장음표시 사용
301쪽
fert, non praeceptum vel consilium non Vult ut Vestis post Solis occasum detinea dium; sed tantum refert, quid secundum istud proverbium, fieri consueuit an ei vesti, post Solis occasum detineri soleat, de eo nihil dicit: quamvis diceret, nihil in eo suadeo sed nude tantum , quid apud homines obtineat refert. s. Deut 2. 6 dicitur Israelitu nihil per quadraginta annos, quibus in deserto ob
erraverant, defuisse. Contra cap. 8. Moses ait, Derim eos fame laborare sivisse. Sed facilis est conciliatio quandoquidem tempus, quo pol teriori loco Deus eos penuria tentasse dicitur, ian concessisse, ex cap. i6.iq, II Exod. apparet, istud
ante quadraginta illos antaps contigisse se videlicet scptimanis postquam ex Euplo
q. De ut 2 o. I prohibentur Israe tua, in oblidione diuturna arbores fructi seras
exscindere. Contra a Reg. 3. I Elisaeus dicit, eos omnes bonas arbores excisuros.
Priori loco non modo de diuturna oblidione agitur, sed etiam ue nationibus, quas ex Dei praescripto non tenebantur funditus delere sed prius pacem offerre, vers. Ioco li cum versu I6. locus saltem commodissime de illis accipi potest alter vero locus de Moabitis agit, quos penitus exstirpare tenebantur Deut. 23. 3, 6. 3. Deut 23. I, 2, 3, Deus prohibet, ne in Israelitarum coetibus admittantur starii, et uchi aut Moabita c tamen Judic. x I. I. IIIephta spurius in coetu admissus est. Ruth Moabitis erat Ruth io, Ethiops iste Act. 8. Is eunuchus ciat, ad Templi in Hierosolymitanum suit admisiis. Primo per coetum Israelitarum ipsorum in atrium Templi interius sive Israeliturum congregatio intelli i debet, non vero aliarum gentium proselytorum, in exteriori atrio congregatio. . Gilea litarum istud factum, qui Pephttam in coetum introduxerunt, contra Dei praeceptum factum esse potuit. Nec etiam a Deo, sed a populo, citra Dei concessionem accitus suit. Rutham vero praeceptum istud non concernebat, utpote muliere proselyta. Ita de Eunucho non dicitur, cum in Israelitarum coetu suis
se, sed procul dubio in proselytarum atrio, cum caeteris proselytis constitit Nee desunt qui praecepto isto non a congregatione ad Sacrifici ad preces, sed a jutibus1
privilegiis exclusionem intelligi existimant. Cui si contrarium ex ipsa Scriptura ostendi nequeat, haec pro justa solutione & conciliatione admittenda est. 6. Iosuete 3 23 Moses dimidiam regionem Ammonitarum tribui Gad dedisse dicituriat Iudic. a. I Israelita Ammonitarum terram non cepisse a Pephtha dicuntur. Primum dico, si loca ista nullo modo conciliari possent, necesse esse ut Pubtabmentitus fuerit, quemadmodi in David Sam 27. IO, II, Ia. Vide dicta cap. I. pag.
14 3, ad locum Gen. 2. 3, 19. Secundo a Belgicis Urdinum interpretibus aliisque iam animadversum est, oppida quae Israelita Ammonitu eripuissiat, non Ammonitarum Iuisse regionem, sed eam quam Moabita prius Amoritu eripuerant, .post eos Ammonita, prout ex Num. 21. 23, 264 seqq. apparet. Atque isto sensu ephtham negare, Israelitas Ammonitarum terram occupasse quae conciliatio omnino iusta est.
