장음표시 사용
161쪽
Alia quoque, per indignationem stri adversus injustos cataclysmum priore saeculo factum esse disit, ut malitia generis humani exstingueretur: ου μηνίσαντος ἐπουρανίοιο θεοῖο αυταῖσι πολίεσσι καὶ ἀνθρα ισιν οῦπασιν γῆν ἐκαλυ νε θαλασσα, κατακλυσμοῖο ραγεντος -- Etiam hos versus Boiutrius Uud Sibyllam legi negat, cum tam n lib. q. v. 5 l. sqq. exstent, nulla ni in varietato, quam αυταῖσιν πολεσιν τε ot απασι. Ex oditionibus nostris B a vulgata scriptura ni ii rocedit: C vero initium se eundi vorsus sic constituit καὶ αυται tu πολεσσι. In oditione A vero omitia misero disjecta sunt hunc in modum: εξου μηνισαντοσ επουρανιοιο
κατακλυσμοιο ραγεντοσ. Interprotatio Latina haec est: eae quo irascente coelesti deo ipsas rerilutes cum hominibus cunctis omnibus hominibus cod. It.) et ferrum set deest in c. R.) mare cooperuit
cooperit oditt. B, C.) diluvio rupto. Ibi d. g. 5.
. ., Simili modo deflagrationem post 'a futuram vaticinata est, qua rursus impietas hominum deleatur και ποτε την ἀργην θεον ουκ ετι πραυνοντα
αλλ' ἐξεμβρίθοντα καὶ ἐξολυοντά τε γέννανανθρώπων απασαν υπ ἐμπρqσμου περθοντα. Haec perquam corrupta sunt: neque ἐζεμβρι θειν neque ἐξολυειν Graecum osse potest; atque versu tertio secundo loco trochaeus
est. Neque tamen Ox editis veteribus quicquam proficimus; nam quae obServavi pro meris vitiis typographi eis haberi dehont, ut εξεμβρωντα ot εἴαλυοντα in Λ tum quod anto γένναν in Λ ot C τε doest. Mirum praeterea videri debet, quod et in eo dico nostro et in oditis veteribus omnibus interpretatio Latina doost. Sed longo aliter leguntur hi versus in carmiuibus Sibyllinis d. v. l54. Eqq.
καὶ τοτε γινώσκειν θεον ουκετι πρ υν EOντα, αλλα χρονιν κραίνοντα καὶ ἐξολέκοντα γενεανανθρωπων μαλα πῶσαν υπ ἐμπρησμου μεγαλοιο,
ubi in oditiono principo vulgabatur oυκλι αἰεν ἐοντα et Ao ρησμονὴ mutavit postea Opsopaeus, cujus haec sunt Verba: Diuili od by Cooste
162쪽
Priores editiones habent ουκέτι αἰὲν ἐοντα, impio errore. Recepi itaque lectionem regii codicis non dissimilem Lactantianae. Citantur enim hi versus libro de ira capite 23. nonnihil tamen variantes: καί ποτε τὴν οργὴν θεον ουκ ἐτι πραυνοντα ίν. d.
λom. etc. Haec illo; hine mihi verisimilo sit, ot apud Lactantium et in Sibylliuis codem modo scribendum Sse:
καὶ τοτε γινωσκειν θεον ουκέτι πρ ηὐν ἐοντα αλλα χόλω βρίθοντα καὶ ἐξολέκοντα τε γένωνανθρώπων μαλα πασαν υπ' ἐμπρησμου μεγάλοιο. Nain γινωσκειν sic depravatum ti Hocκeu sacile in τὴν Οργὸν abiro potuit: πραυνοντα vero et πραυνθεντα sive Solita litorarum IF et o consus tono πραυνοεντα nihil est nisi πραυν ἐοντα.
