장음표시 사용
111쪽
tiis, necnon Canonicorram Collinia, Cappellas, si Monasteris, ut scribunt Fri tres Sammarabam in Gassia Ch stiana tom. asoLa6.sul lit. A.ct B. 2 sic in e dem Dictcesi, uti Sabaudiae finitima contingere potuit, quM Prioratus ille , de quo fuerat actum in ἱlla decisone, vel existeret, vel magna ex rarte sita bona selisileret; ctim alias sit certum quod Duces Sabaudiae plura bona habebant intra Galliae fines, & praesertim Delphinatus, itaut coriam Terrae essent conclava tae,& commixtae, ut dicit Franc. MarctaecisDelahinat. Π3.proxime at tὰmrm. I.
p. a. itideque diverss temporibus inter Sabaudiae Duces, ct Reges Franciae, stures pactiones, & permutationes factae fuerunt, & praecipue anno i 3ss.inter udovicum Regem, ac Carolum eius filium Delphinum Viennensem,& Am deum Comitem chaudiae, de qua Franc Marcus in dim Decisione, Sc latitis in Capitulis eiiisdem p.ictionis impressapud Guichenon.lib. 3 sua Hysor. Geneat Zic.DomaabavdJOLi88. Osqq. Et anno i i. inter Henricum IR S ducem Carolum-Emanuelem,ut in Capitulis apud eumdem michenon ibido, .s 8.er sqq.& apud Mariam de Iurisidi'. par. i. cap .num. . Ut propterea de nubrecurrat responsio, quM ab his qliae suerant dicta in decisione Crestentii de Pria ilegiis , quoad Prioratum Uuensem ad Saba iam aliquo modo speetantem, nulla possit fieri illatio ad Ahhatias , R Prioratus Principatus Pedemontani, ex
viilgata Juris regula, de qua in Unter stipulantem acram, is in vera Ἀη
fetant. Papinianus at s e minorib.er aliis concordan. 41. tensis autem tertio loco animadvertitur in Executores nominatos
in Piivilegiis: ehm non sellim Episcopi Sabaudiae , sed etiam Pede montani in iis deputati legantur r Animadvertendum, quω in promissione Nicolai V.nullus fuit deputatus Executor, st in Privilegiis Consrmatoriis, ideo suerunt de-Pyitati Executores Discopi utriusti te Status, quia fuerant confirmata Privilegia commodum utriusque Status respicientia ; clim alioqui si cuique notum, Exequutores in litteris Apostolicis deputari ad petitionem , sed nominationem Partium, ut testantur Amyden dest 'LDatar.lib. i. ρ.s.num. 36. Rofa de Exec. siti, o LMIM. ta v. a. num. 7 .ci' sqq. cap. 3.nu.,.Et alii ab ipsis relati.Unde nulla ex hoe valeat elici observantia, sive favorkbilis, sive contraria, ex qua
possit interpretari Promissio, de qua agitur. a. Demiim quoad id, quod dicitur de observantia circa Provisonem Episcopatuum, pariter contra monitum datum a praefato Magno Cancellario B Rhetto iii Instructione memorata, iii qua scripserat r Anco si Lis amuertire di π cavare argomeato per eAbazu si quello, ebe si prattica ne' H Qo di, perche so polrebbe κuocere a i Vincisadi in Dora di gumare alPAbaet)e , traitandose spersne accorti me molio gelose de'loro vaniani, eche wιndo ii cottollo perii manico fe ne vatiranno in quo I modo , Me se tornera manior mento a commodo edic.Animadvertedum, quM Summi Pontifices in Episcopatuum provisionibus preces, S commercitioncs Principum exaudiunt quantum cum Deo possunt, Ecclesiae commodo, Si bono regimine credunt expedire: At si aliter ipsis videatur,tis spretis, libere conserunt, & Reges, ct Princises acquie sicunt, ut scripserat Et genius IV. ad Regem Portugalliae, in verbis supra per noS relatiS,quae etiam quo ad hanc partem resert TMmassin. d. Reter. IV v.Eceses disciplin. cim B πsc.2 Beneficiar.paria.lib. i. p. s.-m. 3 in M. Et sic est in eorumdem Ponti sicum sacultate id facere;Uiide observantia hoc casu debet resciri ad aditus
