장음표시 사용
411쪽
Regis & formulas quae sunt apud Marcullam , id est, Principis arbitrio, cum facerdotum& procerum consilio. Qua de synodo , post missam relationem a Bonifacio, Francis gratulatur Zacharias epistola ad eos data , quae habetur libro quinto Capitularium capite primo. At vero in epistola data ad Bonifacium ait actam synodum mediantibus Cartim anno se Pippino excellentio u liis nostris juxta nostrarum syllabarum commonitio-Π- , peragente nostras vices tua sanctitate.
IV. Non omisit quoque Pippinus ad eundem Pontificem referre quae a se de consilio Episcoporum constituta erant in Concilio Suessionensi anno octa Liv. ubi profitetur canone secundo se constituisse Episcopos per consilium sacerdotum se Otimatum , O super eos Archiepiscopum Abel. At vero laeta bundus haec illi & Episcopis Zacharias resi' cripsit : Gaudio magno gaudemus in Domino
addiscentes per relationem seblimisimi atque a Deo servati praedilectis, nostri Pippini vestram
omnium bonam conversationem , ct quod ut in . bonis es Deo placitis dispositionibus unanimes Ocoopcratores estis. Quamvis ejectus postea fuci
rit Abel ab episcopatu Remensi per summam injuriam, teste Hadriano in superiore privilegio. V. Quare quod Lupus Abbas Ferrariensis epist. L xx xi. scripsit de facultate concessa Pippino a Zacharia , ut delectos a se laudabilis instituti viros Ecclesiis vacantibusti Episcopos praeficeret, referri debet ad rati- habitionem Zachariae, de qua jam locuti sumus , potius quam ad mandatum aliquod
antecedens , cujus nulla memoria extat inter
epistolas illius Pontificis ad Gallos dc ad Bonifacium datas. Haec sunt Lupi verba: Nam . Pinmus, a quo per maximum Carolum es religiosissimum Ludovicum Imperatores duxit Rex ser originem , exposita necessitate huyus regni Zachariae Romano Papae , in synodo cui martyr Bonifacius inrefuit, ejus agepit consensum , ut acerbitati temporii , in Bria sibi probatissimo rum , decerim: i Episcopis, mederetur. His verbis respexit synodum Liplinei,sem, cui. aE Nota, silvi Vice Papx Bonifacius interfuit: in qua Cis lomannus suo dc Pippini fratris nomine.
,ν udiee --φ' qui Dux erat quoque ac Princeps Franco
diati N- constituit Episcopos. Haec quippe synodus, teste Lacharia , Pippini & Cario manni studio acta est. Praeterea quod geri incepit in Liptinensi Concilio de consti tuendis Episcopis, perfecit Pippinus in Sues sonensi. inoa acceptum quoque suit Sum ino Pontifici, qui laudabili Principum opera Episcopos praefici Ecclesiis in commodum
fidei tum, non autem laicos illorum reditibus frui in religionis ipsius perniciem, ut antea, perspiciebat. Sane Bonifacius agnoscebat Principum in hoc eleistionum negotio auctoritatem. Quippe satagens de successore sibi in Ecclesia Moguntina deligendo, cujus rei sibi gratiam fieri a Zacharia petebat, addit
hoc fieri tamen non posses Princeps contrarius fueris in epistola, ad .Zachariam data anno septingentesimo quadragesimo primo. VI. Quam deinde formam secutus suerit Pippinus in regnum evectus, inquirere su
perfluum videtur.nec enim a semel assumpta auctoritate recessit. Quod insinuat in Conis cilio Vernensi anno DccLv. canone secundo,
ubi ait se constituisse Episcopos qui vicem
I. Transmi m ab avis ad se potestatem exemmis Aarolus Magnus. Hadrianus primus trobare. videtur interventionem Principis in constituendis E iscopis. I I. Caratas Magnus non renuntiavit huic juris tametsi antiquos canones observari iusserit. Nihil interim turbarum excitarum est ob eliationes Episcoporum. III. Sussicari posset aliquis eum neglexisse jura elemonum, auctoritare Inoaι Romana fultum. Hane δεηοdum falsam esse seriesiit Batramus. Primus omnium Sigebertus mentionem illius fecit. I V. Referuntur duo praecipua argumenta quibus uritur Baramus ad convιncendam salsitatem huius Concitis.
V. Tertium argumenium a Baronio Milatum ,
parvi momenta est y eique nullo negotio responderι
V I. Refellitua quartum illiuI argumentum. VII. Fallitur Raramus, ciem existimat vocem Investiturae nondumfuisse repertam aevo Caroli magni. VIII. Sextum argumentum robustum est . Petitur autem ex Romani Pontificιs electιone.
I X. Falsitas ejusdem synodi tribus aliis argumentis probatur, qua sunt magni momenti. X. Attamen licet de falsitate hujus f nodi corsret, impostor dici non potest Sigebertus. Laudare enum hujus rei auctorem potest Leonem octavum ferisv sotica invasorem. Sed hane auEtoritatem falsi quoque
arguere nititur Baramus, ινrato conatu.