Praeterea ἐξολέκοντα ipsa lingua postulat pro barbaro ἐξολυοντα apud Laetuntium, ut μαλα πασαν metrum; μεγάλοιο votorem quoquo Laetantii codicona duro vidimus; in uno itaque χολω βρίθοντα audaciores fuimus, sed hoc facito relicitur o scriptura votoris codicis ολως βριθοντα. - Cotorum accedat hinc lexico Schnoideri ἐξολεκω, quod in versibus Sibyllinis ondem pagina jam praecesserat. Alino voces ab hae prnopositiono incipion-tos, toxico Schnoidori addendae, lino sunt: ἐκδilioco Pro p. hist. urc. Pus. 86. ἐκδικηγέομαι, quod Selmo idor addubitat, habet Iosephus Antiq. Iud. 5, 8, 3. p. 300. ἐκδισκευω Philostory. histor. eces. 11, 1. pag. 526. Vales. ἐκθυσιάζω oracul. Sibyllin. 5. v. 3b I. ἐκκαλυπτικος Sext. Empir. 7, 396. 8, 140. εκκατιδεῖν 9uint. Smyrn. l S, 130. Sed logondum videtur oυρανου εκκατιδων. ἐκκεκλασμένως Galen. 9lossar. Hi pocr. S. v. σκεπαρνηdὸν et hinc Phavorinus. ἐκκλυσταος PSeli. exposit. dogmat. chaldaic.
pag. lib. ἐκλαχαίνω, quod Helinoidor in dubium vocat, habet Tryphiodor. v. 2 2. ἐκλτιτέον Sehol. Soph. Ajac. v. l43. 906.1064. ἐκμυξασθαι Galen. de composit. medicam. Secunii. Dc. lib. 2. T. 2. pug. 1l0. n. lin. 15. Ald. ἐκνευρύω Chrysostom. homil. in eth. 6. pust. S. Coteter. ἐκπληρωτέον Planua. paraphras. in libr. ad Her n. pag. 8. ἐκπειρωσις Galen. I. I. pag. 104. lin. 33. ἐκπορευco Euripid. Phoen. 10S4. Pors. ἔκπτυσμα Sibyll. S. v. 289. es. Sibyllina nostra o Lactantio lib. 4. c. l8. g. i5. collecta. ἐκροιγω Sibyll. Prooem. v. 59. Sod legendum est Duiligod by Corale
163쪽
ORACULA SIBYLLINA ἐκριζουσθε. - εκρυθμος Ma I. En D. 6, 38. ἐκτρανoco Astra sonetrocr. yv. 67 et hinc Suidus s. p. οἶνος. εκτρωσκω Sibyll. 2. v. 283. εκτυπως Mat. Empir. 7, 171. εκφευξις Melampod lepalpitati. p. 453. et 476. εκχυμα Sibyll. 3. V. 329. εξαλειπτικος Sext. Empir. 7, 373. ἐῖαναβαίνω Sibyll. 5. v. 407. 4απατητέον Platon. Criton. cap. 10. εζαποκρο co ignos. yoet. de S. Theodor. V. 54. pag. 22. ἐξαποσπoico Theod. prod. pag. i50. ἐξερυθροείδης Hippocr. prorrhet. L. l. p. 482. Lind. Sed propter Oxpmplarium dissensum lilc locus diligentio rom curam moretur, quam nlibi PraeStRbimus. - ἐξευμενίζω, quamvis ab ipso Selineidoro tostimonio Philonis 2. p. 86. P. munitum, dubii tamen notam Ap pictam liabet. Sod occurrit vox quoquo npud IoSeph. Ant. Iud. l2, 2, 33. p. 595. Π γν ικῶς Sext. Empir. alicubi: locum nunc non roperio. ἐξιδεῖν seu L Smyrn. 8, 446. ἐξιτητέον Xenoph. memorab. l, i, l4. ἐξοιστέον Euripid. Phoen. 724. ἐξουδενέω, ἐξουδενοω, ἐξουθενεω omnia haec tria Verba cum derivntis Schnoidoro dubia videntur. Sed cf. testament. Levi. T. pag. 564. l6. pag. 58 s. testam. Aser. T. pust. 695. Haller. Stilomon. 2, 5. p. 9l9. LXX. - Daniel. 4, 14. Chrysostom. homil. in h. l. post. l27. Schol. Soph. Huc. v. 360. Phanoris. s. v. αποσκορακισuος et S. P. φαυλινι, ex quibus sontibus hic, nunc disquirere non
dem tumen, placari eum poenitentia factorum es sui emen tione confestans, huec addidit
αλλ' ἐλεει μετάθεσθε βροτοι dῆ, μ δὲν προς οργην
