Emundi Richerii ... Libellus de ecclesiastica et politica potestate. Nec non ejusdem Libelli per eundem Richerium demonstratio

431쪽

pollicetur se tandiu adsuturum Ecclesiae, quand u triandata Lua krvab t. De docere es

Iarv.ιre omnia, quaecumque mandavi via s, ta ecce ego vobiscum sum omnibtis diebus

rue ad consummationem saeculi, quae pollicitatio totam Ecclesiam respicit, non privatim Sedem aut Dioecesim Romanam, ut inutilitabiliter Chialti praecepta servet. XXXIII. Decinio octavo fallit a divisis ad conjuncta, dum toti Pontifici Roma no attribuit extinctionem haeretaim, quae Synodice in Conciliis Provincialibus damnatae sunt, antequam possent haberi Concilia Generalia et Deus enim qui nunquam deest in necessariis, flagrantibus persequutionibus ita voluit haereses opprimi : & postquam Imperatores nomen dederunt Chi isto , voluit Dei d Generalibus Conciliis fieri, ut univcrsalis Sanctorum communio iniretur, atque omnes Ecclasiae inter se coirent,ac sese mutuo ad virtutem, pietatem & charitatem abundantius excitarent: similiter ab eo tempore quo libere & aristocratice celebrari desii eiunt, summa Dei providentia Uni versitates & Collesia Doctorum excitata & eiecta sunt in tota Europa : ubi Theologia dc caeterae artes it r. lti aristocratice tractatae fuerunt : sicque per qu.uidam analogiam Universitates vicem Synodotum quodammodo suppleverunt : ac sese erroribus nalcei tibus opposuerunt,*jas commune sanam tu doctrinam in hunc diem proprianarunt. Nam exempli gratia, ubi Bonifacius VIII. sibi utriuique gladii potestatem jure divino arrogavit, Gallicana Ecclesia & Pacilientis Academia Boiciato acriter oblittit: nascen te haeresi Lutheri & Calvina Academiae vicem Synodorum compensinuat, in camque rem extant Parilienses atque Lovamentes articuli, quos qui legerit considerate , vid bit quidem masno usui niisse Tridentinis Patribus. C: in ex Calvini institutione liquet Doctores Sol bonicos omnem vim ac primam oppressionem illius haereseos sustinuisseae reprellisse in Galliis, nulla enim est pagina in qua Calvinus cum Sorbonicis Doct labus non acriter colluctetur. Gersonius ciactant de resblutione circa materiam excommunicationum & irregulazitatum docet at quot Doctorum sententias s lis esse ad con sidendum conscientiis aliqua emergente controversa, quoad Ecclesia aliter statuat de provideat: & tractatu de examinatione doctrinarum Parte 2. consider. 1. declarat , qutin sit necessarium studia Theologiae libera inlli tui di conservari quasi in fonte , ct ad hoc faciendum Principes universos Christianitatis frustra interpellat & lollicitat: quia hodie sive inter Ecclesiasticos, sive inter La Μ, nemo ejus rei curam capescit, unde Academus omnibus Euiopae cum aristocratica iiDertate tractandi Theologiam oppressis , til posthac sepereris libertatis in Ecclesi: idque fenestram aperiet innumeris novi. talibus abusivis & doctrinis pestilentibus : quarum jam specimen videmus : aded ut

nemo ambus Getrinam Catholiciam de potestate clav/um ιmmeHate concessa Ecclesiae , , deque suprema ta independente politιca potestatιs auctor ιtate tuerι audeat; quin haec si lemnia audiat schismaticus, haereticus, perduellis, Sc. XXXIV. Sed revertor ad analvsim nostram : siquidem Bellarntinus lib. 4. de Romano Pontifice cap. contendit Ecclesiam Romanam ctialn u particularem dioece sim errare non posse in fide : idque probare tentatii dona pene argumentis, quibus anici probavit Papam errare non posse in fide: adiungit Cypriani epiti. ss. ad Cornelium contra Felicissimum & Fortunatumr Natigare audent ad Petri Cathedram atque Ecclesiamprimcipalem, unue unitas Sacerdotatis exorta est Uc. nec colitarereos esse Rodi mos , que-rum Adra Aristolo pria cante Ludata es, ad quos persita habere non poEt .aecessum.