7. Jos I9.Ao seqq. sors Damiarum recensetur quam possederunt. Contra Iudic.
302쪽
Paralip. Revelati Refutata. Lib. a. r 87
Judic. 18. Daηita haereditatem intei paelitica tribus non accepisse dicuntur. Quod ita ab iisdem interpretibus coiiciliatur, ut posterior locus de nonnullis tantum ex Danitica tribu accipiatur quod eodein capite versuri expresse indicatur de sexentis viris esse intelligendum. Adbo ut Dan tribus nimis adhuc angustam haereditatem habens, ampliorem rcgionem quaerere fuciat coacta, quemadmodum in principio adhuc semel fecerat os. 9. 7. 8. Psal. 19. Darid Legem Dei persectam esse dicit. Contra Hebr. 8. 7, 8 Gal. 6.9. Col. 2. 2O eam reprehensibilem Mimperfectam esse expresse asseritur. Qua facile inter se conciliantur persecta enim erat Lex Mosaica in suo genere, non veto respectu Novi Foederis, quod postmodum demum pangi debuit. Sic puer persectus esse potest respectu pue itiae, imperfectus respectu virilis elatis. v. sal. 78. 2 Moses Israelitis panem e celo dedisse dicitur, Chri tu autem Joh. 6. 3 id expresse negat. Si Christi verba alio sensu sunt prolata quod caput sextum Pohannis legenti non potest non esse perspectum quam Davidis, nulla erit pugna. David enim per coelum aerea,& corporalem panem intelligi: Christus de Dei domicilio & spirituali pane loquitur.
Io. Obad. versu 3 coli cum versu , MI, Esaum propter superbiam a Deo punitum esse dicitur, tersurio propter injuriam qua Israelita affecerat Paulis vero ad Rom. 9. II, I 2, Is ait, Deum Esaum ante nativitatem odio habuisse. Obadiam non de Gauo individuo, sed de posteritate, post ejus mortem aliquot seculis vivente agere, non modo ex ipso textu, sed&tempore quo Propheta haec di cebat, per se evidens est similiter polleriora Pal li verba ex Malach. cap. I. citata. Priora autem verba, quamvis de ipsa Esau persona intellecta sint, non tamen Deum odium in Esuum concepisse indicant, antequam esset in lucem editus; sed nihil aliud indicant, quam Deum destinas icit Esaui, quamvis primogenitus esset futurus,
posteri, Pacobi prosapiae forent subjiciendi, vel postponendi. Quod ex Gen. 23. 23, unde Paulus ista verba citavit, ruarusestum est. XI. Matth. . I Christus precipit, ut pietas nostra, nobis ipsis id intendentibus
atque essicientibus, hominibus innotescat. Contra cap. 6. I, 3, 3 prohibet, ne liberalitas nostra culpa hominibus sit nota. Qua de re v x opus est monere, Christum posteriori loco non vetare, ne homines sciant nos esse liberales, sed ne gloriam hominum ex ea aucupemur. 31. Christus Matth. 6. io juset nos orare ut Uci regnum veniat. Sed Luc. 17. 2Idicit, regnum Dei in nobis esse. Illis qui Scripturat authoritatem haes similibus ηα ri φανει- convellere volunt. responderi potest, priori loco Christum discipulos docere, ut adventum regni Dei orent; qui tum a Deo erat impetratus, cum Christus diceret Regnum Dei in illis csie,
id est in illorum regione loquitur enim de Phariseis versurio jam regem adesse, regni fundamenta collocari. Pro Chrillianis vero ita respondeo, Christum docere, ut
303쪽
Deum rogemus, ut gloriosum istud regnum, quod fidelibu est 61lieliis, e primum fieri possit, erigere Velit posteriori loco indicat, iiiiiii Ehi, 'μ' 'ter illos existere, si velint in se credere, jam regnum reipsa erit.. α' Σ' 'φ' stimo enim laeum in animo habuisse, sit 3tu ι C stum animiter reeeb; i' istud gloriosum statum erigere. Quemadmodum in principio, eum eo, gημφη Mosen eduxisset, si in fide constantes permansissent, eos statim in terram uiatur' introducturus Lisset. Quadere alias pluribus egimus 'mili4mir Matth. 7. 23esus Clusin dicit in Judicio divino, quod in omnes exeretri,