XI. Sigeberius epocham sive temporis consigna tionem adiudιι de suo , ιtemque numerum Emsiop
restatem exercuit Carolus magnus. Invasas enim a laicis possessiones episcopatus Remensis, sede illa per aliquot annoS vacante, restitui curavit Tilpino, quem illi EG
clesiae praefecerat, & ab Hadriano Pallium illi concedi postulaverat, ut patet ex Privilegio superius laudato, in quo Papa probare
quoque videtur Principis interventionem in
constituendis Episcopis. Qu,ppe idem Ha -
412쪽
drianus dat in mandatis duobus Episcopis queritur atrocibus verbis Baronius. lmpo
ut discutiant Lulli Moguntini , quae facta sturana autem ex eo probat, quis i ii jus sy-jam fuerat de consensu Pippini Regis, ordi nodi altum silentium sit apud Eginhardum nationem, adjunctu sibi Mis gloriosi ac dis, & ceteros coaevos annalium scriptores. talis flj nostri Caroli Francorum Regis. Deinde quod secundum istud post Papiam
nuntiavit, quandiu superstes fuit, liberam Sigebertus contra apertum testimonium electionem Clericis & civibus relinquendo Eginhardi, qui quater tantum Romam adluxta canones hac de re editos , quorum nul. venisse Carolum restatur. Primus ejus ad am facit mentionem in solenni illo Capitu- ventus fuit hoc anno septingentesimo sep-lari Aquis granensi, quod conditum fuit an- tuagesimo quarto , secundus anno septinno septingentesimo octuagesimo nono, & gentesimo octuagesimo, tectius anno sep- relatum est postea in librum primum Capi- tingentesimo octuagesimo sexto , quartustularium. Illa quidem constitutione renovat anno octingentesimo. Concidit ergo quin- omnes canones qui disciplinam episcopalis tus ille excogitatus a Sigeberto. Duo isthaec status respiciunt, adductis canonum verbis argumenta vim non exiguam habent , qua Nicaeni, Antiocheni , Sardicensis, & Chal- pland carent tertium & quartum. cedonensis Conciliorum. Sed canones qui V. Tertib contendit impossibile fuisse ut de ordinationibus Episcoporum decernunt Concilium celebraretur , ob temporis an-omhino omittit. In Conciliis autem quae gustias quae intercedebant inter deditio- per Gallias ad restaurandam disciplinam nem Ticini & properatum reditum in Galis acta sunt anno DCCCXIII. eX ejus admo. lias ad reprimendos Saxones , intra quod nitione, ne vestigium quidem ullum extat intervallum non poterant evocari Romam querelae pro restituendis aut conservandis C O II. Episcopi e locis longE dissitis. Sed electionibus. quod tamen nesotium insin- responderi potest numerum illum confla-gulis fere anterioribus synodis summa cura tum fuisse ex Episcopis dc Abbatibus qui discutiebatur. frequentes fuerunt Romae una cum Carolo
auctoritate sinodi Romanae, cujus meminit donatio luculenta provinciarum quam Ro- Gratianus, fultum, electionum jura negle. manat Ecclesiae contulit Carolus, teste Anaxisse. Sed clim synodi illius veritas ab illu- nasci in vita Hadriani. Si vera esset investrissimo Cardinale Baronio vocetur in du- stiturarum concessio, tunc fieri potuisset adbium, necesse est ut nostram hac de re sen- rependendum ingens illud a Carolo collatentiam proferamus. Certum quidem est tum sedi apostolicae beneficium. Si novam
primum qui ejusce synodi meminerit fuisse synodum ponamus cum Sigeberro , pote- Sigebertum Gemblacensem in Chronico ad rant facilis convenire iidem illi Episcopi qui
annum D C C L x x et tr. ex quo transcripsit primum adventum Caroli honestaverant. Gratianus dist. Lxio. Docet itaque au. Nec enim statim ab urbe capta Italiam de-
ctor ille Carolum ex obsidione Papiae Ro- seruit Carolus; qui novum regnum legibus mam contendisse, dc Paschae festo ibidem de praesidiis firmavit , missis interea copiis
peracto, redivisse in castra, Papiamque ce- adversus Saxones. pisse , statim vero secundum iter Romam VI. Quartum argumentum ceteris Prae- instituisse, ubi Hadrianus primus Papa cum stare videtur , scilicet confirmatum fuisse synodo universali CLOI. Episcoporum dc jus electionum a Carolo. nec meminisse ul- .u -m Abbatum Carolo desit Ius eligendi Pontificem lius privilegij ab Hadriano in concrarium in- αij ad concilias ordinandia Itolicam sedem, dignitarem quo dulti cui derogaretur. Sed corruit omnino. que Parriciatus. Insuper Archiepiscopos o Epis Etenim electionum episcopalium libertas, copos r svulas provincias ab eo invesituram quae constituitur libro primo Capitularium, aeripere definivit. Et ut nisi a Rege laudetur se quem citat, non pertinet ad Caiolum , sed investiatur Episcopus, a nemine consecretur. -- ad Ludovicum ejus filium, qui constitutio ne que huic decrero rebelles anathematizavit; se nis est auctor ut postea ostendemus. nis resipiscerent, bona eorum publicari. In Chro- VII. Addit quintum argumentum, ptanico Sigeberti legitur principatus . nullo sen- titum a nomine Disitus. Quam vocem il-su. Sed in variis MSS. & apud Gratianum E latempestate contendit fuisse incognitam. Sigeberto legitur. Patriciatus. Attamen, ut notat Lindenbrochius in Glosse
Sigeberto confictum ut Henrici Imperato- ribus Caroli magni usitata erat. Vt nurum sit, inris partes, cui favebat, hac auctoritate muta quit, virum multae or variae lectionis id ne reniret adversus Paschalem secundum, con- sum. Loquitur de Baronio. Sed ad epit co-
413쪽
patuum concessionem significandam nondum erat instituta, ut suo loco dicetur. VIII. Sextum argumentum robustum est: quod petitur ex Romani Pontificis electione, quae Caroli aetate & in exordio prin. cipatus Ludovici Pij libera fuit ab interven . tu Principis. Non moror ediistum Ludovici Pij, quoia adducit, quoniam illo non excluditur necessitas consensius regii post electionem. Solo testimonio Flori Magistri nitor, cujus verba describit ad annum DCCCxiii. In Romana ficta ia , inquit, usque in praesentem diem timimus absque interrogatione Principis,
sese dis sitionis adde dimina j judicio, o si.
