장음표시 사용
411쪽
ad eiusdem iurisdictionem spectasse contendunt. seribit Ambrosius epist. is ad Vercellenses, qui in demortui Eusebij locum alterum substituere ob dissidia disserebant: Sola Vercellensis Ecclesia nunc ex omnibus Liguria, atq; AEmiliae, Venetiarumq; mel caeteris finitimis Italiae partibus huiusmodi eget oscio. Ex quibus Sirmondus lib. I. Propemptici cap. s. haec deducit: An non abunde confirmat omnes Liguria, AEmiliae , Venetiarunnis, mel caterarώm finitimarum Italiae partium
Ecclesias ad Mediolanensis Ecclesiis Episcopi fossicitudinem pertinuisse λ Quo aut horta Veneta prouincia Mediolanensis Metropolitae iuri adscripta, o luileiensiis Ec-clasia in ordinem redigitur, illiusq; Episcopus fit laudati Metropolitae suffraganeus. At Cardinalis Baronius etiam Illyricum Occidentale eidem Mediolanensi deputat, quod Paulinus in libro de vita S. Ambrosi j ad Augustinum.'haec scribit et Sirmum meia cum ad ordinandum An miam Episcopum perrex cr. Consecrare autem Episcopum ad Metropolitanum pertinere superilis nobis Probatum est. Hinc idem ad annum 38 o. pag. qqa. putat, Ambrosium Si inium se contulisset eis Eccisiae Sirmensi sua diaereses confulturus praeficeret Catholica communionis Episcopum . Additque causam: Perseuerabat enim antiqua illa diu a prouinciarum , qua lege Vadinia coniuncta erat prouincia Itbrici Galliae Cisalpinae. Quae s vera sunt, nullus eo saeculo erat Aquileiae Metropolitanus, quandoquidem ultra Venetiarum fines Sirmium usque Ambrosij iurisdictio protendebatur. In hanc sententiam alia argumenta nos urgent. In Synodo Aquileiensi sub Damasio anno 38 i. Ambrosius Mediolanensis Episcopus dixit: id ergo his Sancti miri placeat, declarandum est. Omnes Episivi dixerimi: placet. In eo autem Concilio Ambrosius uti supremus Iudex Palladium Arianum interro pauit, eodemque haereseos conuicto, Ambrosus ante caeteros, quos inter erat Valerianus Aquileiensis, hanc sententiam pronunciauit: Iuxta ea, quae hodie audiuimus idici Pronuncio istum sacerdotio indignum , ct carendum , dum ist in loco eius Catholicus ordinetur . Omnes Discopi dixerunt, anathema Palladio. Hoc sanE est supremae iurisdictionis argumentum. Cur enim primus Metropolita Valerianus ante caeteros sententiam non protulisset ξ Legantur Synodi Africanae, ubi semper Aurelius primus Metropolita caeteros interrogabat, primusquo
sententiam dicebat, quod & in Synodo Genethlit Aurciij decetaris patet, nec
id in dubium vocari potest. Praeterea Africani Patres in P litoribus causis Romanum, & Mediolanensem Antistitem per Nuncios conuenire solebant nulla Aquileiensis consideratione habita. Ita in Synodo Carthaginensi Caesario, & Attico Conri celebrata scripsere in cauIa Donatistarum ad Siricium, &Simplicianum Ambrosj successorem. Rursus aliam legationem destinarunt in Synodo coacta post consulatum R. Stilichonis ad Anastasium Papam, &Venerium Mediolanensem. Seuerus Sulpitius, qui ea aetate florebat, nempe anno qoo. cum lib. a. narrasset, Priscillianistas a Damaso, dein etiam ab Ambrosio damnatos , addit : Tum mertere consilia, cis quia duobus Episcopii, qμorum ea limpe resumma auctoritas erat, non illuserant Quare post Romanum Pontificem summa tunc erat Mediolanensis Metropolitae in Italia aut horitas. Cum Ambrosus Sirici j ripae epistolam accepisset cum hac epigrapher Siritius Mediolanensi Ecclesiae, eruditam epistolam, quae inter Ambrosianas septima numeratur , idem reposuit cum his subscriptionibus: Ego Ambrosius Mediolane
sit Ecclesi- Episcopus subscripsit. Ea misi Episcopus cenetis' salutis Sanctitate'
412쪽
tuam in Domino, icthuic epistola subscripsi. Maximus E scopus Hemonensis . M Ceneta Venetae prouinciae urbs est, Henr0lia veid in Norico erat LXXXVI. P. M. supra Aquileiam, qua capta Maximinus Imperator teste Herodiano ad Aquileiam obsidendam exercitum duxit . Cum vero illarum urbium Antistites epistolae ad Mediolanensem Ecclesiam a Pontifice datae responderint, ad eandem illi Ecclesiam spectasse videntur, qui postea Aquileia in Ecclesiallicam Metropolim erectae idem adscripti sunt. . Caeterlim Metropolitanae nostrae Aquileiensis Ecclesiae antiquitas nobis defendenda est. Cum Auxentius Arianus rem Catholicam Vexaret, S. Damasias Synodum contra eundem celebrauit, ac deinde Synodicam ad Illyricos Episcopos transinisti cum hac epigrapbe: Episcopi ad Sanctum Cod ilium B aconuocati D masius , Valerianus