장음표시 사용
451쪽
gem, in quem despoticum habui imperium, vendere & mactare potest et nec tamen cuiquam licet ei dicere, cur ita facis At Opilio dc Vicarius gregem debet regere & pa cere juxta leges arillocratici regiminis a Cluillo positas : ita ut teneatur rationem reddere omnium ovium sibi commIllarum : est enim solummodo minister & custos
Quarto, paulo ante in analysi mp. I s. dixi Papam esse caput Concilii, nihil aliud fgnificare quam esse primum Ministrum Chri isti ex Ecclesiar: atque ob prioratum jure
ei concedi in Conciliis sedis atque suffragii dc conclusionis praerogativam.. Quinto, Papa improprie dicitur Spontus, teste D. Bernardo, qui eum vocat amicum Spons es Sponsa paraumphum lib. 6. de consideratione cap. xi. quam in rem jam aliqua observavimus. Superius contra Bellaminum quaest. 3. S contra B. Thomam cap.
a. hujus libri Ad sextum quod prima Sedes a nemine judicatur supra solutum est. Cap. 3. quaest.
. adversus C etanum & Bellarminum quaest. s. n. 2 . .
Septimo, nihil mirum est in epistolis quas memor. Bellarminus Pastamcatione Primatus primo loco poni, cum in actis Conciliorum idem ordo servetur, tum in commemoratione Sedium Patriarchalium, tum in subscriptionibus Patrum. Porro de his epistolis vide iustoriam nostram Synodi Chalcedonensis. - Octavo, multae sunt causae cur Patres Chalcedonensῖs Synodum secundam Ephesinam & Diostorum damnaverint, atque inter illas caulas ima est quod Leonem Magnum excommunicasset, Bellarminus autem de suo addit hanc s.fle praecipuam causam: vide historiam Synodi Chalcedonensis, quam ex actis fideliter collegimus. Caeterum nec cio quid enerit in mentem Bellarmino, cum haec stripsit, quod si Discreus qui erat
prιmus Patriarcha post Romanum cum Generati Concitio non potuit jure juaecare R manum Pontificem, certe sequitur evidenter Concitium non esse supra Pontificem, . cur enim non potust Pontificem Daecare, s erat supra Usum , imo ellus Judex, ut adversarat . volunt. Non enim Bellarminus potuit ignorare haec quae scriberet contra veritatem
notissimam quam ipse callebat a se usurpari, videlicet secundum Ephesinum Concilium non futile legitime de canonice habitum, atque Dioscorum omnia vi majore ibi consecis.se, & coegilla Pacies ut chartis albis subscriberent : deinde nihil omnino cause habuisse Leonem Magnum damnandi: qui nihil peccaverat, imo vero doctrinam orthodoxam propugnabat; non enim justo , sed peccatori lex & damnatio posita est. Nono, de quinta Synodo Romana sub Symmacho & libro Ennodii Diaconi diximus supra hoc capite quaest. 3. Addo amplius, dato qubd Ennodii libellus Synodice examinatus & Arobatus fuisset, nullo modo posse decretis Concilii Generalis derogare,
quia Synodus Romana est particularis, .non incunaenica,& a multis annis adulatores
voluisse mundo persuadere sapam a nemine judicari poste, cunctis Italiae Episcopis applaudentibus. Decimo, dictum Adriani Papae in sua causa parvi est momenti; de quo adi librum a. historiae nostrae Conciliorum Generalium in gestis octavae Synodi generalis. Undecimo, causa Leonis III. ideo non est cxaminata in Concilio, quod capita accusationis testibus probari non possient a. quaest. 3. Can. Auditum est, fratres charii
452쪽
mi,qualiser mati omnes in me gravia crimina censi erunt. Γuamobrem reo Leo Pontifex. S. Roma Ecclesia pistisico me ιn conssiectu vestro coram Deo. gelis ejus, quia isto Crim τομή sceler.ttas res, q/eri mιhι obiiciunt, nec perpetravi, nec perpetrari Ius hoc autem faciens non legem praescribo ceteras qua id facere cogantur. Regino Abbas lib. 2. Chronici de Carol Magno & Leone III. haec memorat. Rex concione vocata cur
Romam vcniret pati cnter indicavit; & inde quotidie ad ea quae venerat facienda opexam dedit : Inter quae quod maximum & difficillimum erat. de discutiendis criminiabus quae summo Pontifici Object.i erant: caula itaque ventilata, c im nullus probator aut testis legitimus appareret qui locum controversiae praes ciet : praefatus Pont, sex coram omni populo in domo S. Petri Evangelium portans ambonem conscendit ; invocatoque fractic Trinitatis nonune, jurejurando ab objectis criminibus se purgavit. Cui auctori potior fides, quam Platinae & Paulo .Emilio Italis recentioribus ;quia Regino, iaculo poli Carolum-Magnum sua chronica texuit: & hinc liquet Bel
tarminum multa contra tui oriae veritatem enutire.
