장음표시 사용
51쪽
I9. Idem ius agnovit Joannes Corrasius IurisconsultusTholosates, quem recollegit author operis inscripti Recimen Iuris Ecelesiastici- pisedui Pari-fiis anno i 68 . tom. a. in fol. nuisi ais . ubi reserens Indulta Apostolica erga Supremos Priticipes in nominandis Episcopis, & Abbatibus, de Duce Sabaudiae fit. 22o. loquitur hisce propemodum verbis: i o. Hoc idem servatur in Ducatu Sabaudiae, O' Principatu Perimoniano; ubi Dux Sabaudiae, etiamsi ius habeat nominandi, Opraesientandi ὰ multis annis, ct confirmatum a Clemente VIII. quae nominatio, praesentatio transmittitur ad suum Oratorem in Romana Curia commoranthm ; de ea tamen nullast mentio is
Bullis; Nihilominisi Orator ipse 'Meribit huic nominationi, δεῖ praesimationi, sine qxa Cardinalis prolesur illius Hineipis non proponeret in cinsistorio Ecclesiam, si is Monaserium eiusmodi; nique ipsi Meti desis Monasterio provideretur, attento qu)d Pontifex non solet providere Ecclesiis, aut Monasteriis Ditionum il- Itur Principis absque expresso consensu, aut expressa ipsius nominatione, etiamsi
neutrum appareat in Bullis.l I. istis accedunt Antonius Faber, magnum Jurisprii dentia: luminar, in huius veritatis testem adductus a Cardinale ollato epist. 26 . lib. .DLmihi s74. R demum Gottosredus a Bavo eritissimus olim Sabaudiae Protopraeses, in sua
ra regalia competentia Sabaudiae Ducibus, illud praecipue recenset, ut in electi nibus Praelatorum, idest Episcoporum, Ahiatum, Prioratuum,tam Sabaiadae, quam Pedemontanae Regionis, interveniant consensus Principis, seti ipsius nominatio , citra quae non attenditur proviso Summi Pontificis, asserens,ita semper suisse practicatum , ibi-in electione Praelatorum requiritur Ducis consensus inscriptis, sine quo non habet locum elewo Pontificis:& pauid infra: quorum vu-merus es ingens, fui omnes fuerunt eleeU,, nominati a Serenibsimo Dace, γ' eius Praedecessoribus a primo usque ad ultimum. I 2. Non minori authoritate hanc vcritatem οἱ nest semper magni ficie da historica fides, juxta quam hoc jus nominandi, tanquam indubitatum . post emanatam a Nicolao V. promissionem Satandiae Ducibus asseritur in historia genealogica Sabaudiae ultimo loco edita ab Equite Samuele Guicenonio tom. I. . cap. i r ΦυLmihi9s ibidem ex gallico idiomate quod Italice sonat,prout sinuiturii 43. U Murani rimori, in considerarione de i grandi fruieti resti da
giori dimita diale mi e Cattedrali rips te Ponti ali, ed aut Priora ii Cooemtuali, ed astri henefici riseristi per te regoti dolia Caneellaria di mora alia dist fletione Lila Santa Sede, H Papa ne promede di persone capaci. ma native delis Terre , e Signorie det medento Duca, e nos dἈhre, Rhosiim dei gradimento dia Duco , altrimente lepromisioni Apostolichesilaonalis.