careri dilectis bratribus Episcopis, qui sunt in I brico in Domino salut m. Epistolam recitat So Zomenus lib. 6. cap. 23. Vnus post Pontificem Valerianus Aquileiens s nominatur, ut planEnon infimi ordi, nis cum caeteris, qui sippreta nomine recitantur, appareat, sed ut unicus tum temporis post Damasum in Italia Catholicus Metropolita censendus videatur. Synodus Constantinopolitana in literis ad Damasum,&Occidentales Episcopos in titulo nominat Damasum, Ambrosium, Britonem, S Valerianum; non igitur erat Valerianus inter gregarios Antistites, si d Metropolitanus. Honorius Imperator in causa Chrysostonii ad Arcadium fratrem scribens ait: uaenam mero sit Occidoualium de Episcopo Ioanne sententia ex omnibus sermo epistiliseonstat, quas ad me frequentes dederunt. Ex his duas conti ter, quod reliquae, subdidi , scilicet Romani , in Aqκileiensis Episcos . Cur vero literas Venerij Metropolitae Honorius omisisset, Aquileiensis suffragandi epistolam laudans P Erae ergo summa Aquileiensis Metropolitae in Italia aut ritas, atq; ex Honorij testimonio proxima Pontifieiae. Uetaerium autem pro Chrysostomo scripsisse refert Georgius Patriarcha Alexandrinus in libro de vita Chrysostomi, ubilaquens de Arcadio ait i Acceptis literis Im ratoris Erimoris, Papae insuper Innocen
Vbi etiam Chromatium Venerio praepositum legis, ut huius sus, fraganeus nulla ratione asseri possit. S. Hieronymus lib. 2. apol. I. con. Rufinum scribit: Ergo ιι ti Episcopi Anapastus , Theophilus, Venerius, in Chram
emi iste. illum, scilicet Origenem, naereticum de nunciant. Erat ergo Chromatiuρ Aquileiensis Metropolita, nam vnὶ cum Romano Pontifice, Patriarcha Alexandrino, & Metropohia Mediolanensi nominatus suit. S. Basilius M gnus epistolam scribit moriam ηbriorum Episcopo, in qua eidem gratulatur, quod ipsus opera in Occidente Arianorum conatus irriti euaserint. Hinc primatialis Valeriani Aquileiensis dignitas elucet, ad quem vel ex Oriente honorificientissimae literae stlabebantur. IlIyricorum verbeundem Episcopum Basilius dicit, quod Graecis pleri'; Scriptoribus Aquileia Illyrici urbs vid batur, unde Herodianus in Maximino Aquileiam in confini)s Illyriorum ponit.
Ex his colligimus minlis rem si ondum lib. a. p aem. cap. 7. Voc Aquileiensem Metropolitam x Italicinaminis Autistitem, lib. I. cap. 8. dixisse: Nuspiam enim Aquileio inter Baliis Metropoles , My iub Asia fio, iriue asaiijs illari mumporumScriptor i r u.x. Etenim Athanasis s Capuam Metr
413쪽
polim appellauit, quδd in ea Campaniae Consularis residebat. Hac rationi Aquileia pariter Metropolis Italiae dicenda est; nam extat tib 8. Cod. eod.
L. I. de execut. istexact. rescriptum Valentiani,& Valentis Impi'. ad I lorianum. consutium Venetiae, quod etiam ex superitis posita inscriptione, & ex notitia imperij Occidentalis patet, Consularis autem degebat Aquileiae, quae prouinciae prima ciuitas erat. Quod si dicat, locutum Athanasium de Ecclesiastica, non de ciuili Metropoli , id falsum apparet, ex laudatis eiusdem verbis ex episto-Ia ad solitarios, ubi Capuam aperte Metropolim nuncupauit. Herodianus in Maximino appellat Aquileiam maximam Italiae Urbem, qua de re legatur Clu- uerius lib. I. Italiae antiquae cap. 2o. ubi plura veterum Scriptorum de illius urbis dignitate testimonia congerit. Neque verbeiusdem Metropolitica Ecclesiasticam iurisdictionem euertunt, quae proximh adduximus. Eteni Ambrosus in epistola ad Vercellenses illarum prouinciarum meminit, nomqubd omnes sibi subiectae erant, sed qubduti viciniores, ac sibi notiores imexemplum facilius adducere poterat, praesertim cum ibidem appellet etiam finitimas Italia partes; cum tamen extra Italiam eiusdem iurisdictio nulla ratione extendi potuerit, cum illae prouinciae nec Vicario Italiae subiectae essent , ad cuius iurisdictionem Metropolitanum Ecclesiae Mediolanensis dominium si mondus ipse, ali)q; praesormarunt. Sed nec Ane j Sirmiensis facta per Ambrosium consecratio istius dioece-sm firmium usq; protendit, ut Baronius existimauit. Fateor destincto Metropolita a suffraganeis successorem in Synodo prouinciae ordinari solitum , susseaganei vero consecrationem ad Metropolitam spectasse. Attamen no semel Metropolita ab alio Metropolita consecrabatur. Ita Theophilus Al s xandrinus pro ordinatione Chrysostomi peragenda ab Arcadio Constantiaopolim accitus fuit ex Socrate lib. s. cap. 2. Leo Magnus in epistola ad Anasta 'sium Thessalonicensem ait: autem Motropclitamis sicut potestas ista com