tu; sit homines, multos impios hypocritas ipsi dicturos, Domine, Dominὸ pati vero I Cor. 2.3 ait, neminem posse appellare Dominum, nisi per Soin i, Sanctum. Contera Ioh. q. 2, 34 alibi. Non credo quempiam ore, qui credat Paulum posteriori loco voluisse doeere neminem posse vocem ad yelum dirigendo, eum appellare Dominum, nisi per niti'tus Sancti instinctum cum nemo sobrius ientis compos adeo delirare possit se istud existimet itaque statuendum est Pauli mentem non eam fuisse quam verba eius pruno intuitu prae se serunt, sed longe a verbis Christi diversam. Atque istud plane sussicit, ad contrarietatem tollendam, quamvi Pauli mentem non explicare possemus. Sed ut accuratuis agamus, constat tempore praedicationis Pauli Apostoli. haereticos inprimitiva fuisse Ecclesia, qui Jesum Chri rudistinguentes quemadmodum ex Irenae conflat eum Christi tantum habitaculum suisse, non vero ipsum Christum, sive Messium Jesum quidem multa praecepta, de abnegatione carnis dedisse, eumque
multa Iudaeis passiim tandem cruci affixum fuisse; sed a Deo fuisse reiectum Christum vero, de coelo demissum vel delapsum, cum inos habitaret, nihil in sum esse, sed in cruce Telum deseruisse, coelum repetivisse. Non igitur Iesu istiua hominis inis oraecepta sive legem esse observandam, sed libere ex gratia Christi qui suos nullis legibus adstrinxit, vivendum esse Vitam igitur ex esu Christi, qui
carnem Minundanas voluptates abnegandas esse docuit, praescripto inllituere, appellat Iesum Dominum appellare sive prosteri Atque istud neminem, nisi ope Spiritus Sancti prestare posse indicat; sic nihil christi verbis contrarium docet, prout alibi
I . Matth. cap. Io versi Christus jubet, ut Apostoli miraculosa benescia reuis hominibus exhibeant. At Luc. o. concedit ut victum ab hominibus accipiant. Ad quod vix opus est respondere, vocem gratis non victui, sed opibus opponit nihil aliud prohibere, quam ne donaria profanationibus accipiant, nec lauta con vivia sectentur, sed illius qui primus eis hospitium offerret, quamvis tenui victu,
contenti vivant, nec quidquampi aeterea a quoqliam accipiant. 13. Sed eodem Matth. io capite versui, Io Christus interdicit Apostolis, ne cal
ceos in itinere secum sumant, nec scipionem Contrarium autem expresse Marc. 6.
8, 9 iniunetitur, ut videlicet scipionem & calceos assumant.
Nihil hic contrarietatis' et loca continent. Nam in priori loco Christia nihil aliud
304쪽
Paralip. Revelati Refutata. Lib. z. 18s
interdicit, quam ne duas tunica, duosJ calceos, id est bina calceorum paria, nec alterum baculum assuinant. Nec desunt exemplaria manuscripta, quae pro voce βδεν,.2N, baculos habent. Non vult Christus, ut in futurum usum quidquam securia sumant; sed ipsius mei providentia freti, nullos calceos, praeter eos quOS pedibus
gerebant, non scipionem, praeter illum quem manu gestabant, in itinere haberent.
Quemadmodum longinquum iter suscepturi tibi in casum prospicere solebant, si forte baculus stangeretur, calcei detererentur vel tunica. Et sic vox duo verse io, vocitunicas addita, issi in duabus sequentibus repeti debet, more Ioquendi omnibus scriptoribus familiari. i 6. Matth. Io 2 Christus injuno it Apostolis, ut quando eos homines persequuntur, in aliam civitatem fugiant. Contra Joh. Io. II eos mercenarios non fidos pastores appellat, qui fugiunt, vita pro ovium salute privari recusant. Cum persecutio non seductionem, sed vim respiciat, eaque proprie a Magistratu, interdum vero a rabie populi sit exspectanda Christi eam priori loco, quando iam nos reipsa insequuntur, nec permittunt in aliqua civitate manere, fuga declinare docet. Alter vero locus de seductoribus agit, adversus quos patiores vigilare mandat, nec ullum capitis periculum, vel ab illis, vel per illos a Magistratu im
minens iarmidare, ut veritatem contra eos defendere non audeant. Hunc vero po