Sic quoquo B, C, D, nisi quod Iλ βροτοι νυν habet. Sod inscriptura editionis A αλλεαπα11ν ' μεταλσθε otc. aliud quid laterovidori possit, si conseras interpi ationem Latinam, qua o in omnibus editis ot in scripto his verbis concopia est: -0mnra ergo homines transferte vos, neque ad iram ducite deum ma uni. 'Sod si consulas oracula Sibyllina, ubi hi versus, statim post praecedens fragmontum, occurrunt lib. d. v. 157. sq., loviter
quidem corruptam Lactantii scripturam confiteboro, sed nihil aliud tentabis reponoro, quam quod in Sibyllinis legitur: α μέλεοι, μεταθεσθε βροτοι ταδε, μηδὲ προς οργην παντοίην αγάγητε θεὸν μέγαν. Dissili eo by Goosl
164쪽
Εditio princeps Sibyllinorum ignorat quidem exitum primi otinitium secundi versus, sed, ut videtur, typographi culpa. Nam ubi in notis Boiutrius Laetantii loctionis mominit, pam plenio-rom esSe non indicat. opsopaeus versum postea e duobus seriptis eodie ibus Sibyllinorum et hoc Laetantii loco supplevit. Ibid.
Item paulo post r κ ολέσει, παυσει δε παλιν χολον, ε υτ αν απαντες
ευσεβέειν περὶ θυμῶ ἐνὶ φρεσὶν ἰσκ*Dὶτε . ἐπ' αν pro ευτ' ων A, B, C. In Sibyllinis occurrit hoc fragmentum lib. 4. V. 164. Sq. οὐδ' oλέσει παυσει δὲ χολον παλιν, ειπερ απαντες. ευσεβίην ἐρίτιμον ἐνὶ φρεσὶν ci σκησqτε, ubi pro ἐρίτιμον, quod codex Regius opsopaeo obtulerat, oditio princeps corrupte περιφιμον legit. Sed pro απερ rectius logi
apud Lactantium vidotur ευτ' αν propior sequentem conjunctivum. Intorpretatio Latina haec est: Neque perdet, irae autem Parcet, cum omnes pietatem eae animo pr-cipiatis.
. Denique alia Sibylla coelestium terrenorumque gemitorem dilisti oportere denunciat, ne ad perdendos homines indionatio ejus insumas rμήποτε θυμωθεις θεὸς ἄφθιτος ἐξαπολέων πῶν γένος ανθρωπιών, βιοτον καὶ φυλον ἀναιδές dει στέργειν γενετῆρα θεον σοφὸν αἰὲν ἐόντα M. Edita exemplaria nihil variant, nisi quod αἰὲν omittunt Asit C. Si vulgata lectio resnenda ost, βίοτον καὶ φυλον αναιδές appositionem continent, ad πῶν γένος ανθρώπων res serpndam. Noquo aliter recentiores Sibyllinorum oditiones hos Vorsus ex-hi boni, locumquo ad hunc sonsum sic interprotatus est Castalio: No deus aeternus succonsens deleat olim Omne genus, vitamque hominum stirpstmquo notandam. Vorum in editione principa longo aliter hi versus concopii et confusi sunt hunc in modum:
μήποτε θυμωθεὶς θεος ἄφλτος δε απολέσνς, δει στέργειν γενετῆρα θεον σοφον αἰὲν ἐοντα, μη γένος ανθρώπων βίοτον καὶ πα ντας ολωσp. Dissilirco by Gooste
165쪽
ORACULA SIBYLLINACum opsopasus do mutata lectionρ tacent, nihil definire possum, unde lectio Lactantii in textum Sibyllinorum venorit. Neque magis mihi patet, unde Botulrii nota, quam Gallaeus suae oditioni inseruit, excerpta sit. Ex editiono enim Sibyllinorum non venit; in Lactantii vero editione, quam Boi utrius curavit, ejusmodi nota locum habere non potuit. Interpretatio Latina, quae in oditis Lactantii Oxomplaribus exstat, confusionem hunc otiam nugot: Ne forte iratus incorruptibilis aeus omnestenus hominum Perdui, nisum tribuens improbam e mortiri enim genitorem deum amari. qui plenus eri et Supiens. Sed cum pro visum tribuens improbum codex Regiomontanus habeat risum tributum improbam, vido no su rit, vitam tribumque improbam, quod vulgatum lectionem Prorsus confirmat.
