장음표시 사용
431쪽
eandem Ecclesam suorum decretorum tenacissimam in ipsum pariter Halloix, iquod in laudibus, atq; excusatione Origenis Schismatici quatuor conscripsit llibros , sententiam pronunciasse cognouimus. Etenim Sacra Congregatio Romana anno I 61 .die I 2. Maij Petri Halloix Apologiam pro Origene con- fixit haec praefata: Proierunt libri, qui nisi et ei omnino, mel in parte tollantur, erroribus Christi fideles inficere possunt etc. Quo quidem decreto cecidit totus illo apparatus, quem tanto studio recentior Origenis aduocatus protulit, Vt pr seubnequaquam tantii in laboris nobis subeundum fuerit, qud apologianti Romanae Ecclesiae iudicio reiectam refelleremus; hoc enim perinde fuit, ac prostrato insultasse. Interim nostram hanc Synodi V. defensionem irrefragabi- li Sexti Concilij approbatione concludam. Nam cum palam constaret, M nothelitas eiusdem Concilij Quinti acta corrupisse, in eosdem act. Iq. a Patrihus anathema publicatum fuit his plane verbis uno omnium ore conceptum: Anathemas lJussa ficauerunt acta Sancti, in iniuersatis a uinti conci*. Habloix vero grauius in eandem synodum peccauit, qui appellauit eunde Patrum conuentum concilium pemiciosissimum instigante Diabolo coactum pag. conciliabulum pag. 38 o. pro nihilo habenta pag. . At ipsius apologetico Ap stolicae Sed is iudicio nigro theta signato praeposteri consilij poenas tulit. Aurea Patrum Sextae Synodi sententia, quae in laudata actione I . recitatur, Quinti Concilij dignitas aduersus quaelibet Halloix obiecta adeo euidenter asseritur, ut nullius aduocatione post tam illustre, ac locuplex testimonium
indigere videatur. Haec ibidem leguntur: Sanctum Oncilium enlamauit: S-ctorum quatuor conciliorum sempiterna memoria. Et postear fANCTI QUINT CONCILII SEMPITERNA MEMORIA. Haec Sancta Synodus.
Origenem de diuina gratia recte sensisse perperam quidam
ΙNitio statim historis Pelagianae Origenem diuinae gratig hostem fuisse motis
stratum est, ut iure merito Pelagiani erroris Princeps, ac Pelagianorum Amasius a S. Hieronymo ignominiae causa appellatus M. Quid ex Origeneali j Haeresiarchae praesidi j habuerint, non est nostri instituti demonstrate: Pelagianos errores illum procudisse nobis ex eiusdem sententijs ibidem recitatis
compertum est. At Recentiores non contenti, Origenis personam contra
tres Oecumen scas Synodos defendisse, contendunt illius etiam doctrinam de diuina gratia non modo Catholicam, sed Catholicissimam fuisse. Theophilus Raynaudus in apologia pro Valeriano Cemetiensi cap. s. Origenis catholicisimam de gratia sententiam asseuerauit, & quidem ea ex Origene eo loci produ- cens, quae Pelagianorum illum dogma praedocuisse significant. Ex lib. 7. ltra Celsum scribit haec Adamantium dixisse: Postquamobtulerimus nos, eae
nobissunt , evenimus ad hoc , et consequamur ea, quae ex Deosunt. cum e fidem mstram, et assectum Atulerimur ei, tunc et ipse largitur nobis diuersa dona Spiritus Sam ct de quibus dicit Aristitur, ia autem ex Mosunt. Igitur ex Origene fides,&
s, seu cupiditas boni non sunt ex us gynis , de quibus ait Apostolus -- l
432쪽
P. Quare cum fides, S cupiditas boni non sint ex Deo Ico sequenter iuxta sua principia dixit essest ijs, quae ex nobis sunt. Haeccine est, Mynaude, Gubdicissima istratia sententia ξ .Est Pelagianorum delirium,quineleio quam gratiam admisere, ita tamen, ut teste Augustino fine illa putarent hominem posiesupe boni, sed imperfecti cupiditatem , perfecti autem non facilius per tialam μέν, sed ns per illam omnino non pse. Lib. 2. ad Bonifacium cap. 8. Quam sententiam susus ibi S. Pater usq; ad finem libri insequitur dicens: Verum distrrasiam Dei dicunt secundum merita n6ba dari, qu bd in Oriente Pelagius Ecclesiasticistestis damnari timendo damnauit. Si enim fine migratia per nos incipit cupiditarboni, ipsium carpim erit meritum , cui tanquam ex debito gratiae meniat adiutorium, ac
fcgratia Dei non gratii donabitur ,sed merito nostro dabitur. Vocatque ibidem ita