mittitur, Ut insuis prouisis ius habeant consecrandi, ita eos Metropolitanos a te
tu rerumari. Et in epistola ad Episcopos per Illyricum: Fratrem, in coepi- .fcopum nostrum Anastasium de ordinando Antipite e lumus consulatis , cui Metropolitani Episcopi consecratisne statuimus. Habentur hae literae in Synodo Romanae
sub Bonifacio II. par. r. collectionis Holstenti. Cum verb Ambrosus in ore famae esset, hoc & ipse speciali priuilegio ab Apostolica sede donatus fuit, ut Sirmi j Episcopum consecraret. Erat Sirmium Pannoniae secundae Metrop Iis, eam enim urbem Ammianus illius saeculi scriptor lib. i t. nuncupauit bium matrem, populosam, ct celebrem. Et ipse Anemius in Synodo Aquileiensi dixit : caput Illyrici non nisi ciuitas es Sirmiensis. Erat tar istius rivitatis Episco- pursim. Itaq; erat Anemius lilyricorum Pannoniae secundae Episcopqrum Metropolitanus . Profectus est Sirmium Ambrosius , quod Iustina Augusta omni
arte conabatur, ut, teste Paulino , ab Arianis Episcopus in eadem Ecclesia ordi
retur. Et quidem non video, quid Baroni j sententiam lex Vatinia iuuet, quae, Illyricum Occidentale Cisalpinae Galliae accensebatur. Nam licEt is tractus Illyrici a Praesecto Praetorio Italiae saepius regeretur ex lib. s.Cod. TheodL. 13. repanisad Flauianum, quod rescriptum datum est a Valentiniano n. Veronae no 38 a. m. i Septembris. Item lib. et L. a. Deci liti'mripum. Lib.
. , i in timem ad Probum; lim tamen ad eiusdem regiminis nor- imam
414쪽
4 mam Metropolitana in Italia iurisdictio statui potest , alias u iis suisset Italiae Ii & Africae Metropolita; Asrica enim per Praesectum P r. Italiae gubernabatur. Sed neque ex Praesectura Vicar ij Italiae id deduci potest, huic enim parebanti prouinciae Consulares quatuor, Venetia cum Istria : bEmilia cum Liguria: Fl e minia cum Piceno Annonario ; Praesidales tres, Alpes Cottiae, Rhaetia I. Rha i lia II. At Panhonia Secunda, cuius Metropolis erat Sirmium, per Consita la-
, rem regebaturi nana extat rescriptum Valentiniani, & Valentis ad Fortunarumi conseviarem Paxmoniae Sreundae lib. 8. Cod. Theod. L. 27. de cursu ' blico. Quarei uti Consularis Liguriae, &AEmiliae Mediolani, ita Consularis Pannoniae Sei cundae Sirmij residebat. Sed neque a nob4s additista oppositam persuadent. Ambrosius quidem in i Synodo Aquileiensi primus in Palladium sententiam dixit, quod ab Aposto-i lica Sede, N a Gratiano Imperatore illius cauis cognitor destinatus fuit. Acta tamen Synodalia Valerianum Ambroso praepositum exhibent ; ita enim ibidem Patres ninninantur: Vah, ianus Episeopus Aquileiensis. Amtrosius Episcopus Mediolanensis o Gusebius Episcopus Sononiensis. Limemus Episcopus Vercellcnsis. Atirmius Episcopus Sirmiensis Ili rici c. Quae tamen non adduco, ut primatum
inquileiensem pra Mediolanensem Metropolim probem. Nam cum Lime nius Vercellensis Anemio Sirmij Metropolitae praeponatur,' iuxta delatae dignitatis antiquitatem Episcopi illi subletipti videntur, de qua re contra Salamisistim mox plura subi)ciam. Ita in Sardaeensi Concilio Hosius Cordubensis primus non quidem sententiam Patres rogabat, sed suam promebat, quas caeteri sequebantur; hinc recth a Theodo reto lib. 2. cap. I s. dictus suit Prinops vrdiacusis Synodi. Qua aut holitate ille usus est, quod illuc esset ab Apo-: Iica Sede specialiter delegatus . In epistola autem ab Ecclesia Mediolanens ad Siricium Papam misω suffraganei Metiapolitae t Aquileiensis leguntur, quia illi duo Episcopi Ambrosii de Arianorum conatibus consulturi Medio. 1auum sub idem temporis se contulutant iunde & ipsi eidem epistolae nomen dedere , iςque enim Zilliditerre a Synodo es occasione ab Ambrosio coacta
scriptae sunt .i: Haec ex eo confirmantur, qudd Felix Iadertinus Una cum memoratis ibidem subscriptus legitur: Sadera autem Dalmatiae urbs ad Salonita-mum Metropolitam, non ad Mediolanensem pertinebat. Denique quod d Africanis ad Romanos, &Mediolanenses Episcopos legationibus ob ijcitur, Aquileiensem primatum non explodit ; nam ideo Aurelius Carthaginensis, ac collegae ad Romanam, & Medibianensem Ecclesiam legatos destinarunt, quia in utriusq; Ecclesiae Synodo vetitum fuerat, ne Donatistae ad Catholicam unitatem conuersi sacris ordinibus insignirentur, quae lex ob Diaconorum penuriam cum ab Afris obseruari non posset, legatos in Italiam mittendos decreuere, qui facti rationem his en sedibus hocIkerat prohibitum. Vertia sunt Synodi Africanae Carib agine celebratae post consul. Fl. Stilichonis anno qo I. quod narius repetunt in Synodo Carthaginensi eodem anno peracta Vincentio,&Flauita Conss. Intra arino, inquiunt, concilio statutum est, Ed est, et i in parte Donati si ad Catholicam correcti transire moluerint , non fuscipiantur in honoribus suis ferundum transmarinum concilium. Cum vero in Aquileiensi Ec--xu sia nihil de Donatistis. stat utrum fuerit , vel ex terrar; in distantia ea decreta