52쪽
Hoc ide us,favore Fua Regia Celsitudinis, exemplo,
ιμ- ' Llegatis rationibus, almae authoritatibiis, etiam exempla concor tantb digniora imitatione,qualito excellentiora prout filii illud emanatum a Leone X. sub die Multi isis. erga Carolum, tune Archidii cem Alitatae . dein Romanum Imperatorem, Hispaniarum Regem: quod, li cet expressu coarctatum ad ejus vitam, & intra limites Galliae Belgicae, nihilom, nus, circa formam sera alidam in provisionibus , ct collationibus benesciorum . legitur iisdem verbIs conceptum.& in nihilo discrepans a promissione Nicolai V. quam ipsemet Pontifex Leo X. paulb ante, videlicet sub die i&Junii eius lemanni 1s I s. innovaverat, & ampliaverat favore Caroli III. Sahaudiae Ducis; siquidem ignorare nequetitit Officiales Datariae eumdem Carolum Archi lucem,ad mentem eius dem Indulti, semper admissum fuisse ad nominationem, per viam
supplicandi, & proponendi, omnium Ahhatiarum in Belgio talein, vigore extentionis obtentae a Clemente VII etiam in Comitatu Burgundiae existentium:& idem ex concessione Donis X. servatum fuisse in favorem Principissae Ma garitae, vidum relictae a Phili herio Duce Sabaudiae, ius sinim habentis ah eodem Carolo eius fratre; neque diversimode actum erga Regem Hispaniarum Philippum V.Caroli Patris,in praedictis Galliae Belgicae, & Comitatus Burgundiae R gionibus Succe rem ex renovatione ejusdem Indulti, cum praedictis restrictionibus, habita a Pio IV. de anno i s 6o.& a Gregorio XIII. de anno I s 82. atque a Sixto V. de anno is 89. prout etiam Livore Archiducis Alberti, S I sabellae clar Eugeniae.Ηispaniarum Insantis Conjugum, vigore Indulti, quod post celsionein iisdem factam a praedicto Rege Philippo II. obtinuerant anno I 6OO. a Clemente VIII. quod idem omnihus notum est, observatum fuisse ad favorem Philippi IV. ex novo Indulto Urbani VIII. de anno i 6 o. & hodie adhuc vigere erga Catholicum Regem Carolum II. quinim clim ex tractati hus Aquilar ni, α Neomagii aliquae Regiones Belgii, ct integer Comitatus Burgutuliae devenerint ad supremum dominium Regis Christianissimi, consequutus est etiam ipsemet Rex aliud simile Indultum ad ejus vitam,& intra easdem Regiones, expresse limitatum a san .mem. Innocentii XI. quod legitur sub die a o. Mali i6S6.14s. Tantum abest, quhd hoc Pontificium indultum a Leonc X. primo loco, favore Archidveis Caroli eum praedictis coarflationibus,tit supra, iacuisum
atque successive usque nunc renovatum erga omnes, tam universal S, quam par
ticulares, in ipsi sinet dominiis eiusdem Carol ἰ, sive in toto, sive in parte Succes-ε res semper usque ad praesentem diem ipsorum savore, certum, & indubitatum bus nominaildi ad mentem earuir, lem concessionum per viam stipplicandi , repr0ponendi persisnam idoneam ad Abbatiales dignitates promovendam non dederit: ut immb Gregorius X lII. in quodam Brevi epistolari ad Archiepiscopum Cameracensent sub die 3.Aprilis i s79.hoc ius nominand ,tanquam sati S expres sum in iisdem Indultis,ex necessitate praecedentis intentionis, atque consensus, G agno
53쪽
agnoverIt: quae dein ipsemet Pontifex sub eodem Verborum conceptu, ut supra dictum est, renovavit sub die a 6. Septembris i s 8a.nec Sixtus V. in praemem rato Brevi Apostolico sub die 3 i. Martii is 89. aliquam inter nominationem,&praecedentem consensum differentiam constituit: unde loco inserendi illa verba in omnibus Apostolicis indultis usque tunc adhibita intretioe, drconsieno, illo unico vocabulo usus est nisi proia nominatione: ex quibus Pontisclis oraculis manifeste convincitur, converti inter se jus nominandi, & nreen statem praecedentis