sentientes superbos sui arbitri, defensores, di mei Catholicae desertores . Fidem autem esse ex nobis capitalis Semi-Pelagianorum error fuit, quem S. Pater toto libro de praedestinatione Sanctorum confutat. Pelagianorum decantata sententia erat: Gratiam Dei secundum merita nostra dari. Hoc Vero ita pertinaciter Origenes adstruxit, ut ne quem diuinae gratiae sne praeuijs meritis locum daret, alterius vitae merita commentus st qpod initio eiusdem historiae nobis commemoratum est. Certe lib. I. Peri-archon nullo pacto Ioannem Baptistam in utero sine meritis sanctificatum fuisse tradit, quod Deus foret personarum acceptor, illi Vni, εἰ non alteri eam gratiam largiendo. Libeat hic Origenis verba repetere, quibus Catholicam sententiam de noua animarum creatione impetit exempl9 Praecursoris: tinquit, cum corpore simulfacta es ,Wplamata iam istius anima , qui anteouam in itero formaretur . notus se Deo dicitur , o antequam de mutuaPace erat, Ianctificatus es asto Ne solle non ivisio , nee pro meritis replere aliquos Deur uideatur Spiritu Sancto, samtificare NON M E-R LT O. Et tuomodo est Mi mus illam morem, qua ait: Nunquid iniustitia est apud Deum Abnt. Vel illud: Nunquid Personarum acceptio est apud Deum 'Hoc a L iam consequitur eam defensi mem , qua animos subsistere simul cum corporibus asseueratur Quae sand positio totius diuinae gratiae vim, ac maiestatem deprimit, ubi citra personarum acceptionem gratis. sine ullis meritis praecedentibus dari
nequit. Sed de his iam satis alibi. Hinc factum est, ut Pelagius, qui veteres Patres in sui dogmatis defensionem producere solebat, nunquam Origenem adduxerit, quod patet ex fine libri de natura, & gratia S. Augustini; optime
enim sciebat, grauari se Origenis magisterio, exprobante eidem Hieronymo haec ipsa in epistola ad Ctesiphontem: Doctrina tua Origenis ramusculus es. Itaque Origenes Pelagianorum Amasius suit, cuius unius aut horitate illi ducebantur. Hinc insignis ille, &cum laudis praelatione semper cuilibet nomi. nandus Cardinalis Baronius ad Annum qo a. tomo F. haec ait: Tantum affuit, indit Rufinus parato a S. Hieronymo antidoto curaretur, quin potius post ori vis errores , quo fouit, Pelagiana haeresis aspides ex eis obortos percaram sibi si bolem enutrivit. Ex his liquet, quam inanis sit illa Annati exclamatio contra Baianos: Vestrum est Ilud: Origenes Pelagianorum omnium origo. Lib. I. sui Aug. cap. I 2. S. a. M in i . vice V. Origenes. Erras, o bone vir, hon Recentiorum illae voces fuere, nu-
perq; auditφ , sed antequam tui illi Baiani, dc horum antagonistae nascerentur, Patrum illa sententia suit Ecclesiasticis etiam annalibus inserta. Orosius in hologeti' haec contra Pelagianos scribit : sanquam ct haec meme natissimo: V Σ rum
433쪽
ν.m dematum a lilaum iasset etiam nuntiiuentes mortuor , -πάφε; Nam Origenes, Pristillianus , Dinnianus olim apudse mortui in his mi int, σsolum ituunt, sed etiam loquuntur. μα-Pelagius, Calestisi , si in his prese
At alij Recentiores de indifferentia libertatis humanae ad bonum , & --
lum exaltam esse Origenis doctrinam contendunt. Ioannes Martineχ de Rasepaida haec scribit: Nec refri Origenisseritiae, roribus esse respersa, quia nullus Patrum, ct Scriptorum, qui eos diligentissime notarunt, retulis inter eos doctrinam dem- disserentia ad libertatem necessaria. Nar D. Thomas ex Patrum , ac Scriptorum albo abradetur λ Sanctus Doctor lib. I. con. Gent. cap. 88. & 89. hanc de Origene sententiam tulit r Solus Deus potes mouere e luntatemper modum agentis absq; mistentia. Hi ηtest quod dicitur Prouerb. 1 i. Cor Regis in manu Domini , o
qubcunque voluerit inclinabit illud: in ad Philip. 2. Deus est, qui operatur ii
vobis velle, de perficere pro bona voluntate. Euidam merὸ non intelligento qualiter motum moluntatis Dor in nobis causare possis ab' praeiudicio libertatis moluntatis, conati sunt has auctoritates male exh/mre , mi stilist dicerent, quod Deus ecusativnobis melle,Wpcscere, in quantum diu noueis virtutem molendi, non autem se , quia faciat nos melle hoc, mel illud,sicut exponit Origenes in 3. Peri. archon liberum arbitrii mdefendens contra authoritates praedictas. Cum suo Praeceptore omnes sapientisi