.,Apollo Milesius de Iudaeorum reli 0nc conSulluS, responso
hoc haec cod. Rog.) indidius, δε θεον βασιλῆα καὶ γενννητῆρα προ πάντων,ον Τοεωτω καὶ γαῖα καὶ ουρανὸς ηδὲ λιλασσα, ταρτάρεοί τε μυχοὶ καὶ δαίμονες ἐκφρίττουσιν. Sic hos versus citat j ii in Betuirius, qui eos noscio cur interi agmonta Sibyllinorum retulit. In votoribus oditionibus deest καὶ nlato γ λ; tum logitur εκτ, δε θαλασσα in C, ἀποφρίττουσιν in A, ὀφρίττουσιν in C. Vix in vorbis quisquam linerero hic
potest. Suspicor tam n suisso οἱδε θεον κ. τ. λ. relatum ad gontom Judaeorum. Interprotatio Latina linoc ost: rmem autem et genitorem ante Omnia: quem terra contremiscit, coelumque et ma :ri latebrae tartareae eι daemon abhorrescunt.
Prooem. v. 44. Ουρεα θ' υψ ἡ ε ντα ἀενναα χευματα πηγων. Ops Opactus, qui υλήεντα voluerat, orrorem ipso rotraxit; editum est otiamnum υλήεντα; cs. 3. V. 777.ουρεα υφή ε ντα καὶ ἄγρια κυματα ποντου. v. 46. έρπετα δε γαίης κινουμενα ψυχοτροφεῖ τε scribendum do Deo summo, omnium rerum creatore. Hinc
166쪽
1 υχοτ ρο φον γενετῆρα, θεον μεγαν, αἰεν ἐοντa. v. 48. lego ξoti λα, λιγ-τεροφ ω ν α τ' ἐρεσσον τ' αερα ταρσοῖς. v. 59. Sq. ανθρ-οι, τί ματην υ νουμενοι ἐκροιζουσθε; αἰσχυνθῆτε γαλας καὶ κνωδαλα θειοποιουντες. Auratus legit εκφυσιουσθε; sed scribo ἐ κριζουσθε, quod Latinus interpres expressit stibitus penitis. Praeterea scribendum est αισχυ νθητε, quod imperantis est. LIB. I. v. i50. υνδρες απιστο κοροι, μεγάλω sεβολημένοι οιστρω .
Vox απιστοκορος milii prorsus incognita est. Aurati atquo Opso paei Oxplicationes non placere possunt. Ille enim explicuit, corde increduli, quasi ab ἄπιστος et κέαρ, unde Latinorum cordeductum sit. Opsopaeus vero rectius verti posse nrbitratur
progeniem Sive germen incredulum, et in απιστος atquct κοοος,
quod Galeno, Hesychio et Suidao νέον βλαστημα, usucllum germen, significat, reSolvi. Haec sane ad vocem hanc explicandam nihil faciunt; neque quidquam praesidii ost in variis lectionibus, nisi quod in secundo loco, quem produximus, Gallaei codex praebet απιστο νυλοι, quomodo in omnibus Oxomplaribus lib. 8. v. 186. , ubi idem versus iterum exstat, legitur. Ego nihil definio. Hoc certum est, insidos vocabulum hoc significare.