432쪽

subnectit Hieronymum lib. 3. Apologue contra Rufinum. scito sinquIt) Romanam

Fidem Apsotica voce laudatam 60modi praesigiM non recipere , etiamsi Angelm alia ter annuntiet, qua emel praedicarum est , muti auctoritate munitam nam posse muta ri r Gregorium Nazianz-im. V Du Roma ab antιquis temporibus habet rectam Fiadem , o semper eam retinet, sicut ricet Urbem qua totι orbi praesido semper de Des integram fidem habere. λddit Martinum V. in Bulla semper approbatione Concilii Constantiensis comprobata a Patribus, declarare eos este haeretticos qui de Sacramentis aut Fidei articulis aliter sentiunt , quan Romana Ecclesia sentiat. Item Sixtum IV. damnas te articulos Petri omnientis, quorum unus erat, Ecclesiam Urbis Romae posisse eriare : hincque concludit piam & probabilistimam elle sententiam Pesti, Sodem Cathedraiv immobili aer urbi Romae conjunctam, consequenterque Romanam E cles i. im non posse errare nec delicere.' Praeterei cap. 6. ejusdein libri A. statuit esse probabile, dc pie credi posse si1mmum Pontificcin etiam ut peculiarem personam non modo ut Pontacini nullo modo in licvrcsim cadere aut aliquid erronei contra fidem posse docere. Sed ego miror do tissimo Bellarmino tam lutilia argumenta in mentem nc dum in calumniam venire potuiste , cum sint plane aequiv'ca , oratoria de sbphistica quandoquidem huic ru, noso innituntur principio Nuod Chri ius B. Petrum infallibilem Ecclesiae Mona cham constituerit, atque infallibilitatis privilegium ad Petri succesIores transmiserit: quae falsa csse praecedentibus 'quaestionibus docuimus, δe consequenter hi omnes c natus Bellarmini evanescunt. Velumtamen, quia nobis res est cum procalibus Sc litigi sis hominibus, omnia scorsim examinabimus. Primo, ad textum hunc Cypriani, navia gare audent ad Petrι Cathedram, caeci si pra lib. 1. in analysi testimoniorum Cypriani Mlib. 3. cap. I 3. monuimus per Petri Callicdram doctrinam legis Evangelieae ab Apostolis traditam, & dehinc synodicὰ constititiam juxta morem ab Apostoli edoctum intelligit siquidem saeculo Cypriani S sequentibus, quibus octo prim Concilia Generalia celebrata sunt, Episcopi Romani nihil privato motu dccernebant, sed omnia Sy dici: & Aristocratico regimine constituebantur et quare idem Cyprianus epist. 11. ad Cornelium memorat florentissimum cierum Romanum cum Cornelio PP. praesidere , id .est, gubernare Ecclesiam. t de fide Rotyanorurn ouam magnis effert laudibus Ap stolus cap. I. ad Romanos, haec aequivocatione laborant, neque uiui esse posti intconstituendo dogmati. Quid enim potist ex eo inferii quod Paulus zelum & fidem Romanorum laudavit. Certe nulla Theologiae aut Dialecticae regula doceri potest id

duaturum in aeternum. Verba pendamus. Prima- qmdem gratias ago Deo meo per I sum Christum pro omni ι vobis , quia Fidre vestra anAuntratur in umverso mundo. Certe eadem ferme refert de Thessalonicensibus a. epist. cap. I. ubi ait : Factos formam emn μι creden' isus in Macedonsa es Achaia, sta ut inde personaveru sermo D mrns in emni loco stata eorum ad Deum profeEta fle. Porro , cum Roma caput esset Jmperii, eoque ex omnibus mundi partibus homines confluerent , certum est

quamprimum Evangelium ibi publicatum est, omnibus aliis gentibus de populis innotuisse : ibique est , si mentem Apostoli ad litteram capiamus , quod liac verba i

nant, quia κιδεν vestra avnuntiatur m kniverso mumdo. Item Paulus eotum etelum

433쪽

denter Evangelium amplexos. Hoe enim sanguis Innumerorum Martyrum qui Romae

passi sunt telliticatur. Sed Cyprianus narrat per sam istuc habere non posse accesium 'Oppono haec esse aequivoca & ad ea quae paulo ante dixerat referenda, cum de men dictis Fortunati pieud Episcopi & asseclarum ageret: qui quidem ut Cornelium prae- .

occuparent, antea Romam cum mendaviorum suorum merce navigarant, quasi versas post eos navigare non posset qua mendaces tinguas rei certa probatιone convinceret, atque

hac est frater Corneli, vera dementia non custare nsire quod mendacia non Hu fallunt, noctem tamaeu esse quamaeu illucescat, 2 c. Siquidem quamquam Fortunatus a quinque tantum seudoapiscopis cooptatus fuisset, retulerat tamen Cornelio te canonicca viginti quinque Episcopis Orthodoxis delectum : cujus fraudis cum Cornelius Cyprianum fecisset certiorem, hic iure meritoque Cornelio gratulatur, quod apud eum perfidia nullum accessum habuerit. Vide Lector Cypriani epistolam 1 s. ad Cornelium & me omni fide inposterum abdica, si ulla in re me tibi prudenter & consulto

verba dare cosnoveris.