Duodecimo, Bulla Martini V. de suprema potestate Romani Pontificis intelligenda est conformiter ad deciet a Syno is Constantiensis, puta Papam habere primatum in Ecclesiam, & juridice extendi aci particulares Ecclelias sellione S. articulo I. errorum Joannis violest. Hic enim articulus Bullae Martini V. nominatam conceptus est juxta memoratum decretum sellionis S. Decimo tertio, decretum Synodi Lateranensili sub Leone X. spectat ad abrogati nem sacrarum clectionum, nonnullaque alia quae non Synodice facta sunt : vide lib. . historiae nostrae Cisncili muri Generalium. Decimo quarto, alias saepe dictuin est de Pontificum Romanorum testimoniis in sua causa, scilicet tantum Illis ineste fidei, quantum legi divinae , naturali & cano.cae coim
I ecii 'a' quinto, supra famosum Canonem Si Papa dist. o. explicavimus hoc ipso
Mapite quaest. 3. Decimo sexto, negatur absolute unquam provocatum a Generali Concilio ad Papam, imo nequidem a Synodo Provinciali, totis olimgentili primis annis quibus habita sunt Octo Generalia Concilia , fi proprie nomen appellationis usurpemus, neque vero lita juctiliandum Gelatio Papae in sua caula : quas autem Bellarminus appellationes D. Athanasi, Pauli Conlitantinopolitani, Flavi ini, Theodoreti, Chrysostonii, &c. mem rat , non fiant appellationes, sed perfusia ad Ecclenam Romanam, ut cura de lohcitudine Pontificis, atque aliorum Episcoporum Occidentalium haberenuit Synodi, Sc
quae contra Canones facta erant emendarentur: lege librum I. historiae nostrae Coi ciliorum Generalium. .
Decimo septimδἰ frustratur nos Bellarminus a divisis ad conjuncta : quoniam Sy-kodus Ariminensis ab omnibus serme Episcopis Occidentis de quamplurimis Orientis improbata & damnata est, camque ob causam multi exularunt: frultra ergo uni Papae tribuit. quod Sanctorum communione & consensu Catholico gestum est. Neque etiam D. Baiilius ea dicit quae memorat Bellarm nus. Ausculta Lector. V sum es amνω mihi consolaneum ut scribatur 'scopo Roma L ut qua hic geruntur, consideret Qt De consitium : ta quoniais dissicile est, ut communι ac Synodico decreto aliquι VAnc
453쪽
ris mole in idoneos e verum iuxta quoque ad hoc accommoris , ut mansuetudine ea facilitate ιngemι eos quι distom fue obliqui apud nos Iunt, corrigant : apte ac dissensatorie sermonem attemperantes, omniaque secum habentes, quae in Arimino ad necessariam soluti
nem gestorum ιllic facta seunt, cs hoc nemine sciente absque strepitu tacite per mare ad eos rura hic sunt, vadant, ne qui pacis sunt immici adventum Userum praesent stant. Sunam i sententia Basilii haec est Cimi Imperator Constantius per vim Ariminense Concilium haberi ec concludi cocgislet, omnesque ei subscribere nolentes exilio multatici, atque formulam fidei Ariminensia Synodi .ubique spargi volui siet, Epi: copi Arriani O. lentis insultabant Orthodoxis, multaque contra veritatem uestorum mentiebantur, quasi omnia canonice facta fuissent in illa pseudo. Synodo : cui malo ut S. Basilius obviam iret censet scribendum Romano Epit copo, ut quoniam Synodi libet e la. beri non poterant, aliquos prudentes ila pios viros mitturet in Orientem,qui Veritatem rei umgcst . rum in Synodo Ariminensi declararent Otthodoxis, demonstiarentque acta ipsa scit sis irrita propter violentiam adhibitam de libertatem Synodicam oppresi .ina. Procul dubio sicut Pictores rudes de imperiti, cum olina non postent animalia, equum, bo-Vem , canem, dcc.. accusarc. delinebre dc exprimere, solebant anum tui sensa nona, de animalis sic inscripto, Hic est equus , bos , canis, caec. declarare.. Ita quaecumque argumenta adversarii pro sta ab loluta in fallibili Monarchia pi omuns, cuin secundum Omnes Logicae de Theologiae regulas & praxim Ecclesiae primitivae nullam vim habeant , nihilominus advertarii quaecumque lubet nomina illis inlcribunt, atque. p-s ellationes a Concilio ad Papam, de alia ejusmodi este fingunt ; at non sunt appelationes nisi in eorum scriptis de phantasia , de tamen id pro jure divino & decretis Fidei Catholicae venditant . suntque Haeretici de Schismatici, si Deo placet , qui