-Africanori aethstutiauasnon peruenerint, ideo nullat ad Chromatium ea de e 1 S relegat
415쪽
Ne legatio destinua suit. Scripsit olim Pater Lupus in quaestione deorigine
Augustinensium cap. s. pag. Issa. obtinuiste Simplicianum Mediolanensim is S - rmo, ac Apostolica eius Sede micariam praefecturam supra omnes Ecclesias Hispanico atque Abricanas . Cuius sand dignitatis nullum usquam vestigium vidi, nec Sin plicianus eas regiones visitauit, non carumdem Episcopos consecrauit, quod Uicarius Apostolicus Thessalonicensis faciebat ; non Synodos indicebat, quam ab Apostolica Sc de dignitatem, aut horitatemque S. Caesarius A Miensis obtinuit; non illarum Ecclcsiarum causas cognoscebat, uti Maximianus
Gregorij Magni in Sicilia Vicarius. Quare ficta prorsus eii vicaria illius M
tropolitae Mediolanensis potestas. Iure ei Eo metropolitico Primatis Aquileiensis demonstrato, alterum dubium nobis soluendum est, esset- ne idem secundus, an tertius a Romano Pontifice in Italia Metropolita ἡ S. Hieronymus Italicarum Ecclesiarum peritissimus contra Rufinum icribit: Ergo Teati Episivi Anastasius, ct Theophilus, o Venerius, in chromatis G c. Venerium Mediolanensem Chromatio Aquileie
si, & quidem amicissimo praeponit. Theodoretus epist. I Ia... ad Domnum. Antiochenum ait: De his etiam ad Dei amantissimos Episcopos identis Mediola
ni, Aquileiae, in Rauennae scripsimus. Eundem, quem Hieronymus, ordinem seruauit. At Salmasius priorem in Synodis locum Aquileiensi Metropolitae datum contendit, quia in Synodo Sardicensi anno 3 7. legitur subseriptus: Fer' tunatianus Episcopus Auitatis Aquileiae , S post quosdam alios :- istin
pus ciuitatis Mediolanensis. Rursus in Synodo Arelatensi I. subscribunt decreta : Ex prouisita Dalmatiae riuitato Aquileia Theodorus Episcopus , Agatian μμ nus. Ex prouincia Italiae. Unitate isti tisant Orosius Epi copus , etsi risu G r.
Sed haec argumenta lubrica sunt; nam in Synodis non semper dignioris sedis Episcopi primo loco subscribebant, in quam rem innumera exempla adducit Hallier lib. q. Hier. Eccles. sea. Α, cap. a. S. τ6. Certh in laudata Synodo sar- dicensi ante Protasium Mcdiolanensem subscriptus legitur Lucius nostrae V ronae Episcopus, qui tamen ea tempestate erat subditus Protasio, Lucillum vocat eundem Athanasius in apologia ad Constantium Augustum. In Synodo Romana sub S. Agathone Papa, ut habetur act. q. Synodi UI. Oecumenicae, priori quidem loco subscripsit Agatho Papa cum suis suffraganeis Episcopis Campaniae, Siciliae, Calabriae, Brutiorum, Umbriae, &Tusciae, quae ciuiles prouinciae ad unam prouinciam Ecclesiasticam Romani Metropolitae pertinobant, postea subscripsit Mansuetus Mediolanensis cum XVI. suffraganeis , quos secutus est Agatho Episcopus Sanctae Ecclesiae Aquileiensis prouinciae Istriae, post quem nomen statim dedere eiusdem comprouinciales Episcopi. Tertius a Modiolanensi subscripsit Theodorus Raumnas. Ex his aperte colligitur, Aquileiem sem Episcopum uti Patriarcham non sedille in ea Synodo, quae celebrata fuit anno 8 o. neque enim eo se nomine delignat, & Mediolanensi , qui purus erat Metropolita, postponitur. Idem dicendum est de subscriptionibus Synodi Romanae praeside Iulio Pontisce, quae a Salmasio opponuntur. Ego quidem arbitror olim de primatu Aquileiensem, ac Mediolanensem Metropolitas litigasse, Sedem vero Apostolicam eosdem pares pronunciasse. Ita Gregorius Magnus, cum ad Episcopos, plures simul literas daret, ne
illi, quem primo loco nonianaret, primatum Eadere videretur, apax Aulid
416쪽