datam sufragio, legitime rini res consecrari. Vide Baisty Notus ad hunc locam Hori,post Notas ad Asbardum pag. rsa. JIX Nos vero hujus synodi falsitatem ostendi posse putamus tribus aliis argumen tis. Primum est, quod isto decreto tribua tur Carolo patriciatus dignitas, quam tamen jure hereditario possidebat ex pactis initis inter Pippinum Regem & Stephanum Papam. Quare a Stephano quarto,&antea a Paulo primo Hadriani decetaribus , in literis ad eum datis dicitur Patricius Romanorum. Vnde Romam accedens isto anno D C C L xx r v. fuit susceptus ab Hadriano cum venerandis crucibus ct signis, Acut mos
est Exarchorum aut Pa riciorum Romanorum; ut
observavit Anastasius. Secundum petitur ex testimonio Flori Magistri in tractatu de electione Episcoporum , quem scripsi circa annum octingentesmum vigesimum , ubi consensum Regis consuetudine inductum docet. Incognita ergo fuit illi erudito viro haec constitutio Hadriani & universalis synodi. Adde Lupi Ferrariensis epistolam: ut de jure Regum in electionibus stabilien
O tractans, omne robur trahit a concessione Zachariae , ut ostensium fuit superilis. Recentior erat & firmior auctoritas Hadriani & synodi universalis: quam, si exti tisset unquam, LMeus non omisisset. Tertium argumentum suppeditant duae Hadria ni epistolae datae ad Carolum , ex quarum altera anno DCCLXXX iv. scripta docemur Episcoporum in regno Longobardico constituto tam ordinationes ab Hadriano
factas post cleri & plebis decretum ad se misse
sum. Ex altera anni D C CL XX X v II. adiadiscimus Caroli desiderium ut Episcopi Ravennatis electio non fieret absque Millo rum suorum interventu. Cui respondet Hadrianus , id nunquam factum , sed morem istum observatum etiam temporibus Pippi ni Regis , ut decreto cleri atque plebis ad sedem apostolicam pertato, proprium antistitem sibi consecrandum Ravennates pe
X. Attamen licEt de vitio seu potius falsitate hujus synodi constet, nolim Sigebertum imposturae reum facere. Etenim ille ha bet auctorem , quem laudet, Leonem octavum sedis apostolicae invasorem. Ejus constitutio , in Romana synodo edita in gratiam Ottonis primi, extat apud Gratianum& apud Theodoricum Ninemum : quam falsi quoque arguere nititur vir summus . sed nullo argumento. Quin potius vix de illius veritate dubitare licet, si rei tunc gestae ordo consideretur. Otto Imperator Romam accessit anno nongentesimo sexagesimo tertio : cujus adventu territus Ioannes XII.
Pana, clam ex urbe discessit. Quid post haec ei tum fuerit narratur apud Luit prandum
ib. v I. cap. v I. Cives vero, inquit, sanctum Imperatorem cum suis omnibus in urbem suscipium, si delitatemque promittunt. Me addentes o si rapiter Iurantes, nunquam se Papam elRDuros aut o rdinaturas praeter consensum atque eloctionem Domini Imperatoris Ottonis Caesaris Augusti siti, que ipsius Regis Ottonis. Coacta dein
synodo , Ioannes evocatus cum huic con
ventui sistere se noluisset, depositus est per summani audaciam , N Leo octavus ejus loco substitutus. Cum autem Otto se recepisset Spoletum, Ioannes in urbem rediit; Leo ne fuga sibi consulente quem deposuit Ioannes , & ipsemet paulo post infeliciter periit. Hus loco Romani elegerunt Benedictum
quintum. Sed Imperator comparato exercitu Romam repetiit. Statimque collecta synodo , Benedictus damnatur, periurii crimine inter cetera illi exprobrato,ut testis est idem continuator Luitprandi. Numquid in. ari potes, aiebat Leo Papa, praesenti Domiano Imperatori Iuramento promisisse nunquam te
cum ceteris Romanis Papan electurum aut ordina.
rarum absique illius sibίque sui Ottonis Regis conissensis ρ Quid aliud expectandum erat post ista quam ut Romanorum promissio, poma Benedicti jam sancita, ipsius quoque Leonis pontificatum gerentis auctoritate in synodo confirmaretur it ut factum docent constitutionis tunc editae verba concepta
apud Gratianum. Ceterum Leo dignitati suae consulere volens, ostendit nihil novum a se in Ecclesiam inferri, sed sequi se Hadriani exemplum , qui similem praerogativam Carolo contulit. Ad exemplum, inquit, beati Hadriani a Bolica sedis anti iis , qui Domino Carolo victoriosis no Regi Francoramo Longobardorum parriciatus dignitatem se ordinationem aposta a sedis es investituram Episcoporum concessit.
X I. Post Leonis octavi testimonium Si gebertus non poterat dubitare de facti veri tate. Epocham sive temporis consignatio-
414쪽
de Imperij Lib. VIII. Cap. XIII. hos
nem addidit de suo. Patriciatus collatio ade- ' M. IUm nus e τμμιμι in Novella uec. X. Auctoritate Gregor, magni vetitum est ne quid
ordinatoribus aut clericis xmni frantibus daretur pro ordinatione , neque Notariis ob traditionem charta-
AM13. O a XI. Florentini Iurisconsulti publice olim docuerunt
dum captum. Porro juxta Leoni ἔ Verba Prabendas vendi posse absque simonia. Sed Summο- concessae fuerant electiones Carolo Regi rum Pontificum decretis jugulata est sententia illa. Francorum & Longobardorum. Quare - a II. e Evo Caroli magni , Presbyterι sine titulogit illum ut, quantum fieri posset, rem pro 'moveret ad exordia regni Carolini. Potuisset ponere lynodum in primo adventu Caroli. Sed Ticinum tunc obsessum erat, non- peetandum fuit tempus adepti regni Italiae
post deditionem Ticini & Desideri j Regis.
Itaque ut omnia congruerent, commentus
est secundum Caroli adventum post Papiam captam. Habitam quoque synodum ab Haordinati, pretio comparabam Ecclesiaι. sua audacia renesia tum fuit in Concilio Turonensi. ADDI TM, J Emendatum caput A multis . ext de aetate ct qualit. oiam. Subdiaconos quoque ad episcopatum eligi pose pronuntiavit obonus Iecundus in
Concilio Teneventano. Notantur Correctores Roma-
driano scrio sit ex eodem Leonis rescripto, in , qM ης Beneventanam synodum interpretantur' i integrum extat apud Theodoricum Niliemum; licet mentio lynodi desit apud L. I I IGratiani compendium. Quod autem Sige- I. D O sT propagatam feliciter per di-bertus addit de numero Episcoporum dc Ab- versas provincias victricibos Carolibatum necessum est ut E penu ilia depromp- armis Christianam fidem, & constitutam inserit, volens synodo auctoritatem quandam plerisque capitibus ecclesiasticam discipli- ex illo numero centum quinquaginta trium nam, Ludovicus Imp. ejus filius in exordio Episcoporum & Abbatum addere. Sed de regni obscuratam vel potitis extinctam ele- Leonis constitutione ejusque sententia di- ctionum formam, petentibus Episcopis, incendum erit suo loco, cum ex verbis ejus integrum restituit Quod ille praestitit anno investiturarum episcopalium usus mans DCCCXvi. edicto suo quod Aquis rani edidit post habitam eo loco celeberrimam Episcoporum synodum , nuncupavitque Capitulare, usitato illa aetate vocabulo , eo quod decisiones illo comprehensae per capita sive cap itula digestae essent. Confuderat Ansegisus Abbas, qui quatuor libros Ca-ζtularium collegit, hoc Ludovici Capituare cum alio quod Aqui rani editum fuerat a Carolo anno septingentesimo octua gesimo nono. Sed ista discrevit subtiliter vir eruditissimus Iacobus Sirmondus tomo secundo Conciliorum Galliae. Quae distinctio magnam lucem adfert iis quae de electioni a
I. Ludovisus Pius Imperator in integrum restituit electιonum formam. Notatus Ansegifus Abbas, qni
leges Capitularium confudit. II. Oppressa enim antea erat electionum liberto.
