장음표시 사용
401쪽
siet vi paviam declaratum, scuta pedito in Graeca , ira militia ponderasa . CAP. XV.C v et x, quae seriem in bello pedites, valde graula suisset nee Keile potuisse
sus uneti, actimuit et ἰam M. Cicero in Philippica, cum totum ordinem agminis Antoniani describeret, qui Antonius ita in senatum veniebat cinctus unudique armatis, ut si ad proelium cum hostibus eoinmittendum proficisceteriit et narrauit enim eos statim, ut ventum emet ad aedem Concordiae, scuta humi d
posuisse, lecticis obiectis, quod iactum est et consilio ipsius, qui parcere vellet similiaribus si
is, ut non tam tecta illa esse studeret, qiram onere illo sodales suos leuare. Inquit igitur. , Gradus complebantur. lectitae collocabantur, non quo ille scuta occulta esis vellet, sed ne familiares, si scuta ipsi solent, laborarent. arbitror igitur valere hoc in loco serunt, gestarent&brachiis sustinerent. nam in itinere&antequam eo petuentum esset, opinor illos tui ille. Eodem pactis de eadem re locutus est Xenophon, ille Socraticus: cum enim pugna committi deberet, duce Thras1bulo ab exulibus Atheniensium cum xxx. illis viris, qui domi rem p. vi ipsis commodum erat, administrabant, omnibus iam rebus paratis: appropinquantibusq- aduersariis, oportere existimauit Thrasybulus suos cohortari. quare cum mandasset ut scuta deponerent, ad illos de ipse, ante pedes scuto collocato, verba fecit. haec autem Xenophonius i, ipsius verba si in te ij. libro de rebus Graecorum. V ἀ-MU-
Morem autem hune fuisse eunctorum imperatorum, cum ad exercitum verba sacerent, pra ter quam cum iam pugnaretur; ad manusque peruentum esset, percipitur etiam ex illo vir- . si iij. nee scuta aut spicula denti Deponunt.
sectis, contra malaium non nullorum . M
ποσu,' in xiij. Philippaea, haec in aliis. quae vim habent illustrandi eam rem . verba posuit. Quam vim anhelitus, quas contumelἰas sole censetis, minasque verborum ρ ita enim pastim legebatur in excusis libris, antequam Hierony mus trarius operam daret illis orationibus In M. Antoniti memendandis: quod e nim in nune in s quibus fotinis impriss est. Quem vini anhelitum. ab illo fluxit,qui tamen assit matse lectionem eam inuenisse in quibusdam calamo setiptis exemplaribus t cum Igitur Ferra tio magis probarit posteriorem hanc lectionem, de alteri illi anteponendam censuerit, ego ab pis dissentio i& superiorem vel rem puto roeta; enim loquitur nunc de M. Antonio, cuius natuintae vitio hare linio conueniret, sed de familiaribus ἰpsius ae satellitibus, qui ipsum undiqua cingerent se quasi oppositu corporum suorum ab Oi mi impetu aduersatioriam definderent. qui familiares ipsius cum id munus sollicito animo obirent, necessario et Iam corpore labor bant, de anhelantes erant. Nec repugnat quod supra inquit. spiritum: aliud enim illi e ver bum illud vulet, significatque arrogantiam. Loquitur praeterea eo loco de Antoniis ipsis, non de ipsorum comitibus .ut non daei possit ipsum idem sine causa inculcate. Aut igitur hoc oste
eit vetior haec nisi fallor lectio: vetumque anhelitum, ex cultu defatigationeque natum,sρnificat ut puto: aut rem, quae fit a nobis eum stemimus, ae quasi nutu noe malum aliquiabus minamur, nihil tamen verborum addentes, ut ordinem ἰpsam rerum diligenter secuto sit: primunt enim quasi iremimus, deinde minis vir mutet post contumelias iacimus: quatria hoc verum est, semper auxit, dc verum ordinem amplificandi tenuit. desideratur autem barao talio in antiquissimo libro, quem Faemus repperit, ut destitutus ipse illo duce, non tam si elle loeum emendare potuerit. An bellitum vero verbum esse, quo in hae re ostendenda mi , si mutuntur, aperium est. nam dc Terentius inquit. Confugere anhelantem domum,& Pla , tus. Noa vides me ex cursura anhelitum etiam ducere.&. Priusquam recipias anhelitum o, no verbo eloquere, ubi ego sim . Nec tamen me fugit anhelitum vini Ciceronem aliquando appellasse, ut in oratione post reditum in senatu .
402쪽
Isimieri b uim ab confossi vineribus cadisu , quod iri Plisu , Maera acceptum ab Homero . CAP. XVII. ἱ V oo apud vitellium Turnus de Meetent ij, impiam hontinis, honesta moriel quem limen ille valde diligebat: &in inlinum
exactus erat, reducere cupiebat, α ipsum acceptum est ab Homeo. Pi e It moriens α humum semes ore momordit . ille namque sus est, de cum secu ita Agamemnonem dicere, vota Diu nuncupantem. α
Et cum Nestorem sua vetera sa' commemorantem, haec loqui.