intentionis, atque consensus, ct unum in alio contineri, sicut definitio in ipsa re definita , satis im plenitis exprimitur; nam i sat ri sitis est,rem per demonstrationem describere. Η in tam ipse Rex Philippus II. quam ejus Succe res, eamdem formam in proponendis, & supplicandas Abb tibus retinuerunt ,&adhuc retinent, qua , ante praedictum Sixti U. Indultum. Carolus Margarita usi fuerant, videlicet proponendo, & supplicando, non autem nominando I Quid enim aliud est, suam intentionem declarare , S pr Prium consensum praebere erga perisnam providendam de aliquo beneficio, qua eamdem perisnam ad idem Moocium nominare Quoties ille ad quemper' net collatio beneficii sibi hanc praebendae intentionis, atque consensus ab alio necessitatem im sitit, & in eumdem nominandi sensum acceptum fuisse a C rolo Archidue eonis Indultum probat eiusdem Caesareum Edictum sub die I9. Novembris isset. & ita paritis , Rme Philippo II. in suo Edicto ad Sen tum Dolensem sub die i I. Maii is 84. in quo mandat executionem supra relati Brevis Apostoli ei, quod a Gregorio XIII. sub die 26. Septembris I s 8a. acceperat: Ouae omnia documenta,ut supra allegata,facile qui sibet legere poterit ab Imventario, quod edidit Franciscus Pinsonius post suum tractatum im 'essum P risiis anno i 688.de Regal. Iur.Franc in benefEcelestassom.2ADLmihi lo92. usque adfol. II 46. pro quorum applicatione ad rem nostram, exhibitae fuerunt selidissimae ratiocinationes,quas, sub titulo iamiliarium epistolarum, nuperriis in lucem c misit eruditissimus Dominus Marchio, ct in Senatu Pedemontano Praesesdoseph deli 'Εscherene,vidcndus epistola quarta: cujus praeclarum nomen Aulae, & Foro gratissimum, authoris modestia luppressito retinere non de I. Qui nimb ipse Imperator Carolus V. S eius in Gallia Belgica successere in vim hujus indulti,eodem jure potiti sunt pro nominationibus ad primar; as dignit tes in Ecclesiis Collegiatis, prout testatur Bernar inanespen de universo im ericlisiastico tom. 2 art. 2 cap. as num. is O si . Unde idem omni nbservandum foret intuitu Ducis Sabaudiae, pro quo,ex Nicolai V. solemni promissione, la
tior ratio militat. I 46. Demum non ignorant rerum beneficiat um, ' Sacrorum Canonum periti, prout supra dixi,& hic iterum repeto, hoc idem Jus, ex quo Collatoris arbitrium,quoad per nam providendam, arctatur ab alterius voluntate in ean nicis sanctionibus, ct Pontificiis decretalibus, omisso explicitae nominationis vocabulo, passim maioribus erga Eled tores, & Patronos vocibus praeviam V Iuntatem denotantibus implicite significarit videlicet praesentatione, petitione, Precibus, oblatione, voto, intentione, desderio, se ii consensu; neque diversam sormam in nominationibus habuisse precus primarias favore Imperatorum , ct Regum, prout vetus illud indultum, quo hodie adhuc in vulgatis Cancellariae regulis cap.3 2. ex necessitate praevii consensus gaudent S. R.E Cardinales in nominationibus ad beneficia vacvitia per obitum morum similiarium; quae omnia adeb
54쪽
HISTORICO LEGALII. ante Leonis X. concordata de anno i
cum Francisco I. Galliarum Rege, vix reperiri in subiem materia aliquod Pol nominandi voca Iulo, ex-
ab anno 1 sequutum tempore, quo Galli
cercare εν Regi seri, β γι μινὸ penetrare, iI che nuDrὰDrsidi io. ἡ ΑΗ .' δ' tum Henricus II.hoc indultum nomitiandi ad dignitates Epi--palesin Abbatiales utriusique Provinciae sataudio in Pedemontis assulio III. etinuerit, non sollim testatur Cardinalis satus, Si ibidem Maresciat Ius de ac eo temtare Pudemontanum Principatum pro ip met Rege gubemnum. I .d Oviat. iπρο θαλπDurat Ecclesia apud Gallos recepti tom. i.in praefataeap. 9. nu.ῖδε ibi 6a. indubitatum incitur ex duabus publicis patentibus ejusdem Regis Henri-