Decimo octavo, veritatem iiistoriae Canonys 18. Synodi Chalcedonensis de praerog.ativa Sedis Constantinopolitanae post Sedem Rotnamura repetes ex lib. I. historiae nostrae Conciliorum Generalium. XLIX. Cap. i8. ejusdem libri de Conciliorum auctoritate hanc aliam proi Ositionem privstituit nixam argumenti I sit pria explicatis cap. I s. 16. dc I7. Summus Pontifex non potest committere . neque Conrilio , neque ulti hom ni supra se judisium coactivum ; sed tantum d cretivum. Quae propositio concordat regulae vulgari Juris consultὁrum asserentiniri Regem nunquam sol manus figarx e primam partem hulu. pro politionis munit tribus argumentis. Primum, quia potestas Papae super omnes cst
de jure divino , ut patet inquit Bellarminus) at non potest Papa dispensare in jure
divino. Secundo , quia non potes, inferior committere alicui judicium reservatum superiori, ut verbi causa , Epii copus dare facultatem absolvendi a casibus qui Pontifici reservantur. Tertio, quia sequeretur Papam esse superiorem dc non luperio- 'rem respectu eiusdem , cui daret potestatem coactivam supra se, quod implicat contradictionem : dc haec de confirmatione prioris partis- Altera pars scilicet de judicio discretivo probatur ex facto Sixti III. Symmachi & Leonis III. dc IV. atque aliis Pontificibus , qui cum accusarentur, caulas suas .m Concilio Episcoporum Gisia cuti noluerunt, ut patet can. Maindastis & can. An dictum, a. qua ii. s. dc ex Coimedio I V. lub Symmacho.
454쪽
42 Tota haec collectio illudit a petitione principii, supponitque probatum antecedentibus capitibus, Papam jure divino esse absolutum infallibilem Monarcham Ecclesiae:
quia . ut perhibet Bellarminus , Potestas Papa de Iure divino est super omnes. Hoc autem est aequivocum, cum cnim primatus sit iuris divini quoad institutionem, & datus sit Petro in ordine ad regimen Aristocraticum, ut demonstratum est lib. 2. confirmaturque praxi Apostoloium & Patrum Ecclesiae primitivae; certe vox super omnes ad hunc non adllat lumini sensum capi debet, vide quae de primatu dogmatice disputavimus lib. 1. cap. 3. des. hujus defensionis, dc axiomate xxxi. apologiae nostrae. Certe in Concit o Constantiensi sellione . dc s. defini: uni est Papam subjici direetivo ta coactim j dicio Ecclem, & sellione 8. conta I. articulum errorum Joannis N icles, Papam habere potestatem super Eciae ii particulares disregatM. Quem ad sensum Facultas Parisiensis admittit Papam esse sit pra omnes particulares Ecclesias, numquam autem supra Papam Concilium. Secundo , quod attinet ad factam Sixti & Symmachi, de eo diximus hoc cap. qu. Vst. q. contra Bella inuin, de de Leone III. paulo ante in analysi lib. 1. Bellum i-m de auctoritate Conciliorum cap. 17. Idemque ludicium de Leone IV. Cum enima malevolis accusaretur , quod secreta coni illa de imperio iterum ad Constantinopolitanos transserendo iniisset, & Lotharius Imperator , ut de hac re cognosceret, id- se Romam contulisset, de delatoribus in mendacio deprehensis egregium cepit sup- plicium ; hercle quidem omnia haec exempla nullo modo caulam Bellarmini prom veni : estque pro rato de certo habendum ex disciplina primitivae Ecclesae can. s. Nicaeno consignata, sententiam de causam Episcopi Romano solitam retognosci de tra tali in Synodo Provinciali; ita ut si quid adversum Canones gestum esset ab illo , emendaretur de corrigeretur. Quam disciplinam scio quidem postea immutatam a Romanis Pontificibus jus sibi Monarchicuin & absoluti imperii contra legem divisnam de naturalem vendicantibus. Quod pertinet ad quaestionem facti e quaestio autem juris continetur Evangelio , praxi Apostolorum & Ecclesiae primitivae confirmata , quod cepc est inculcandum. L. Cap. i'. libri ejusdem de Conciliorum auctoritate nititur solvere argumenta,