Ductu, Mitem est hic modus loqu*Mu ri tib Tabeo uod necessatio usu venit, cuinal; quis confossus vulneribus concidit: vix senim fieri potest quin ille ore telluris aliquid sumat. eadunt autem , quod Lucretius et a 2 te.
t ἰpit in vulnera qui occumbunt. nos etiam patrio nostro sermone nisi fallor idem exprinis mete volimtes, Scimus, dat des cesso in terra. quod etiam motis est transferre ad alia, ut cum sermo est de mercatore aliquo, qui decoxerit: dicimus enim tunc id fatum esse ..Hoeipsum planius adhuc intelligitur antea prolatum fuisse ab Homeror viderique non line Gista potest totidem vobis inde transutum fuisse: de procis enim, cum intellicerentur ab Vlydiis inquit, . AD,ατ-si μι ἀπω: Nasiae Amri mτὸν μιm . Nec tamen me ullit aliter a cinere Seruium superiorem locum virgilii: existimareq; ipsum id facere eos, qui crulunt. co sulto. ne extremo illo tempore. dolore rictῖ. edant vocem aliquam indignam sua praeteri in Oxistimatione ac vita. videndum tamen, quomodo tunc omnes verisimile si de ea re tantoprrelaboratae, icin summae dignitatis etiam homines. conlueuerunt etiam in pugnis singuli bus. cum aliquem, gratiiter ictum, anἰmamentare vident. terram in os inserere. Sed hoc cerimoniae genus est: propriumque svi opinora nostrae pietatis . scitolion Utem verus, e plicans illudi poetae, pronuntiatum ab Achille.
Putat sieere hoς illiis, qui vulnerati ab hoste in pugna procumbunt, propter indignationem stomachumque: nec non dolorem vulnerumillorum, quae acceperunt.. Dum ab Homera, quia celibres Arati, de---rte notarum.
rti metro: t CAP. XVIII. R A T vs, eum in suis. σαω cout tempestatem describeret, vel periculum poctiusgraue, quod in mari semper instat nautis, mortem propinquam habenu-bus, remotamque ab ipsis exiguo spatio loci,cecinit. ι γον A δα αi videtur igitur ipse respexisse ad locum Homeri e nycte a. cum sopitum i γ' tersio Nestor Diomedem excitauit: corripuitque verritiquod vicinis hostibu hmiando somno indulgeret. verba certe eadem paene sunt: nee res Moi modo dissimilis, desi dum oenuique mortis omnino diuersum . ita igitur rem illain suamsxposuit Homerus . - t. i. Dionysius tamen Longinus, magister dicendi magnus: ecquisisti inultum nitin existimandis scriptis veterum auctorum, putat Aratum 'ium locum ousdem istae exstinere voluisse, in quo sane Homerus in collatione quadam laeuam procellam de it. de quasi ante oculos eorum qui legunt, constituit . est amem cum inale . to M, M seeit Hectorem incurrete in aciem Achivorum: cuius cum impetum ierociamqueoste is ehie Ulet tolus ut illo simili.2ineadent igitur re commemoranda poeta inquit. τυτι i. . ἰ Θπις οἰναιαι. impulit igitur ipsum ut crederet imitari voluisse hunc Homeri locum Ar tum sententia: alium autem ut indicaui. non sine causa ut aliter crederet, &rei & verborum similitudo. Sed hoc etiam addere placet, non valde probare criticum eum locum alum Ar
Mum, assumaret, minime potuisse ipsam reddere quod conatus est i cum enim di i Σαε illa tignum
403쪽
vgnum arrere moriem a nausis , e istimat ipsum, non oportebat, in tuto vitam eorum ponere: cum contra Homerus singulis paene verbis rum eam augeata neque umquam graue illud malum ab ipsis depellat. Sed tamen cum Aratus inqui; fragilem materiam, de eam quidem tenuem, remouere ab illis moriem, non valdς tutam: salutem eorum esse declarat . nam
quin illi adhue vivant dubium non est. sed qui vim ventorum cogitat dc impetum fluctuum. stat m videt illam in lubrico versari. Latino etiam cuidam poetae non displicuisse rationem illim Arati apparet . quia ipsim imitatu est: inquit enim cum&ipse audaciam nautarum,
temeritatemque accusaret. , Digitis a morte remotus
Quattuor, aut septem, si sit latuissima teda. Videtur autem ipse ad Anacharsidis, illius Scythae, vocem respexisse, qui in risui existins,cum e nauta quaesisset . quantum ab aqua abcissent: audistrique quattuor digitos. tantum inquit
OL vix aceusare Iuno Vulcanum, cum apud opiImum poetam ἰpsum κυνιν appellavit: apertum enim erat vitium pisum ipsus, nec tegi ullo pacto potuit. nullo autem verbo magis deum illum ostendere poterat, quam ii inde ipsum vocasset: fuisset enita alienum a petiona matris filium sine causa laederer praeterea tempus illud, quo cum ipso ita egit, id non patiebatur . . imminuto rugitur illo nomine blande filiam Iuno appellauit et sigqita itque eum leuiter claudicate. nos quoque patito sermone, si personam talem, quod nomen par est Graeco, eodem consilio Grpeti ino vocaremus, vἰderemur potias malum ipsiu3 contetere, quam id ipsi exprobrarer Intela ligetem utque subito ipsam valde amare de vitioistius dolere. Idem autem c vi opinor signia fieare voluit Cicero: hoc ipsus ue prorsus exprimere pictor ille eximius conatus est, in eo is deo ecingendo. qui in ij. libro Diratura deorum inquit Et quidem laudamus Athenis Vuluis canum eum, quem iecit Alcmenes, in quo, stante atque vestito, leuiter apparet claudi ratio is non deformis.