55쪽
ci ad Partamentum Nannatense sub die I 8. Aprilis,& 29.oetobris iss3. Inhoe
fere verborum sensu conceptis:
pugnate, e dibatime,senta re eguise aliuna dimostraetime, o alto di ginstitia, per ripararne si attentati, e far δε gaire u nostra τιsimis, ed iste iove, M. Ed efflendo πυi risereati dat sudLito Nuneso di votervi apportare si comeniente rimedio, considerato che a nos,a rictissa iI nostro suddetis Samo rideaei H ne' gismi passati liber almente areor data, e concessa la confirmatione d Pisis dulti, ehe wevano inostri Predec glori Ducti di Sauria, Principi AI Hemonte. H nominare, e presentare a i bene j concissuriali de' ποfri fudritii Paesi, eosis attre pagis, e concessoni contenore ne istiGetti In ulti, e muro si Sua Santita, che avendo fatio per πώ quanto aua detra confirmatione nolfaressimo amrac tisimile per ela, quanto alteseurione ritu nostre suddette tittere di dichim raetione per la gotata, ed uso delis Dddeue autorita, prerogative, premininae, poteri, e familὰ , esseniari a questa ebsditionestati talia medem Santhis Sua confirmati l uddetri Indulti, ere. uuindi 8, ehe ηοi miliamo no Alamente. servare es nostro suddetra Sasto Padre δε contra camiis, mὰ di μὰ fare miro ethrae miremo per Husi arto, e complaceris, ere. I s r. Post hanc regiam declarationem subsequitur edictale praeceptum In t tum favorabile petitionibus Nuncii Pontificii sub die i8. Aprilis iss3. dein iisdem fere verbis reiteratum sub die 29. Octobris eiusdem anni, quae ambo sum runt ex post registrata,&verificata a praedicto Partamento Nannatensit sicuti legitur in calce eorii mdem Edictorum , quoriim omnium tenores de verbo ad
verbum habentur penes 'Monium in suo praeestigat. Inveni. tom. a. ὀδει mihi 4ss. 7ue ad fol.463. de quibus etiam loquitur tom. ia v. I mrofol. mihi 28 I. di conqueritur celebris Advocatus Patru In sua disputatione habita in Magna Parisiensis Consilii Aula sub die io. Septembris i 643. ubi invehit in damna, Smiudicia, gratae illius retrihutionis, qua Henricus II. in confirmatione pra ricta compensavit Summum Pontificem Julium III. di Apostolicam Sedem, o ius savore omnia in iisdem edictis contenta adhuc illaesa servantur, S permanet
irrefragabile hujus veritatis monumentum. Is 2. Lm
56쪽
lsa. Emanavit ab Henrico II. aliud simile Edictum ad Senatum sabaudiae sib eadem die is. Aprilis iss3. in quo Rex mandat observantiam declarationis jam factae de anno is 49. S isso. in initu Sab udiae ,&Pedemontii n lavorem Apostolicae Sedis: & hoc attenta confirmatione, quam paucos ante dies habue-jat a Summo Pontifice Julio III. Indultorum Pontificiorum, quibus antea gam debant sui Praedecessores Sabaudiae Duces, e Pede montii Principes pro nominatione Episcoporum , & Abbatum in praedictis Regionibus, cuius Edicti, in eodem Sataudiae Senatu verificati, tenorem assert laudatus Marchio. & Praeses rit Estherene infra eris. a. a.& ibidem acutissime ponderat, prout etiam
is x. Indiguit sane Henricus II. hoc gratioso, &speciali Indulto, ad nomὼn1ndos Episcopos, ' Abbates in praedictis Provinciis Sibaudiae, & Pedemontii,