mi Thomisticae scholae professores sentiunt: Si sexcenths Scriptores dices: ' Sed reclamat a tergo fictus ille Morainest Pari impudentia , mel malitis carpsi erroris Pelagiam Origenem , quὸd dixerit, e umquemq; in manusua habere , et in arbitris potestate , mi aut peccati seruus sit, aut Dyriae. Disp. 8. Anti Ianseni j num. 67. At si D. Thomae testimonio luculentissimo non ceditis, ad Origenis scholam vos prouoco, ea hic repetendo, quae initio historii, Pelagianae narrata sunt. Ille libro 3. Peri-archonis. Thoma citato cap. a. haec seri bici 2ων enim
irim est halere vincendi virtutem, et miscere, sicut idem Apostolus cautissim sermo ,. . ita fgnavit dicens Quia dabit Deus exitum, ut sustinere possitis, non iis tineatis , multi enim sustinent, sed in tentatione miscuntur ; ά Deo aurem datur, non iis sine mus , alioquin nullum tam etaideretur esse certamen , sed me sustinereposimus. Ea a tem ηυιrtute, quae nobis data es, ut tincere possimus secundum liberi arbitrν factinatem aut inductrie itimur, et miscimus: aut segniter, resuperamur. Et capste primo ex- ι - plicans illa Pauli: melle , et perficere ex Deo est , alar Ex quo utiq; non int sigitvir quia quia mouetur manus m.g. ad mederandum iniuste , mel ad furandum ex Deo est, sed hoc ipsum, quodmouetur, nempe manus, ex Deus, nostrum eroesimoturi , quibus motum ex Deo habemus mel ad ιona, mel ad mala conuertere. Ita ergo est, quos dieit Apsidus , quia virtutem quidem uoluntatis accipimus, nos autem utimur nolu
tate uel in bonis, uel in malis deside r. Itaque authore Origene in eo sita est i disserentia liberi arbitrij, ut a Deo ipsam quidem voluntatem acceperimus, sed velle actuale sit a nobis. Fatetur enim esse a Deo, ut possisms sustinere, , quod idem est ac ipsa potentia volitiva, vis tineamus vero, qui est ipsemet actus potentiae, negat esse nobis ex Deo. Ita manum nobis inesse ex Deo con-
cedit, at non item benξ, vel math uti eadem manu. Clarias cerct non potuit lloqui, imb nec locutus est Pelagius, eius sententia tota hac de te audiatur apud s. Aug. de grat. Christi cap. q. stapsumus, incauti, omne botrumfacere , dicere, cogita re , i tus est, qui hoc po diuuat , qu d men bini uel agisno , WAtrivi
434쪽
Mur , vel co liamus, minum est. Item: βuod loquipossumus Dei est, quod merὸ δε- ne , mel le loquimur nostrumo . Et ubi Origenes exemplum manus adducit, Pelagius oculi exemplo utitur : God possumus ut re oculis nostrumnm es, quod uero bene, aut sic uid mur hoc nostrum est. Recte igitur S. Thomas tradidit, Otia penem liberum arbitrium contra diuina oracula defendisse, atque illius indisi serentiam nequaquam in Catholico sensu accepisse; eo enim prorsus modo illam exposuit , quo postea Pelagius explicuit, ut ad oculum demonstraulinis .
terum S. Augustinus Origenis, eius e discipuli Pelagij explicationem per
plura capita Explodit in libro de gratia Christi. Haec autem eandem Pauli csententiam expendens scribit cap. s. Non ait Deus est enim, qui operatur iα, vobis posse, tanq mini iamuelle, in operariper se ipsessa vit, nee iubis duo madiutorio eius indigeot, sed ait: Deus enim est, qui opera;ur in vobis de veste, dririerficere, uel sicut in alijs,M maxime Gracis micibus legitur , de velle vero, ri. Videtestinet Apostolui gratia Dei futuros aduersarios O genem, de Pelagium'
Sancto Spiritu toro ante praevidit se. Haec Augustinus. i .
Acuth notauit Baronius ad annum 39f. tomo ex salsis Origenistinim de lationibus inter magnos illos Esclesiae Duces Hieronymum, de Augustin i , discordias nam pii nantibus secum literis decertarunt subortas frici, vilillis quidem mutuis sese vulneribus confisi tibiis res suas Origenissae an lmine exagitati promouerent . At fraude domo, inqui spronius, datis postea.
inter se mutuo dextris , iunctis ammis adaersui primogenita Oretnistarumdem1in Psilinianos haeretiusfub eodem Catholicos dei mexillo eammilito ira acerrime decertarum. .
Non est, Annate, Baronius ex Baianorum grege, sed S.IME. Cardinalis, idemque summus antiquitatis testis, de veterum monument'rum indagatur sinc xigimus, qui Pelagianos primogenitor Origenistarum Duq Pallit, dc Hierony.