E proprio clero eligi debere Episcopos e stituit , ct absque pecunia datione. Olim tege generati Episcopi
eligebantur ἡ clericis diaereseos. C r ita placitum. I II. Leo primus praecipit ut ex Presbytero ejusdem , , , .r
EMesia, vel ex Diaconii, Discopus eligatur. Sub- bus a Carolo neglectis superius dis putata diaconos quoque eligi permisit Vrbanus secundus,item- mi & postea dicentur. que Innocentsus tertius. Presbyteros quoqης 'sti μηa- Ludovicus itaque capite tertio Capitula. m ρaraeciarum eligi posse docet Ludo Vi e Mi rie quod est caput octuagesimum quintum IV. Tum diraei pitui electione=in Diμmm p ων ' primi Capitularium , precibus Episco
tur absque datione munerum. Quod aulam praecipue V V in . l. i . V
sua Veiis porum e oratus, seu, ut ille loquitur, ora
Probatur ex Gregorio Turonensi. di mecclesiastico assentiens , electionum v M. Veteres illam sacerdotiorum nundinationem δε- terem usum restauravit et Sacrorum canonum
verassime trabibuerunt. non ignari, ut in Dei nomine sancta Ecclesia suo U I. Sub pretio enim redigi non debet Π ti q a Merius potiretur honore, adsensum ordini eccle-viendi non potest; ut inquit Concil Wm Gui δεης θ Gaio piabuimus ut si licet Episcopi per et Illa rediestate - - compleuibμιμη ς- ιρ mouetiri spopoli secundian saluta canonum
rionem. Explicatus eanon Chalcedoηensis. Od. eois depropria dioecesi, remora personarum s mun mercium vendendorum sacerdotiorum , simoniaca ha- rum adceptione, ob vitae meritum sapientiae δε- resis dicta est a Gregorio magno. . num eligantur, ut verbo se exemplo sibi subjectis VI I. Elemonem ct ordinationem obnoxiaου esse cri- quequaque prodesse valeant. mini simonia probatur auctoritate Leonis ImZer tor 1 II Oppressam antea fuisse significat ele-
Noetella. Notatus Goti 'edus I. C. liberius potiretur honore. At vero non so- IX. Curici pro in ηaiιμι ριsisebant ιmphasia iam votorum libertatem restituit , sied etiam
415쪽
singularum Ecclesiarum de Clericorum in D c X X X. ut desideret oci indigenis eligi, eis ministrantium dignitati consuluit, juxta canone ultimo. Quod ita explicuit .Ludo' veterum canonum praescriptum. E proprio Visus Piua in hoc Capitulari, ut ad dioece clero eligi debere, de absque pecuniae da- sim integram hoc porrigat, id est, ad Prestione , constituit. Quibus verbis priorum byrcro quoque rusticanarum parceciarum, temporum perturbationem suggillat. Vetus nec ad solum civitatis clerum restringat. est de recepta in Ecclesia regula, Clericos Quod secutum est Concilium Valentinum
post emerata plurium annorum inpresbyte- te rium anno D C C GL V. can. v O. cum ali
rij aut diaconij gradibus stipendia ad suarum qua explicatione: Ut in clero. aut in diocesi Ecclesiarum episcopatus evehendos , nec ipsa, vel sepuu sit, in vicinia i in . no. Clericis extraneis, neglecto broprio ςlero, Dispersona quaeratur. eligatur. Hoc reme- eas dignitates conferendas. Quani formam dio dc jus vetustum restitui Sc aulicorum ad Apostolorum canones, id est, ad con' cupiditates reprimi posse non desperabant. suetudinem antiquam a temporibus Aposto. IV. Altera hujus capituli clausula spon- viti voti lorum ductam , refert Iulius primus apud de electiones in futurum absque munerum Athanasium apologia secunda. Conqueri- datione peragendas. Quod aulam praecipuEα. --μ' turde Gregorij ordinatione contra cano- respicit , quae pretio plerunque sacerdota nes ficta . non sollim quod Athanasio vi- addicebat. Observatum illud 1 Gregorio venti superpo situs esset ab orientalibus, sed Turonensi capite sexto de vitis patrum: qui etiam quod extraneus esset ab Ecclesia Ale- cum scripsisset Arvernos Galli electionem axandrina, illique penitus ignotus, addens, se factam , a Theodorico Rege ut confir
ne canones Apostolorum solverentur, maretur muneribus emerui me, ait tune eer- oportuisse ab Episcopis provinciae constitui men istud iniquum cirrisse 'autire at Lacerdo. aliquem ex ipso sacrari', ex ipso cleror iam au venderetur a Re 3 π. aut in inaretur J . io tis, sm- ου-: καὶ ta a Clericis Exemplum ductum fuit a Regibus τους τ Λν ολωνα-ναο υλυει ι. Cujus GOrthorum in Italia i qui confirmationes instituti ratio una afferri potest e Gregorio electionum ad se chira traxissent, fisco sito NazianZeno , oratione quando assiumptus certam solidorum quantitatem ab electi, est in concordia patris; quoniam noto de quae antea pauperibus erogabatur. inferri
familiari gregi praeessi: jucundius est quam jusserunt, apud Cassii,dorum lib ix. epist.