quas nulla alia, nisi ultimas quam vocant Regum ratione detinebat; unde iur merith ipsemet Pontifex Julius III. ne ullum ex hoc Indulto Draeiudicium oriri posset contra verlim legitimum , ct naturalem earumdem RegIonum PrInc, rem, dein anno subsequenti iss . sexto Idus Octobris, instante Duce manu I miliberto, Apostolicis litteris ad perpetuam rei memoriam Nicolai V.promissionem,ac praememorata Leonis X. & Clementis VII. Indulta non sollim in forma specifica confirmavit, sed etiam pro masori cautela, sprout ibidem legItur) de novo concessit, statuit, ct ordinavit, atque perpetuae frmitatis robur apostolica auctoritate chtinere, & inviolabiliter observari decrevit : itaut ipse L κ μυnuel-Philibertus,&pro tempore existens Sabaud MDux, personae Ducatus, Dominii, e2 Ditionis,quibuslibet litteris in contrarium derogatoriis, ac taec toribus, eorumque mandatis parere minime tenerentur, sed his firmiter res si re, & litterarum huiusmodi executionem impedire , nec ratione resistentiae limius di eenseris Ecclesasticis innodari possent,&αis . Validissimum exemplum desumitur ex Indubitato Iure, suo stultur Rex Christianissimus proponendi .& supplicandi ad beneficia concistorialia in
Ducatu Messiae, alii scpie conterminis Regionibus, quarum suprema dominatio
Eenit ad Regem Henricum IV. vigore tractatus Lugudenensis sub die imarii i6oi. cum Duce Carolo-Emanuele luius nominis primo; neque enim Henricus, eiusque successores,aliud unquam Indultum petierunt a Sede
Apostolica, pro nominarulis, seli proponenJis Episcopis, S Abbatibus illius
Provinciae, prout Pinfinius to m. i.fol. mihi gii. num. i. caeterique Scriptores
Galli profitentur, aut illos alIo novo Indulto i ndigere existi vit CurIa Roma--na , dum ex participatione, & communicatione acquisis cum universitate rerum , Sabaudiae Ducibus, sumetenti titulo muniti re riuntur , ad huiusmodi nominationes faciendas, sicuti passim Rex Christian Issimus admittitur, ex selo iure sibi cessis a Regia Sabaudiae Domo in vim praedicti tractatus, ex quo Rex in omnibus beneficiis concis orialibus consentit, & Papa consert: pro ut notat Pinsonius tomatas margine D mihi 999. oesepis s. Nec diversimode se habuit Romana Datalla savore eiuHem Regis militianissimi, intuitu insgnis Abbatiae Pinerolii in Regione Pedemontana,ex silo iure, quod ipsemet Rex obtinuerat a Victori Am deo I. Sabaudiae Diice, ore secreti tradi tus Cherasthi de anno i 631. die 3 I. Martii. s6. Illud etiam constat nunquam suisse hoe ius controversem sabandiae Ducibus,quoad Archiepiscopales, ct Episcopales dignitates; unde nescio quoi i
57쪽
lastit ae, atquItatIs motivo eadem ratio haberi non debeat in ordine ad Abbaallas, quas Nicolaus in sua promissione, S subsequuti Pontifices in suis Apost licis indultis aequa lance librarunt. is . Objicient fortasse adversantes, ex praeallegato rerum Contextu, conia stare quidem de implicita , ct virtuali facultate nominandi, quam Summi Ponistisees in subiecta facti specie,non solum erga utentes iure proprio sibi immedi th ah Apostolica Sede quaesito, sed etiam ab ipsismet Sabaudiae Ducibus communirato passim agnoverunt; Verumtamen ex hoc inserri minimh posse quM idem ius ulliue vigeat intuitu suae Regiae Celsiitudinis , dum ex suorum Praedecetarum non usu, & contraria Apostolicae Sedis observantia iam reperitur extin
i s 8. Istiid obiectum, quatenus, data his litate terminorum, possiet de summo illo iure subsistere,quod viri prudentes summam iniuriam vocant,& damnat Imperator in Authent.de Sac stic a. t.2. miniis recte trahitur ad rem nostram, quoties in veritate, S aequitate ponderentur singularitatos ad hanc facti speciem pertinentes, videlicet: Is 9. Primb, data semel a Summis Pontificibus, in contracta promissione, Supremo Principi fides, religiosc servanda.
a 6o. Secund natura rei Promissα canonico duri non Invisa,immd erga D minantes valde conformis.
itii. Tertib,Causa finalis initae promissionis publicam, atque perpetuam Plineipis, R Subditorum securitatem respiciens.