quibus probatur Concilium esse silpra Papam, iuxta decretum Synodi Constantiensis de s. festione. Prim b, quoad exemplum Marcellini, qui damnatus & depositus fuit in Concilio Sinuellano propter infidelitatem, ait Bella inus hoc nihil habere dissicultatis, 'quia certum est in casu haereseos de infidelitatis Papam subesse iudicio Concilii, de qua re nihil cum illo altercatur. Secundo, valde laborat ut argumentum ductum ex Augustini epistolai 61. ad Glorium, Eleusium & Felicem grammaticum declinet: scilicet quod post Melchiadis judicuro in
caula Donatistarum, integrum fuerit Donatistis provocare ad Concilium, quae disia putatio tractatur a me lib. i. historiae Conciliorum Generalium. Tertio, quia S. Leo epist. 6 3. ad Theodoretum Cyrensem Episcopum tomo I. Conciliorum Isimi asserit, gaudetque epistolam a se missam ad Patres Chalcedonenses super damnatione errorum Eutychis & Dioscori Synodice examinatam de approbata me idque est argumento Concilium eminere supra ripam Respondet Bellarminus, Leonem
455쪽
epistolam hune misisse, non ut eontinentem ultimam es definitivam sententiam, sied velut
in uritionem tantum, quia Dissopi adllutι melius judicarent: cs postquam omnes. n-henserunt epistola Leonis, tum demum editam esse de ιιιonem ultimam nomine Pontificista Concitu. Haec ille; sed merum est effugium a stippositione principii, ac si Papa esset infallibilis absolutus Ecclesiae Monarcha. Certe quae S. Leo sit per damnatione errorum Eutychis Sc Dioscori miserat Calcedonem, Synodice non unius Leonis sudicio
definita fuerant, ut ipse testatur epist. 11. 1 f. SI 27. iit collectione Conciliorum Binii tomo I. Haec sunt ejus verba ad Theodoretum. Unde glorιamur in Domino cum propheta cantantes, Adjutorium nostrum in nomine Domini, quι fecit Caelum is terram , qui nullum in nostris fratribus detrimentum seu mere permisit c sed qua nostro prius ministerio definierat, universa fratrenitatis irrefragabili firmavit assensu, ut vere a se prodiisse ostenderet, quod prius a prima omnium Sede formatum totius Chri Bani orώις Iudicιum recepisset, ut ιn hoc quoque capita membra concordent. Et aliquanto poli , epistolam Sedis Apostolica universati sane lae Synods assensi firmatam ait, ut nullus queat ulterii s dubitare, tae. Unde liquet illum agnoscere orbem esse majorem urbe: ut verbis D. Hieronymi utar, & minorem Sanctorum communionem majore confirmari : vide quae in hanc rem notavimus in liutoria Synodi Chalcedonensis. Quarto, transit adQrgumenta Gersonii qui urget Papam more aliorum hominum esse peccatis obnoxium, ac proinde debere dicere Pater noster qui es ιn Caelis, aemitte nobu de
bita nostra, cra. Unde etiam insurgit, si pervicis &'ncorrigibilis, iit, posse ad judicium dc tribunal Ecclesiae deferri, atque ibidem puniri juxta praeceptum Domini. Dic Ecessae Mathaei i8. Ecclesiam non audierit . sit tibι sicia Ethnuus ta Pusticanus, . Hic autem nomine Ecclesiae Praelatos & Concilium ipsum intelligi probat Gersonius ex verbis Christi: Amen dico voLs , quaecumque astigaveritu, csc. Ubι enim sunt duo vel tres coniregati in nomine meo , ιbs sum ιn merio eorum , 4d haec re
ponit Bellarminus ex Chrysostomo & Innocentio IlI. IlIc nomine Ecclesiae eel Prael tum vel coetum Fidelium cum suo Praelato intelligi, consequenterque peccatores cujui cumque Ecclesiae ad Ecclesiam & Episcopum loci deferendos, ut forum rei sequamur quod ii Episcopus peccet, deserendum ad Ecclesiam superiorem, cui Archiepiscopus vel Patriarcha aut Primas praesidet. Si vero Papa peccet, cum nulla iit Ecclesia illo