mux Oristenem in calce Dialogorum Pel gianorum A mmdixit. Iacta nunc Ra aude C Uisi morigenis de diuina gratia isententiam, nam ex suae ma quod etiam Adamanti j scripta confirmni Pelagiano dognuti comiformem illam scimus. Sit, Morainio iudice, malitiosus impii dens,qui Ortia genis sententiam de indifferentia voluntatis culpat, nam sub Magni Aquinarietis patrocinio inanes horum verborum sonos irridemus. Ita Origenis personna ab Halloix contra Synodos defensa, eiusdem Origenis doctrinam alij Re eentiores a Pelagiani erroris labe purgare conati sunt. Scio illos producturos. sententias Origenis , in quibus diuina gratia commendabitur 3 sed ει gratiae nomen in Pelagiana synagoga personabat. At spuria est illa gratia, quam
tanquam meritorum praemium ante Pelagianos Origenes statuit, nam alte rius vitae merita praedicare, est planE delirare, Sc fabulas., ac somnia vendere
unde Origenistarum errores in Synodis dicti sunt, ut ex dictis eap. 6.est manifestum. His accedit, Pelagium, uti superita diximus, nusquam Origenis pro se testimonium laudasse, qui tamen Lactantij, Hilaru , Ambro', Chrysostomi, imb&Hieronymi, de Augustini quoque lententias sibi, v perperam arbitrabatur, fauentes recitauit teste S. Do re in lib.de nat. degrat. 1 cap. σr. Quippe qui probh norat Origenem ut in caeteris, in dogmate etiam de gratia, delibero bitrio a vero exorbitasse. .,
435쪽
Arianus ab Hatiixperperam defenduntur .
O Rigene hominibus, ac superis inuitis propugnato , Rufini rigenista
rum pugilis defensandi onus Halloix pariter suscepit. Hic Rufinus Aquileiensis Alexandriae Didymo Magistro Origenis dogmatu tanta pertinacia secutus est, ut qub eadem lai rer Orbem spargeret, Origenis libros Lario donauerit. Sanctus Epiphunius aegre tulit hominem pium , a doctum ii ter Origenistas militare 9 vnde ad Ioannem Hierosolymitanum scribebat aio Moer Deor, anctum putam ci isti, qui tibi creditus est, in om ista i , qui tecum sunt, Oui xime Rufinum Pr ibo terum as haerest. Origenis, in obolys Lersibus. Hinc pro Origene graues Rufinus cum Hieronymo iniimicitias contraxit, mutuisque inuecti uis, quae hucusque supersunt, persecuti sunt, de quibus rib. I. Hist. Pelag. p. a. diximu ubi etiam Pelagianorum haere sim cundem Rufinum docuiste monstrauimus, peccatum enim originale sustumlit ,& gratiam ex meritis dari, sque sanctorui uini peccantiam adstruxit, quae hic, ne actum agam, haud vacat repetere. Perpetiis Rufini ignominiaeve tetur, Celestium Pelagi j Achatem in Synodo Carthaginensi interrogatum, ecquis dixisset, non dari peccatum originale P respondisse , fresbyter R Eur, teste S. Abdistino sb. de pec. orig. cap. 3. Vndere t. dixit Baronius ad annum qIa. tomo. 1. At obserua is illud, citari icelestio nou Pelusum ipsu 'impio rerutiomen acrepit , sed Rufinum, eis cor phaeum , atque sectabiseestgvanum . S. Gelasius Papa cum Romana Synodo Rufinum uti Pelagianirantem damn uit hac in eundem selitentia lata: auoniam P. Hieroumus Rufinum in aliqui, ris auiciis libertate sotaiast, illa sentimur, quaepraedictum B. Hiercvmum bentire cum scimas Hic autem sub Origenis sectam promoueret, insigne facinus commentus hs . Librum apologeticum pro Origene publicauit sub nomine S. Pamphili Urtyris ι qui tamen ab Eusebio Arianorum Principe scriptus suerat bd ubi D. Hieronymus animaduertis in epistola primit m adfammachium, dein in duabus contra Rufinum apologi s insignem hominis fraudem acerrimEmsecutus est. Rem narrat in secitnda Apologia contra Rufinum: P a meis,
inquit, per interpretationem tua quaesione contra Origenem toto orbe caen mi , tu quaere
dis exemplaribus dilitentiis tui, in in sariosi bibliotheca Eusebij sex molumina r peri-- - ως. auae cum legissem , primum eum librum de praebendi, quem tu
solis subis ine Mart is edidisti , d bo, ct Spiritu S. in bonam partem plerisque Masphems commutatis. Idem habet lib. a. apologiae i. ubi testatur se perjpira depraehendisse, ci rod primus silersex molumi m EUAj ipse , qui et nursu nomine Pamphili a te edisus esset. Et lib. 1. ait e Gx libras, mi ante iam dixi, Eusebius caesariensis Episeopus Arianae quondam signiferfactions pro Origem scripsit,iati minum, in elaboratum opus, di multis testimonD approbauit Orimem iuxta se cario licum , id st iuxta nos Arianum esse ; Horum tu primum librum motu sub nomine Ma Uris . Haec diligentilis adnotaui, ne Amanuensis error in re graui S. Doctori attribueretur, nam in epistola ad Pammachium ,& Oceanum haec scribit Hi zon' '
436쪽