Secundo, locus Hieronymi in alienum pariter sensum detorquetur a Bellarmino Cum enim aliquot homilias Origenes in latinum transtulisset, atque Rustinus seripsisset se conversas esse a Hieronymo, ut nihil in illis esset, quod a fide Catholica discreparet, &tamen eosdem libros Origenis ut haereticos criminaretur , atque alias ejusmodi praeit glas adversus Hieronymum publicaret, quo ejus fidem suspectam Romae essiceret: tandem H,eronymus ad Rumum ita scribit. Scιto Romana dem Apostotica voce laudatam seiusmodi progias non recipere: etiamsi Arielm aliter annuntiet, quam semel praeaecatum es Pauli auctor a te munitam non posse mutari. Caeterum quod Hieronymus hoc in loco praestigias Russini vocat, paulo ante argutiar-μσh- nominavit: vis scire totas argutiarum tuarumstrophaι, o vulpecularum mi μου quae habitant in parietinis, e . et quenisam meam fers in Caelum ut sirim in caenum depr--, caec. Ut ut sit, locus est or totius & ambiguus, & qui nullo modo ad Bella ini propositum conducit. Tertio, Gregorius Naaianzenus recte dicit Romam ab primis Apostolorum temporibus habere rectiim fidem, & eam semper retinere, &c. quod de sito tempore intelligit: non enim agit prophetam, neque de futuro loquitur, neque etiam de Papa sigillatiin sinupto, quippe qui optime sciret Liberium subscripsisse irrianismo. Quirio, in Bulla Martini v. nomen Romanae Ecclesiae non pro ista Dioecesi R mana , sed pro tota Ecclesia Catholica capitur , juxta decretum Constantiensis Synodi sessione I. articulo I. errorum Ioannis mcleis. Quinto, de Petro Ommensi insta lib. . cap. 4. disputabitur cum Vallio.

Eodem lib. . de Romano Pontifice a capite 8. contra eos velitatur, qui'ex historiis prointiant multos Pontifices aut idololatras ut Marcellinum, aut haereticos ut Liberium Hon rium,&c. Qua in re nolo ego morari, neque etiamin multis aliis quaestionibus quas comtra huius temporis haereticos agitat: quoniam de illis multa est inter Catholicos dissicultas. XXXV. At cap. 11. quaerit utrum Christus jurisdictionem Ecclesiasticam soli summo Pontifici immediate contulerit: Sc facta distinctione triplicis potestatis, nimirum ordinis Episcopalis 3c Presbyteralis, deinde jurisdictionis in foro interiori & externae jurisdictionis per censuras & legum constitutionem : tum demum cap. 24. statuit omnem ordinariam potestatem jurudictionis exterioris Episcoporum, non eisper ordinem,

434쪽

sed immediaia a Papa eonferri, diras verδ alias potestates, scilicet ordinis de jurisd,

ctionis in foro poenitentiae per collationem sacrorum ordinum tribui. Quam disput tionem Vallius quoque lib. de suprema potestate quaest. 1. iisdem pene argumentis post Bellarminum soliuitat: cuius liae lunt rationes. Quod Numerorum xi. cum solus M ses totum populum regere non pOIlet, Deus laeterit adeste Lxx. seniores, atque abstulerit de spiritu Mosis ut illis daret, unaque populum regerent: ideoque Augustinum quaest i 8. in librum Numerorum observare istam ablationem spirit is a Mose non signia ficare diminutionem spiritus S vii tutis in Mose, sed ablationem spiritus de virtutis a M se in leniores ; volunt enim ostendere in Mole residere totam auctoritatem, alios autem , si quam habent, a Mose habere. Constat autem Pontificem in Ecclesia eum locum habere quem habuit Moses in populo Judaico. Hoc amplius probat ex cap. 16. Mathaei, Tu es petra V super hanc petram. Item Ioannis 2I. Passe oves nua , m. quia

regimen est Monarchicum , dc ad hunc modum omnes Monarchiae Icgi debent : ara ut ab uno Monarcha tota fluat auctoritas in alios. Quod illustrat quatuor similitudinibus quas uiui pat Cyprianus lib. de unitate Ecclesita, ubi Sede in Petri comparat capiti, radici, fonti & soli: Nam in omni corpore virtus membrorum derivatur a capite, dc in omni arbore virtus ramorum a radice, in omnibus rivis aqua fuit ex lonte romnium denique radiorum solarium lux est a sole. De hinc argumentatur ab in equalitate jurisdictionum : Nam si Deus immediate conferret Episcopis iurisdictionem, ominnes Episcopi aequalem haberent jurisdictionem, sicut habent aequaliter ordinis potest

tem : Nam unus Episcopus habet unum oppidum regendum, alius vero centum Ο pida, alius multas provincias, hoc autem non est a Deo, sed quia sic placuit, Pontifici qui jurisdictionem dedit. Quod si Episcopi suam haberem jurisdictionem a Deo,

non pollet Papa illis auferre aut mutare; quia nihil potest contra ius divinum. At certum est Papam i Aposse facere & i epe fecille. Ergo ab illo manat jiirisdictio imm diate non a Deo. Cui argumento respondent inquit Bellarminus in Papam posse auferro materiam, id est populum subsectum Episcopo, eumque alteri subiicere: con tra inquit) ctam potestas jurisdictionis relationem significet Praelati ad subditum, S ex