stiperior, ad quam deferri possit: quoniam absque illo Ecclesia est acephala r sequi Papam a nullo judicari polle, sed Dei judicio reservari ohortere. Amplius subjungit,
quando Christus dicebat Petro, dic Ecclesiae , tum non tuisse Pontificem, sed privatum homi m, & continuo praeceptum dic Ecclesia illos tantum obli are qui superio-xem habent, Papam vero minimur quia neminem supra agnoscit: quae responsio magna parte siti apta est ex C et ani cavillationibus cap. 3. hujus libri plene confutatis :excepto solum quod Bellarminus ait Petrum non fuisse Pontificem, quando Christas dixit illi: He Ecclesiae: quam evasionem obstruximus lib. 2. cap. 7. adversus Vallium num. i. Caeterum negatur Bellarmino Concilium legitime congregatum adversus Papam incorrigibilem esse acephalum. Nam, ut alias di ximus, omnes unum sumus in Christo, alter alterius membra, S: Christus est Caput essentiale visibile Ecclesiae , quam mortuo vel vivente Papa numquisi deserit: qui enim fieri posset, ut corpus sibi connaturale , cui intime atque individue unitur, delereret 8 hoc certe tam impollibile est, quam
456쪽
δ to rationale abstrahi ab homine. Itaque ' haec responsio, Concilium absique Papa est Ac balum, fallit a suppositione principii, quali Papa esset internum & essentiale Caput , non externum & ministeriale variabile : consule ea quae initio hujus quaestionis
quintae observavimus contra Bellarminum num ei Q 44.
Quinto, Gersenius sic argumentatur. Omnis pars est minor suo toto, & dato quod pars totum inficiat vel coi rumpat, debet abscindi: quia de jure naturae est ut membra quae totum corpus corrumpunt, abscindantur : ergo a pari de Papa, qui est membrum Ecclesiae : contra opponit Bellarminus, hoc argumentum duabus constare partibus: & quoad primam, qua objicitur omnem partem esse minorem suo toto, re L pondet post eajecinuna, Ecclesiam secluso Papa non esse totum, sed partem majorem quam caput magnitudine molis, sed minorem magnitudine virtutis, seu auctoritatis, ut patet in quolibet corpore. Quod autem sinquit Belluminus) adversarii dicunt auctoritatem capitis suppletivc remanere in Eccletia, jam refiftavimus supra cap. I 6. ii autem accipiatur Ecclesia cum Papa, tunc ut alias diximus m Mor est auctoritas Ecclesiae exterisve, quam
solius Papae, inteni lac autem aequalis, sicut Christus ut homo est caput homogeneum Ecclesiae, & proinde pars ejus: de tamen non est major Ecclesia tota quam Christus solus. Haec Bellarmini responsio ad primam partem argumenti Gei tanti tria continet a surda , imo erronea. Primo, fallit a suppositione principii asseidens Ecclesiam secluso Papa non esse torum sed partem, quasi Papa esser Caput essentiale, & non pars ac membrum Ecclesiae : jam enim doini Christit ira Caput ellentiale Ecclesiae corpori suo con- naturali deest numquam posse, sive in ratione gratiae justificantis, sive regiminis, eti. maabsente aut mortuo Papa: et bicumque fuerint duo vel tres congregatι ιn no se meo ,
ιλ sum ιn medio eorum, A fuhai ιδ. Qui duo vel tres totum perfectum cum Christo componunt: sive Papa adsit, sive abiit, quem nodum adversarii di sibivere nullo in do pollivit: Mariuc dicunt in contrarium mera sunt commenta, ac si Papa esset Caput essent .de Ecclusae , quod erroneum est. Secund b, quod ait Bella minus se cap. ic. ostendis tu auctoritatem Papalem non manere in Concilio aut Ecclesia suppletive, mortuo vel absente Papa, est a me ibidem consulatum, ubi docui omnia eius argumenta
fallere partim a suppositione principii, partim a dicto secundium quid ad dictum simpliciter. Tertio, quod allerit Christum non esse extensive majorem tota Ecclesia, & a linuli
concludit de Papa, semper illudit & a suppolitione principii, quati Papa esset Caputcssentiale Ecclesiae, sicut Christus, de s dicto secundum quid addictum simpliciter ,
