ait, cujus usum dominus possidet in . f. CcXLI. Tenio, effectus imperii insgnis ratione rerum , qua in fingulorum proprietatem venerunt , hic est, ut imperans ex duplici causa de hoc dominio disponere, & rebus illis legem dicere possit i nimirum , ob utilitatem publicam, & in paenam . Nunquam autem extra hos casus ex plenitudine potestitis ius aliis quaesitum auferri potest
ne iure quod nobis eo erit in Res terrae Iure Dominii Iubi de Origine Dominii , o de modis ejus
ri rium, & dominium, superest ut ex-Ponamus, quomodo res naturali iure fiant singulorum vid. fur. 3. 2I3. . Eo magis autem interest vera indigitare principia, quia Grotius v increpat JCtos Romanos , quod modos aequirendi in Titulo de acquirendo rerum dominio recensitos iuri Gentium , seu naturae tribuerint. Ex sequentibus apparebit, omnes illos modos acqui rendi dominii vere naturales esse, indeque ICtos in juria vapulare. Error Grotii in eo consistit , quod credidit, ICtos Romanos in omnibus aequirendi modis
205쪽
lominium plenarium, & perpetuum , etiam in re alterius , tribuere. At nunquam id sensisse ICtos , ex ipsa tractatione apparebit. g. CCULIII. Pra liminaris autem quaestio est, qua
nam sit origo dominiorum, i. e. quomodo in prima vo hominum statu res terrae in proprietatem fingui rum pervenerint 2. Equidem Grotius 1 in ea opinione est, dominia non esse a natura, sed omnes res fuisse
ab initio communes; & homines demum pacto tum expresso, tum tacito ) ab illa communione recessisset adeoque posse quidem dominia , postquam facto, voluntate hominum introducta sunt, iuris naturalis dici, sed pro certo rerum flatu . Quam hypothesin late
alibi explicavimus η , simulque communionem illam na
f. CCXLIV. Nos statuimus, res ab initio non communes, sed nullius, i. e. in nullius hominum bonis i& proprietate fuisse, ac per occupationem demum in dominium singulorum pervenisse. f. CCXLV. PRIMO igitur asserimus, res terrae ab initio fuisse nullius. Ut enim res in alicuius bonis, &proprietate esse dicatur , requiritur , ut possessionem ejus rei acquisiverit, i. e. ut facultatem naturalem habuerit rei incumbendi cum animo sibi habendi. : possessio enim non acquiritur nisi corpore , & animo ς. Si proinde nunquam facultatem habuit 'rem tenendi,
impossibile est ut pro lubitu de ea disponere possit. Hinc notanter JCtus ait, dominia rerum a p4ssessione initium cepisse AE .
Certum autem est, primum hominem a Deo sormatum eo momento nihil proprii habuisse . Nulla res in
206쪽
in eius corporalem. pote istatem adhuc taruenit ; adestque nullum ius in eam habui te ne uni igitur in omnes res jus aliquod sibi arrogare potuit , utpote quae maximam partςm cognitae ipsi non suere , adeoque &detentio, di animus sibi tenendi, deficiebat s fuere igitur res nullius . ,
n. I. Sed di porro si res in primaevo rerum statu in bonis, & proprietate alicujus fuisssent, aut uni proprias fuisse opcvte , aut pluribus, aut omnibus . Non autem fuere propriae Usi uti . modo probavimus : nec pluribus ς tum ex eadem ratione, tum quia per rerum naturam constare non potest , qui plures illi sint, quibus, exclusis reliquis, Creator proprietatem rerum terrae concessisset: nec omnibus quia I. dictum est, nec primum hominem tempore formationis res aliquas detinuisse animo sibi habendi, nec homines ex eo natoSaliquid possedisse, dum nascebantur : adeoque res universas eis proprias n*nquam fuisse, quia nemo dominium acquirit, nisi res in ejus corporali potestate constituatur . Sed & si a. omnibus hominibys res pniversae propriae essent, necessario inde inferri deberet rerum communio: ea autem: posita infinitiae contradictiones ,& difficultates sequerentur, quas alibi ' exposuimus . Cum igi par r*s tyrrae nec uni, nec pluribus , nec omnibus propriae snt, nullius esse oportet. n. a. Res natura utilitas esse, ICti Romani passim indigitant , Occ pationem enim rerum , quie nullius sunt, iuri gentium, quod cum genere humano injtium cepit, adscribunis: adeoque eo tempore, quo genus humanum initium cepis, res nullitis suere. Sed & alibi asserunt, littora ita publica esse, uti res , qua natu ra proditae sunt, nee in dominium pervenerunt adeoque existunt res, quae natura proditae sunt, & in nullius
o Differt procem, ad Grol. 6. S. 61. D L. t. pr. s. t. di L. P pr A. R. D. R. Ratione naturali res nullius capientium fieri, traditur in d. L. 3. Pr ig L IA A. R. D.