sterioris loci esse sensum, ex nomine pastoru, quod versurio Dominus sibi ipsi tribuit. nec non furum: mercenariorum, qui oves depraedari tantummodo id est in suas partes pertrahere, ut lucrum ex illis captent conantur, manifestiam est, vel saltem esse posse quod ad contrarietatem expungendam lassicit nemo negare potest cum oppositio id omnino requirat, vel ad minimum permittat. II. Matth. Io 3 Christus sub aeternae condemnationis poena, veritatis sive fidei publicam confessionem a Christianis exigit, nec nullo periculorum metu deterreri vult Paulus autem Rom. q. 22 dicit,4 sdem habes, eam penes teipsum habet co
Primo Christiane religionis adversariis respondeo, Paulum indicare, fidei proles sionem non apud intideles, sed apud fideles posse vel debere omitti, a quibus nullus erat persecutionis metus, sed ut dissidia & offensiones vitentur Christus autem apud infideles quid agendum, nec periculorum metu omittendum sit praecipit. Pro Christianis dico Paulum voce sidei non ipsius Christiana religionis professionem, sed fidem
sive persuasionem, omnibus cibis Lege vetitis sub Novo Foedere vescendi libertatem a Deo esse concessam, quod ex orationis contextu per se liquet hainc fidem vult ut nonnunquam corde premamus in eo, quod propter infirmos ex Iudaeis Christianos ab istis abstineamus, perinde ac siis vesci illicitum esse crederemus interim quid eadere sentiamus minime dissimulantes, quemadmodum idem Apostolus exemplo suo eodem capite versuri nos docet. 18. Matth. I 3. I 2, 14 Christus pharisaeorum offensionem nihil curari vult , in non
observando praecepta hominum in Dei honorem Capite autem liversu et 7 in simiEoo bus
305쪽
bus hominum mandatis offensionem vitares, ea observando voluit. Priori Ioeo de Pliariseorum offensione, in religioni negotio agitur, posteriori de Magiltratus in rebus civilibus.1o. Matth. 3. I Christus Pharistos d Scriba caeco appes ut Iob. s. i illi, dieiffuὰes essetis, non haberetis peccatum nunc autem dicitiΦ, id mμα mane igitur νιstium
Ex secundo loco evidens est, eum per cacum esse, nihil aliud significare, quam sen
tire se esse caecum quemadmodum ex oppositione, in autem N. B. dicitis videmus,
manifestum est.2o. Matth. 3.1 Christus nonnis ad Israelis opes amissa missum esse affrm,h. Contra Joh. o. 6 ait, se praeter Israe it Galias adhuc Oves habere, quas ad idem cum Iudais ovile deducere debeat. Illi autem non alii esse possunt, quam holnines extra Judaismum. Si posteriori loco per alias istas opes, alios praeter Iudaeos, qui non erant perditae Israelis opes, intelligi a Christo ostendi posset, tum demum species repugnantia inter ista loca esse videretur. Quamdiu autem illud nondum est demonstratum, non licet repugnantiam obtendere. Possiint autem priori loco per νει istas amissus illi intelligi. qui ex Israelitis morbis incurabilibus erant oppressi, ad quos solos sanandum Christis, se
a Deo misiuin esse affrmat. Nec tamen propterea illicitum ipsi fuit, ex a Iiis nationubus aliquot aegros, si ita expedire judicaret, fanare. Cum vero posterior locus deconia versione adficlem agat, omnis contrarietatis umbra disparet. Si quis autem ex colla tione hujus loci, cum Matth. cap. o. 6 urgeat, hic non de aegris tantum, sed Israe- Iitica natione agi, hoc nullam dissicultatem pariete nam ad eam in eum fine.n se missum esse hic tantum assirmareintelligendus est, ut eorum morbos sanaret quem sensum responsi occaso quae preces erant mulieris Chananitidis, pro filiae Daemoniacae sana
tione unice postulat. Si quis autem citra necessitatem de predicatione Euangelii verba accipi debere urgeat, tum de personali ipsius missione accipi poterunt. Cui non obstat, quod post ejus mortem, in coelum adscensionem Apostoli ad gemtes missi sunt, postquam Iudai Euangelium reiecerant. a I. Matth a I. I 2, 13. Ioh. a. II legitur, Christum flagello mereatores, ' ani-imalia ex Templo expulisse, mensas nummulariorum4 columbarum diruisse, ipsam pecuniam in terram projecisse, idque bis fecisse videtur. Quod nullo modo convenire vel conciliari posse videtur, cum ipsius praecepto Matth. s. 3 o&seqq. de non