112쪽
mere voluntat s , quae proinde non potest prodesse ad interpretandam conces sionem, ita ut ex tali interpretatione inducatur necessitas, ita faciendi, ut bene ad rem Gemiuias.conL. S.βub uum. S. Ferreti .cοπ 33. b Larrea altenm Ra 92.83 m.6. Rota decisῖo8.η trin. l l .parit 7. Clim alitir dicendo csset admittere absurdum , quω nempe ex observantia sequuta in Provisionibus Episcop, tuum fuisset inducta res penitus diversa, & contraria verbis promissionis per Nicolaum V. quod non est admittendum et cum tunc quicquid merit servatum, non diceretur ustis, sed contrarius usus, quod non potest prodesse pro interpre atione, ut dieit Rota inter divers. deris. 47. πη . 26. pari. a. quam commendat , ct stuluitur eiusdem verba reserendo Larrea dies. allegat. 9α
43. Id te potissimum alim non sit verum asserere perpetitam observantiam, oad provisiones Episcopatuum Pedemontis esse, nubii illae fiant cum sonsen-Hi, A prae ita intentione Ducis; e en m ipsi Summi Pontifices,ne dum sepe illos contulerunt nullo praestito consensu, aut dcclarata voluntate Serenissimorum Ducum, scd etiam veriti ne consentiendo eorumdem petitionibus, & commen
dationibus . illi ius sibi aliquod quaesitum putarent, declararunt id ex propria benescentia proficisci, non autem ex iuribus Ducum,quod secit Clemens Vli I. qui elim ageretur de Episcopatu Salutiarum, declaravit Catilinali de Osai: Chene it Duca di Sasbia , πὸ ii Re abbiano a vulυ mai, o abbiano ius di nominare σι detto Remisado ; Et vi huius declara ionis, reiecta Regis, & Ducis nom; natione, Contulit Episeopatum P. Iux enali, haec omnia reserente eodem Cardinali de Osest Epip. a 73. Ob eamdem quoque rationem, ut scilicut huiusmodi pariter Pontificum beneficentiae, non autem Seren illi mi Ducis consensui, di voluntati a cepta reserrentur, idem secit Paulus V. qui non obstante praee denti instant Ia Ducis, ad Episcopatum eumdem ait mittere noluit Theodosium Gallinaram, rationemmie qua Pontifex motus fuit, hisce verbis Nuncio Apostolico significa
illi scripta sub die 8. Octobris i 6os. cuius etiam supra meminimus. Propterea ne libertas Pontiscis in conserendo restricta videretur ad Personas . Duce no minatas, in dicta Epistola eidem Nuntio inmutatum fuit, quhil plures Personae commendarentur,constantcr ipsis Summo Pontifice in hac deliberatione perma nente . Idemque hac ratione insinuatum fuit tempore Urbani VIII. occasione
vacationis Episcopatus Niciensis, in duabus Epistolis setirtis Nuncio de Mense Januaria i 632.& occasione vacationis Episcopatus Albensis plures Personae Pontifici oblatae fuerunt, ut iii Epistolis Ducilis eidem Summo Pontifici, S Cardianali Barberino scriptis de Mense Junii 1642. Notahi Isis prae omnibus est casus, qui incidit tempore Innocentii XI. qui audita commendatione Serenissimae Ducissae pro R.P. D. Ripa, ne putarent Duces Sabaudiae id de iure sibi competere, restitui iussit Epistolas commendatitias Abbati Ggnolo, inque litteris Nunci scriptis, haec verba suerunt inserta: E' gratia grande quando Nosra Signονς δε ferisia alle praghiere deI Dura di Samia ; ma f vorν antro dar ιmιra di preιον- Arsi, fard Sua Samitis coserena a pro Ar a' ultro fraetto , qtiantunque ti
113쪽