V. 176. α ρπασ ιαῖο ι τυραννοι, ἀμάρτωλοί τε βίωοι. Auratus primum vocabulum in αρπαγιμοι τε et Turnebus in αρ-
παλεοί τε mutatum voluerunt; corruptum osse metrum Ostendit.
Sed eo dex Gallaoi praebet αστ ασ ίησ ι τυραννοι, quod, quam vis non satis mihi intollectum, confirmatur lib. 8. V. 135., ubi sine varietato versus ita scriptus reperitur. v. 217. sqq. συν ὁ ' εβαλεν νεφελας, κρυψεν δε παραυγεα δισκον, συν δ' ἄστροις μηνην καὶ Ουρανων στεφανωμα παντα περισκεπασας, μεγαλ' ἔκτυπε, in quorum Versuum secundo μηνην τε καὶ scribendum foret, si cum alio scriptore res nobis esset. Sic paulo ante, eodem
167쪽
ORACULA SIBYLLINA.οικω δουρατεω εἰς mi λυθον αυταρ ἔπειτα βῆσαν τ α λλα εκαστ' οσαπερ θεος ἐρυξαι. ubi praeterea εἰς λυθον pro ἐςεληλυθον, tum βλῆσαν ταλλα pro βγαν τ αλλα et ἐθελ ἐρυῖαι pro ῆθελε ρεὶ on Scripsimus. v. 222. Sqq. ουρανοθεν μεγάλων αναοιγομένων καταρακτέον καὶ μυχεων γαίης καὶ ωβυσσου ἀκαματοιουδατα μυριοεντα τανη, ubi ἀναοιγομένων iledi pro ανεοσμενων, quod editus hahot codsex, ot ανοιγομένων, quod in codice rogio exstat. Tum vero μυχέων Scripsi pro αμhρω ειυχῶν, ut jam tertiam Rue toritat ni
Vocis μυχη habeamus, quam vix mihi eripi patiar cs. Suppl.
Loxic. Selineider. S. V.). v. 2ST. sqq. Ric restituendos eSSO eredo:ὼ γενεῆς εκτλὶς πρωτον γένος, ω μέγα χ ρμα, ης ελαχον ει ετ έπε ιθ', o ποτ' εκφυγον αἰπυν ολεθρον, πολλα κλυδωνισθεῖσα, ποσει συν καὶ δαε ρεσσιν.
v. 324. sqq. In nonigmate numerRli, quo nomen Di σως eurimitur, aliquid corrigendum se offert: Λη τοτε καὶ μεγαλοιο θεου παῖς ἀνθρωποι σινηξει σαρκοφορος, θνγὶ τοῖς Oμοιουμενος ἐν γῆ. τέσσαρα φων3ὶεντα φερει' τα ὁ υ' αφωνα ον αυτω dis σῶ ν ἀγγέλω αριθμὸν ὁ ολον ἐξονομηνω. Quno codicos varioni, quao alii conati suerint, longum est pnarrare; ogo Aurati quidem lectionem hactenus probo, ut quae horum verborum esse debent sententia, perspexisse mihi vid ontur; verum corroelio rius non Graeca est; lego: τέσσαρα φωνηεντα φέρει ' δυ' ἄφωνα δ' ἐν αυτωδισσον ν ἀγγ ελλοντ', i. . nom n Josuκ lini, et quatuor vocales ι, η, o, υ ot duaΗ consonantes litoras, sed haec est eadem, qua se bi A recurrit, το σίγμα. Duno illao consonant os bis idem significant. V. 35 l. sqq. καὶ τοτε δὴ νοσερους ἰήσεται, ηδ' ἐπιμώμους
παντας, oσοι τούτω πίστιν ἐνὶ ποιησονται.