resistendo malis. Quandoquidem nunc de locorum sibi invicem contrariorum conciliatione agimus,
non opus est prolixe de hujus historiar veritate vel possibilitare disserere, quae non sunt hujus loci. Si enim Sacra Scripturae authoritas stabiliri possit quod toto hoc tractatu fecimus ejus possibilitas facile comprehendi potest. Quamvis enim Templi im non modo a Romanis militibus aeritu custodiebatur, sed & tot illic essent homines, quos non passuros fuisse credibile videatur, ut unus hamincio solo fiagesto ex funiculis
306쪽
Paralip. Revelata inclutata. Lib. a. apr
armatus, omnes dissiceret, iugam capessiere , pecuniis relictis emeret. Facile tamen id intelligi potest consideranti tanto magis apparere, plane miraculolam hanc fuisse actionem, quam ex Dei instinctu divina virtute Christus secerit ut eo significaret, Omnes spirituales mercatores ex Ecclesia aliquando a se ejiciendos esse Apoe. Io. 114 seqq. Quo eodem responso contrarietas simul est sublata Dei enim speciali instinctu mandato, idque non vi carnali, sed plane divina& miraculosa, hoc a Christo effectum esse, omnes quas memoravimus circumstantiae, planissime arguunt. Istud vero Christus Matth. 3 neutiquam prohibuit. 11. Christus civit sibi mortem violentam sustinendam esse Iob. r. 23, rq alibi.
Et tamen Deum orat, ut se a morte conservet, non mori concedat Matth. 26.38, 39. Iob. I 2. 27. Locum Matthai de anxietate qua Christus premebatur intelligi posse omnes agnosicunt. Potannu autem verba de ipsa morte intelligenda esse negari nequit. At si inte rogationem continere concedamus, tum omnis obscuritas erit sublata. Interrogative
esse accipienda quamvis id non opus habeam ostendere sequentia verba omnino requirunt dicit enim quid dicam e Pater servam ex ista hora sed propterea ad hanc horam veni quibus possetioribus verbis indicat, minime decere, ut petat ex ista hora mortisJ liberari, Te minime hoc flagitare. as. Matth. 26. et Christus Petrum objurgat, quod gladio Malchum petivisset, oiaque qui gladio utuntur, gladio perituros affrmat cum tamen Luc. 22.s expresse discipulis injunxerit, emere gladios. Primo dubium est, an in imperativo modo, an vero defuturo tempore locutus suerit Salvator, lectio enim hic variat. Deinde nego Christi mentem apud Lucana fuisse, ut
Apostoli armis adversus milites, qui eum captivum abducturi erant, uterentur, eave compararent cum paucis post illud dictum horis comprehensus sit, nec tempus arma comparandi illis concesserit, nec arma, si carnaliter decertandum esset, hic prodcsse
a . Matth. 23. 19 Christia Apostolos ad baptigandum mittit Paulus contra I Cor I. Is negat se ad baptizandum esse missum, cum tamen Apostolus fuerit. Ad contrarietatem contra Atheos Iudaeos aliosque tollendam, sufficit si dicamus, Paulum inter eos non fuisse, quos Christus priori loco alloquebatur, proptemca praeceptum istud ad eum non pertinuisse Pro Christianis autem dico quandoquidem ex Marc. 6. I, 7 apparet, Christi praeceptum Matth. 28. Io, de proficiscendo post ipsius mortem in Galilaam ubi eum in coelum adscendisse ex Marc.46. I9. Luc. so, 3 manifestum est non solos spectasse Apostolos, sed omnes etiam
ipsius discipulos, quos illuc confluxisse omnino est verisimile nec desiderium Christi videndi passum fuisse, quemquam cui Christi istud praeceptum cognitum seret, illuc
non convolare ex eo merito concluditur, postremum istud Christi praeceptum, non
solos Apostolos quamvis illos praecipue ted omnes etiam alios spectasse. Quemadmoduinetiam predicatio Euangeliivi baptismus a plurimis Christianis praeter post O a tos