relativis uno polito vel sublato , alteium quoque poni vel tolli oporteat; confingit, ii jurisdictio formaliter non tolli possit Episcopo : neque etiam eidem materiam seu titulum ec populum subjectum tolli poste , quia haec tanquam correlata sese mutuo sequuntur Denique mirum omnino esset, si divina providentia qYue suaviter cuncta disponat, noluistet per Papam iurisdictionem dari per quem eam voluit augeri, minui atque penitisstolli : Praeterea quaeris testimonia iuris divini, quibus probetur Episcopos habere a Chii- sto immediate jurisdictionem : verum id non potest ostendi, nisi vel bis quibus ain-plissima potestas concella est Apostolis in universam Ecclesiam. At constat apud omnes Epis.copos non siiccet Iille huic amplissimae potestati: siquidem poterant Apostoli toto orbe

terrarum praedicare, fundare Ecclesias, libros Canonicos edere, miracula patrare, Zccaetera eiusmodi quae uullo modo Episcopis conveniunt. Haec cap. 21. lib. . de Romano Pontifice . quo argumento Severinus Binius in notis ad secundam epiliolam Anacteti P P. tom. I. Conciliorum utitur. Subnectit Bellarminus aliquot gravit lima testimonia Roma norum Pontificum. Primum Innocentii I. epistola ad Caithaginense Concilium quae est

435쪽

risas nueminis huius emersit: & in epistola ad Concilium Mileuitanum quae est y3. inter

epistolas Augustini, arbitror omnes fratres ta Coeps pos nostros non nisi ad Petrum, idest, ' nomims cs honoris auitorem referre debere. Item S. Leo sermone 3. de sua ast in ptione ad Pontificatum. S quid Christus commune cum Petro altis voluit esse Pran Urbim, numν amnis er Usum dedit quicquid alus non negavit, cra. Nec obstat sinquit Belularminus ) quod Apostoli non acceperint a Petro jurisdictionem ; nam Leo loquitur de modo ordinario, quo Deus Ecclesiae Principibus, id est, Episcopis dona sua & iurisdictionem confert: dicitque ordinarie per Pctrum dari: Apostoli autem extraordinario privilegio a Christo acceperunt si iam jurisdictionem. Capite Σs. libri ejusdem valde districtus est ut aperiat quonam modo Episcopi Apostolis & Presbyteri Lxxir. discipulis successserint, crambremque millies recocham προ-rit, scilicet Petrum non Apostolos fuiste Pastores Ordinarios, dc continuo Papam proinprie succedere Petro non tanquam Apostolo, sed tanquam Pastori ordinario : neminem vero succellitie Apostolis, quia extraordinarii erant, & velut legati: atque Episcopos dici liiccedere Apostolis non propiae eo modo quo unus θι opus alteri succedit, sed duplici alia ratione: Primum, propter factum ordinem Episcopalem. Secundo, per quamdam similitudinem & proportionem , quia nimirum sicut Christo in terris vivente primi sub Christo erant Apostoli duodecim : deindc Lxxii. discipuli: ita nune primi sub Romano Pontifice sunt Episcopi, & p si cos Presbyteri, &c. Denique eodem modo succedunt Episcopi Apostolis quo Presbyteri Lxxii. discipulis

ut patet ex Anacte epistola 3. & Beda in cap. I o. Lucae: verum constat Presbyteros non

succedere proprie Lxxii. discipulis , sed solum per similitudinem: nam 71. discipuli non fuerunt Presbyteri, nec ullum ordinem aut jurisdictionem a Christo susceperunt :siquidem Philippus & Stephanus atque alii quinque Diaconi ordinati ab Apostolis actor.

6. erant ex numero 72. licut Epiphanius memorat lures 2o. quar est Herodianorum.

Quod argumcnmm Binius quoque in notas ad epistolam 2. Anacleti conjecit. Praeterea occurrit objectioni quam duci videbat ab Apostoli auctoritate actorum χα, t tendιte vobis & κniversegregι in quo vos Spiritus illus posuit Oscopos regere Ecessans Di i. Es Ephesiorum 4. se dedit quosdam Apostolos, alios Prophetas, alior Pastores ,

Doctores, De. Quibus ex locis colligitur Epitcopos immediate habere jurisdictionem a

Deo, cum praesertim Hieronymus atque alii Patres nomine Doctoriun & P.istoruin Episcopos intelligant cap. . ad Ephesios. Bellarminus autem , ut hanc declinet petitionem duo respondet : Primum, Episcopos dici constitutos a Spiritu sancto, non immediate , sed mediante Apostolinum ministerio , qui inspirante Spiritu sancto ilia Ios instituerunt , sicut cum Actorum I s. dicitur , Hi m es Spiritus sancto nobis, Ec Romam i 3. Non es potesas nisi a Deo et nimirum mediate vel immediate. Secui do , opponit Apostolum exprimere generalem ordinem Ecclesiar a Chrillo instituarum antequam Caelos ascencseret : cumque juris este divini, α tamen non omnes Episcopos habere immediatam auctoritatem a Cluilla , sed mediante Romano Pomtifice. Pariter hanc aliam objectionem diluere tentat, videlicet, Ecclesiam a suo statu corruere , mortuo Papa, dato quod Papa sit supremus Monarcha Ecclesiae , solusque polsit conferre jurisdictionem Episcopis : hinc enim sequitur procedi non Polle ad novam creationem Episcoporum , ino tuo Para. Respondetque Bellarieti