ras ad eosdenrdatas inscribebat: videatur lib. 7. epist. I s. lib. s. epist. 32. Hinc cum Mediolanensis, ac Aquileiensis de priniatu contenderent, factunia est, ut ex Apostolicae Sed is decreto unus alterum vicissim ordinaret. Hunc enim illarum Ecclesiarum morem antiquitus fuisse scribit Pelagius I. Papa i epistola ad Ioannem Patricium, quae habetur pag. ais . collectionis Holitentjr Nempe, a it, is mos A N TIQV v s fuit, it quia pro longinquitate, mel ai ustate ilia neris ab Apostolico onerosum illis fuerat ordinari, ipsi se inuiccm Medi nensis, Aquileien's ordinare Episcopi debuissent, ita tamen, mi in ea ciuitate, in qua erat ordia nodus Episcopus, aberius raruitatis Pontifex occumre ribuisset , ibo ordinando et mo a praesinii ordinatore ex rem' - iuersalis, cuipraeficiendus erat, Ecclesiae meιus, ac facilius potuisset agnosci, ct in sua, qui ad Episcopatum prouehendus erat, nec tamen ordinatori suosubdendus fuerat, ordinaretur Ecclesia. Pelagius Pontificatum indeptus est anno 316. Quando verb incoeperit mos ille, quem antiquum testatur, incompertum est: at dum neutrum ordinatoris subdendum dicit, antiquitatem
Aquileiensis Metropolitae aperte demonstrat, nullamque suisse Mediolanensi in Aquileiensem Ecclesiam iurisdictionem. Postea vero cum Metropolita Ravennatis Ecclesiae Exarchorum patrocinio suffultus esset, Mediolanensi , & Aquileiensi locum eripere pertentauit, ac planE Episcoporum GP. vestigia secutus est. Etenim cum Rauenna Honorit, ac Valentiniani Imperatorum, dein Theodorici, ac aliorum Gothorum Regum, & postremo Graecorum Exarchorum Sedes euaserit, eiusdem urbis Episcopus non naodb supra Mediolanensem, atque Aquileiensem se extulit, versim etiam autocephaliam sibi usurpans iuri Patriarchali Romani Antistitisse subducere effraeni prorsus ambitione conatus est. Neque vero id illi dissici- Iesuit, Aquileia ab Hunnis, Mediolano a Gothis , ac Longobardis euerso, ita ut earumdem urbium Episcopi procul ab antiquis sedibus degerent. In Synodo quidem Romana sub Symmacho anno 1 II. primo loco sedit Caelius Laurentius Mediolanensis, secundo Vese Petrus Rauennas. At Theodorico Rege Rauennae degente, Episcopus Rauennatum a Ioanne Pontifice secundum a Romano Praesule locum impetrauit, cum idem dixisset deces rem Petrum i Concilio Symmachi gratia humilitatis locum Mediolanonsi cessisse. Haec sane testatus est Hunsridus Rauennae Episcopus in Synodo Romana sub Clemente II. cum de praecedentia cum alijs altercaretur. Sed huius fides sit penes Authorem; nam vidimus etiam anno 68o. Rauennatem post duos illos Italiae Metropolitas subscripsisse, ubi cum tres Archiepiscopi memorati cum suffraganeis nomen dederint, debitus in subscribendo ordo seruatus videtur. Atta men saeculo nono Archiepiscopus Rauennas primus Italiae post. Pontificem Metropolita habebatur. Carolus Magnus in testamento, quo Metropolitanis Ecclesijs, quae intra imperij Occidentalis fines numerabantur, pleraque legauit, eaticin hoc pacto recensuit, ut primo loco Rauennas, secundo Mediolanensis, tertio Foroiuliensis, seu Aquileiensis Ecclesia numeraretur. Haec ibidem apud Baronium ad annum 8 II. pag. 3 76. legimtur: Nomina meis Metropoliticarum ciuitatum, ad quar eaiam eleemosina, mel largitio data est, haec sum: R ma, Rauenna, Meiaanum, Forumi My , Graddo, cinia Luitprandus Ticinensis Diaconus lib. 2. de gestis Imperatorum, & Regum cap. I 3. scribito
se id inpur Rauennarii Sediit , viser os post Romanum Archiereum Archipro di S a latus
417쪽
tivus halebatur, petrus Pontificatum terrebat. Hic Petrus anno p6q. Rauenhae δε debat. Verum id fgre tulere Patriarchς Aquileienses. Quare Rothaldus Aquia Ieteiasis summi vir ingenij, ac rerum gestaram gloria insignis ad Ecclesiae suae priuilegia aduersus Rauennatum Antistitum rapinasi reparanda animum conuertit, atque a Leone VIII. annos sq. diploma impetrauit, quo primus It liae Metropolita post Romanam sedem declarabatur . Verba Leonis apudVghellum tomo s. Italiae Sacrae in tabulis Aquileiensibus haec sunt: Volumis scilicet, in Apostolica auctoritate iubemus , mi inter omnes Italicas Ecclesias Dei sedes prinis post Romanam Aquileiensis, cui Deo authore praeer, haseisitur. Verum quia
Leo ille Schismaticus fuit, Poppo Aquileiensis a legitimo Pontifice literis ot