E curion Diuo care nominarer ne ς, cmutes musco relatum. CAP. XX. . Pie vivus vocabuli, quibus ostenderentur res, appellabat, quasi
sonos. id autem verbum proprium est musicorum. Cicero, cum sententiam ius philosephi, Diso habiti ac dicti molliRexprimeret,reddidit voces. qui tamen non multo post, verbis quae sequuntur, magis expressit vim ac notionem eius Gracti nominis . In ii. namque libro de finibus Ciceto Inquit, Eumque, qui . et ebro dicat diligenter oportere exprimi, quae vis subiecta sit vocibus, non intelligete inter, dum quid sonet baee vox voluptatis. Cum igitur addidit. Quid sonet haec vox, manifesto vertere voluit hoc ipsum nomen. ita vero solitum appellare Epicurum nomina, plane intellim- tui testimonio illius ipsus: cuius haec verba leguntur apud Laertium ex epistola,quam icti rat ad Herodotiam quendani,curidum inuentae rationis ab eo perdiscendae. In ea igitur haec
consilio Cicero in eodem libro haec verba de eodem protulit. Si enim ad honestatem omnia, reserantur: neque in ea voluptatem dicant inesse, ait eos inanI voce sonare. res i. t di scirimm ese et o quidem magno, intre duo iii I i veris, quae non valde d illasuri.
CAP. XXI. T O M memini me alibi legisse discrimen. quod Demosthenes ponit et duo hare verba
ieraua &-in oratione, quam habuit de Halonneso ves potius, quo ipse docet lios uso, esse idest Cardianos, qui cum Atheniensibus eo tempore litigabant de tute luae telluris ac dominio ut arbitrori aiebant enim illi se liberos esse & minime ditionis ac po testatis Atheniemium. vine oportercastos illos, quospituatan in tentes in suis ipsorum
404쪽
finibus possidemit, vorari . r. α α, di non κ μα- . eum contra Athenienses fundo, uios appellatent quo verbo declarabatur regionem , in qua illi serent, sui iuris est , neque enim Cardiani reculabant, quin fructus caperent eorum agrorum Athenienses. Visio tum, sed tantum affirmabant appes landos esse, unde ipsos caperent, priore illo Graeco noni ne, non potierio te. unde nascebatur, id quod ego dixi, sui iuris ac potestatis esse Cit dii l. quia praedia, quae alis ui possiderent in aliena terra dc loco, moris ellet vocare hi e enim vis erat praepositionis illius, quae addita erat illi nomini, ut indicaret alieni luti, iam esse ac regio meam, in quo illi agri positi sorem . exempli gratia. siquis noster ciuis, a se emptum, aut alia ratione paratum, iandum haberet in Lucensi aut Bononienti agro. sui. eas ille, non siniplicitet vocari de tet . quia publice nostri homines nullum ius h betent in eas terras, quod si aliter factu in esset, tunc vocati suissent ar es t . verba oratos, in haec sunt de Cardianis prolata. λη - ε σου mi u ---α ia in - σασιν , ε . o. z m Placuit autem mi hi hoc adii olare,quod tanti momenti foret, cum tamen lis este videretur de una syllaba aeptis politione, inuentum de ipsum a me in ea oratione. quae sane & ipsa de nominis controueisia, unaq; aut altera sIllaba addita, siue dempta, habita videretur, cum tamen multo maioris ron. deris esse litem illam, quae salso tenuis ex stimaretur, accurate in ea doceat Demosthenes, ii Vo.ra haec ipsus oratio est. nam de hoc etiam olim inter eruditos viros disputatum esse, notum EL