ronymus e num proferam, cui contradicere e stultilli, mel impudentis. Sextii bi Eusebi, super Origenis risessume principium et sque ad mille ferme mersus libir iste ,
qui Pamphili dicitur , continet. Vbi manifesta paret contradictio, ex qua nulla Hieronymi contra Rufinum accusatio videatur; nam in apologijs , primus liber sex e luminum Eusebi, iste sub nomine Pamphili editus a Rufino dicitur, qui in hac epistola sextus nominatur. Certh indE Amanuenses errarunt, quod legentes abbreviatas hasce notas VI. lib. Eumj super Origenis defensione principium , sexti libri Eusebij reddiderint, cum sex librorum Eustbj svre Origenis de
fessime principium, scribere debuissent. Miror Rufini aduocatum isthaec notia adnotasse, ac more solito altius pro cliente exaggerasse. Rufinus S. Hieronymi accusationi frigidam responsionem reposuit: obijci nempe sibi rem ridiculo fam. At Hieronymus in posteriori apologia barbarismi Rufinum insimulans aioz De Pamphili libro non ridiculosa , eis tu scribis, sed ridicula mihi forte res accidit. In secunda inuectiva Rufinus ubi ad hanc sibi fraudem obiectam diluenda Venit ' Superfluum, ait, videtur mel respondere aliquid, mu pie, di religiose dicta martyris Pamphili astfalsa dici muli, aut etiamsi mera siret, spe menda decernit. Vbi vero pauca latis amarulenta euomuit, concludit: Superflua est de Authore quo fio , si defensio talis est, quae Uerem non egeat. Cecidit sanE causa Rufinus; de-hebat enim locum, ac testem producere, unde illa Origeni cusa Apologia S. Pamphilo adscribenda esse censeretur. Hoc egregie urget Hieronymus i apologia 2. Dic πο di tu, a quo exemplar acceperis, nec mhi ad subterfugiendam
crimen mortuos aliquos nomines, eo cum authorem ostendere non potueris, illum proferar,
qui non possit respondιre. Haec S. Pater. Quis autem non miretur Rufino ante duodecim saecula apertae salsitatis convicio, ac nullam pro semet defensionem adornanti recentem hominem suppetias contra Hieronymum serro, pro eodem testimonium dicere, illique promptam aduocationem gratuito commodare ρ Petrus Halloix lib. q. Origenis sensi quaestione prima hanc thesim ponit: V prvstis: Apologiano Origene olim edita , ct η me S. Pa mphili Mart is inscripta mere est eius ,. non alterius. Probat id authoritate Eusebi j lib. s. hist. Eccles cap. 3 3. scribentis: aecunq; autem ex sit , quae ad illum pertinent, cognitu necessarias.nt, facile est ea cognoscere e est logia pro illo a nobis a nostri temporis S. Marure Pamphilo claborata, quam propter obtrectatores collatis operis sudiose confecimus . Eundem Iamphilum pro Origene scripsisse teitatur Socrates lib. q. cap. 27. vel 22. ubi de Gregorio Neocaesariensi, & Nicephorus Callistus libro io. capite i q. verba Eusebii reddens. Phothis vero, cuius testimonium supra caeteros iactat Halloix, ita ,scribit Num. I r8. Lectus es Pamphili Martyris EusAj pro Origene codex, tomi aurem sunt sex, quorum quinque a Pamphilo in carcere degenti praesente etiam Eusebio elaboratisint y sextus autem postea quam Mart gladio mita pulsus ad Deum, quem desiderabar, emigrauit, ab Easebio deniq; est absolutus. At Halloix pomonga causae meditationem haec literis prodidit loquens de primo libro apologiae iis. Pamphilo, ut ait, conscriptae: Istum igitur cum absoluisset, atq; Eusebio melut alteri misendisset,. i s approbasset: tum mero nouis , mrpe subortu dis cultatibus , eiusdem hortatu, atq; adiutu alios quatuor addidit, quibus postea Eusebius illo demortuo sextum adiecu. Itaque primum librum sex voluminum pro Otigenea solo
Pamphilo elucubratum assirmat , & quinque priores asserit suisse Pamphili ob
437쪽
tompositistum , Eusebii ob inspectionem. Haec quidem ille, qud Rufinum contrita
Hieronymum defendat. In primis non possum non ridere hominis consilium, qui vel contra Eusebium testimonium dicere non veretur. Nam iste loquens de apologia pro Origene aperi E ait: a nobis , ct a nostri temporis S. Pamphilo Mart re elaboraua , quam propter obtrectatores collatis operisfudisse cinfecimus. At si Eusebius illam tantii
inspexit, haud illam collata verastadiose confecit ; alias Ioannes Baptista Rubeus , ac tres insuper soci j Theologi, qui tuam apologiam inspexere , ac typis Gubgandam censuere, dici possent eandem collatis operis studiosE confecisse. Imo , quod magis mirere, adiutu Eusebis quatuor libros a S. Pamphilo compositos scribit, statimque eosdem Eusebii ob inspectu,nem tantlim fuisse sui tam cito oblitus asseuerat. Sex illi libri apologetici pro Origene ab Eusebio compotati fuere. Et quidem de sexto libro haec scribit ipsemet Eusebius lib. 6. cap. 29.