tentis vetera Ecclesiae suae iura accerrimE tutatus est. Etenim non modo armis eiusdem iurisdictionem asseruit, ac nobilissimo templo, quod etiam nim e tat, eandem exornauit, Verum etiam a Ioanne XIX. nouo diplomate impetra to illius primatum confirmauit, in quo haec leguntur: Inclimati namque precibus mestris Apostolica auctoritate concedimus,Wper huius nostri priuili gy paginam. confr-mamus milis , et estrisque successoribus Patriarchatum Sanctae Aquileiensis Ecclesia fore caput , di metropolim super omnes ItalDe Ecclesias , quoniam ante omnes constitutam, in infide cisistifundatam esse cognoscimus, atque Dolumus Sanctam Aquileiensem in cunctis fisi rebus peculiarem, di micariam, in secundam esse post hanc almam Romanam Sedem , scut olim a P. Petro Apostolo concessum fuisse mi tur lyc. Dammense Septembris indictione decima insecratissima sede R. Petri Apostoli amo quarto De propitio Pontificatus Domini Ioannis Surem Pontificis, di mniuersalis Noni decimi P pae . Anno Ioa G. naense Septembri indictio X. inchoabatur. Ex hac substriditione colligitur, Ioannem XIX. ut scribit Pan uinius , XX. ut vult Baronius, anno Ioa 3. pridie Kal. Mariij ad Pontificatum euectum, non vero annos: quenti, ut uterque Scriptor, aliique Vulgo existimarunt. Nam anno Iaeras. mense Septembri quartus annus eiusdem Pontificatus numerabatur ; faue: Matthaeus V est monasteriensis: Anno gratia, inquiens, Io 23. Dannes pedetiit
Caeteriina post viginti annos de trium Italiae Metropolitarum praecedenti iterum lis agitata fuit coram Clemente II. in Synodo Romana celebrata ineunte anno Ios. in qua Ponti sex decessorum sententiae non stetit, sed primum Iocum Metropolitae Rauennati,i secundum Aquileiensi, tertium deniq; M diosanens adiudicauit. Vghellus tomo 2. Italiae sacrae in tabulis Rauennatis Ecclesiae Clementis diploma ex Architrio Vaticano depromptum refert. Da-ho insigniora fiagmenta: Vnum, inquit Pontifex, propitiante Domino nobis conacessum est illic determinare, quod multoties mentilatum si retro Pontificibus praedecessoriabus nostris, aut mis , aut nullo fine sopitum si illud mirilicet in isnodo sedenditur gium, quod emerserat inter Rauennarem, Mediolanensem Archiepiscopos, cunis istin ipsa nostra Synodo Aquileienses Patriarcha mussitabat ; qui quis enim sibi iuxta nox dextera lateris locum mendicabat, ct cui iure deberetur, nobis incertum erat. Postea et contigit autem prima die Synodi nonini esse Mediolanensem Archiepiscopum a primo dis, sed iam die inclinato, cum Patriarcha a dextris nostris sederet, interposita tameα sella charissimi flj nostri Imperatoris Henrici, qui iam iam aduenire putabatur, quia ea loci crat elictus quoque Rauennatensis Ecclesiae, a sinistris misederet, quo Mediolanem savchi scopo in me sim veniente, dextrum quia locum petierat, hinc acclamatum es
418쪽
Synodo Quinta i iab licto Rauenὴatensii , sibi deberi illum, simili modo ἀ Patriarchae Aquilesensi, tor
e ius rei astcreatio inter sese orta est. Scribit, Mediolanensem adduxisse Synoadum a Symmacho Papa celebratam, in Qua Rauennatem praecesserat s hunc verb Ioannis II. decretum oppositisse, quo ea in Synodo Petrum Rauennatem humilitatisgratia astem locum cessise testabatur; denique Aquileiensem Ioannis XIX. laudatum diploma exhibuisse. Quibus rite discussis, tradit e Synodi sententia causam Rauennati bic tropolitae adiudicatam sui se dextero eidem loco assignato, Imperatore tamen non pinesente, qui si adesset, iustiis fuit Rauennas ad sinistrum Pontificis latus transire, & concludit: Verkm ne posthac iteruo mel Archiepiscopo Mediolanensi, mel Patriarch e Aquileiensi de se irare d xtri lateris
nostri liceat excitare quamlibet controuersiam , interdicimus nostra Apostolica auctoritate, hoc eis de caetero licere, quod siforte fueris pnesumptum, pro temeratione interdicti nostri non modo bannum S. Petri nostra: Sedi persoluat, merum nostrae quoque excommunicationis , di anathematis laqueos incurrat. Sedem etiam Rauennatis Archiepiscopi iubemus
semper se a dextris nostris, nostrorνmq; sucessorumsecundum antiquie constitutionis auctoritatem, nisi forte Imperator adfuerit, s tunc etiam ipsum sinistrum locum tenere per hane nostrae authoritatis firmantis sirmitatem huic nostrae narrationi subjectam. Et haec anno Io 7. statuta sunt. Ex .his manifestum fit, Antistitem Aquileiensem nomine tenus Patriarcham suisse, neque enim Metropolitae Italiae primum eidem locum dare recusassent, neque Apostolica Sedes Rauennatem Archiepiscopum eidem praeserendum iudicasset. Sed neque Ioannes XIX. cum primum illi ipsi locum dan- , dum inter Italiae Antistites pronunciauit, ullam Patriarchalis dignitatis mentionem fecit, sed ob antiquitatem Aquileiensis Ecclesiae a D. Marco fundata eundem caeteris