ac si alia data esset Petro potestaes otiam pure minister udis in ordine ad regimen arist craticum. Bellarminus meminille debebat eorum quae paulo post dicit, nimii iam Christum esse suppo lituin Ecclesiae, atque totam Ecclesiam, sive in ratione gratiae justificamis , sive rogi minis ab illo essentialiter pendere, a Papa autem de aliis Praelatis solii nuta, sterialiter, instrumentaliter Sextrinsece, sicut facultas videndi pendet ab organo, dec. Sexto, schola Parisiensis instat. Semper potentia agendi est pi incipalius atque essentialius in toto quam in Part.bus, quae sunt instrumenti totius: Ideoque hominem dici principalius atque essenti dius agere, quam test .ura pariem seu potentiam, & consequenter supremam potestatem Ecclesiasticam, Papa Iem nimirum, esse principalius arque essentiali iis in Ecclesia quae est totum, quam in Papa qui est membrum & pars dumtaxat. Respondet Belluminus aliud cile iudicium de corporibus naturalibus, S de corro Ie
457쪽
23 Ecclesiae, & quia in illis virtus procedit ab essentia ad potenti is, ideo totum dici primcipalius agere quam ullam partem seu potentiam : At in corpore Ecclesiae virtutem non procedere ab essentia ad potentias seu partes, sed ab extrinseco. Papa enim , qui est caput Ecclesiae inquit) non habet ab Ecclesia, sed a Deo auctoritatem; & ideo principale agens non est Ecclesia, sed Deus. Secundo, dici potest principale agens in quolibet corpore semper est e ipsum suppositum, quod sustentat Sc movet omnia membra. Porro, suppositum corporis Ecclesiae est Christus, &c. neque obstat quod Chrisstus sit etiam caput Ecclesiae : nam Christus ut influens in omnia membra dicitur caput: ut autem sustentat & movet omnia, dici potest suppositum; & hoc modo concedimus Papam esse instrumentum corporis Ecclesiae & quoddam minus ipso toto, urnimirum in toto Christum ipsum ut suppositum includimus. Huc usque Bellarunnus de prima parie argumenti Gersonii. Ueriun hic ut antea Lectorem suum multipliciter frustratur. Primum, .quod ait in corpore Ecclesiae virtutem intrinsece non procedere ab essentia ad potentias seu partes, licut in corporibus naturalibus; sed ab extrinseco , id est, a Deo, Sc. laborat aequivocatione: nani cum juxta sententiam omnium Theologorum Christus pollit considerari ut esticiens & ut sol malis caula Ecclesiae, atque in moralibus&politicis causa formalis utplurimum eadem sit cum causa efiiciente e sane quando Christus semper insor- mat& vivificat Ecclesiam suamctum. n ratMane fratiae justificantis, tum regiminis, neque potest magis lege Evangelica stante ab Ecclesia sinungi am separari quam to ratιο- male ab homine, ut xlias docui: LEO quidem Bellar nus isserit potestatem Papae ab intrinseco manare : quoniam Sacerdotio Christi, Papalis e Episcopalis & Presbyteralis potestas eminenter & architectonice inest , conserturwe formaliter & quoad habitum una cum lacris ordinibus. Quocirca Papalis Porcstas & auctoritas ab intrinseco non ab extrinseco manat . at allucinatur Belluminus. oui tum demum secunda
tis instrumentum Ecclesiae, quo dei supra observavimus, non te pigebit
i ut membrum putridum posse amputari,S Republica tempoisi r quia haec
habent ἔ at non ita in corpore Eccle-
sua responsione dat mautque includitur in Ecclesia, tum lsive, quam Papam , atque Papam esse argumento vide quae lib. et, caP. di num. laboris. Altera pars argumenti Gersenii est, Padcc. Concedit Belluminas in corpor membra ab ipso corpore Isiae, quoniam caput Ecclesiae non ut corpore Ecclesiae , sed i Deo habet auctoriatatem : sicut a Patrefamilias familia, unia sicut non licet Diruliae summuin OEconomum quanquam pelliinum deponere, quia non est a familia , sed a Patrefamiliacitistitutiis ; ita nec Ecclesia jus habet deponendi Papam qui est a Christo, non ab Ecclesia institutus. Duo sunt cavilli in hac Bellarmini responsione : Primo, fallit aequivocatione , dum est caput Ecclesiae non a corpore Ecclesiae, sed a Deo habere auctoritatem : si enim de prima institutione Petri in primatem agit, certum est illum via extraordinaria institutum a Christo, nec habere simpliciter ab Ecclesia primatum: nam Ecclesia fundanda fuit. Verumtamen ut habetur cari. D nomo dist. a . Petrus est