Horum habes certa arrumenta in libro sextae trigiae, quae in Origenis defensionem M NOBIs scripta est. Sed omnes sex Eusebio passim attributi sunt. S. Hier nymus in catalogo Eccles Script. cap. 81. recensens Eusebij libros ait , illum πλαγίας pro Origeneti s sex conscripsisse. Haec autem dixit Hieronymus ante
decem annos, quam de hac Pamphili apologia cum Rusino litigaret. Antipater etiam Metropolita Bostrensis contra Eusebij apologiam plures libros scripsit, quorum titulus sic in Synodo VII. Oecumenica act. s. refertur: Antia patri Episcopi Bostrorum refutatis apologiae pro Origene ab Eusebis Pamphili Episcopacosareae eo criptae liber primus. Synodus Romana cum S. Gelasio Papa Eusebium Caesareensem repraehendit: od in laudibus, atque excusatione Origenis Schisen ti, num conscripserit librum. Sed satis solidE ab Eusebio elucubratam totam illam apologiam inde probamus, quod Ariana dogmata in illis libris. apol felicis aperth tradebantur. Hieronymus, qui illos legit, haec scribit: Sex imbres, mi ante iam dixi, Eusebius Caesariensis Episcopus Arianae quondam signifer facti nis pro Origene scripsit, latissimum, in elaboratum opus,Wmultis testimorijs approba Mit Origenem iuxta se Catholicum, idest, iuxta nos Arianum esse. In Apologia priori. In posteriori etiam tradit, se perspicue depraehendisse: quod primus taber sexm taminum Eusebi, ipse esset , qui nussub nomine Pamphili a te editus est tam Graece, lu- Latine immutatis dumtaxat sensibus de Filio , in Spiritu Sancto, qui ape tam lasphemiam continebant. Hoc ipsum ex Antipatro Episcopo Bostrensi in synodo laudata refertur, qui haec scripsit: Prius enim apologiam issam excutere volumus , mi ita non solum illum, pro quo apologia scribitar ,sed Vs m authorem haeret cos ostendamis. Floruit hic Antipater circa annum q6o. nam S. Euthymius Abbas ad eundem scripsit ex cap. I s. de vita Euthymij apud Surium. Su cessit Constantino Archiepiscopo, qui Synodum Chalcedonensem anno qs I. subscripsit. Versim noster Halloix aliter sentit, clamatque S. q. Prope proceris
tenemus , non modo primum librum sanam continere doctrinam, quod oculis ipsis cemiamus ine. sed etiam omnes reliquas quod cirrum fit Pamphilum ipse resti Eusebios pra in illis cessaborasse, excepto tantum sexio, quem haud disie Eus ius ne a Pamphila, o ase ipse diffiderer, consermem caeteris composuit. At Patres , qui eos libros logere , Arianam haeresim eosdem continere dixerunt; vel ergo mentiti illi sunt, quod Arianam haeresim minime perspectam haberent, vel falsim somniat Hab
rori h incognitis sibi libris neque enis extant iudicium serens. Quods
438쪽
pidiphilo illi librI adiudicentur , Arianae haeresis Doctor thrIsti Martyr euadet, & ne Rufinus mendax videatur, Pamphilus Arianus publicabitur. tili expedit, clamat Hieronymus in posteriori apologia, mi perte clarissimur martyr haeretico iudicetur , is qui cudit pro Christosanguinem, contrarius sides Christi
approbetur . Melius est, mitu erraueris, summis Mart haereticus fuerit. Bu rim de praesenti compede micut , erue dem. In futuro iudicio tu mideris , quid ad Mas uris contra te respondeas querimonias. Eusebius Caesareensis, ut Ariano dogmati,
quod in apologia illa docet, aliquod authoritatis pondus adijceret, eandem a se, Sca Pamphilocompositam scripsit, quem utpotE Arianae factionis signiferum ita enim hominem vocat Hieronymus mendacii accusare malim, quam glorioso Martyri haereseos notam inurere. Fuit Eusebius amicus Pamphili, unde eiusdem cognomine honoris causa decoratus est 3 idem tamen Pamphili desertor etiam extitit, nam istum sortiter pro Christi fide manlyrium subeuntem haud secutus suit,sed Dijs sacrificans fidei proditor turpiter Ecarcere euast, uti eidem S. Potamon Heracleae Episcopus in Tyrio Concilio obiecit, de quo mox sermo redibit. Haud vacat ab Halloix pro Rusno susceptam defensionem pluribus oppugnare, hominis tantiim malae causae patrocinati errores subnotabo. Errat pri-mb, dum putat librum apologeticum sub nomine Pamphili editum a Rufino esse sextum librorum Eusebib; nam teste ubique in apologiis, &in epistola ad Ctesiphontem Hieronymo primus liber est Eusebiani apologetici. Textus vero epistolae erat planE illi, si aduertisset, corrigendus. Quod si liber editus a Rufino mille sermE versus ex sexto Eusebi; continet, ut ex Hieronymo putas, ne huic irascaris, quod scripsit librum illum non esse Pamphili, sed Eusebi ,