βλέφουσιν δέ τε τυφλοὶ, αταρ βαδιουσί τε χωλοὶ, . κωφοί τ' εἰςαχουσι, λαλησουσ' ου λαλέοντες. ἐπιμωμοι, R νοσεροις divorsi, ii osso vi dontur, qui externo cor Poris quodam vitio laborant. Rospoxit Sibylla sine dubio ad Dissili eo by Corale
168쪽
Matth. Evang. 35, 30. 3l. Ceterum δέ τε τυφλοί seripsi Ox eod. Reg. ubi δέ γε τυφλοί; vulgo logitur omissa modia voce
v. 13. sq. καὶ καρποὶ λείηγουσιν, ἐλευθεροπρ αξία δ' ἔσται πλείστοις ἐν μεροπεσσι, καὶ ἱερο συ al α ναῶν. Notanda sunt vocabula ἐλευθεροπραξ;ία et ἱεροσυλία ultima eor-ropta contra regulam; cf. Spi igner de Vers. Graece. hor. p. 30. V. Tl. sqq. σπέρματα μη κλέπτειν' ἐπαραοιμος, οστις εληται, εἰς γενεας γενεων ' σκοροτισμὸν βιοτοιο. μήτ' ἀρσενοκοιτειν, μὴ συκοφαντεῖν μήτε φονευειν.
μισθον μοχθ=iσαντι δω ' μη θλῖβε πένητα. Sic hi quatuor versus leguntur inter eos, quo ου R Xysto Betu trio ignoratos, opsopaeus e Regio codico primus edidit, sod in calcem pag. 404. rejectos, quia secundus liber, cui eodex illo
eos inseruit, eum Eum e Regia bibliotheca impetrasset, excusus jam eos non amplius admittebat. Galla us Vero pos in eum locum rostituit, ubi codicem Regium eos Ser arct Opsopapus indisavorat. Sed quo fato Versus hi omnes, ηunt Vero numero 93, in carmina Sibyllina irrepserint, quibuscum nullo argumenti vinculo nexi sunt, haud facile dixeris. Sunt enim omnes sententiae Ox earum numero, quas γνωμας GrReci vocant, atque plurimas eum iis convenire ad Verbum, quae Phocylidis nomen
prao as serunt, jam alii animadverterunt. Sed in Sibyllinis
multos reperies versus, quos Phocytidea non agnoscunt, unde non injuria colligi posso videtur, suisse quondam colloctionsmparvam sententiarum, Phocylidis inseriptam, quae postea vario temporo a variis auctoribus locupletata et immutata sit, ita ut,
quid primo auctori adscribonduti sit, non facile discornas. Longo plurima, quae in Sibyllinis addita reperiuntur, seriori
domum tempore collectioni inserta sesso patot vol ex eo, quod saepius metrum violatum eηt, ut in secundo Et tertio eorum Versuum, quos SuprR DXScripsimus, quorum primus et quartus in collectione vulgata ποιήματος νουθετικου v. 16. et 17. officiunt. Utrum vero asteriscus, quem opsopaeus ante σκορπισερον Posuit, auctoritatem codicis prae se serat, an ab eo adjacturam versus indieaudam additus fuerit, nescimus.