Vere rixisse per ἡπις cati. Ium, Nes iam ggnere miliam vim Mn . CAP. XXII. V et Asti non sine causa potest illud subtilitet & ex historia dictum fuisse , o
tutior non est certe alienum ab ingenio dc doctrina ipsius, qui cecinit Thitabam abundare floribus: totamq; eam oram resertam esse suauissimis odoribus. Hi autem versus ipsius sunt, qui &ipsi iucundisiuni sunt, dc olent summam M
- Nam quodcumque ferunt campἰ, quos Thessala, muniam Montibus ora creat. quos propiet fluminis undas. is Aura parit flores tepidi secunda fauon . . Hos in districtis plexos tulit ille coronis. Quis permulta domus iucundo r; sit Oabre. Nam theophrastus in vii. libro de hiilotia eorum, quae orἰuntur ἰn teria, hoe tradἰdit: cunis enim loqueretur de floribus, inquit. πλώια A I. - - λα, δαιαν Vicis no : i is AS , irim Cam autem constet, nat onem Turcaram, quae vi in aliis institutis saeua & uistis est, ita in hoc mitis &iucurida, valde floribus oblectis, rietat vetus consuetudo Graccocum, & Latinorum hominum, qui in conuiuiis de laetis omni, bus temporibus coronati erant, accepi ego a nostris mercatoridus, qui Byzantii vitam der tum, extare illic multos, qui e vicinis montibus eos petant .vvnde etiam noui aliqui, & non antea illae vis aliquando in eam urbem adserantur. Sed studio quoque & diligentia nosti cum aliqui illinc usque suauissimi avi saltem valde commendati ab antiquis. Gies huc ad nos compotiati l t. v c hyacinthus & narcissus S alij, cum prius eos, nec tam pulchros, nec tam suaves habetemus.
posse nos bre sugm cida, si qua forte secum ferinis consi-
.i da , quae rei' dederari s .
A L vix multum ad Ser. Sulpicium ornandum t aequἰtatemque anῖin I Ipsi declarandam, quod Cicero de illo dixit, cum orationem de laudibus ipsius mortui habuit. Neque eius sententiae periculum vitatutum, cuius ipse auctor suis set: cum enim ille diligent et suasisset semitui . ut mitterentur legati ad M. Anto iii uni: ipse que unus eoium legatorum ab eo ordine creatus esset, quamuis i mel ligeret se obire id mulius non posscsine certo vitae periculo, tamen non recusauit id sacer non tantum, vi tuo)poli ill voltimatique semitis non deesset, sed etiam ea de causa, quam dixit.
Idem etiam sei pichiis vidisse Homerum . quem nihil umquam sesellit, quod ad ossicia pei res et: ubi ex imitam Nestorem, sapientalin .um illum lenem, consuum dedisse Graecis, utriata io sinu cingerentiu castra: custodesque, magni alumi iuuenes, desigerentur, primum
405쪽
edere enumetat set Thrasyliatilem, filium ipsis: inqua enita incla ina quod factum
Hoe etiant idnotiirat olim acutus de erudi iux visiturus hoc sol on se tiit in antiquo libro postulat igitur ossicium honesti& sapieritis vim, ut hoc ubi eruetur semper, quod hi optimis cruptores subtiliter admonuerunt: neque decet ullo pacto sacere, quod Terentianus Thras , qui alios instruxit, &in periculum coniecit, ipse tibi cauit loco. verba Graecae illius, quam dixi, declarationis, haec sunt, quae quia pauca sunt,&satuco Intra, posui, L. . Hasd
dum, accepti a max-is auctoribuo.