externo & alieno, addam etiam de Deo ca- xv. Quod securus est Iustinianus, ic reliquirIus. Imperatores , saltem in Romanae Ecclesiae III. Sed potior est Celestini ratio, qui ordinatione. Etenim decreto tuo electio. gravem injuriam fieri Clericis docet si peia nem non confirmabant nisi soluta auri regrini illis praeferantur. Haec enim sunt quantitate consueta; qua necessitate Con ejus verba in epistola ad Episcopos Vien- stantinus Posonatus , petente Agathone v nenses de Narbonenses: Nunc alter de Huru Papa, sedem illam liberavit, apud Anasta-Hquor Ecclesia se de cisita, i in Cle icu cui sium , ex quo Gratianus : ne turpissumi lueris Episcopus ordinandus , nustus dignuι , quod cupiitate 4luctus , sonsam Chris ι captivam evenire non credimus , poterit reperiri. Primum faceret, ut conquerebatur de vitiosa illa exa- enim illi reprobandi sunt, ut aliqui de alienu E ctione Gregorius magnus in Psalmum quar-clesiis merato praseramur. Habeat unusquisique tum. Clericorum sua fructum militia in Ecclesia in V. Complectitur quoque clausula illa qua suam per omnia ossicia transegit aetatem. In Capitularis quoscunque qui ad ordinatio- aliena stipendia minimὸ alter abrepat s nec alij δε- nem concurrunt . Clericos, populum, ocbitam alter i audeat vendicare mercedem.Qua. Episcopos. Integras enim & puras a pecuniare Leo primus decernit epistola LXxxviii. oc muneribus quibuscunque ordinationes ut ex Presbyteris ejusdem Ecclesiae, vel ex eo plerisque canonibus, decretis, delegi. Diaconis, optimus eligatur. Vrbanus secun- bus publicis, atque poenis inflictis, antiquidus M Innocentius tertius in hunc numerum sanciverunt.Vetustis bima est quae habetur in adlegerunt etiam Subdiaconos. Idem Leo apostolicis canonibus constitutio can. xxx. primus epistola centesima hortatur Genna- ex versione Dionysh: si quo F ι opus aviiPre dium Constantinopolitanum ut enitatur byter aut Diaconus per pecunias hanc obtinu/rit quatenus Alexandrinu ex clero suo castilicus dignitatem, dejiciatur se ipse m ordinator ejus, 'sopus consecreror, juxta veterem morem. ct a communione modis omnibus ab indatur sicut Gratianus in hane sei tentiam testimonia Simon magus a Petro. Basilius quoque hanc
adducit, praeter Celestinum . Gregorij dc nefandam avaritiam corripuit epistola sua Pelagij dist. L x. M L x i. Ex quorum aucto- canonica. Sed locum habere non potuit nisi ritate liausit Concilium Remense anno inprovinciis Dic eleos Ponticae. Quare in
416쪽
δ Imperi j Lib. VIII Cap. XIII. clo 7
Dioecesi Asiana mos iste invaluerat ut pe- epistola ad Syagrium lib. 7. 7s. . ito. da
cuniis ordinationes omnes redimerentur. ta anno Dxcix. haec sunt illius verba.. v. amio Quod clim ab Antonino Ephesino Episto- In Macerritibus ordinandis stare ras vigeat , Mpo , Dicereseos illius Exarcho, impudenter Amplex sine venalitate eo enses, ρνυ praefer gereretur, qui pro modo redituum pecu- tur electio, ut ad summa saceris ιν non se ru-nias exigebat teste Palladio, Ioannes Chry- gio venditorum provectus sed Dei credatur esses stomus Ephesum se contulit, ut castigatis Iudicio. Probat aut Ora vetitam hanc nego. ejus criminis reis, morbo mederetur in po- riationem, quoniam Dei donum vendi non sterum. Sex itaque, Antonino cognitione potest deinde quoniam quod gratis accep- pendente defuncto, Episcopos deposuit: qui dum est, gratis ex dandum. Quem Matthaei cum Iora morem rece am pecunias a se cla- quoque locum sumptum ex capite decimoras docui lient, obtinuerunt jus repetendi urserat in hac causa Gennadius Patriarchaeas ab heredibus Antonini. Alioqui enim non senset illis data condictio ob turpem causam. Sed Concilium Chalcedonense canone secundo tantum nefas Ecclesiae uni CP. in Concilio Conliantinopolitano anno cccc Lxix. libro tertio Iuris Graeco Ro mani. Decreto suo vafram illorum interpretationem excludit qui fraudem faciebant versalis auctoritate confodit, prolata & ex- Concilio Chalcedonensi. pecuniis datis post tensa poena depositionis in gradus omnes ordinationem. De utroque enim tempore clericatus & in ossiciorum ecclesiasticorum antecedenti de subsequenti docet intelligenpromotiones, si fiant per turpem lucri negotiationem id adhibito anathemate in monachos & laicos criminis participes. V I. Ratio prohibitionis designatur in canone illo his verbis uesub pretio redegerit gratiam quae non potest vendi , ilia Abeo. dum esse canonem. Et consuetudinem conotrariam abolet, quae in provincia Galatiae invaluerat VII. P lane utramque partem & electi nas & ordina cicinis obnoxiam esse huic cri. mini simoniae docent diserta Leonis Impera-Quod significare vult, hoc est. Cum illa toris verba : Nemo gradum facerdo , preti, haἱ ε. - . .
aetate ordinatio sive χιν πία. complectere- venalitate mineor. I hanium qui ae merea se e tur electionem perlonae atque illius conse- tur, no quantum dare Iustulat stimetur nec
crationem per impositionem manuum ip- pretio sed precibus ordinetur anti es. In narsamque in Ecclesia certa institutionem, fun- Si quis hanc sanctum Cr venerandam antistitis de necessarium est ex canone sexto Chalce- sedem pecuniae interventu subiisse aut ut squis donensi ordinandos ad aliquam Ecclesiam ut alterum ordinaret, vel eligeret, Anaia acce-s ecialiter pronuntiari , Mutata. i. rlε totum p e detegitur, ad instar publici criminis o illud negotium a digniori parte nomen laesaems .itis accusatune proposita , agna δε
sumpsit - - ὼκ sive ordina tionis quae ma- credo. y retrahatur.