436쪽

nus magnum esse disertinen Inter eaput naturale & caput mysticum, quoniam membra corporis naturalis nequeunt conservari absque continuo influxu capitis naturalis tmembra vero capitis mystici, praesertim ministerialis & externi pendere quidem a capite ut fiant, non tamen ut conserventur. Itaque , inquit, Episcopalis jurisdictio semat collata Episcopis non amittitur , moriente Papa qui dedit, sed moriente Episcopo qui eam accepit, aut auferente eam qui potest auferre. Insuper cum videret ex communi axiomate, quod dat esse, una dat consequentia ad esse , colligi jurisdictionem esse necelsitiam ad ordinem Episcopalein sustinendum : & continuo Deum qui deesse non solet in necessariis illam una cum ordine Episcopali conserre , saltem

quoad habitum , ut omnes pene Theologi docent. Respondet Belluminus potestatem ordinis dc jurisdictionis a Deo quidem conferri , sed illam immediate & per se , hanc vero mediante P pa , cujus sine responsionis hancias signat causam, quod potestas ordinis characterem de gratiam quae a solo Deo tribui possitiat, exigat : jurisdictio

autem solam pendeat a voluntate Superioris illam conferentis.

Occurrit de alii objectioni ducta a praxi Ecesina: : nam dato quod opinio haec Bellarmini vera sit . urgemus innumeros extitisse per mundum Episcopos in Asia, Graecia & alibi qui nunquam missibilem aut jurildictionein suam a Papa , sed ab Eccle-lia derivarunt : & ideo sequi in illis Provinciis Ecclesiam desectile , nec ullam p

tuisse ferre legem aut censuras de alia ejulinodii: neque etiam absolvere a peccatis. Reponit Bellarminus non jam esse necessarium ut Papa immediate creet Episcopos ,

sed satis esse Ii id faciat mediante alio , hoc est , per Patriarchas & Archiepiscopos, quos S. Petrus initio creavit Alexandriae, Antiochiae& aliis locis. Demum it obviam alii obiectioni petitae a litteris Pontificis, qui quidem alios tapiscopos Fratres, Collegas & Consacerdotes ideb appellare solet, quod omnes sine

ex aequo participes Sacerdotii Christi , qui communis pater est omnium. At respondet Bellarminus Papam Episcopos sic vocare et primum, ratione ordinis Episcopalis . qui ex aequo communis est omnibus : iecundo, ratione jurisdictionis, quoniam Episcopi assumuntur a Pontifice in partem solicitudinis, ut ipsius onus non ut aliquod inferius ministerium sustineant. XXXVI. Et haec sunt argumenta, quibus Bellarminus suam absolutam Mona chiam contra propriam conscientiam instruere molitur. Siquidem impossibile est doctillimum Theologum versatum in Patrum lectione insicium esse veritatis manifes. tissimae quam oppugnat ; idque magis innotescet singulorum analys. Primum ,

locus quem citat ex cap. xl. Numerorum suam opinationem plane consulat : qu

niam ubi Josue vidit in castris Meldad&Eldab duos ex Lxxii. Senioribus qui in castris remanserant, spiritu prophetiae inlatos , sic Moysem assatus est e mmene mι prohibe eos : ad quem Moisu: Quid aemularu pro me t quis tribuat ut omnis populus pro phetet , cs det eu Dominus Spiritum suum ' Quibus verbis liquet illos spiritum propheticum immediate habuisse a Deo ,'non a Mose t cum absente atque inscio Mose prophetarent in castris. Occurrit id testimonium Augustini falso laudatum a Bellar-mino. Praebe aurem Lector. Nunc autem s ait Augustinus in cum ita simpuim sit.

ta auferam de Isiritu qui est super te, nec dictum sit de Viritu tuo , facilior est absilutio quaesιonu, quιa intellimia nihil aliud significare voluisse , msi ex eodem stiritu

437쪽

berent , quantum Deus et siet, non ut 1 o Moses minus haberet. Haec Augustinus

nominatim docens contra quam asterit Bellarminus Seniores ex eodem Spiritu gratiae tantum liabuisse, non quantum Moses, sed quantum Deus vellet : sicque relinquis tur illos non a Mose . sed immediate a Deo luam habuisse auctoritatem. Nam lectio Hebraica, quam Augustinus sequi videtur , habet My uitu qua in te est , non de siritu tuo , ut legit vulgatis interpretatio. Equidem de Glossa de Lyranus ejusdem

sunt sententiae cuni Augustino t Sciendum , ait Lyranus , quod Amititudo ista non tenet quantum ad causim effectivam , sta quod donum gratia in Isse existens caresaret gratιam ιn aliis essemve ; sed tantum meritorie , in quantum ad preces Mosis ad evus Dblevationem ala fuerunt istumina ι. Tostatus quaest. o. in caput Numerorum quae