CAP. XXIIII TLivius de proelio M. Marcini, qui fremebat se rictum suilla In aese ab Anni bis
A te: nec aequo animo ferre poterat id incommodum, quare postero dIe rursus sori nam belli temptauit ae statuit ita loquutus est,fc docu i quid effecerit. vi diu par, aequalisque pugna illa suetit: motus enim animorum contraris auxerant magis vi tui . lua sponte seriissimorum urtiusque exercitus. militum. Pugnatum utrinque aliquai in to quam prius. acrius est: poenis ad obtinendum hesternum decus adia tentibus. Romanis is ad delendam i*nom niam. Cum autem Homerus quoq; commemoret poster orem pugnam. quae commissa est ad naves Graecorum, valde aciem suisse: sustinuisseque constanter Achia uox impetum Tioianorum, qni duce non solum Hectore, sed etiam Apolline, irruperant m gno animo in castra, existimare possumus eo et Iam tempore motus paene eosdem: certe non olde diuersos, multum valuisse ad eos in ossicio retinendos, dc ut sitiitet dimicarent. im ibiendos. Vbi igitur poeta inquit, αὐα --. - - τρα--μ , --δε, : Mi M auriis PMen trέπυἰώνας, α xa, rupe --, is vetus hare declaratio in antiquolibra legitur. - ἰae,irara: M A, απυν- σωτηρ - .s u. Docet etiam Liuius pugnam illam diu anci rem fuisse. quin autem hoc valeat, translatum verbum a lancibus, in etiare, dubium non est, quo sane iuncto nomineHuntiat Graeci historiae scriptores. videtur quoque Ciecto in Aod is micis suis huc respexisse, eum inquit. Vt cum in eadem re patia contraria in parcis in - menui rationum inuenitemur. ε
406쪽
Ο N potui olἰm depellere tenebras, quae mihi videbantur locum Ciceronis obseuraile in epistola quadam ad uinem, q uaret psum, ut in aeni, reliqui. nunc autem , diligentius animadu vetere scriptura, arbitror me lucem vidisse atque illine omnem Oliginem disturbasse . Quis autem non iacite inrelligat in his verbis cita enim passim in excusis libris legitur) maculam in nere. I, te magis aSipylo mentio est honorifica facta, cum te anum dicerem postulationi L.Sestis Pansae restitille. Quam eiuravim illic habete potest illud Magis unde etiam aptum n in ea: ctione Dicerent. cum autem ira scriptum sit in meo illo opum , exemplari. De te a mae. ab Sipylo, oc quae sequuntur . existimo prorsus tegi debete De te a Magoetibus ab Sipylo: duo enim erant genera Magnetum, ait ri illorum appellabantur a Graecis ' ηιμ oo 6 . alteri vero de eorum oppidum eodem pacto distinguebatur . . Magnetum horum posteriorum, vel potius ci- .uitatis ipsorum, meminit Strabo In xiij. libro his vobis . δε-A.-i- ῶν. πι - GA . . a Magnesiae vero idem in xiiij. Sed etiam Magnei es a Sipso appellati sunt a ramo. ,
mone. va in maphora, intelligamus tempus, quod initium illius infelicis itineris in se optamus, ut sane intelligere necesse esset, si ita pronuntiaremus, ut a me nunesti l ium est, extremum illud nomen, idest aspirate, quo pacto ego notaui aliquando scribere so-itos eruditos&accuratos viros. sue sine nota illa aspirationis &hoc sensu, ut accipi debeat s desac regio in quam ille venturus si, ut existimaret, qui Catullum sequeretur,& inde putaret fluxisse hunc modum loquendi,quem stiam ipse sumimiit e consuetudinermanifesto enim itas ille cepit. cum in Vibennios, execrans eos, inquit, Cur non exilium, malasq; in oras Itis . nam& si ota eum valet. regionem, non est proprium verbum nostri sermonis, planum tamen est Iios quoque non nullos modos, loquendi, ut visente adhuc Latina lingua vi urpari soliti eranti Integros in eo test isse, atq: in ipsum radices ille . nam quod ad senteni iam facit. non est d , bium quin locus sit superiori illi rationi: dicimus enim quoque eodem animo. va in mal punisto, quod anceps non est, ac tempus, pusillumque ipsius interuallum ostendit: et edimus enim vulgo vim aliquam habere ad exitum alicuius facti, initium litius prolperum, siue contra. Animaduertendum autem in Graeco quoque sermone quamuis hoc non faciat ad propos tam quaeitionem similiae propinquo verbo easdem res diuersas tignificare. unde Plato, quoisque, politissimus scriptor aliqnando in hoc lusit, qui inquit, Lust autem, vemos ipsius erat, exagitans oratores, qui plurimum studij in his concinnitatibus ponebant: est autem locus, si quis plenius ipsum scire velit, in sermone, cuius index est Hipparchus: verba, que ipsi uis τα Mixi μ ν η δ φ .a et ab , , νησια
407쪽