cusantes, initi nxerunt Abbati Ggnolo, ut significaret Summo Pont fici eam concessionem, non proprio iuri, sed Pontificiae beneficentiae adscripturum ; Et Episcc natu R. P. D. Rii destinato, Serenissima Ducissa gratias egit Summo Pontifici. Ouae summa Pontificum libertas in conserendis Episcopalibus, nulla his ta ratione Nominationum Serenissimi Ducis , evidenter comprobatur ex Pensionibus imponi solitis in distis Episcopalibus eorum arbitrio persenis sibi visis: & ne longam veterum exemplorum seriem percurramus, satis suerit asserre Pensiones, quas super stud tibus Mensae Episcopalis Taurinensis imposuit favore plurium Romanae Curiae Praestitum Alexander VIII. Item, quω Sti Elissimus D. N. ex Episcopatu Vercellensi Pensiones quoque aliis attribuit, exemplo Superiorum Pontificum. Quae exempla morsiues exeludunt ius consensus, R intentionis in Episcopalibus Principatus Pedemontani, quod suo Diaei vindicare contendunt eius Ministri, si vera sunt ea, quae tradunt Amon. Fabris v Intro tLad Theor. Prax.6eneflcris.de Pension. -.38. O inglos. Q.T. TondatAe Pension cap.as. num. I . Frasus de Reg. ronat.Indiaraum.
is Hoc autem ius, ct hanc obiervantiam, qua Ministri DucaIes prorsus destituuntur ex supradidiis, frustra coirantur elicere ex aliis actibus, qui per ipsos adducuntur . Observant aenim , quae educitur ex Provisionibus Regis Christianissimi in Statibus Bressiae, S Pinaroli, minimὲ subsistit. Praetermisso enim, uti supervacaneo, quaerere quo iure ipsi Reges Christianissimi nomine ne in Abbatiis Blesiae, suae clim sint ultra Rhodanum sitae, hene dicuntur in Pr missione Nicolai V. super Statu Sabaudiae iam, coninrehensae: Unde ex illis Nominationibus nullum argumentum oriri potest favore Serenissimi Ducis De Abbatia Pinarcii, ex saeti historia, prorstis excluditur, suisse antecedet te Rinis consensu provisam , ctim illius collatio, inter varias controversias ob hanc causam excitatas, ct post Regis Nominationem reiectam, dilata fuerit petannos Vigintiquinque, quoad Cardinalis Mararinus libertatem Ponti scis in ea conserenda tandem agnitam esse significavit , & ex selo arbitrio Summi Pontificis collata fuit Comiti Michaeli-Angelo Broliae commendato ii Nuncio , & Cardinale Spada , & semel a Pontifice rejecto, cum mandato iacto eidem
Nuneio di far riseisiυκε ad altri Sonetia : & postmodum admisso rei teratis
attestationibus ejuHem Nuncii, quod nemo aptior inveniretur, qui tamen Brolia antea iurare coactus suit: Di non fare dichiaratione , o attu alauno aginstaraa di ebi chesia, quale in qualusae modo D. Onda essere ripugnante a Ia libertis Llla Provisione φυλαί ear ut fuse legere est in Epistolis dicti Numtii Crescentii, postea Cardinalis, sub diebus a4.Maii, M. Augusti, 3o. Septembris, & a 6.Octobris i& in integra sormula duramenti per Broliam praestiati. Ita hie provisus Abbatiam retinuit, quam postea anno io78. sitis ullo RG gis consensu, Hyacintho Broliae resignavit, quae resFnatio ita facta, omne jus servitutis excludit, Sc libertatem providendi favore Gis Apostolicae. optime confirmat Rota is recent decis 3 l ῖ. num. s.car 6. hor. ιλ-s. Jus verb, laod deducitur ex asserto Privilegio concesso Henrlao II. quo supponitur per dulium III. suisse ad illius favorem confirmatam Promissi
114쪽