nu impolita ordinem confert. Quare clam U III. Iustinianus quoque constitutio- pars illa principalis, ad quam duae aliae re- nibus aliquot venalitatem si imo glorium in electionibus & ordinationibus prohibuit. Vsiam tamen quendam ante suam aetateni
inductum de enthromasticis solvendis, quibusdam adhibitis cautionibus approbat in
Novella cxx iit. cap. III. cuJus loci ge- feruntur per connexionem necessariam, qpiritus sancti gratiam donet, non potuit cadere in commercium, ut docuit Petrus in
repulsa Simonis. Vivit Spiritus sanctus omni-hotens Deus noster, inquit Sidonius in Concio
ne libro septimo epistolarum , qui Petri vo- nuinum sensum, non omnibus obvium , pace damnavit in Simon mago cur opinaretur gra- te aciemus. Episcopi ordinati, etiam si Patiam benedictionis sese pse pretio mercara. R triarchae essent , sive Metropolitani , cer-jectaeque sunt cavillationes Antonini Ephe-sni, qui reditus Ecclesiarum suae negotiationis caussam praetendebat, cum pro modo redituum pretia constitueret. Neque enim Ecclesiae tradebantur nisi ratione ordinis neque etiam electio antecedebat nisi ad ordinem postea consequendum. Quare omnia tam pecuniae summan Archipresbutero si ve Archidiacono ordinatoris tradebant, italis exolvendam quibus competebat ex more , tripli poena decreta in eos qui pretium
constitutum excederent. Modus illius in Patriarchis non excedit viginti libras auri, in V tenuioribus vero episcopalibus, trecentos comprehendebantur damnatione illa quae aut ducentos solidos vel circirer pro modo gratiam commercio exponebat. Vnde sim redituum. Putabat Gothoseedus in usum vae iani in niaca pravitas imo etiam haeresis dicta est Ecclesiae & pauperum hanc quantitatem P a Gregorio primo passim , qui in electione conferendam: quoniam eorum curam gere. personae eam committi docet, ne quis eam bant Archipresbbuter & Archidiaconus, in sola manuum impositione venali versa- quibus erat traden)a. quod potest juvari exri sibi persuadeat. Vnde in elegantissima septima synodo, quae Ecclesis dandi, δύ
417쪽
ex Gregorio in dicta cpistola , qui pau- tur. Illud etiam hinc probatur, quod Iusti
peribus erogandi morem ab ordinatis ser nianus Defensores Ecclesiae Constantinopo vatum commemorant, licet damnent. Sed litanae hortatur ut hujus legis executioni non opus est conjecturis , cum sint a peta invigilent, scilicet in urbe. Neque enim inta Novel Le verba , quae partem quantitatis aliis episcoparibus aliquid poterant. Vetus illatae Episcopis ordinatoribus, alteram ve- scholion Graecum ad Novenam istam incol ro partem Clericis ministrantibus de Nota- lectione Ioannis Scholastici observat his riis attribuit. Ius illud dicitur a Iustiniano praestationes legitimo jure scri postquam Impe-- ρεια, sive spςcialius othroni cum, quod raris, qui scuiarium rerum est dominus, di, Iulianus Antecesor vertit Cathedruscum; approlavit. Non enim ob ordinationis gratiam ditarique toto genere a Cathedratico, pecunia accipitur, neque proptorea indigni ad
id est , 1 duorum solidorum praestatione mittuntur; sed honorari r O leneficentiae vice quam in svnodis Presbyteri subditi Epis. praebetur medicum illis quo Dee de itum est. copo deserebant , cujus meminit Conci- X. Sed auctoritate Gregorij magni inlium Bracarense secundum canone secun- synodo Romana vetitum fuit commoda ul- do. Vnde Ioannes Scholasticus Patriarcha Constatit inopolitanus hoc caput Novel- I x recte inscribit m ,, ειώ, i rei ειθ -
νων ἐγώ s Cκαληααι. Ex nomine apparet
color quaesitus huic pecuniariae praestationi. In thromiti cum dabatur ratione throni sivela ordinatoribus aut Clericis ministrantibus pastelli nomine, vel Notariis ob traditionem
chartarum, aut alia quacunque occasione praeberi. Cujus constitutionis occasione desimonia evellenda scripsit ad Episcopos id ad Reges Galliae, ad Metropolitanum Co cathedrae adeptae. Millio enim i .a in posses. rinthi de provinciae Hellados Episcopos adlionein dicitur a Gr. ccis ει ρινιοι ναρ; ; quam Episcopos Epiri, ad Hesyclitum L piscopum recentiores in Canonicis a statio chori di- Hierosolymorum, Sc ad Eulogium Alexan-cunt installationem. Sane videbatur aequum drinum. Praejudicii istius rationem quandam a sumptibus itinerum Episcopos relevari, habuisse videntur orientales, cum decimo qui e digitis civitatibus ad metropolim acce- capite mandatorum quae Patriarchae traduntdebant, ibique dies aliquot transigebant ad ordinatis a se Metropolitis statuant ut G ρο ordinationes peragendas, dc honorarium ali- Me L sic enim vocant praestationes illas quod Clericis ministris tribui. Ceterum Iu- non detur Episcopo ordinatori, sed Clericis stinianus non induxit has praestationes, sed pauperibus, libro sexto luris Graeco Roma- potius ad legitimum modum coercuit : Ne ni. Ceterum in Occidente & Chalcedonen. ex rati s occasionibus , debitis Ecclesiae praeira- sis synodi canon. & Gregorij magni decre--λAr, O 2Grdotia venalia sunt; ut loquitur tum a sequentibus Pontificibus de a posterio
in Novella. IX. Nec omittendum hac Novella
cap. xv I. concedi quoque Clericis ab Episcopo ordinatis ut consueta salaria solvanr, cinphanisticorum sive insinuativorum nomine, Clericis quibus dari s litum erat IAM ἰμpabis M, qu insinuatione fia , id est,ribus Conciliis Gallicanis de Hispanicis se
pissime confirmata sunt. X l. Emersit tandem nova Florentinorum Iurisconsultorum opinio sexcentis abhinc
annis, postquam ordinatio a Beneficiorum datione distingui coepit; qui nullum simoniae
vitium Praebendarum emptioni subesse aper- quod Clericorum in matricula nomina desse ic docebant: quod crimen in sola gratiae spi cripsit sent de insinuassent actis ecclesiasticis. ritualis, quae jam in ordinatione tradita erat. Ea tamen lex est adjecta, ut anni unius dia- nundinatione constit bant, cum reditusca, sic vertit Iulianus , non excedentes sum- Praebendarum seculares essent, de in con
mas praestem. Quam sinuativorum solutio- mercio positi. Quod merito decretis Pon nem tolerat Iullinianus in majori Ecclesia tis cum statim de postea consulatum fuit. Ius Constantinopolitana, sed non in ceteris EG lesus, Novella quinquagesima sexta.Quod
ultimum non intelligitur de Omnibus omnino Ecclesiis, s id enim contrarium esset Novellae cxx iii. sed de Oratoriis urbis Con enim fruendi his reditibus pendet ex gratia spiritali collata in ordinatione; cui fit injuria, si pecuniae vi ad exercitium redigatur. Porro addici alicui speciali Ecclesiae e si pars ordia nationis, ut stiperius diximus , ac proinde instantinopolitanae, ut colligi potest ex verbis stitutio illa, sive pronuntiatio.non potest emi, Iuliam Antecessoris num. c xc i. Si quis in nec vendi, juxta Concilium Chalcedonense, Constantinopolitana civitate Ctiricus fucrit factus, squidem magnis Ecclesiae Clericussit, emphansio ' At qui ex conseruiue praesarius iat. Sin otem alterius Orator, Clericusfu
ni, u. hta ab .ro emphanistiorum nomine exiga- estque vera de manifesta simonia. Quod Ab ho Floriacensis demonstrabat exemplo vinculi quod est inter animam dc corpus, animae ordinationas gratiam dc corpori praebendam comparans.