In avnvM est ammtean, eum Menelaus apud Homerum, Meusans I nos. acriter instantes: naturamque eorum, ut nimis auidam belli exagitans Mquam nullum umquam fastidium caperet eius facti, cum ceterae omnes res, veant ea docuerat, quamuis iucundae, satietatem pariant, inquit, ..cim significare voluerit idem quod Annibal de M. Mati odixit, eum Vidit illum post malam ipsius pugnam, rursus temptantem ibit unam belli; seque prementem. . his autem verbis vox ipsius exponitur a T. Liuio,Cum eo nimirum hoste res est, qui nec bonam is nee malam fortunam ferre potest: seu vicit, ferocitet instat victis: seu victus est, instaurat cumis victoribus certamen. Qii in autem Liuius inquit, instaurare cum vicitatibus certamen, Graeaci dicere solebant lassicatus Griueus versum civ M sementia ira es incitaueras, reci tua clamne. C Α P. IIII. Ox A vox est Diogenis cynῖcI: libera nimis in deos immortales: de quae improbe aliquo modo ipsos insimularet: ipsam namque M. Tullius memoriae prodita dit, qui Diogenes dixit Harpalum, nobilem latronem & in illo suo studio valda fortunatum, contra deos testimonium dicere, quod in illa sortuna. tamdiu viu ret. Quod igitur sapiens ille de certo, quodam, iniusto de scelerato homine, si Iaratim dixit, de cunais improbis hominibus, qui contrarium exuum rerum suarum natar eruient atque oporteret, ac sortunati demum haberentur, prolatum fuit versu quodam, qui legit ut in sententiis collectis e variis poetis .est autem hic. Nec timen in ipso verba, quibus sententia expressa est, ut in illa voce Diogenis, sumpta sunt e soto. sed tantum traditur ei te culpam quandam deorum, atque id cum contingit, inurete ipsis tura rem notam: cum scilicet praui homines fortunati sunt, ac ventos secundos habent, qui statua rerum conuenit honestis ac moderatis hominibus. Non incidi autem umquam . quod recoris det, in vocem superiorem apud ullum Graecum scriptorem,&s Laertius plures recitat ipsius. Mutas lane de plerumque amaras voces. Sed alter etiam hic versus antiqui, ut opἰnor, tragisci, qui eandem sententiam continet, adducitur ab Olympiodoro, interprete Gorgiae Haton ei: asserebat enim rationem illo quidam,cur non crederet res humanas consilio deorum ad a
istiari. vel potius quid ipsum aliquando Paene de opinione deduxisset, bene sentiemem priuade diis immortalibus .
Rou 1 statv M illud, quod leugit Pyrria, seruus apud Terenti vir , cum aequomo existimavit Pamphili, quod putabat consilium, quamuis ipsum intelligeret eti sui cupiditati valde aduersari, prouerbium inquam illud expressum fuerat hoc versa Graeci poeiae, qui legitur in sententus collectis e variis Graecis poetis.
Ita enim arbitror legendum, non ειυ , ut perperam in excusis libris scriptiam est. Quis scista aem,an hunc ipsum versiculum verterit Terentius, uti metit ipsum eodem loco positum p comicum,unde in Latinum sermonem vertit eam ab an . vota sane mitifice respondent' omnes sibi melius malle esse, quam alteri. De amore autem hoc magno, quo cuncti mortales prosequuntur semetipsos, dc quot quanta que mala gigneret, cum tamen ipsi nullum remedium ipsorumquaerant, subtiliter copioseque disputauit Plato in v. libro de legibus, qui etiam, pollii illinus scit plor,significavit id vulgo di- , ei solitum: ita enim de omni hac re egit. -- Α μ, isn τις-οῦ sortis ita, a Ut lauet o νγ ν --rsiis ἔ
408쪽
Ddemstres isse instituta mi inti . auctura sinthide,
. CAP. VI. Xmo, vi et diligenter virgilius instituta piiscorum Latinorum,&qiis
plina imbuere pueros suos illi tolerent, commemorauit. finem autem illa omnis hibetiat tartitudinem militatem, & scientiam rerum belliorum, unde po ta idem feeit alio in loco eius gentis hominem, magnifice illa praedicantem. vehostibus, metum incuteret. Prius autem inquit. Ante urbem pueri & primaevo flore iuuentus Exercentur equis: domitantque In puluere currus, Aut aerextendunt ateus, aut lenta lacertis spicula contorquent. & quae sequuntur.
Eid .vero studia fuere Troianorum, ut ex Euripidis loco intelligitur In fabula, qtrae a optiuis Troianis seminis inscribitur: ita enim illic loquitur Hecuba, cum audisset interfectui risui ite Astyanactem. queritur enim ipsum saeuitia Graecorum dc fortunae iniquitate, non re cepturum voluptates, quibus carere non Potuisset, nisi tanta calamitas ciuitatem opplet sueti
Herodotus etiam in i . libro historiarum, cum mores Persarum, puerilemque discipi Inam ex ponetet, narrat ipsos in primis illis duobus idem licere solitos: tertium tamen quoddam addidit proprium illorum. vel diuinum potius institutum: & unde maiores profecto fructus , quam e ceteris nasci poterant . illud autem erat, ut pueri veritatem colerent: &ab omni proto, ius vanitate abliotrerent. Verba ipsius sunt. παιδία σῖA ιλπιώδεις ἀποπιν minas α μυώ., μίγει DMσαἰτιος, τμα μο , in M. - , --, - α Θι ita M.