se praeserre dixit. Fuit ergo Patriarcha Aquileiensis antiquitus solo nomine talis, nec Vllo Patriarcharum priuilegio exornatus. Ita Graeci quosdam habuere penes nudum nomen Metropolitas, sivi tamen alteri Me tropolitae subiecti erant. Marcianus Imperator act. 6. Synodi Chalcedonensis ob habitam ea in urbe synodu honorare eandem v ens dixit ad Patres: Adhonorem Sanctae Maruris Euphemiae , ct Otrae pariter Sanctitatis Chalcedonensem cianitatem, in qua sanctae mei concilia estum est , Metropolis priuilegia habere sanci-imus , nomine tantum hanc honorantes , salua videlicet Nicomediensium Auitati propria dignitate. Hos penes titulum Metropolitas Graeci posteriores Archiepiscopos dixere, quorum catalogum in Graeco Imperio recitat Leo Sapiens iii Notitia
Episcoporum ad Andronicum filium in calce libri Georgij Codini de Ossicijς
Aulae, & Ecclesiae C-P. De hisce Metropolitis legatur Lupus in notis ad canonem XII. Chalcedonensem, in quo haec statuta sunt: Gaecumque mero ciuita- tes iam titeris imperialibus victropolitani nominis honore subnixae sunt , honore tantummodo perfruantur , qui Ecclesiam eius gubernat Episcopus, saluis scilicet merae M tropoli priuilegijs suis. Ita definita est lis inter Eunomium Nicomediensem, &Anastasium Nicaenum de iure Metropolitico contendentium, de qua re agitur vota actione I 3. laudatae Synodi, in cuius fine haec per gloriosissimos Iudices
ςx Patrum sententia statuta leguntur: Authoritatem quidem Metropolitanae inter I cclesias prouinciae Bithyniae Nicomediensis reuerendissimus halebit Episcopus, 'Nicae. mo hasente honorem metropolitani tantummodo , subiacente autem ad exemptum aliorun,
prout a Dicomiaiensi s hoc enim 'isum est Sanct concilio. Sed ab ea
419쪽
tentia Nicaeni Metropolitae postea recesserunt; excussa enim Nicomedie sis in ipsos iii risdictione, sex Bithyniae Ecclesias eidem subreptas propriae Me
ii ololi si ibi ecciluat, ut patet ex notitia laudata Leonis Imperatoris . Ibidem ramen Nicaeniis solo nomine Metropolita caeteris suffragati eis NicomediensisFcclesiae pra ponitur. Adductae etiam Mer, inquiunt Patres, nomine Metro lis Isti severi ianorm unt Nicanam ciuitatem, ν Iraeponitur reliquis Episcopis prouincia solun modo. Hac ratione etiam Metropolita Aquileiensis Patriarchae titulo penes solum nomen ab Apostolica Sede decoratus fuit, ac reliquis Italiae, Sc .cidentis Metropolitis praepositus. Etenim cum Aquileiensi Patriarchae, qui anno Ioq7. a Clemente i l. Rauennati decedere iussus fuit, paulo post succes.siliet Gesobaldus Gote pol dum, vocat Sabellicus lib. 1. de antiqv. Aquileiae nempe anno loq9. ab Alexandro II. Ecclesiastica iurisdictione adauctus, F roiulij, Istriae dominio ornatus, ac Romani quoque imperij Principibus adnumeratus est, & primum locum tum ipse, tum flaccessores ob utriusque imperii ciuilis, S ecclesiastici amplitudinem inter reliquos Occidentis Metro. politas obtinuere, di etiamnum obtinent, lices prouinciarum dominio exclus, S in Synodis Oecumenicis cum alijs Patriarchis ante omnes Archiepiscopos sedent. Amplissmaeli Patriarchae iurisdictio, Venetias enim, nempόMarcham Taruisnam moderatur usq; ad Brixiensium confinia, insuper Forum-Iulium, Istriam, Noricum Ripense, Noricum Mediterraneum, ac Rhaetiam I. Hic corrigendus est Ughellus, qui tomo 1. Italiae sectae de Aquileiensi Antisti. re ait: Patriarcha interim tamiuam pupillus meteri patrimonio, ac domicilio deturbatus centenarium iam prope annum sua sede extitit, y precario Venetjs aegis. Nam licet Aquileiae, quae paruarum modo casarum, rarique habitatoris ob aeris grauitatem statio est, ac dempto templo satis amplo a Poppone extructo, magnae quondam urbis umbra , non resideat, Utini tamen, quae prouinciae M tropolis est, moratur in nitidissimo, atque in structissimo palatio Patriarcha rus vulgo ciuibus nuncupatur) ac quaedam etiam insignia prouinciae oppida pleno iure possidet. Illum modo Patriarchalem thronum insidet Eminentissimus D. Ioannes Delphinus S. R. E. princeps Cardinalis, de quo praestat sile re, quam pauca dicere. Etenim siue auitam gentem belli, pacisque inibus insignem, sue singularem eiusdem purpurati principis eruditionem, atque. agendarum rerum scientiam, siue eximiam, omnibusque expositam, ac raro summa cum dignitate coniunctam comitatem consideres, vix prima magni Praesulis lineamenta duces; quicquid enim dixeris, minus erit.