418쪽
& Imper ij Lib. VIII. Cap. XIII
Temporibus Caroli magni morbus a - - α
ille invaluerat ut Presbyteris sine titulo ordinatis Ecclesiae pretio compararentur. Sed qui facinus illud aggrediebantur, non docebant legitim E seri, ut tentatum postea a
Florentinis. Ceterum audacia emptorum repressa est canone xv. Concilii Turonensis lia. siti anno dctingentesimo decimo tertio.
I. V s T v s Ecclesia . ut adnotaret in hoc capite, Ptemuleio tantum se Diae nos admittebat ad epit. eopatum . exHusis picit, ias Clericis inferioris ordinis. priuili, omnium. ut vulgo existiniant, Urbanus se cundo non autem primus, ut perperam trabetur in
capite A is Altis . extra de aetate de qualitate ordinan-
dolum. ) Subaiaconos quoque eliga permisit , oppor- canonem permotum esse ex eo quod videret subdiatunitate exigente, si umen consensus accesserit Me. conos ac sequentes Clericos interdum eligi in Episc ii eo. Quod alienum esse a mente Urban di tes ipsa
clamat, di docet praeterea maius este vel uilicum c
put A malitio Cur enim etiam innocent ij tertii pontificatu dubitatum adhue esset an subdiaconi eligi possent in Episcopos, si clerici quoque ins et totis ordinis eligi potetant auctoritate constitutionis Viba ni a Denique in eo etiam peccavit Ct dem s. quod here omini personam & Aignitatem Metropolitani,
cuncta ad Summum Pontificem referens ; cum in men Vibanus 5ubdiaconorum causam tractans, eos ita eligi permiserit, si consensus eorum Metropolitani accederet. Attamen quamvis Oidericus a se tentia sen sique Urbani niuitiam teresserit in hoe loco , ejus testimonio habemus renovatum in syn do Claromontana fuisse hunc canonem Benevent num, adeoque verissimum esse quod adnotatum est in veteri codice M S. monasterii Anianensis. conso via. mala nimirum in eodem Concilio Disse capitula su- i η. perioriam omnium Conciliorum, quae per eundem Papam aut Melphiae aut Beneuenti aut Trojae aut Placentia celebrata sunt. II l. Puto autem vibanum ad condendum istunt tropolitam Eeclesiae varantis vel Romani pontificis.
Decie tum id in Σὸ re niaxa 'nori V aisi Psa. Opistilo primo . adnotat Ivo Carnotensis Fpiscopus in parte quinta Decreti cap. xxx xl. de libro iii. Pλnrormiae cap. v. Vertim iam Concilium illud enset ignotum iis qui sub C tegorio XIII. emendationi lii, orum lutis Canonici operam dederunt. Concilium Beneventanum ab Ivone laudatum admonite. tiant intelligendum esse de synodo Beneventana quae tempore victoris tertis, cui Viba iis secundus se cessit. liabita est. Falsi sunt autem illi vehementes. Nain in actis concilii illius Beneventani. quae ex ' tanta pud Leonem Ostiensem . nulla istius ei mentio repetitur. Sed ea constitutio legitur in plurimi co dicibus manu scriptis sub nomine Vibam secundi in
Concilio Beneventano, tum etiam apud luonem
Gratianum & in libris Decretalium. Quod evincit
conjecturam Cortincit a Romanorum esse vanam, mnincique eaput istud esse testituendum Vlbano secundo. II. Hic lopas me admonet ut captata occasone
emendem breviatium canonum si nodi claromonta nae quod extat in libro nono historiae eccles astieae Ord ei Vitalis. Nam ille δescribres canones illius Concilij in epitomen a se redactos. cum ventum est ad constitutionem de electione Episcoporum .his omnino verbia reddidit canonem Concili j Claromontani: N/mo is Episcopum eligatur κύ auι Fre hier
tiam soragetur, nis maxima necessitate O ticentia Gmmi Pois scis. Non cepit Ordeticus sensu tu ver
horum urbani, a quo lotistissimh recedit. Quippe
Vibanus subdiaconos non aliter elisi permist quam in casu maximae neces statis cum licentia Romani Pontificis vel Metropolitani; ut patet ex cano ne primo Concilii Beneventani. Oidericus autem resert illum statuisse uti nemo in Episcopum eligeretur nis qui presbyter esset, vel Diaconus aut Subpos absque Romani pontis eis auctoritate: ideoque decretum ea de re sanciendum esse existimavit, ut quotiex ista deinceps tentarentur. seri videtentur auctoritate Romani Pontis eis. Quam conlecturam ut adjuvem. ostendendum est aliquot exemplis veterum temporum Subdiaconos & in fetioris ordinis Clericoqinterdum ad episcopalem dignitatem vocatos esse ante eonstitutionem Vinani. Initium autem faciemus hinidano Episeopo Lemoviceris. Cum Geraldus vacuam fecisset sedem Lemovicensem anno vigesimo supra millesimum . a, aritiaque εe ambitio it reperet in animos eorum penes quos erat aliqua vis & au ctolitas in eligendo novo Episcopo, Guilli elimas Aquitaniae Dux . ut his malis occurreret. summam electioni in se trahens, habito conventu apud sanctum tu
nianum in Lem civicibus, da D ι -ιώ, inquit Adrimatus Cabanensis, .l ιι ια episeo'tris D nore Io Pe .sum EeLD I xcti Leonis-ι. ma iambiluistis o simpliciari, visum, tum in subdiacona tu constitutum : eaque electio summo omnium op plausu excepta, nullius querelam provocavit, nemo