QMd consilli fueritvse , ei in delibonis re magna, imput, amendi esse, ne i
CAP. VII. I Lvisis Homer Icus libere ae sauit Agamemnonem, qui in rebus aduersis Gra eorum cum deliberaretur. quid consilii capῖendum ei Iet, ἰn sententia dicenda, re ditus in patriam & fugae aiicior fuerat, ac vocem etiam illius repressit. Non potuit .utem magis Spetite errorem euas, qui sapiens habebatur, quam secit, dicens, cauendum esse, ne oratῖo tua perueniret ad aures exercitus. Incidit igitur in eandem culpam eo tempore Aga memnon, In quam postea lapius est senator ille Romanus, qui bello Punico ii. post multa de magna detrimeo in accepta, suasit, nulla premente nece litate, ut ius ciuitatis daretur sociis ieommunieareturque cum ipsis omnis respublica: ipse enim quoque increpitus est: consiliumque eius repudiatum, ae sentent tam demum illam pro non dicta habendam exili matum. Causa cur tantopere explosa sit, plana est: si namque vox illa emanasset, de at qua ad aures L lino cum populorum penetrastet, subito dEsderium esus rei magnum in pectoribus eorum ex titum esset: nee si. postulassent, negati id ipsis ullo modo potulisset. unde apparet quantop Feldulcus tangere, periculosum fuerit. Herodotus quoque in rebus illis narrandis, laudat Themistoclem, qui audientibus sociis sapienter non tetigit quippiam de reditu ipsorum in pis illam & classis dis spatione, metuens impetus eorum, beneque cognitam habens naturam mulis titudinis, quae resistere non potesὶ cupidi talibus suis, atque arripit saepe contra dignitatem mnem, quod natum acceptumque animo ipsius est. videndum tamen an Vlysses ea de eauriis oeuetit, non oportere audiri ab Achiuis sententiam illam, siue quia iudieauit id Agam Minoni turpe futurum : namque illa nihil habebat in sed gnitatis,& si in extremo tangii qui dim, quod valet ad malum illud significandum. Qui parum apte, ut a sapientibus vitis existiam, tum est, in senatu id suasit, fuit Sp. Carbillus, quod accurate narrat Liuius in xx ij libio. Cum autem non dene int,qui giamus adhuc id tulerint i magisque exarserint ob eam temeristriam vocem, Q. Fabius, ut idem commemorat,&ipse diligenter reddita ratione eorum omini ia
i , ipsam restitit: ta ut oppiliueretur, quod sectum est, operam dedit. Et Crauor
409쪽
R o M t sa 4 rimantita, qtrae itum rum habent, poetae licere suerunt, ave
iis distet .vel ima ipsis uidi ab illis, qui sidon violant,nec ullam in partem ipsa sis.
uant, de ut Graeci, ita etiam Latini, sic iniecit illiu locutus est, ut cum inquit. . diae euncta aerii discerpunt irrita venti. Nec non alio loco , in eodem carmine. Immemor at iuuenis basiens pellit vada remi Iresia ventosae linquens promissa ei est e. . . ii Sed etiam virgilius, qui cecinit. Mulia patri portanda dabat mandata, sed aurae Omnia discerpunt de nubibys irrita donant, , Eodem pacto Euripides in Troadibo. Anis' - . - - - ἐπ- ς tic οἰοι, - αδιδωμι . idest non curo: de esto extingit L Ollparique volo. Non tantum autem promissa de mandata, verum etiam vota&gaudia, ut declarant hare vi gilii loca, reducem ut patria alia videret. Non diait: inque notos vocem vertere nocellae: oc de Turno: nee sene videt sua gaudia ventos.
A x xx magnopere Inter se suerimi antiquitus duo elatissimi vi K benefellis is publice dandis, animisque totius esus pentis, quam subleuarunt, sibi dolacie dii. Oedipus&Theseus: ambo enim uberariint nobilem suum populum saeuo& atroci quodam vectigali, quod victi grauibus malis pendebant. alter eorum Thebanum, alter vero Atheniensem, quare ipsorum Acta merito Gebrantura duobui cisti, poesis Sophocle atque Catullo: non sine causaque illi popul res reges de mi-diosi publieae salutis habiti sunt: nullum enim maius beneficium dari potest . quam graui alia quo perpetuoq: vectigali nationes liberare; non tameo ambo us sunt iisdem x is in praeessera re dilicienda. Ocii pus enim consilio de sollertia usus est, & eum obscuram illam vocem 5 insis, quam nemo umquam nua explicare potuerat ,aperuisset, frenavit eius monstri α diei relictuq; ne amplius illa in Theh um populum grassaretur: assidum; ipsum absum iri. Thestus vero fortitudine animi dc Praesentia usus est in frangendo: dissipandoq; vestig in epiod Minos imposuerat Atheniensibus, recum monstro minus pugnauit. sed locos iam ni
biluim poetarum, ponamus. Sophoclo mi ut in simila, quae ab ipso, adhuc rege, in nata est. ita induxti sicerdotem quendam beneucium illud vetus indipi laudantem.