te haec ipsa s. 3. scribenter Sextum omnes, ne ino excepto, attribuunt Eusebio. Itaque de primo, si sapis, lis est, num Eusebis, an Pamphili sit, non de sexto. Errat deinde dum s. q. tradit, nec ipsum quidem Hieronymum constanter li-hrum illum attribuisse Eusebio, sed semel, atque iterum dixisse, esse potius Didymi, aut cuiusvis alterius, quam Eusebij, aut Pamphili. Nusquam hoc Hieronymus putauit, sed ubique constanter asseruit, librum illum esse Eusebij, quem testatur vidisse se, ac legisse in bibliotheca Caesareensi, alii Didymo, vel Rufino correctum ablatis ijs, quae pro Arij haeresi Eusebius inibi posuerat, et eo pacto a Rufino sub nomine Pamphili publicatum. Do verba,
Hieronymi in apol. 2. In Caesariensi bibliotheca Euse sex molumina repperi απολωμο NK. aacumlegissem, primum eum librum depraehendi, quem msuursubn
mine mandiris edidisti, desilio, Spiritu S. in ianam partem pleriser; blasphemijs commistatis: Ethoe mel dimum, mel te , inlabumfecisse 1iescis quem, quod tu verriseia - in litris Peri-archonfecisse conuimeris. Errat tertio, dum in eodem S. S. Hi
xonymum repraehendit, quod scripsit, in illo primo volumine mentionem fieri sequentium: Nam in isto primo lumine, inquit, quia totum legi nom semel, stas pius, nusta prorsus facta est librorum sequentium mentis. Imperith: Hieronymus non loquitur de primo libro prout corruptus fuit a Rufino, sed prout in aut grapho Caesareensi abs se lectus suit, dicens in primo libro sequentes appellaxi, de in posterioribus primi libri fieri mentionem. Verba Hieronymi in prima apologia sunt : in ipse lumine, quia tu Pany ilis mulas, sequentium librorum metuis est . Infecunda quoque,Vreliquis dicis Eusebius, quia in primo iam an
439쪽
ra dixerit, st eadem repetere non debeat. Errat quartb , Imd pessimam calum niam Hieronymo struit, dum S. 1. loquens de apologia Pamphili , quam initio quidem etiam s. Doctor eidem Pamphilo adscripserat, postea vero frauded tecta Eusebio legitimo Authori adiudicauit, haec asserit. Ea, quae ipse in co--
flanti, ac matura aetate , refirma adhue memoria , placidi; animo conscripserat, pit mereri apud aequor Iudices et , quam ea , quae praecipiti inuo, in recordatione xa , Crmenrepraesertim ex quibustam circa res literarias diffisss nonnihil exulcerata per palino diam exarauit. Videqub mala causae desensio hominem praecipitem egit f Non illum pudet recordationis Hieronymum arguere, qui non imodo eorum, quae prius scripserat, optime meminit, verum etiam aperit, cur per errorem illa exarauit Audi Hieronymum lib. 1. Apologiae prioris haec scribente
Etiam ante annos ferme decem, cum Dixter amicus meus , qui praefecturam administra' uit Praetorij, me rogasset, Ut authorum nostrae religionis ei iudicem texerem, inter cocror
Tractatares posui ct hunc labrum a Pamphiti editam ita putans se, late,st tuis δε- scipulis fuerat diuulgatum. Itaq; fraudem tuam errori meo inputare non debes. Et A pol. 2. De tuo codice quasi Pamphili exi mplar accepimus. credidi Christiano, di credidi M nacho, non putaui tantum sceleris a te posse consui. Certh Hieronymus in lib. de Script. Eccles loquens de Pamphilo ait: Scripsit, antequam Eusebius 'iberet, opselogeticum pre Origene. Quod falsum est, nam Eusebius, uni simul secum scriptum illud fuisse a Pamphilo autumauit. In Rufinum igitur tota culpa deuolubtur, cum Hieronymus a Rufino se deceptum testetur. Et quidem Halloix nobilioribus S. Hieronymi scriptis authoritatem subtrahit, qudd ea scripserit aevo praecipiti, ac recordatione fluxa. Ille enim post lites illas cum Rufino, imo Meodem mortuo, etiam Dialogorum libros contra Pelagianos procudit, aliaq; conscripsit, quae inter eiusdem codices principem sibi fermὲ vindicant locum.