etiam delectus ab Apostolis, hacque ratione dicitur esse, & auctoritatem habere ab
458쪽
τε Ecclesia, ut lib. 2. cap. 6. disputavimus. Et haec inquam de via extraordinaria depcima Ecclesiae tundatione. Quod ii de via ordinaria propagandi Sacerdotii Cluisti ecpotestatis Ecclesiasticae agatur , falsum est Papam non liabere potestatem & auctoritatem ab Ecclesia Matie sua , dc Sponsa Christi, ciun exploratillimum sit Papam de
sacros ordines & canonicam electioncm ab Ecclesia accipere , ut alibi docuimus. Alter cavillus est de summo OEcononao. Ceitc non tantum licet familiae lanianum OEconomum , vcrum etiam ipsum Patremfamillas prodigum & furiosum ad agnatos α gentiles deducere , ac vinculas conli tangere', ne cuiquam noceat : ex quo datur intestigi qu.tIn insuma sint argumenta Parabolica S similitudinari. . Septimum dc oct.ivuin argumentum . holae Parisiensis datur a Synodi Constantien sis de Basileensis decretis de Concilii auctoritate supra Papam : de qua controversia dixi ex proprio initituto lib. 3. historiae nostrae Conciliorum Generalium iii histors Constanuznsia de Basilcenus Concilii. - V i Ita sunt M . Z . ui. . - i η' u u ito si . . .
459쪽
I. Gregorii Valensis argumenta Iro infallibili Pontificis auctoritate confutantur II. Suaris Collectiones pro in Vibili Papae Monarchia eaedem planὸ cum D. Nomae S Cauetani argumeπtis. III. Frustra Suarem hanc communem omulum Theologorum S Can aristarum sententiam immenare conatur , scilicet unis cum ordine Sarem
dotati S scopali habitu S formaliter Eces fiasicam Inri ictionem
conferri l de illius argumentis in contrarium. IV. Sybibusnam communitatibus Ecclesiasticis data sit potestas legum
ferendarum contra eundem parem.
V. Comparatio fundamentorum Scholae Parisiensis Granis mamentis ad versariorum de absoluta infallibili Mona' chia, S conclusio libri tertii.
I. o Ost Belluminum Gregotius de Valentia Sodalis etiam Jesiuita hanc contro- in versiam amplis lime tractavit tomo starum controversiarum lib. 7. & 8. quem inscripsit, Analysim Fidei. Verum qui Ualensis collectanea cum Belia Iarmim argumentis contulerit, hanc omnibus sociis tuis palmam praeripuisse facile judicabit , neque aliorum scripta in hac parte deiiderabit. Quocirca non ego hic immorabor in Gregorii Valentini collectionibus cxaminandis : tantum aliqua obiter perstrinῖam , in quibus cuna gelurmino minime concordat, cujusmodi illud est , quod lib. S. Analysis Fidei cap. 3. post medium re ponsione ad sextam objectionem
legitur , ubi ait et Sua Postifex an de aendo em es diligentιam necessariam e habeat , sive non a triat , modo tamen controversiam δε ιat , in stibiliter de ιι rum , arque adeo reipsa usurum an Horitate ρι a Christo concessa, Mathas ro. δε ει Petr- , ta sver hanc petram aut ficabo Ecclesiem meam , es Dannis ultιmo, Pasce tuta me.is. uuamobrem daeernu suiuum G Algentiam Oecessarιam esse Pontifici, non quι-dem ut ἀμ- , suaque in dabiti auci rιtate utatur, sed ut convenienter ac recte .soc est , sine peccato sua auseor ate utatur. Rationem hanc subsungit : Christi m eo, o quod promisit Ecclesia nunquam Iutaerum H ipse fallatur , una quoque caeteo ne Pontifex conmoversiam fabo ta praeterm ga debιta diligentιa necessaria desinιat. Uuemad-ma - inquit in si Dein nobu promιtteret futuram seno se uentι magnam frugum coinpιam , hoc 38se quoque promutere cens ret- aeris temperι- , qua ad eum est tum esset necessaria, ut apposite ad lianc rem docet Melciuor Canus lib. s. de locis Tlie logicis caP. IS.