Catullus ureo his versibus commuid uix magnitudinem animi Thesci, di praeclararim in
, Nam perhibent olim, crudeli peste coactam, Anὸrononeae poenas exoluere caedis i. Electo, iuuenes simul Bc decus innuptarum . in. Cecropiam solitam esse dapem dare Minotauro . . , Quis augusta malis eum moenia vexarentur, Ipse suum Theseus pro caris corpus Aincnis. Et quae sequuntur.
CAP. X. NO M temerevocavit Catullus tibiam barbaram loco illo quo com moraestra musio instrumetua, quibus uti soliti eis sodales liberi pauis, idest sm: ille Saul im aetas enorum. idicebat tu ipsum sequi. - Π
410쪽
Barbataque sortibili suidebat tibia cantur Perspiciturque ex hoc loco, ut e plurimis avis. v. de doctuis; sum luisse δe satis petitum ptruscorum institutoriim, ac morum. Vetus igitur opinio fuit αλι inuentum fuisse bubar rum : nam artem musicam aliis etiam rebumor nauctant barbari, ut memoriae proditum est ab antiquis au ribus, & Homeri aetate tibias in nullo usu fuisse Graecorum sertur: narrat certe ipse poeta Ttolanos pernoctantes in eam ' ob laetitiam, quam animo conceperint pro res ipsorum secundas, instasse tibias. & ita se oblectasse. quo etiam loco vetus scholion hoc, quod exposui, tradit,& pluribus argumentis probare conatur. Idem quoque exposuit Olympiodorus interpres Platonis, in vi. laudat enim Homerum tineque secti se osteti,t, qui tribuit Troianis de Phrygibus tibiam. cum constans opinio st, inuentam tibiam in Pht gia: qua etiam in terra Marsyas natus est: usum vero Diue vult in eo certamine Mathum tisbia i Apollinem autem cithara. Vt etam pro mere ae sepellare Histiando reperinit Larita, PaGraecos Umrpassei -.
Orves est Horaclum ea te verbum hoe defendere. pro arcere A: depellere, longe aliosensu ae plerumque celeri scriptores si iant, id ipsum profecto valet eo loco , quo cecinit. & igneam defendit aestatem capellis . M. quoque Cato de re rustica eodem pacto usus est illo verbo: ita enim locutus est, Eo Latinei aut cratex ficafias, imponitis, quaesti gu, defendant & solem. Duxit igitur ipsum ex antiquo Latino sermone, nee omnino existimari debet, quod multis aliis locis sacii, in eo imitatus tulisse consuetudinem Graecorum: nam Atticos quoque aliquando eodem p cho usurpasse verbum suum, quod huicia onest, videor mihi repperisse. Euripides certe, is cum In Lbula, cuius index est Troades, ita iacit Andromacham loquentem. πιυδῖνε is de Ipse verbum aliqiuantum , si uenti ipsius usu vatiauit. soldi aenim valere opem ferte: εc, ut iidem etiam loquuntur, sentensa vero An Qtomachaebaeeest. Non possemus, quamuli omnia experiremur, sentire mortem p Mest ab Iris eam nostro praesidio temouere.
dorem, qui Pputui ra virtute, isset orno e. CAP. XII.
Nos sine eiusa insimulauῖi C. Trebatium M. Tullius, quod a commodἰς suis proe
randis pudore cohiberet ut: quod enim aliis temporibus laudatur, est inimicum ma gnopere rei quaerendaer redditque nos timidiores ad fortunas nostras constituenda, - benignitate potentiorum amicorum ae principum virorum. inquἰt igitur Ciecto, Iam ista tua - .lpa exqui verecundiam tecum extuleris,& non hie nobiscum reliqueris: ssurit autem sententia haec a stante omnium optimarum sententiarum, quam tamen Ipse vetetem fuisse i ararat, ae prouerbij loco iamri solitam. Homerus enim quoque idem probauit ae verum ei Ietestatus est, qui duo genera ponere solitus eii huius timoris, qui a Graecis appellatus viiii que eorum bonum: alterum veto malum appellauit. malum autem quia inutilis foret illi, qui egeret . nec sineret illum fortiter poscere, quo caret et . inquit is tur apud eum Telemachus, cum Eumaeo de Vlysse loquens, qui mendici fiscie erat et docensque quid Ac te ipsum Oporteret. Et infra non dissimilibus, verbis.
Apud Eut pidem qiumue in loneille ipse, unde fabula vocata est, eum Creusa loquens idem
praedῖcat: cum enim illa, narrat zonem quandam exordiens, diceret se pudore ab ea reuocari, is respondit statim Ion Appellat igitur pudorem deum igna uum, quia homines impediti illo retrahuntur a rebus gerendis, quae accommodatae ipsiis mi lifice sunt. similis vero huic est locus Terentii Adelphis, cum enim fratrum alter dixisset P debat, respondet alter. - Ah stultitia est imaee, non pudor.