i6a. Quartd,sacultativi duris ratio nunquam ex non usu ut contrarIa o servantia deficiens.. 163. Quintdglualitas Supremi Princῖpis ex propria persena succedentis i5 . Sexto, data dignitati potitis quam personae, atque idch nunquam peiritura facultas , ct tandem militans erga non utentem necessi talis, vel obsequii causa: quae omnia diligunter perpensa, omnem ex supposito non usu praesumptae renunciationi locum obtrudunt,iuxta receptissimas utriusque Juris Interpreta raditione , quas, ab aliis in hac eadem causa scribentibus suse cumulatas, hic r Petere si pervacuum existimo; ultra quod BIa vis, quam Pragmatici in subiecta materia derogatoriis, ct irritantibus clausulis unanimiter tribuunt, satis istud rus omninb illaesum adversiis omnem non usum in inobservantiam praeservasset,
inter mias ex illis, quae habentur in exhibitis Apostolicis litteris, illam praecipue notandam duxi,quam post Leonem X.adhibuerunt subsequuti Pontifices ibidet. I 6s. Et nihi minus prαntissa omnia, oesing xla, prout per praedictor Pracdmossores, Imperatorer, O Reges concessa fuerunt, de novo concessimur, Er indust mus,ac statuimur, γ' ordinamus, quὀd iuir, ae praesidntibus liueris nullo unquam tempora,etiam per Serim eamdem derogari posset: nec derogatum censatur,nisi de
eoto tenore, γ data prasutium plena, specifica, indi idua, specialis, O expreso,
ac de verbo ad verbum, non autem per clausulasgeneratis iri m importantes,me'
tisfiat. γ ipsius Orother pro tempore existentis Sabaudiae Ducis expressus a coset sensus: ct sic per quosviisIudices, . cimGissurios etiam causarum Pal sit Apostolici Auditores inquis est causis, or instantiis iudieari, er doriri dolere,fublata eis, er eorum cuilibet quasvis alithriudicandi, oe interpretandis cultate, er auctoritate: Ο quidquid ficus super iis Θ quoquam ρramis auilaritate mcntimetella ramis contingerει attentar/, irritum, O iras ore deo mimo , declarapaui. i 66. Sed Dies d by Corale
58쪽
. i 66. Sed dicant,quaeso, adversantes, in qua re veritate huius stippositi non istis exceptionem fundare praesumant dum indubitati iuris est, habenti etiam simplex privilegium, aut Indultum inesse . quod si issicit ad sui privilegii, vel Indulti usum, & observantiam, nisi excipiens contrarium doceat, qui aliter a diendus non est, ctim deficiat veritas faεti,a quo in allegata exceptione ius oritur evinccedentibus de privileg.Abbas in cap.Porr3 in primo Gla-
demant. i o6arum i s. Rellans nisi e conss.7 l .num.Sψib. I. 16 . Observantia huius promissionis consistit essentialiter in duobus extremis, quorum primum in ordine pendet a facto Principis, videlicet a praecedenti declaratione propriae voluntatis facienda Pontifici erga personam idoneam , de nescio vacante providendam ; alterum verbrespicit sactum ipsius Pontificis, providendo effective de eodem beneficio vacante personam Principe designatam. Scire nunc vellem, cui haec stipposita inobservantia extinctiva iuris iam quaesiti ab adversantibus adscribaturian Sabaudiae Ducibus, qui, ius suum non
curantes ponte neglexerint hac praeviae voluntatis, seti intentionis , atque consensus facultate titi. Dude tacite iuri suo renunciaverint 8 aut an id indignE Imputetur Summo Pontifici, ex eo quod contra datam in solemni promissione fidem spreta Principis desgnatione illam In vacante beneficio personam instituerit, ita ut Princem sciens, ae volens, ex subsequuta acquiescentia suum ius ambisse dicatur 168. Onoad primum, ciun Princeps in Pontificia promissione habeat pro se
intentionem fundatam, nulla potest , negantibus, & maxime in antiquis con- eludens probatio in contrarium afferrI;muninum modus certiorandi Pontificem, eique praeviam Voluntatem significandi, impleti aeque potuit a Principe per epistolam propria manu signatam, sive oretenus Mr Nuncium ad id sphcialiter adhibitum, aut Milii strum in Curia residentem.GAfcommuniter recepta in I.ficum
haec negativa eam coartiationem, sine qua quaelibet illius probatio, tanqui frustranea,& inanis,nihil ponit inesse. t 69. Si ve subsequuta inobservantia arguatur ex iacto Pontἰsicis datam in promissione fidem frangentis squod temerarium , ct improbum esset, non s Isim asserere , sed etiam suspicati) non sufficit ideatis cogitationis imaginem ad rem indubiam referre 3 sed tenentur adversantes individualem inverisimilis sim speciem proponere , & probare: ut ponderatis ipsius facti circumstantiis',&qu litatibus decernat bonus, & acipitisJudex, an illud PrincIpi non reclamanti, aut acquiescenti nocere,& insimul suis in Principatu Successeribus ius proprium prosequentibus, aliquod insanabile praeiudicitim inserre potuerit: qu omnia,
quamvis sussicerent, ad hoc ut vana suppositae inobservantiae . vel non si S j ctatio corrueret, nihilominlis ex abundanti, ea pro veritate non fuerunt omissa, ex quorum contextu harae exceptio non miniis in facto erronea, S commentitia,
quam de iure incoi grua,& incivilis apparuit. t o. Supervacuum duxi coram Eminentissimis D.umeis inquirere de usui3c observantia ab anno i 4si. in quo ista promissio suum habuit initium, usque ad annum is i s. Siquidem in hoc eodem anno Leo X. non sollim In forma se
ei scaeamdem Pontificiam promissionem ratam habuit, sed em Duci Carolo III.