460쪽
Verum haec Gregorii Valensis asyrtio per similis videtur opinioni illorum, qui omnia ex atomis inter se fortuito concurrentibus pioereari fabulantur , legique divinae, naturali,& praxi Ecclesiae manifesto repugnat : iitque de lege divina naturali primum dicamus, certe recta ratio dictat Deum hominibus, qui libero pollent albitrio, omnia laboribus vendere, ne vel desidia torperent, vel lupeibia efferrentur et non enim solet auxiliari desidibus , aut miraculose ad regimen Ecclesiae concurrere; si ad legem ordinariam attendamus, sic enim ignaviae hominum patrocinaretur. Hinc a cidit . ut luxta viam Ordinariam quo quisque dotibus naturae magis pollet, & plus operae atque industriae etiam in ratione gubernationis Ecclesiasticae conseqliatur. A diendo enim sapiens sapientur erit , es ιntestigens gubernacula possidebit , Proverb. r. Hanc ob causam Apollolus, quia prima juventute magnos progrcstus in lege Mosaica fecerat, & quia multum laboris ea in re impenderat, multa arcana supra alios Apostolos cognovit, si modo D. Joannem excipias, qui via omnino extraordinaria informatus suit a Deo. Scitum praeterea B. Athanasium, quoniam egregiae esset indolis , polleretque ingenio , de magnos fecistet in litteris progrestus , ut elus scripta d clarant , ideo supra omnes Episcopos acumine excelluisse , dc in Synodo Nicaena Amrium , deinde toto vitae spatio Arrianos contudule ; de haec de lege naturali : divina autem nos docet, Christum iis sol iam gratiam suam etiam in ratione moderationis Ecclesiae polliceri , qui mandata sua servaverint. Hinc enim omnis Ecclesiae susticientia i peranda &expectanda est, Mathaei ultimo : Gurci ergo docere omnes gentes se vare omma quaecumque mandam vobιs , ta ecce ego vobiscum sum omnibus dubi usique .ld consummationem secuti. Quocirca Mathaei i8. formam regiminis Ecclesiae praestribens, at natum & a ilium Spiritus sancti, non uni cuipiam singulari , sed communioni Sanctorum congregatae in nomine suo pollicetur : Ubs fuerint duo vel tres congregatι in nomane meo , ibi sum in medio eorum , Congregari autem in nomine Christi, est omnia facere neces Iaria ad divinum auxilium implorandum, congruenter quidem ad leges & regulas Evangelio consecratas. Itaque qui tempore Synodi habemiae armis de conscribendis nil litibus operam daret, ut Iulius II. anno a s Ιχ. pa-raim et set obsequens praeceptis Christi atque Evangelii. Proculdubio omnes antiqui
textum hunc , Gι fuerint duo vel tres congregatι in nomine meo, e c. de canonica Synodorum celebratione interpretantur : & Bellar minus etiam lib. I. de Conciliis & Ecclesia cap. xi. ubi diserte ait Papam non censeri definire in vim Cathedrae, nisi me dia ordinaria a Christo institi ita adhibeat, atque Synodum magnam aut parvam unam vel plures habeat: hoc enim praxis Ecclesiae comprobat can. F. Synodi Nicaenae, quo decernitur bis annuatim habendas Synodos Provinciales, in quibus si controversiae naccentes minus sufficienter definiri possent , ad ampliorem Sanctorum communionem properabatur , ut alias docuimus. Hercle quidem cum Ecclesia si corpus connaturale Christi capitis ellentialis, & caput in omnia membra , non in unicum de solum membrum innuat ; oportet in ratione regiminis Ecclesiae Christum cuncta membra, non solum Papam illuminare, informare & dirigere : alioqui caeteris membris ansam praeberet torpendi , ac sese negligendi : Num multa unum eorpus sumus in Christo, a Lrer alter/us membra, Roman. ra. tis corpus non es unum membrum, sed multa de se invicem fluita, ne At schisma ιn corpore: varιaque seunt diu μηα grat arum , quaι πη-