.stionem a Bellarinino positam excitat & quaest. I. distolvit : Dicendum , ait, quod simius As is non fuit minoratus aliquo modo , sed Deus dedit Amratim L iratum aliis , ut regerent sicAt Moso : cs tunc erit sensus , auferam de ostitu de quo dedi tibi , quasi dicat , ego dedi tibι shratum propheticum , es de Lyratu etiam prophetico dabo sis , vel accipitur tuus , id em sus tui, cse. Hoc ipsum idem Tostatus confirmat quaest. 33. N 66. in idem caput xl. Numerorum. Certὰ longe aliud est dicere spiritum Mosis , id est , ejus auctoritatem atque virtutem non imminutam, eo quod immediatu communicatus fuerit a Deo Lxx. Senioribus, Sc asserere hos auctoritatem habuilleia MOse , primum enim verissimum , hoc postremum falsissimum est, quia omnes Seniores immediate auctoritatem litam repetunt a Deo, licut Moses. Et quamquam ea quae fingit Bellarminus vera eslent , nihilominus non sequeretur locum habere in lege Evangelica propter discrimen utriusque legis : enimveto Moses non tantum

erat Sacerdos, sed etiam Princeps politicus , ideisque Papa potius Aaroni , quam Mos conferri dcbet. De discrimine legis Gratiae de Mosaicae alius erit dicendi i

Secundo , Christus his oraculis , Tu es petra & seper hanc petram , &e. Pasce. oves meas, &c. contulit Petro non absolutam & Monarchicam , sed dumtaxat ministerialem potestatem in ordine ad regimen Aristocraticum , ut supra docuimus hoc capite quaest. I. contra Belluminum.

Tertio, negatur Bellarmino Ecclesiam debere gubernari ad sormam Monarchi tum temporalium et hocque argumentum fulit a suppositione principii, & ab inco sequentia probationis: ut hoc fit in aliis Monarchiis : ergo & in Ecclesia debet fieri rhabenda enim est ratio naturae potestatis ministerialis quae ab imperio absoluto a

horret.

XXXVIL Quarto , similitudines a Cypriano usurpatae rapiuntur a Bellumino in sensiim contrarium menti & proposito Cypriani t hie enim eas Ecclesiae attribuit , quae secundum Christum est causa esticiens omnium Charismatum : at Bellarminus eas uni de soli Papae perperam addicit. Vide analysim Collectaneorum Cypriani i

Pra lib. I. . cap. 4 l .

X X X VIII. Quintis , argumentum ab inaequalitate jurisdictionis petitur ab ho dierna praxi , qua summus Pontifex Italiae Episcopo , qui pene innumeri sunt, ex suas dioecties , puta urbem aut aliqu9d oppidum distribuit regenda , cui praxi usus

438쪽

Ecclesiae pr in livae omnino contrarius est. HIeque Bellarmἰnus sallit aequivocatione voeli jurisdictionis quae duobus modis potest considerari. Primum, objectivc. sermaliter, quoad ellcntiam, inrensuu , quoad habitum S achive r Secundia, subjective, quoad

existentiam, extensive, materialiter de pallivd r priori modo est quidem prorsus inva--riabilis, 3cclusdem naturae, virtutis ac potestatis in omnibus Episcopis, quibus una confertur cuin ordine Episci palle posteriori modo est variabilis & mutabilis, suscipimque magis & minus; pendetque ab Ecclesiae institutione & consuetudine. Quare legimus universum orbem Christianum divisum in tres Patriarchatus, Romanum scilicet. Alexandrinum de Antiochenum On. 6. Nicano. Postea quartus & quintus Patria chatus Constantinopoli de Hierosolyrrus instituti sunt. Quocirca Episcopus unius ompidi intensive J formaliter tantum habet auctoritatis & litrii dictionis, quantum Episi .copus ducentarum urbium : scut homo pusillus aeqtie est homo atque gigas. D. Hi cronymus diu. n. Can. legimus ubicumsue fuerit Episcopus sive Rama, sive Eugurii, sirae Const. uinopoli, sive Rhetii, si e Alexandriae, sive Panis, usdem est meritι-S

,cerdotu: potentia Hortiarum ci paupertaris humJtaι velsubbmiorem vel ικferuuem Epis copLm non facια Coerum omnes Apostolorum successores siunt.