qῖα, sive concessa, sive confirmata ab aliis Summis Pontificibus favore Duelim Sabaudiae , ut ratione ipsius Regis fuerint confirmata tam pro Ducatu Sabaudiae, quam pro Principatu Pedemontano, nedum nihil confert iuribus alter tis; sed potius dissicultatem omnem removet, & aperte declarat nullum ius competere Sereriissimis Ducibus ad effectum, ut Provisiones Ahiat arum Prii ci ratus Pedemontani nequeant seri , nisi eorum voluntate audita, ct consensione accedente. Primb, quia Privilegium praelatum , quod Henrico conces.sum dicitur , revera extare nunquam fuit dod tum , unde Cardinalis de Osthi, qui negotium promovebat coram Clemente VIII. ad favorem Henrici IV. ut
vigore eiusdem asserti Privilegii Henrico II. tributi, esset Pontifici persuasum eidem competere ius declarandi intentionem , ' praestandi consensum in Pr visionibus Abbatiariim Bressiae, scribens ad Villeregium in Epipol. 3oi. dicit: Delia conferma di Atti Indulti , che ii Re Enrico II. a vo ottenuto per se , non appariste altro, se non che quem, che Si a Macfla , idcst idem Henricus II.πe ae eva feritio di pa sanio, edin altro prinosito per tittere de ' 29. Settembreiss cte. Deinde, quia hoc Indultum , qutal dicitur suisse Henrico II. mi cessum, fuit istum, ut praemisimus, ii Cardinali de ossat allegatum coram e dem Clemente VIII. ad tuendum ius Henrici I U. pro Nominationibus faciendis de Abbatiis Bressae Provinciae Galliae, olim ad Sabaudiam spectantis , ut legere est in dicta Epistola per ipsiim scripta . in his, quae ex illius Icctῖone perstringit Thomasin. de meter. γ' NM'. ccles disciplin.circa Benefc.2 Bene-
fciariar. I ib. 2aeop. o. num. I . nec proindu iuvare poterit pro Ah ballis Prit,eipatus Pedcmontani. 46. Parum obstante responsione, qutat probatio concessonis, ct comprehensionis in eadem Status Principatus Pedemontani videatur oriri ex declar
tionibus eiusdem Regis faεtis pro Ducatu Brittaniae, & Prox Incia Provii elae transmHis ad Partamentiam Nannetense d. 18. Aprilis, S 29. Oftohrisissῖ . relatis per Pinfim in die. Inventar. In h. oe Mimor. εὰ tυm. 2. Trail. des Rexales 3 fol. 4s s. ad 63. S quarum ipsemet Pinsonius meminit tom. r.ei d. Tras. cap. a .n m. ιο. in quit, is idcin Rex dixerat: Conflatrato, ebe
Gου attre gratie contenate ne'suddelti Indulti, O . Praeterquamquod hiatusim di declarationes editae per Pinsonium, sunt illaemet, quas extare pentis se scriptarat Cardinalis de ollat in memorata Epistola, Sex ovibus desum plerat nota. hilia ad Villeregium transmissa, ut posset reperiri Privilegium assertum, orquas ipse non iudicaverat esse satis ad illud probandum, unde illius Origin Ie reperiri insinuaverat, prout nec visae merunt susscientes ipsi Pontifici pro concedendis provisionibus Abbatiarum, de quibus tunc agebatur, ad Nomin tionem Henrici IV. vigore asserti Privilegii Henrico II. concessi. Plura sunt animadve tetida, ct primb dictas declarationes fuisse sed tas consequenter ad alias declarationes ab ipsemet Rege antea factas i 9. Junii is 9. S 29. Julii Isso. respestu eor undem statuum, ex quo Pontifex graviter conquestus su
115쪽
in dirus Declarationes recepisse nonnistas secretas restrictiones 1 Partamentis, qui s fuerant directae , nee integram habuerant eXecutionem , novis proinde, Ν magis amplis declarationibus dicto alinoiss3. demandando , quM omnia tunc temporis declarata praecipue quoad reservationes Apostolicas, Regulas Cancellariae. Beneficiorum Provisiones, Regressus, Coadiutorias . Manis data de providendo, Experutivas, S alias similes gratias in omnibus, ct nulla
acta restristione servarentur, revocando omnia, quae 1 tempore primarum d clarationum, usque ad illam diem, colatrix illarum tenorem fuerant gesta , &rraecipue revocando uti abusivas, S attentatas omnes , & quascumque Provitiones interim factas, ut legere est in toto contextu earumdem declarationum latarum per λιχύ nium, relicta particula versionis Italicae exhib ta. verum