Volo hic insignem Rufini fraudem monstrare. Cum legerem Gennadij li' brum de Scriptoribus illustribus, in capite i . ubi de Rufino agit, haec a
notaui ab eodem de Rufino scribi: Interpretatus est etiam sententias Pamphili ma tyris aduerium Mathematicos . At cum apud Eusebium, cuius verba producit Hieronymus in prima apologia, habeamus Pamphilum proprii operis nihil omnino scripsisse, ea statim cogitatio animum subijt, undenam Gennadius aduersus Mathematicos operis alicuius Pamphilum authorem habuerit ξ A' Rufino in errorem inductum cognoui. Hic in priori inuectitia contra D. Hie
ronymum ait: Macarius cum opuscula aduersus fatu , mel mathesim haberit m m nibus, eaq; Utili, ac pernecessario labore componeret sci Gidpore. Origener, q- -- opinauissimum apud Graecos audierat ,sentiret de talibus percunctMur, breuiterq; ieius
de singulis quibusq; sementias orat exponi. Ego rem primum dicebam factu esse H
lem, Sanctum tamen Pamphilum Marorem dixi quadam ex parte tale aliquid operi conseripsisse in apologetuosuo. continuo iii sibi poscit in latinum merti. Nutam dic iam me huiuscemodi operis habui se, ad latinumsermonem tricennali iam et a incuria torpuisse. Perstitit tamen deprecaus, qualicunq; sermone notitiam si tantum eorum , quae cμpiebat , ostendi. Cumqι id, quo potui sermone , fecissem, maiori de oris accensus est ad illa ipsa plenius cognoscenda , e quibus pavea ista, quae transtulerom, debantur assumpta. Aitq; se precibus eiusdem victum libros Peri-archon tra
stulisse. Vide quaeso suasmet imposturas latentem reum. Scribit Rufinus, contra Mathematicos aliquid o Hic sina ιι mo
440쪽
retissis, &Maearlam amicum deprecatum ex Pamphiloiratu 1s fgἰ iamὴ irarum, ae cupiebat, ostendi. Additq; se id, quo potuitIer e,scisse. Ita scripsie latino sermone Apologeticum pro Origene, quod Macario eidem nuncupa.uit. At in hoc apologetico nihil probatum legitur contra Mathematicos, vel sati assertores, sed tantlim de Patre, de Fili j aeternitate, Si consubstantialit te, de S. Spiritus diuinitate, De Verbi Incarnatione, ac Christo Domino, de poenis damnatorum, & de animarum tμsmigratione ibidem disseritur. Quodnam igitur opus contra Mathematicos Pamphilus scripsit, quomota eorum, quae Macarius scire cupiebat, notitiam, Rufine, tradidisti Contra sati assertores instrui ille vult, & alia a te magni hiatus promitare edocetur. En imp sturae origo. Eusebius sex libros apologeticos scripsit pro Origene, in qu rum aliquo adducit dicta Origenis contra Mathematicos. Rufinus volebat quidem integros sex libros transferre, sed veritus ne inscripto nomine S. Pamphili, ex numero librorum ipsssimi Eusebii esse statim cognoscerentur Hi ronymus enim in catalogo librorum Eusebij sex apologeticos eiusdem pro
Origene numerauerat vix primum interpretatus manum de tabula amouit, &Peri-archon librorum versionem aggressus est. Noluit tamen translatum apo
Iogeticum inscribere primum librum, qub unus a S. Pamphilo compositus haberetur, atq; de reliquis Eusebij libris omnis prorsus suspicio tolleretur. Quar- sote Halloix, si Rufinus probh nouit, S. Pamphilum in reliquis operis illiux libris contra Mathematicos scripsisse, cur illa, uti rogabatur a Macario, non est interpretatus cur apologeticum primum Idrum non inscripsit Θ eur illius tanthm in praefatione ad Macarium mentionem fecit, ac si nihil aliud pro oriamne Pamphilus elaborasset At dicis, primm librum tantlim esse totum a S.
Pamphilo scriptum, cuius nec versus Eusebij sit. Belth tibi ista fingis sine i ste; at Rufinus contra Mathematicos aliq udoperis scripsisse Pamphilum nam rat , nulla Eusebij mentione facta. Audio Rufinum isthm: ad Macarium ilia praefatione scribentem: Pamphili, pro Orone in Graeco scripsis eraditur, transferri tibi poposceris in utinum. Ita passim, & ubiq; loquitur, ac si translatum a se tantii municum illum librum S. Martyr composuisset. Verum non semel in his se dolis Rufinus exercuit ι nam quo Origenis scholam qu cunq; arte promoueret, Sexti Philosophi Ethnici librum sententiarum publieauit specioso titulo apposito S. Xysti Pontificis, & Martyris, quo quidem libro usus est Pelagius ad liberum arbitrium supra gratiam erigendum, de inistio etiam id credidit S. Augustinus, ut patet ex lib. denat.&grat. cap. 6 quem tamen errorem corrigit 2. Retrach. cap. 61. a Hieronymo sertε admonitus, qui in epistola ad Ctesiphontem de Rufino dudum mortuo scripserat. Illam aure temeritatem, i insaniam e suis de possit explicaresermone, p. Odlia brum Sexti Disagini ἡ-isus aspi christo, ain Ethnies immutato nomme Sani mar-urris, in Romana Ecclesia Episcopi praenotauit ste. Quare idem Sanctus lepidholim his Rufinum perstrinxit in priori apologia: cum tantam habeas licentia nominum immutando um, de Eusebio Pamphilum, de haeretico Martyrem feceris , cauendis homo, σ mihi maxime declinandus , ne me repente, dum nescis,ia Hieronymo Mur ianvalum nomines. Quis igitur Rufinum Authorum nomina immutare staIitiun procul ab his insidijs in apologetici pro Origene editione putabit, Hi Anymo hominis fraudi, repetitis exemplis confirmanta e Sed dolum dolo a a auxit,