장음표시 사용
281쪽
Histor. E es. Sec.XVI.Pars V. scrupuli ejus totidem essent argumenta, cur formati , sub nomine traditio. nuim Apostolicarum , non admitterent, quae & essent incerta, & verbo Dei sicripto contradicerent: unde & post longas con elusit ambages , non minus periculosum esse matertiam hanc pertractare , quam inter Scyllam & Charibdin navigare: quam loquendi rationem Conclavi Purpia ratorum indignam , in colloquio potius Germaniae, ubi multa cum veritatis etiam praejudicio, Concederentur,relinquendam
censuit. d. I.. a. pag. ΙIn distinctione librorum Canonicorum poe phorum , quatuor diversis erant sententiae. Prima tamen & primaria Reformatorum partes felicissimb tututa , duas
librorum Bibljcorum agnovit Classes : In una eos solos collocari voluit , qui , sine Controversia , pro Canonicis semper es sent habiti di In altera verb eos , qui aliquando reiecti, aut de quibus esset dubitatum : Et quanquam a nullo superiore, a Concilio , aut Pontifice , id fuisset factum, eam tamen omnium fuisse mentem
Augustinum enim ea uti distinctione: Item D. Gregorium, qui, posterior Gelasio, super Job ajt, libras Macchabaeorum ad aedifi
282쪽
CAP. 1 .c e caui Reibrmat. adjuv.seu sociis. Alo sim Cataneus, frater Dominicarius ast , firmabat , istam distinctionem a D. Hieronymo factam, pro regula & norma Ecclesiae receptam ad Canonem scriptura- 'rum conitituendum : ad id citans Cardinalem C etanum , qui ipse libros ad eum modum diίunxerat; sequutus D.Hieronymum , tanquam certi stimam normam ab Ecclesia nobis relictam ; etiam cum ad Clementem VII. Papam scripsit , missa ad eum sua in libros Historicos Veteris Testamenti, cXpositione. Id. pag. I 67. Cum pro textus pugnaretur , major
quidem Theologorum pars Vulgatam praetulit, quod indignum existimarint fore , si in vicem Doctorum Theologiae &Purpuratorum patrum, literatores ejusmodi assumerentur. Novos hosce Grammaticos omnia facit. turbaturos. Meliores tamen pro fontibus certarunt, iu-samque adeo Reformatorum desene hant. Aloisivi Cataneus audiendum, prae taeteris , commendaxit Theologum illius& imperiorum aliquot seculorum celebem rimum , Cardinalem Casetanum , qui convincendis erroribus nullum aliud super- csse vidisset . quam contextus sacri in ea Lingua, qua primum fuit conscriptus, intelligentiam ad literam. Dicere etiam so-,
283쪽
Histor Eccles Sec.XVI. Pars V.
itum , intelligere textum Latinum , non esse intelligere verbum Dei, quod errare non potest ; ed vocem interpretis erroribus obnoxiam. Addidit Caianaus, nullam translationem po
e probari , nisi repudiato Canone , ut v erum , d. IX. qui censet, V. T. fidem dedebraeis voluminibus examinandam; Novi vero normam Graeci sermonis deside rare. Cumque postea Vulgata, quod lon-ra consuetudine publica occupasset iam ubsellia, translationi nimis nonnulli blati direntur , prolixb Isidorus Clarius Brixianus , Abbas Benedictinus , in hoc studio
apprime vertatus, disputavit; nullam verasionem textui Originali aquiparandam.