clim eadem die 29.Julii isso. qua suit facta altera ex dictis declarationibus quoad Ducatum Brittaniae, & Provinciam Provineiae, quae habetur Latine impressa apud Radinald.Annal. Ecclesiastic. Tom.a r. ad dies. Ann. l Sso. π m. I7. G Dotat. m. a. Spretamin. Jur. Ecc si c. in Gali. rere . Ol. 6 r. fuerit s Ebi alia declaratio quoad Sabaudiam , S ridemcntium, quae exemplata ex muginali , quod servatur in Archivio Sabaudiae, datum in Summar. num. 42. in qua Rex inter caetera declarando sitam voluntatem praecipue dixit: δέψ ram pracisaeam voluntatem,stimentionem se, O GD, qvu idem SS. D. N. 'Sanita Sedes gaudeam , cdi utamur in eisllem uostris Dominiis Sabandiae. γPedemtistium Principatu , illismet iuribus , auchritatuus, ct praeeminemriis, quibur Praedeces.res, fis Romani Pontificer retroaesis ante aItentata omiusmodi gavis uni, cxque uti, ct uti gavdere poteram, quarum clumbris 3um, er praemiuentiarum nonnullas ad verbum hic inferendas, ad maiorem
elucidationem duximus. In primis, quἰdis Ducata Sabaνdiae , , Principatu Perimontium assiuνre deleamas, prout asybκebimus, 3 Nominatiove ad Ecet Far Cathedrales, er Monasteria qnaecumque, ae alia Ecclesiastiea Beneficio ML dem consistentia , sed Mere ad Sedis Amolieae di sitio .m remanere debeant, itant Saa Sanwtus , or dicta Sedes de istis providere possit, ere. Utique inu
risimile videtur , qu Julius III. qui tam sollicitiis fuerat, qudd servarentur omnia promissa, S declarata quoad Ducatum Brittaniae , dc Provinciam Pr vinciae, & quM revocarentur tamquam attentata , ct abusiva omnia ibi in t rim gesta, & qui enixe curaverat fieri mox dictam declarationem savore Ducatus Sabaudiae, & Principarua Pedemontis, voluerit pauid post eidem Regi facere concessionem , praeter ea, quae fuerunt concessa in promissione facta per Nicolaum V. Ludovico Duci Sabaudiae; Atque propterea ad hano in verisimilitudinem evitandam, non simplices enunciativae factae in praesitis declarationibus sint respiciendae , sed verus tenor ipsus novae concession Is sit inspiciendus , ut omne arilulvocum sublatum remaneat , & quaevis probatio inde desiimi possit. Meundb ponderandum Henricum II. in eisdem declarati nibus, non dixisse si hi suisse concessum novum Indultum, prout supponitur in Euxcleat. Hisorie Legat. num. 1 9. sed Bllim sibi concessam sei illa confirmationem Indultorum, quae ante, haberint Duces Sabaudiae, ' Principes Pedemontii, quae quidem confirmatio non potest reserti . nisi ad pro mitsonem sadiam per Nicolaum V. ae Indultum concessiim per Sixtum IV. R ad Confirmationes iactas per Leonem X. & Clementem VII. cum alia
116쪽
Indulta, seli Privilegia, tunc non extarent, 'super iure, ouod Ducibus praes iis competere possit in Provisollibus Episcopatuum Dignitatum Abbati lium dictorum Statuum : Unde verba dictarum declarationum non videntur diversimode esse accipienda, quam singula singulis congrue reserendo, nempe mi ii Provisionem Episcopatuum , ct Ahballariim Sahaudiae illi suisse confirmatam Proinistionem Nicolai V. & quoad provisiones beneficiorum Principatus Pedemontii suisse confirmatom Indultum Sixti IV. qudd nempc exteris non essent faciendae, nisi ageretur de personis Ducibus gratis. Tert id notandum, auCd anno proxime sequenti, quo dicitur