59쪽
. de novosrmavit & ampliavit ' unde tollitur omne dubium, quM in hoe medio tempore Voluerint Sahaudiae Duces per non usum suo iuri renunciare, aut quod Pontifices habuerint in animo ex inohservantia illud extinguere. i 7 i. Praebuit tamen huius actualis usus, & observantiae maxἰmum argumentum DucissaJolanta, filia, b. soror Christianissimorum Franciae Regum, Vidua relidita a Beato A me ico Sahaudiae Duce, quae an Imadvertens, in promissi ne Nicolai fuisse dumtaxat actum de sorma servanda circa provisiones Eccles rum Cathedralium, ' Abbat alium, aliorumque heneficiorum concistorialium, prout etiam de dignitat hiis post Pontificalem malo thus, aliisque Apostolicae Sedi reservatis, ultra quatrior illa heneficia ibidem nominatim cxpressa, potiit tanquam Mater, & Tutrix Ducis Philiberti, ct Oht nu It a Sixto IV. dein ab Innocentio VIII. ut alia minora benescia , tam simplicia , quam curam animarum habentia, prout ctiam dignitates, ct beneficia Regularium ad omnimodam F rensum, & alienigenarum exclusonem , non nisi Sabaudiae subditis conferri possent: sicuti constat ex Apostolicis eorumdein Pontiscum litteris anno& a 48 s. oliis au tem mi iudicii credere poterit, studii prudentissima illa Hemina, quae persectam in Regia Sabaiadiae mmo viduae Matris, Tutricis, & regentis ideam reliquit, unde ejus saluherrima decreta adhuc hodid in Dominio Suae R Aiae Celsitudinis vim legis obtinent, voluerit in porreditis ad Sixtum IR& Inn centium VIII. precibus, ad hoc ut cire, beneficiorum in sua ratione consiste tium provisiones, publicae indemnitati consuleretur , sitam sollicitudinem Ins
lis minoribus, paru i momenti beneficiis ostendere, omissis majoribus,nis qu asciebat ius suum, quoad Episcopatus, ct Abbatias, aliaque gravioris momenti nescia, jam a Nicolao V. lemni promissione quaesitum consistere, & actualia
ter vigereὰ , I 2. rumdem Indultorum confirmationem ab Inlioeentio VIII. Caro , Ius III.obtinuit anno i so6. sed ,ut omnia ad hanc rem beneficiariam pertinentia repetitis Pontificum placitis maius robur acciperent, ideo ipsemet Carolus an no is i s. praedictas Apostolicas litteras a Leone X. consequi curavIt, in quibus consolidata , & ampliata reperiuntur , quae Nicolaus circa collationes benefici rum Concistorialium promiserat, ' dein Sixtus, Innocentius, ae Julius intuitu minorum heneficiorum Indulserant. εi 3j Omnem in Carolo III. conservandi hu)usino li iuris ;ncuriam excludunt litterae Apostolicae adstippliccationem Principis dein einanatae 1 CIemente VII. de anno is 27. in quibus Summus ille tantifex ad aeternam rei merito. riam, ut quae a suis Praedccessoribus staritia suerant favoro Regiae Sahaudiae Domus, sicqtientifri Sedis Apostolicae sulcimento communiret, promissionem Nicolai V. 3t Leonis X. indultum in forma sinet fica approbavit, de novo conacessit, & ordinavit, atque perpetuae firmitatis robur obtinere, Si inviolabilite ohservari decrevit, cum clausulis derogatoriis , ct irritantibus in amplissima sor
i 4. Post praedictum ClementIs VII. Indu itum praepotentes Galliarum