169쪽
Quod prima in γαλαδοτουσιν producitur, id vel Sibyllao condonandum dixeris, saepius minus do logitima syllabarum quanti into sollicit no , ut sintim vorsu sequenti, ubi ultimam in ἡμε- ρειν corripit; vel iis dolandi poterit, quae Spit gnor pag. 43. attulit. Ad rationem compositionis quod attinet, usitatius qui-dom sorpt, γαλακτοδοτίω, μive poetarum usum si soqni velis, γλαγοδοτέαν, etiam γλακτodorlco. Sed ot linec compositionis ratio proba Pst, Velut plurima, sequae n neutris μέλι, ὁορυ. mirυ, γορο, ιιέθυ, πυρ, φως componuntiar, nihil ut intorsit, ad ac sativum an nd primam position om ros orantur. Loboch de pro- duet. sylli b. continoi tat. II. p. 5. Accedunt ni jectiva γαλουχος et γαλοὐργος, et quae hinc derivantur, qvno cur o Oxtrinsecus adMeivorint, ibidem Oxplicatum leges. Nam cavo credas, hase a gonitivo prosocia Psse. v. 209. sqq. ου ζωα /ηκτα θαλασσαν Oλως ἐτι νηχωοπαι. - ναυς ἔμφορτος λὶ κυμασι ποντοπορησειου βοες ἰθυντῆρες ἀροτρευσουσιν αρουραν. ουκ ηχος δενδρων ανεμων υ ro' αλλ' ἄμα πάκτα. εἰς Τν χωνευσει και εἰς καθαρον διαλες M.Aιαληῖει milii logondum vi lotur; formo enim est de mundi combustioris; noto S vero quoquo χωνεύσει intransitive, ut Vocant, adhibitum. V. 280. sqq. καὶ πάλιν οἱ την Gero κα ασελγείη μιαναντες ηδ' ὐποσοι ζωνην την παρθενικην απέλυσαν, λαθρη μισγομενοι, οσσαι δ' ἐνὶ γαστέρι φορτους ἐκτρωσκουσιν, Oσοι τοκετους α σιν οῦθέσμιος.
170쪽
o τοσοι - φορτοις. Hiatum in primo Versu idem poeta admisit,
qui μαναντες duobus primis syllabis brevibus dicoro potuit. Sod hoc a in us seculi consuetudino non abhorret. Anthol. Planud. 3, 5, 2. T. I. p. 59. Jacobs. κουριδίης αλοχου λεκτρα θέλων μαναι. et Sibyll. 3. v. 127:και ρ εκριναν βασιλῆα Κρονον παντων βασιλευειν.
v. 300. μ)περες ηδέ τε τεκν' -ομα α νηπιο εντα. Ultimum vocabulum duo codices pro δακρυοεντα praebent. νσμ εις i. q. νήπιος cs. μυριοεις - μύριος. Tales torminatione Avariis Vocabulorum gonoribus additae seriori aptato sappissimo sunt obviae. v. 348. ιε, μαννοδοτα, βασιλευ μεγαλης βασιλείας. Probabilitor hie locus sic constitutus ost ab Opsopaeo. Lege batur in odit. prine. μα-νωτα. LIB. m. v. Ti. sq. αλλ' omων ρογαλοιο θεου πελασωσιν απειλαὶ, καὶ δυναμις φλογ εο υσ α δι Οιδματος εἰς γαιαν ἡξει. Fortasso scribendum φλογοεσσα; ῆξει bono so habet; nam a καὶ apodosis jam incipit, ut sequentia docent, minus ro te connexa ab interpret . v. 138. sqq. καὶ επειτα Ῥενὶ τεκεν αρσενα παῖδα,
τυν ταχέως διεπεμψε, λαθρηῖδίην δε τρέφεσθαι ἐς Φρυγιην, τρεῖς ανδρας ἐνοίκους Κρῆτας ελουσα. Lego: λαθρη ἰδίη τε τρεφεσθαι.
v. 227. Ουδε τα χαλδαίων τα re ρομαντ ία αστρολογουσιν. τα προμαντια Versu cogente est pro προμιαντεια. EtEnim το προ- μαντεῖον ni τὶ προμαντtici sie juncta sunt, ut νεκυομαντεχν et νεκυομαντεία, nisi quod νεκυομαντι it ad locum tantum roserri videtur. Votpra toxica νεκυομαντεῖον otiam do ipso oraculo dici contendunt Et asserunt οπιεμαντεῖον. Ulterius inquirendum.
Μακηδονίη pro Mακεδονίνὶ ex odit. pr. scripSimus, quae Praeterea solo, ut videtur, vitio typographico exhil, t ανασταχνώaGεται. Ευρα πνὶς Voro vol omnibus libris invitis in Ευρωπν mutan