Sexth, continuat in Elencho ab aequivocatione, dum perhibet Papam posse auferre. jutit dictionem Episcopis : siquidem neque Ecclesia, neque Papa formaliter & intentis e pollunt tollere jurisdictionem Episcopo, sed tantum materialiter & quoad exerciarium : dum huic aut illi Episcopo Episcopatus atque titulus subducitur, ita ut nullum amplius habeat populum regendum : character verb dc potestas Episcopalis formes

iter de quoad habitum semper remanet. Septimo, illudit aequivocatione vocis iurisdustio dum argumentum ducit a corret rivis : siquidem tria Lini consideranda in Episcopo: primum ordo Episcopalis & ch acher, qui est immutabilis atque invariabilis, iacui & potestas formaliter de intensive capta, haec enim a solo Deo pendent, quia ea cum communicatione sat Sacerdotii comfert. Secundo, est titulus Episcopalis. Tertio, populus, qui eumdem titulum velut inorrelatum adaequatum Iespicit, quod spectat ad cletaracterem dc jurisdictionem so Maliter consideraram, non est correlatum adaequatum tituli Episcopalis aut Dioecesis ratioqui Episcopus Parisiensis verbi causa numquam posset titulum sui Episcopatus Uur ae : quod est ablurdum. Itaque titulus dc populus sunt relata, quia unum sine alte- ro cohaerere nequit, ut fit in relatis praedicamentalibus pater & filius, Dominus & se vus, &c. At in transcendentibas vel relatis secundum dici, non est necesse correlata .elle actu & simul: ut patet de scientia atque objecto scientiae a quoniam dura hyeme nobis scientiam comparamus de Rosa. Ultimo non est semper necesse actu existere obi ictum circa quod potentia activa occupatur e quia alioqui nullus posset jejunare, aut .coelibem vitam agere : neque etiam creari postunt titulares Epiae i. Accedit moralia .inc politica tractari oportere in propriis terminis, non cavillatorie abstrahendo ad res .anetaphysicas, cuiusmodi sunt relationes, quarum sic meminit Bella inus. Octavo, hoc argumentum Bellumini ductum a contrariis; cujus est m aere dc .augere jurisdictione in eius est quoque eun dare r fallit etiam aequivocatione vocis m- μιιIis r quia loquitur de juris dilatione materialiter & extensive, non formaliter & impς sive sumpta. Verum si Roniani Pontifices aliquid hodie in augenda, minuenda aut Digiti od by Corale

439쪽

tollenda jurisi lictione materialiter sumpta sibi attribuunt tanquam Monarchae: ita acceptum referre debent Ecclesiae quae passa est illos ita facere: Nam ab eo tempore quo in- ι milia est conlitetudo frequenter habendarum Synodorum, summi Pontifices potestatem quae peculiaris erat Ecclesiae & aristocratico regimini tibi privatim addixerunt. XXXIX. Nono, ludificat aequivocatione & anaphibologia, dum ait non posse os. tendi jure divino collatam jurisdictionem Episcopis, nili ex verbis quibus datur amplissima potestas Apostolis in universam Ecclesiam, &c. Certe ambigua prius evolvenda

quam definienda. Undecimi Apostoli duplicem habuerint potestatem, alteram extraordianariam, alteram ordinariam ; haec quidem ex textu Scriptura: & praxi actorum Apostol rum erant secernenda a Bellar mino, ut ejus argumentum sine ullo vitio decurreret: Quod non fecit ut proclivius Lectorem frustraretur : potestas Apostolatus est extraordinaria in

Apostolis Se ad promulgationem Evangelii primamque Ecclesiarum fundationem necessa ria fuit, neque ad Episcopos Apostolorum successi res, transvit haecque privilegia com plectitur: Dimam, quod omnes immediate a Christo vocati, electL, milli, de Sacerdotio donati sint, quemadmodum Christus a Patre suo immediate missus & fictus est Sacerdos in aeternum secundum ordinem Melahisedech Malloi, i o. Lucae 22. Joannis II. & 2o. Item Mat i & Marci ultimo ' Secundo, quod fuerint testes oculati

storum Christi. Quocirca actorum. Dominus ait: Accipietis Οιν Iutem supervenetentu Θιruus sanm in vos, ta eritιs mihι testes in Herusatim fue iv omnι fudae. t ta Samaria ta rue ad ultimum terra. Tertio, quod ordinariam potestatem habuerint fundandarum Ecclesiarum per universum mundum : quare omnes ex aequo erant Pastores OEcum et

mici de universales, Mallisi de Marci ultimo : Euntes in univcrsum mundum praedicate Evangelium omni creaturae, &c. Quod tertium privilegium Episcopi omnes habuerunt tempore Atostolorum, antequam fines & limites constituti essent dioece libus : tu ut enim unicus tantum atque indivisus erat Episcopatus: dehinc etiam multi Eccletiae primitivae in casu necessitatis Istud pariter privilegium Episcopi universalis extraordinarie exercuerunt. Sicut videmus Presbyterum quemcumque obviam ab omnibus casibus etiam Papae reservatis absolvere in casu necessitatis. Quarto, erant donati potestate condendorum Iibrorum Canonicorum de miraculorum patrandorum: qim privilegia conjunctim sumpta solis Apostolis propria fuerunt: neque primatu excepto Petrus quicquam super alios Apostolos divinitus obtinuit. Et si autem Lxxii. discipuli immediatam quoque habue- Tint a Christo millionem sicut Apostoli, tamen testes oculati omnium arcanorum Amysteriorum Domini non fuerunt cum Apostolis, qui loli coenae Domini inte fuerun . atque Sacerdotii Christi tum participes essecti simi. Et haec de extraordinaria potest re Apostolatus. Verum ordinaria potestas toti Ecclesiae Sacerdotali relicta est. De qua Mail issi c. Tibi dabo claves, cra. Item I S. Dic Ecclesia, si cumque attigaveratis,

Ge. Item Lucae 22. Hoc facite in meam commemorationem : dc Joannis I7. V. 2O. Nurro eu rogo tantum, sed pro eis quι credituri s uni per verbum eorum in me, &c. Item Joannis xo Accipite Spiritum anctum, Quorum remserιtιspeccata, remutuntur e , caec.