207쪽
lius dominium adhuc pervenerunt. At hae res dic utitur nullius ; quod de littoribus disertis verbis a JCtis traditur f. CCXLIII. Posto principio, res terrae nullius effe, necessario sequitur, cuique hominum jus esse res illas oecupandi, & ins faciendi . Hoc autem juq hoomini naturali ratione quaesitum esse , probatur L ex FACΤO CREATIONIS . Deus enim cuique hominum non tantum in genere dedit libertatem, i. e. sa- cultatem naturalem agendi quicquid lubet, sed & speciatim cuique concessit potentiam arripiendi res terrae ι percipiendi fructus, &c. Haec facultas , haec potentia, tamdiu licita est, donec prohibita probetur. t talis prohibitio probari nequit , quia res omne nέ tuta sunt nullius; adeoque nemo est, qui jus sibi id ebuς illis arrogare , & occupantes impedire aut ali
II. Ius oecupandi res nullius confirmatur ex Μο-ΥIBUS cuique hominum a natu a inditis . Homines enim auxie ea , quae ad vitae necessitares pertinent, appetunt, easque summo studio ad usus suos arripiunt. Homines ergo motus illos sequendo, juxta voluntatem Creatoris, i. e. iure agunt.
Demonstratur id jux III. ex FINE ACTIONIS CREATORIS. Sane, in eum solum finem Deus rei terrae creavit, & nul Ii alii usui quam ut homines illis
uti possint. Atque hoe argumento utitur ICtus eua demonstrat, homines non esse in fructu aliorum I nam, ait, natura omnes fruetus hominum eausa preduesit. Etsi vero animalium quoque causa terrae fructus conditi sint, verum tamen manet , fructus in usum hominum conditos esse . quia ipsa animalia condita sunt in usum h
208쪽
De Iure Rerum . I 37 Praeterea IV. negari nequit , Deum velle humanum
genus conservari, & propagari: cum vero citra Occupationem rerum, quae ad alendos homines pestine 'I, humanum genus conservari non possit ; ex MEDII NECESSITATE sequitur, Deum quoque Voluisse , ut homines res illas in usus suos arripere , eoque suas
'Th: EL NATURA ENTIS PERFECTIS
SIMI certissima ratione insertas, Deum, qui res ter Me produxit, easque in nullius potestate constituit, immo singulis facultatem iis ut di concessit , motusque eas in suos usus convertendi indidit, eumque unicum finem in producendis fructibus manifestavit , Occ. v luisse, ut homines res terrae suas faciant i quia vult uuidquid agit, nec aliquid frustra agit.
Denique, & VI. USUS OMNIUM GENTIUM
indigitas, hominG ος pando res terrae , eas suaῖ facere qualenus nullius iunt . JCti Romani inter modos acquirendi juris gentium , quod ab ipsa ratione naturali procedit, di eum genere humano ortum eit, reseruor oceupationem rerum, qua nullius Iuur . . eratius postquam asseruit, quod in littore qμιν adsca- vis, ejus είη, rationem addit , quia littora sta Iuni publica , ut ea, Fuae primum a natura Iunt proclita, in uultius damiaium ,adhuc perveneruut . Hinc regulam generalem statuum, quod nuIιius egi,nqturali cedere occupanti . AIque ex hac ratione capta in aere, aqua , & terra , Iure Motium , quod cum genere humano initium cepit, fieri capien
210쪽
quatenus corpori cohaerent ; nec res natura commu-
g. CCXLXII. Essectus dominii acquisiti intuitu do
mini sunt, I. ut quilibet homo de re occupata pro lubitu disponere eamque in alium transferre possit . Cum enim omne ius in illam rem si penes solam occupantem, nemini iniuria fit illa dispositione, & nemo jus contradicendi sibi arrogare potest . Atque hoc principio nititur regula illa ICtorum, nihil tam naturale ese, quam υoluntatem domini reni suam in alium tro ferre volentis, rasam habere . 2. Quod omnia li-elia sint, sine quibus dispositio illa exitum habere nequit'; adeoque dominus defendere potest rem suam contra vim aliorum , etiam cum internecione vim inserentis , si aliter defendere nequit: immo & vindicare ,& repetere eam potest a quocunque , qui rem illam
n. I. Actio, quae ex dominio oritur, ICtis dicitur rei viudicatio .: per quam rem ipsam , eiusque dominium a quocunque possessore vindicamus, cum fructibus pendentibus,' utpote qui sunt pars rei. n. a. Si fama mihi compertum est, rem meam penes alium, qui sorte id negat existere , iure naturais quoque actio mihi competit ad exhibendum ; idque ex medii necessitate. Rem enim meam vindicare non posisum, nisi praevia exhibitione constet, eam meam esse; unde haec actio praeparatoria rei vindicationis dicitur . n. l. Equidem Dominus jure naturae praeterea a possessore rei suae etiam fructus separatos , consumtos, percipiendos; omneque id , quod interest repetere, immo ad omne damnum culpa, vel dolo in re datum, agere potest: at hx actiones non sunt reales', nec ex iure in re oriuntur , quia fructus separati, &e. nun