Reges integrum seri Caroli Ducis dominium tenuerunt usque ad annum Iss9: unde in hoc fatali tot annorum cursu , Sabaudi Principis Ditione, igne , ct serropenc coii sumpta. non mirum s iudicialia Magistratuum reti Sia non extent . quihus de hoc usu, &Ghsem antia valeat elloceri. Non leveta lanaen subsequiis usus pr sumptionem affert pr. villaeatu in supra myta, 144. Leon. X. Indi a tum
60쪽
CarolcYAustriaco paucos post dies concesssium , in quo tam ipse Pontiaeex, quam eius Successores implicitum, & virtuale nominandi ius agnoverunt; unde in eadem paritate rationis ambi sendum non est,idcmmet ius etiam in sortiori hiis terminis, nec fuisse a Sabaudiae Ducibus licgleetum, nee a Romanis Pontifici hus
i7s. Irrefragabilis tamen huius veritati a probatio resultat ex Ita pra narrato indulto, quod Julius III. Henrico II. tanquam praetenso Successori Sabaudiae Ducis, ct Pudemontii Principis, conccisa : de curus veritate dubitari rationabi- Iiter ne uit,ex traditis sit pra axum. iψ7.usque ad nunt. is . Quamvis illius originale in Archivio Vaticano reconditum, di melle nisi ab ipsis Datariae ossicialibus exhiberi possit, prout expertus sum , & centum sere ante Innos cle hoc eodem indulto loquens, monuit Villare una Cardinans inatus est. epip. Io i iba.i76. Ad idem tendit Julii III. Indudum, dei ia Duci Emanueli-Phili herio sine ulla modificat.ne quatenus in usu concessum, in quo ut supra dixi nu. isῖ. voluit mauissimus Pontifex , non obstante praecedenti concinione savore Regis Henrici, illaesa spoliati Principis hira servare . Nec desunt hoc medio tempore, videlicet ab anno is 36. usque annum iss decisiones Sacrae Rotae Romanae ,huiusmodi indulta Pontificia favore Subaudiae Ducum recensentes, ex quibus de necesse insertiir fuisse tunc illa in initiali usti, & viridi Ohsestuantia, prout videri potest penes Mareullani Cardiae. Em Crescentium fra tit.de profatiυvisus d eis. i6.cr apudJacob na tardis.de Puteo est. decisas.Γh. a. i 7. Tollitur omnis scrupulus circa non usiim, vel inobservantiam , post tecti peratum anno is sm a Duce Emanuel Philiberto Principatum, usque ad annum is 8o. in quod cait , ex amplissimo induit , quod a Gregorio XIII. pridie Idus Decembris is 7 a. ipsemet Princeps obtinuit, ubi singulas Praedecessorum litteras, in eis contenta qu aecumque ibidem specilicd relata, ac ornni. i, O singula privilegia, concessiones, gratias, & in lulta, tam per Romanos Pontisces , quam sacris Ononibus non contraria, per Imperatores, & Reges, Duci, di nationi Sabaudiae concessa, auctoritate Apostolica confrinavit, ac perpetuae firmitatis robur obtinere, M iiiviolabiliter observari debere decrevit: & ulteritis mandavit Arehiepi scopo Taurincia, ct Epistopis Augusteii , ac Nicieri, ut sacerent Emanuesem-Philibertum Ducem, & Successores suos pacisce frui ,& gaudete, non obstantibu ,δεα .i 8. Carol Emanuele , huius nominis Primo , genti litium Principatum post Emanuelis-Philiberti Patris decessiun, vilepto excitari caepit in Curia Romana unicum dubium contra promissionem initam a Nicolaci V. erga Ludovi- cum Sabaudiae Ducena,sub praetextu, qnta illa non esset realis, S perpetua, sed mere per natis,sicuti habetur in epistola Sixti V.ad eumdem Ducem Carolum