307쪽
los deptuaginta discipulos, sunt peracta. Ex quo conficitur, nullum ibi munii, cuiquam, sed quinium tantum Christianorum Virorum ossicium, esse demandatum Quicquid sit, certum est neminem ApDii Olorum proprie ad baptizandum suissemis sum Solius blata; inu B stilla baptismus erat munus in Christi nomen, ocellinei uaprosessi nem Baptiχare, omnes Christiani poterant. Ex quibus omnibus perspieuum est, Apostolum nidum recte dicere, se ad baptigandum non esse missim cum ad eum nulla missio requiratur. Mennonita quamvis Malii plerique idem faciant, hos tamen solos hac in re culpare positim hunc nodum non alio modo solvere' ssunt, nisi asserendo Paulum non praecipue ad baptigandum fuisse misiuin praedicationem autem verbi Divini praecipuam missionis esse partem. Et tamen precipuum, predicationem videlicet verbi divini illis concedunt, qui perimpositionem manuum ab illis quos pro episcopis habent, nondum sunt confirmati, non vero baptismi administrationem. Ita directe contra pro simonem suam peccant, id quod praecipuum esse dicunt illis committentes, quibus id quod minus esse praecipuum credunt, permittere nolunt. 23. Marc. 2. 7 dicitur, neminem praeter Deum peccata remittere posse. Contra Iob. 2 o. 23 Christus Apostolis peccata remittendi potestatem concelit. Priori loco non Christus, sed Scribs dicunt, neminem prster Deum peccata posse
remittere nec id ullibi in Scriptura affrmatur. Per se tamen est manifestum . peccata in Deum commissa, a nemine preter Deum remitti posse Christus autem vel Apostoli, Dei nomine peccata remittentes, ipse Deus ea remittit. 26. Marcus cap. sversu a tertia diei hora ait Christum crucifixum esse. 3οbunues contra cap. I9. I firmat, id hora circiter sexta demum esse factum, quod nullo modo conciliari potes Haec vulgo ita reconciliantur, quod 3ohannes sextam horam, secundam diei pa tem appellet, a tertia id cit nostra nona usque sextam durantem. Id mihi durum videtur quia incongruum elle videtur, quod vocem circiter adderet si de toto tri-horio loqueretur. Quocirca concedere malo in vulgaribus exemplaribus menduin esse extant enim anti scripta exemplaria, quae apudJohannem tertiam pro sexta' ra habent. Alii volunt Potannem Ronianorum horas intelligere; sed nec sic Iohannide Marco, eadem hora significabitur. Conferantur ea quae rotius in Matth. 27. q. 3 Marc. I s. 23 de hae quaestione annotavit. 27. Matth. I. O. Luc. I. I 3 alibi de Christo, Iohanne Baptista aliisque assirmatur, eos Spiritum Sanctum habuisse. Contra Job. 7. 39 dicitur Spiritum Sanctuin nondum suisse quandoquidem Christas nondum esset Morificatus. Ex 39 vcrsu Joh. constat, Spirituin Sanctum, quem nondum sui se dicitur, de dono Spiritus Sancti intelligendum esse, quod fideles post Christi in coelos assii nationem accepturi erant. Quod adhuc magis ex aliis antiquis exemplaribus manu scriptis confirmatur: quae habent nondum erat Spiritus Sanctus piper illos. 23. Luc. II. 2o,21 Christus dicit, regnum Dei non renit eum obserpatione neque duent , ἀ
308쪽
Paralip. Revelati Refutata. Lib. r. 93
dicent, ecce hic, vel ecce illic ecce enim regnum Dei intus es in vobis. Contra Matth. 1 Christus multa signa enumerat, quae regni Dei erectionem praecedere debeant, eaque discipulos sedulo observare praecipit. Ex diversa vocis regni Dei de regni caelorum significatione, quam apud Dominum Telain obtinet, haec facile inter se conciliantur. Priori enim loco per illud Euangelii praedicationem indicat, posteriori insigne dominii iubernationis quam in hom nes exercere solet specimen largumentum denotat. Vatias autem hujus vocis a
ceptioncs alii luculenter annotaverunt.
29. Joh. 3.3 Christus dicit, si de seipso testetur, testimonium suum non esses
mum. Contrarium autem Joh. 8.14 expresse affirmat.