suisse concessum , seu ut veritis est , confirmatum Indultum Henrico II. nempe anno is sq. suit concessiam simile Indultum, sive confirmatio per eumdein Pontificem Julium III. Duci Emanueli-Philiberto, quod in diΠ. Eo etiat. num. is 3. dicitur eidem concesistam , ne eX Indulto anno antecedenti Regi Henrico concesso ullum praeiudicium oriri posset contra eumdem Ducem , quod sanc non esct verum , s in Indulto eidem Regi conceo, siti confirmato, sitisset dictum illi competere ius praestandi consensum, etiam quoad Episcopatiis,& Dignitates Ahbat tales Principatus Pede montani, clim In Indulto confirmationis, imh etiam novae concessionis pro maiori cautela factae ipsi Duci, nihil tale legatur scriptum , & sie vel dicendum dictam concessionem , seli confirmationem ad saxorem Regis s fiam fuisse huic similem , nec proinde ex illa maius jus potuisse acquirere Duces , praeter illud , quod in confirmatione cdeorum saxorem iacta legitur: vel si quἰd novi fuit in illo concessum, ex quo novum ius deducere velint, illius tenor sit inspic endiis, nec amplior concessio si quae facta suisset Regi Henrico suffragaretiar Duci; tum quia privilegium uni personae concessum ad aliam personam non extenditur in materia odiosa, tum quia Dux rostm dum contentus fuit simplici confirmatione propriorum Indultorum, quae sola proinde veniunt examinanda. inarto demum animadvertendum , quod ipsemet Rex Henricus in praefatis declarationibus, dum agit de Privilegio si hi conee , sed confrmato, refert se ad literam ipsorum Privilegiorum, favore Ducum conoetarum in illis verbis: con ahre gratie continute ne i fudde ii Indulti, oec. Ut sic non nisi ad formam illorum posset dici concessum . Quν re clim ex his omnibus resultare non vidcatur existentia asserti Privilegii comcessi Hcnrico II. nominatim pro Principatu Pede montano, imb potius excludatur illud extitisse, ex dictis eminciativis inpiaesatis declarationibus factis, nedum non poterit dici remanere probatam illius existentIam, sed neque eiusdem famam, quae ne quidem esset satis ad essectiim, de quo agitur, tanquam de re Spirituali, aut saltem Spiritualibus annexa, quae etiam de per se non sufficeret, ut relevare posset; quia in his, quorum Laici sunt incapaces , &nonnisi ex Privilegio capaces reddi pol sitiat, sola sania Privilegii non sufficit, nisi etiam concurreret Immemorialis Praescriptio, S e contra, iuxta theoricam Felin. in cop. Causam num. 3. de prirscriptian. cum aliis late congcstis rerGarz. de Beneflc. papt.prima cap. a. nuDr. 38. 39. o M. Peredi de Aquaedum sit. primo cap. a. quot Τ.ῖ. num. C. O seqq. Rota inter diters Acis ais . num.7.
sqq. Et quidem quando quaestio est super co, quod fuit concessum in Privia legio,
117쪽
legio, si ii in praesenti; clim tunc non sussicut allegari aliquid concessum suisse, sed etiam qua de causa, & quomodo concessum sit, debeat probari ne alias rellillent duo specialia circa unam, & eamdem rem, nempe praesumpti tituli, suti Privilegii, S praesumptio facti, nempe causae, & tenoris Privit gii ex illa praesumpta tituli, seli Privilegii allegatione, quM fieri non potest, ut tradit Craveti. de antiquit. tempori pari. q. l. absistis dissere tiis nam. ss.
119쪽
Comitis de Gubernatis, Consiliarii Status, & in Senatii Niciensi Praesidis,
tibus promulgata ad excludendas a Pontificiis Promissionibuι , θ' Indultis favore Regia Sabaudia Domus, Nominationei Abbatiarum, in Frincipatia Ped