De 'seu Scriptura non deerant, crudae& ablurdae voces eorum, qui ab homini
bus ; & alii quidem a Patribus, alij etiam a Scholasticis; simpliciter dependendum
clamitarunt. Cerib, RRicardus de Mans Franciscanus non erubuit dicere , siHidgmata , opera Scholasticorum in praesens ita se enucleata, ut in posterum ex Scriptumaea addiscere nihil esset opuS Id. pag. I Melioris tamen notae Theologi , praeeunte Cardinale Caietano, cum ijS , quos persoquebantur, faciebant , statuentes, noVUmuliquem sensium Scripturae, quando Cum textu concordat, & neque cum aliis Scripturae
284쪽
CAP. I . De caus. Res adjuv. seu ciis. ptum locis , neque cum fidei doctrina pugnat, rejiciendum non esse, utcunque torrens Doctorum ad alium sensium consiliat : Deum enim Scripturae sensum solis piiscis Doctoribus non alligasse : alioqui nihil aliud aut hujus aevi, aut posterioris scriptoribus relictum j quam ut ab aliis scripta exscribant in suos libros. Communi jam assensu pro haeretico a . Patribus Tridentinis judicabatur, qui cum Rusormatis diceret , in s aprietatis aliquid
remanere condemnatione dignum. Et tamen non erubuit Antonius Marinarin, Carme-
l ea,monere PatreS, ne praecipitarent, aut sententiam hanc haereseos damnarent,
quod Augustinus vel ab ea noti abhorrere vel quaestionem problematicam, quae ad fidem non pertineret i, statuere V dercthir Modeste quidem & caute ; sed non ita scicurb, quin plerique Patres suspicarent Vr, eum a Protestantium doctrina non esse alienum: Pr terea maximh , quod una& altera concione auditores suos .id fidus
ciam omnem in Deo collicandum hortaretur, damnata operum confidentia, ct heroscin vete- . rum astiones ab hominibus tantopere decantatas , splendida, sed vera peccata a ymaverat, ac de disserentia legis oe Evangeli' ve= ba a. cιens , non tam duo tempora distinxe attiquam
285쪽
quam Evangestum semper extitisse , & te
gempcrpetuo iuturam praedicaverat, imbue certitudine gratiae at .uid prodiderat. Sed quam erat, temerarium dicam an ridiculum, Resormatorum de peccato Griginis damnare doctrinam ; neque tamen aliam incliorem eXplanare, aut statuere iNeque enim di nitetur auth. Hist. Concit pag. I97. post Theologorum censiaram, cum a Patribus de constituenda forma De.
creti ageretur , illos quod ex Episcopis perpauci solida Theologiae cognitione praediti essent, sed vel consulti juris, vel ad modum aulae disciplinis leviter tincti,d Scholasticorum tricis & spinosa rerum
tra clandarum ratione vix se se expedivis. se, atque propter opinionum connictum, quid de essentia peccati originalis stat uen clum esset,non satis vel attendisse, vel perspexisse. Aliquid lucis attulerat Catarinio, in sola imputatione peccati Adami illud ostendens: unde , cum Scholasticis non satisfaceret, maluissent in assertione. suae sententiae ἰπέ bis, modb in contra sentientes fulmen anathematismi ferociter v brassent ; nisi pauci quidam , Marcio VLguerim Senogaliensis Episcopus RHieronymus Au gustinorum G uneralis, & F. Andreas Vega, Theologus Franciscanus , interCessistent,
286쪽
ssserit indignum rati, opinionem aliquam prius damnari ut haereticam , quam Catholica esset stabilita. Tandem verb P, tres de peccato originali aliquid censentes definiendum, refectis spinosis Scholasticorum quaestionibus; quas ipsi vix fatis eruditi intelligerent; fieri illud voluerunt.
Alia tamen mox oborta dissicultas in subiecti latitudine. Dominicani omnes homines peccato originali subjiciebant, Franciscani eXceperunt B. Mariam. Sed quia Pontifex Schisma facile praevidit , hanci controversiam ne tangi quidem voluit. Sed intricatior adhuC ct dissicilior occv- pavit Patres materia , Cum Resormatorum sententia de fide & instimation. esset
expendenda. Argumentum enam de peccato originali studiose antea . a Scholasti- cis, erat agitatum ; at Reformatorum de
fide ustificante Opinionem , quod ea siι f ducia , ct certa per asio promissionu divinae ;nemo a Scholastici, vel imagsnando conceperat , ac proinde nec confutarat, nec excusserat. Unde Theologis desidandum primo diu erat in exuendo genuino ejus sensu. Cumque ad examen illarum se accingerent Controversiarum, ex primarijs erant Theologis, qui insicij, inviti saltem, causam Reformatorum juvabant. Fidei
287쪽
Hisit.Eccl.Sec. XVI.Pal SV. enim vocabulum accipi & illi volebant, modo pro obligatione ad prunianda promis sa , quo sensu illud Paulinum acceperunt:
Incredulitatem Iudaeorum fidem Dei non ema cusser Modo pro dono miraculorum edendorum , ut cum dicitur: Si tantam frim habuero ita ut montes iransferam. Modo pro consscientia , ut cum opus , quod sine fide fit Paulus peccatum dicit. N nunquam pro fducia ct con sidentia in Deum , de promi stionibus ipsius adimplendis : quo respectu Jacobus jubet pollulare in fide absque haesitatione. Denique pro persuasi ne, O srma assensione , lichi non evidente, rebus a Deo revelatis. Alij alias addebant significationes: Alij novem, alij qui
decim. Id cum Dominicus Soto animam vertisset, Reformatis hac ratione ad victoriam viam sterni; facile vidit. Contracto ergo tam vasto Scholisque reso malis commodo vocabuli fidei usu, duas tantum fidei acceptiones dari voluit, alteram veritatem & realitatem a severaniis sive promittentis , assensum ausitatantis alteram; priorem esse inDEo,alteram solam esse nostram : Pro fiducia vero & confi-ldentiaaccipere fidem non modb impropriu
esse; sed & abusivum. Sed ne hic quidem
dubios composuit animos. Catarinus e- nim
288쪽
quidem, iustificationem a fiducia non prinlicisici; Ju tum tamen posse , initi debere pro Cerro statuere, sie esse ingratia. An is u Mega vero , non esse temeritatem, multoque minus fidem certam , sed sinet peccato haberi posIe persuasionem conie-lata ratem. Hac ergo demum occasione de natura fidei , in Scholis antea planet neglecta , dubi3s sententijs & votis ita tentia fuit explosia , etsi Manuaris plus
viderit, & phrasin, quae dicitfiam qui
'iam Iustimare, non tamen solitariam operibus charitatis emcacem , quam ex Gemmanicis colloquisis didicit , defenderit. artam , hominem absque singulari Dei,pe nullam actionem posse peragere,qud ere bona dici possit, ne moraliter quidem: ed peccatum solummodo. Ideo omnial pera infidelium, qui a Deo non excitan- ur ad credendum, & omnes actiones idelium ; led peccatorum , antequam al
289쪽
Deo excitentur ad conversionem, utcunq; honestae, imb heroicae videantur, esse peccata. Itaque hoc nomine re sormatos minime damnandos. Quam sentcntiamScriptu rae & antiquitatis argumentis ita asseruit aperte , ut Soto eum haereseos insimularit. Etsi verb&u astruxerit, hominem naturae
viribus omnialegis mandata adimplere possse, quoad operis substantiam; quae etiam praeparatoria esse queant ad justificatio nem : Francisiani insuper addiderint , is siuo genere de congruo Sotus Vocabat apud Deum meritoria esse ; Dominicam, tamen qui fatebantur Thomam juvenem , opinionem illam tenuisse , sed ma turiori aetate retractasse, ) reclamarunt ;qubd in Arausicano Concilio sancitum es set, nullum genus meriti gratiam praece dere , Deoque bonarum actionum in tium tribuendum. Atque hac tempestate Lutheranos, propter meritum illud congrui, in Ecclesiam Romanam adet, debacchara, ut abolendum id necessario videatur , ma ximb , qubis priscis Ecclesiae temporibus, inter tot cum Pelagianis controversias, ejus nomen fuerit inauditum : Scriptus conversionem nostram Deo adscribente, a cujus formula loquendi latum unguem nos disicedere non conveniat ue M. P. a I 8 Neque
290쪽
C AP. I. de caus .Resormat.adjuv.seu sociis. INeque negare poterant , vel vocem iust, scandi, in Vulgata etiam editione, declarandi, pronunciandi sensu accipi; p. 219 vel imputatam Christi iustitiam ; pro qua Alberim Pthius militavit ; nostram esse, Ib. Imputandi tamen verbum adeo displicuit, ut sublatum illud cuperent , veluti
a Patribus nunquam usiurpatum: Et sit communicationis, participationis , d fusionis, der, vationis , applicationis , computationis ct coniunctionis vocabula ijsdem fuerint familiaria. Et quanquam tum ex Bernhardi ui- stola Io9. tum prolixa Vega assertione COnstaret, imputandi Vocem, nec noVam , nec
ineptam esse , qudd verissime diceretur, justitiam Christi imputatam generi humano in meritum & satisfactionem , perpetuoque etiam imputari omnibus justificatis ; rejecta tamen vox fuit, veluti suspecta. Ita convenerat inter illos in examine ipso doctrinae; in anathematibus conficiendis
eaedem illic recruduere controversiae, quae prius, te certitudine gratia, de operibus morin libiti infidelium ct peccarorum , de merito contrui , de imputatione iustitia de distinctione gratia ac charitatis ς major1que quam antςa animorum Contentione actum ab ijs, quorum intererat sectae suae opiniones tueri,