At si loca accurate inspiciantur, plane idem utrobique a Christo affirmatur: I- delicet si solus de sese eltimonium perhibeat, non esse fide dignum ipsius teli imonium inspiciatur loci prioris vel sus 32, posterioris versus 16, 17,i8, ubi expresedeclarat, suum de seipso testimonium esse recipiendum, cum Dei Patris sui per tot miracula testiinonio confirmetur.3o Joh. s. 34 Christus dicit, se non recipere testimonium hominum. Et tamen Aetici. 8. x. 39,qI, 3 Apostolos testes suos csse vult.
'Iohannis teli imonium , nullis miraculis confirmatum, testimonium erat mere humanum, quod sola ipsius aut horitate nitebatur istud minime sufficiebat, nec cosolo Christiana fides erat innixa Apollolorum veto testimonium, tot miraculis confici natum, non hominum, sed Dei erat testimonium. si Rom. 2. I Paulus dicit, eos qui sine Lege peccaverunt, sine Lege perituros rcum tamen cap. q. 3 asserat, non cxistente lNe non esse peccatum.
Priori loco de Lege Mosaeua loquitur, polieriori de omni Lege Saltem ostendi nequit, vocem Legis utrobique eodem significatu esse accipiendam. Hoc autem concesso, omnis contrarietatis species penitus disparet. 31. Rom. r. i Malibi Chri litanis interdicitur, ne malum pro malo reddant. Contrarium Apoc. η. 6 illis injungitur. Qui haec loca contrarium prHipere statuunt, demonstrare debent, in posteriori Ioco orationem ad Christianos dirigi quod sane ostendi minime potest. Cum vero is cui duplum rependi praecipitur, ipsa sit a lon eadem videlicetinus Meretrix appellatur, & cap. I 7 16 I ex prcsse dicatur, eam a decem cornibus Aellia perdendam esse, per se evidens est, piae ceptum istud non ad Sanctos, sed ad eadem cornua esse directum.
33. Cor. 1.2 passim in F pistolarum Apostolicarum initio Ecclesiae ad quas
Apolloli scribunt, Christianos anctos appellant. Contra I Cor. 3. plurimis aliis locis eos carnales esse affirmatur.
Sacri Scriptores Propheta homines Sanetosin Dei populum appellare consue Verunt, quamvis piet te naultum defecerint, Damdiu prostsio in fidei nondum penitus abjecerant nomen eis tribuentes, quod plis aliquando cor petiverat. Si eo ora Chiistianos
309쪽
as Arcana themini Pu Christianos in hodiernum usque diein appellamus illos, qui nomen istud sibi inὰ ἡ '
quamvis moribus nihil minus sint quam Christiani. ni3 . 1 cor is ridicitur, quod Deus nunquam supra vires nos tenti, trarium Parim de se a Cor. I. 8 Ermat. rii init L On-
si prior locus de viribus, quas Deus praeter hominis vires naturales suppedi se plurimis locis Deus se daturum pollicetur in Novo Foedere, cum prseeota tacitra illas observari nequeant accipiatur, posterior de solis viribus naturaiau,
sensus sane ex mente Scriptorum Novi Foederis librorum est receptissimus nulla erit pugna. . HIC 3 1 Joh. 1. Apostolus inquit, nos, si licamus quod non habeamus peccatum nosipsos seducere. Contra cap. I. 6, 9 affrmat, Christianos non peccare o peccandis peccati diversimode ab Apostolo Maccipitur nonnunouam enim pro perseveratione in peccato absque poenitentia usurpatur, quo sensu eam ea o 8 accipi manifestum est, cum eam Diabolo tribuit atque eo sensu isto capite Christianos peccare negat. Interdum peccatum de praeterito hominis statu intellioli At que hoc significatu cap. i. affrmat omnes Christianos peccatum habere quod ex ver simio liquet, ubi voces istas explicans ait, y dicamus nos non peccarisse. Ad ista si thori damus, nulla hic remanet contrarietas. Et haec sunt quae advernis Atheos, reliquosque Christianae religionis adversarios edere conititueram in civibus sicubi aberraverim, obnixe rogo, ut illis quibus, ritas cordi est, non molestum sit meliora docere.
310쪽
CATALOGUS Locorum S. Scripturae,
In hoc RACTATU explicatorum, vel aliqua
ex parte illus torum. Praeter ea quae Lib., capp. quinque prioribus, & in Paralip post cap. Ia, secundum Librorum viblicorum seriem, contrari tatis & absurditatis expertes esse ostenditur.