Quae potestas ordinaria ad Episcopos transirus si est, tum Sacerdotii Christi communicatione, cum sieris electionibus quae nussioni factae a Christo successerunt : nccnouoliis modis, quibus facultas datur Episcopis & Presbyteris exercendae iurisdictionis harbitualis, quam per adeptionein sicci ordinis consequuntur. De qua luium ad cI RI

440쪽

Suatem nobis fututa est disputaclo. Verum sicut Episcopi Apostol la tantummodo succedunt in potestne orainaria Apollolorum non in potestare Apostolatus, ita etiam cetatissimum est Papam silummodo Petro succedere in potestate ordinaria, non absolute dc simpliciter in potestate Apostolatus : quia licet primatus sese ad Ecclesiam universalem extendat, tamen ad potest riem ordinariam non ad Apostolatuin spectat, quicquid Bella inus post Turre ematam & C etanum argutetur in contrarium ,&ita pronum est Bellumini cavillum detegere atque ex lustiare, qui in responsione quam lub nomine Mathaei Torti edidit, & de hinc pro sua approbavit g. I3. contendit Episcopos duisu cedere Apostotis quatenus fuerunt primι Episcopi Particularium Ecclesiarum, ut facείωι Hieroselmitana, Ioannes Ephesua Ecclesia r Episcopos olem proprie non succedere Ap stolis, quatenus Apostoli erant, /d es, missi in omnem terram cum plenisma potesare,

Haec ille. Contra autem Episcopi proprie dicuntur succedere Apostolis jure divino quo propagatur Ecclcsia ad posteros: praeterea potestas Eniscopolum se aliter est hodie ejusdem plane speciei de naturae cum potestate Apostolorum : quod verb hodierna die

restringatur ad particularem dioecesim aut Episcopatum, Parisiensem scilicet. Aurelianensem, &c. hoc planc juris est humani, ut supra lib. 2. cap. a. num. 2I.pIobavimus. Hercle si Episcopi ea tantum ratione quam Bel l .irininus comminis tr Apostolis succederent, hodierna Eccletia non esset ejusdem naturae & speciei cum Ecclesia Apostolica. Praeterea solius B. Joannis x Jacobi, non Petri, Pauli, Andraeae, Mathaei essent successores: quia solum B. Joannem & Jacobum privatam dioecesim & Episcopatum administrasse, reliquos autem Apostolos universitas Episcopos fuisse legimus. Undecimo , quo jure Episcopi succusIerint Apostolis liquet ex responsione ad n

nam, in qua Bellarmini iussi ia Obsti uximus. , , X L. Duodecimo , quod i pectat ad Presbyteros utrum xxxi I. discipulis successeis rint, & hi Sacerdotes , an solum Diaconi fuexuit, ut Bellarminus putat. Respondeo illum ludificare aequivocatione vocis Dιacom 2 Diaconia. Quandoquidem A tor. 6. To Diaconia non significat unum ex minoribus ordinibus quo donamur, qui viam affectant ad Sacerdotium : sed designat provinciam , ossicium atque solicitudinem mirustrandi pauperibus, viduis atque orphanis quae provincia nihil pugnat cum ordine Episcopali : quotusquisque ignorat Oidia curam xenodochiorum & nos comaenim Episcopis atque Presbyteris demandari conluevisse : eamque ob rem n

socomia semper proxime conjuncta fuiste templis &basilicis. Profecto D. Chrysost anus terinone I. in cap. I. epistolae ad Philippense; hanc ejusdem epistolae inscripti nem explicans , omnibuι sanis in Christo Jesu , fui sunt Philippi , cum Disio' cs

Diaconibus : quid hoc dicit i an unim civitatis multi erant Episcopi ' nequaquam inea

Presbyteros isto nomine appellavit, tunc enim nomIua erant tabuc commissa, at r

etiam ipse Disium vocabatur Diaconus. Idcirco ad Timotheum scribens i Drquu ) D:aeoniam , id es, ministerιum tuum ι is , cum tamen ille Episeopus esset. Haec Chrysostomus.

Porro frustra Belluminus Epiphanium ad Gae sententiae confirmationem profert quia hie solummodo narrat Dominum misisse IMII. ad prassicandum , atque ex eorum numero fuisse septem viduis curandis praefectos, Stephanum, Philippum, Procorum , Nicanorem, Tmonem, Parmenam, o Nicolaum, Propria sunt verba, ex quibus co

ligi