Theodorti m Mopsuestinum Pelagianum, nam, ac Theodoretum Theodori laudatotes contra Synodum V. ex Concili, chalcedonensti statu.
tis Balloix perperam defendit. AN tequam in longius protractam contra nuperum Origenis defensorem dissertationem claudam , trita illa obiectio a veteribus schisinaticis Plenis buccis decantata, & ab aduersario ingenti animositate iterum producta nobis reiicienda est : nempe Synodum V. in damnando Theodoro Mopsu
420쪽
seriptis item Theodoreti contra duodecim capitula s. Cyrilli, ac denique ibar epistola aduersatam esse Synodo Chalcedonensi. Dabo ipsa met accusatoris verba, ne per iram aliquid vel demere, vel addere videar. Ille lib. q. q. Io. S. Iq. haec scripturit: In Concilio Chalcedonensi a S. Leone Ponti ice ludito , o apprilato iudicatus est nas Orthodoxus, y quidem ex epistoti ad Marin scripta ,
in quinto autem Concilio eadem epistola evocatur impia. Rursus s. i 6. subdit: Depe sona quoque Theodoreti contraria senserunt cincilium Chalcedonense praesiAntibus Leg tis S. Leonis Papae, di Concilium proturante Iustiniano. Nam issi Theodoretum nulla inciendum contumelia censuerunt Oe. Iustinianus autem mna cum suis a cat ribvsscripta eiusdem Theodoreri contra Cyrillum condemnari nominatim e luit. Denique S. sequenti II. ita satur: concilium autem V. tantra proprium caput pugnans p. des contra k igilium Papam , damnauit Theodorum Musaesti m , quem Patres Concili, Chalcedonensis, in Ephesini primi eefuerant non damnandum. Haec ille. Pudet sanE ista reserre, sed magis eadem piget refellere, cum a maioribus nostiis adeo exacte cuncta dissoluta sint, ut mirum videatur, inde alicui potuis lenouam dissicultatem oriri. Ego ita agendum mihi constitui: Qii id iupremi Ecclesiae Iudices, hoc est, Romani Pontifices in hac causa definierint, exponam , & ex oraculo deductis responsis aduersarij obiectionem explodam . S. Gregorius Papa,cum uonnulli apud Theodelindam Longobardorum Resinam Synodum V. calumniarentur, quod haec contra Concitu Chalcedonensis decreta canones tulerit, datis ad Reginam literis hominum inscitiam hisce perstrinxit libro 3. epist. q. antum os pure diligimus, tantum de obis fortisis dolemus, quia mos imperitis , fluuisique hominitas creditis, qui non solum ea, quae t quuntur , nesciunt , sed mix ea percipere, quae audierint, possunt. Dicunt enim pia memIustiniani temporitus aliqua contra chalcedonensem Synodum fuisse constituta, qui dum neque legunt , neque legentibus credunt , in ipso errore manent , quem sibi de nobis ipsi' Nerunt. Nos enim teste conscienti fatemur, de fide eius m o. chalcedonιUr Conci lynihil motum, nihil se violatum, sed quicquid praedicti Iustiniani temporibus actum est,
ita actum est, mrfides Chalcedonensis Concilν in nullo Oexaretur. Recth: nam Patribus Synodi V. nihil magis cordi fuit, quam Synodi Chalcedonensis fidem.
sartam, tectam seruare . Hinc S. Eutychius Patriarcha C-P. quirrimus subscripsit Synodum, haec apposuit: Eut hius se.suscipienssanctas quatuor Synodus , idest Nicaenam , Constantinopolitanam , Ephesinam primam , in Chal. edonensem ,π quae ab ipsis de una, eademques de definita sunt sec. Quae clausula ab alijs Patriarchis , & Metropolitis ijsdem planh verbis in subscriptionibus addita fuit.
Horum rationem Pelagius Papa egregie tradidit; nam Synodus Chalcedonensis finita est actione sexta, eo usque enim de rebus fidei actitatum fuit, ob quas a S. Leone Papa coactus fuerat sacer ille Praesulum congressus; in reliquis vero actionibus de priuatis quibusdam negoti js extra Apostolicae Sed is mandata peractum suit a Patribus, quorum iudicia haud irrefragabili auth ritate munita sunt. Audiatur Pelagius in epistola tertia longiori ad Episcopo Istriae: Vigilanti ergo cura, inquit, respicite, quae in sexta illius actio sanctae sues professio conf/nmatur, moxque in septima ad institutionem is delium retula canonum Agitur , resurioribus evri. actionibus nihil de causa ei, sed solμ negotia prauata mem
santur. Hoc probat, quia post actionem iram VI. S subscriptionem Patres a Marciano Imperatore discedendi facultatem flagitarunt illis vocibus: Dimitu