questus est illam factam esse contra canones, neque licuisse eum eligi qui nondum Diaconus erat. Salsa io a in medio sua Q sima, ut ait idem Adematus, Diato κώ P γψον teν ordinarus est, crastina Domin ea coisseisinus Uab Isoue Dis vo Saκιον ersi rere. IV. Ista sarὸ tolerari potuerunt; quia Subdiac ni . quamvis olim non essent in sacerdotio eonstituti, sacris tamen altaribus administrabant, quemadmodum loquitur Vibanus. Sed contra tegulas omnino
sebat clam simplieri Cleriei ad episcopatum elietebam tur. Quod Vibani secundi seculo non semel lamini esse reperio. Primum quod profero exemplum , Maiatum fuit in persona Ceraldi Episcopi Lemovicensis, cui Iordanus successit. Is ergo electus Episcopus anno millesimo & duodecim . e se atus s. ut ait
diaconus. Itaque Ordeticus Subdiaconos ponit in si heri a Gis smo Episcopo .ct in gradu pontificati
regula. cili flos Vrbanus ponat in exceptione. Deinde. Urbanus omnino prohibet inferioris ordinis Clearicos , id est, eos qui insta Subdiaconos sunt, eligi in F piscopos. sed Orde iei breviarium illos quoque
a.Sguina m. tho Archiepiscopo Tura Iahin. Adnotat idem Ademarus gravem controversam suisse excitatam inter Episcopos cui interfuerunt consecrationi istius spiscopi , coxi risuirantibtis omnibus Dis opis non se auctor ratim patνωm ordinarsoκυ
419쪽
dinationem hominis qui nondum erat in sacris ordinibus conititutus quo tempore elemis erat in spis copum . m quia ille a primo gradu eeclesiastico unque ad presbyteratum una die promotus suerat con
tra canones , non servatis nimirum temporum in te
vallis quae praescripta sunt post susceptum unum pra- dum ecclesiasticum ante quam sequens ordo suscipi
v. Secundum quod reperio exemplum , editum sitit anno M L x x iii. in viro celeberi imo, Hugone
videlicet Episcopo Diens. qui dein Legatus suit apo stolicae sedi & Alchiepiscopus Lugdunensis. Electus ille iii Erisiorum Diensem d. Dei es cis L .iti,c, pc .netil. si. μὰ cia, ut CFptiani vobis ait Hugo plaviniacensis, de clerreorum ρικγommum toLmomo, depI bis quaiuχe agail fueragia. de sater oram ct fovorum tuo ram colluto . quamvis primam tantiltra tonsuram, haberet, approbatus tamen est a Gregorio septimo,
de ab eo ordinatus Episcopus. Testatur illud idem Hoso Flaviniacensis his verbis : a mulis ρs i equi commendabasur a venit. Et quia solam cIre emius is uram habesal. i. mense Decembrιs permisκum
gradum promorus est; ckm hoc ADqtis ealumniarentur Romanorum, di promerent morem fantia Romis Ecesesiae, neminem , licet electum ani Liem, a Psacra nandum his in eadem des iret Aeetista. suod tamen in ipso Domκus authentica potestate sua Dcit. Complaeuerat enim ιχι in ius animis ritis. In v
d ag sima telo z albato in Fresbyterum 9 squ/κιιDhmικι is au ari s in Episcopum eo /craitis est. In ista Romanorum querela adversus hoe Glegorijseptimi facinus non arguitur praecipitata ordinatio. quae peracta erat servatis interstitiis. Nihil adversus electionem simplicis Cletici. Illud tantum indignantur Romani, quod Gregoriux Hugonem ordinasset absolute . hoc est, nulli Ecclesiae addixisset eum eum ad ecclesiasticos ordines promovit. Moris quippe esse in Ecclesia Romana, neminem, licet electiti sit in Episcopum, a mna ordinari posse nis in Ecclesia ali-
. qua , in qua ministerium suum exequatur , inti tuletur. Quoὰ Gregorius non secerat; qui Hugonem ea tantiliti de ea usa ecclesasticis gradibus insigitiverat ut deinceps consectate F piscopum posset. V I. Ex his quae dicta hue usque sunt colligitur invidiosam per ea tempora visam non fuisse electi nem eorum qui nondum erant in sacris ordinibus constituti. & subdiaconos inferiorisque ordinis Clericos ad episcopatum vocatos sui illi ante decretum Vrbant. Ea fortassis de causa, ut antea dixi, constitutionem ille suam edidit in Concilio Beneventano, qua Subdiaconos eligi approbavit. non vulgo tamen, sed ratissime. de non sine Romani pontificis vel Me- . tropolitani licentia. secundum hanc miro i situtionem. ciὶm a tuis M x c v. Sansori quidam subdi conus electus esset Episcopus re lesiae Uvixornensis.& ad Anselmum Archiepiseonum Cantuatiensem Metropolitanum suum veni et . iste electionem ejus pro iure suo approbans: prim dira eum ad diacona. tiam & presbuter tum promovit . dein ad episcopara et rat M. tum . ut narrat piamerus in libro seeundo historiae novorum. Contrae. eilm anno millesimo centesimo
pel .heenses Clelici elegistitit Stephanum de Gara 'ν,-Ivo Caininensis de electione illa scribens ad Paschalem secundum , indignabun us illam exagitat, inter alia electionis vitia obiectans electum esse hominem nocul a sacris ordinibus 1κventum , ut te cxandum Subdiaconum
VII. Licet autem Urbanus seeundus ista de la rasset, adhuc tamen sub Innoceimo tritio . hoe est. centum & amplios post Vibanum annis . dubitatum est an subdiaeoniis in F piscopum eligi posset . quam dubitationem sustulit innocentius in capite Amtitiis. in quo sancit ut Subdiaconus Iiber; valeat in ιβι- ρώm erit scus Diatenus vel Sacerdos. Data est au tem illa innocenti j constitutio anno millesimo dii centesimo septimo ; extatque in libro decimo regesὶν ejusdem Pontificis apud illustrissimum virum Fran cistum Bosquetum Episeopum Mons peliensein. Nune edendi sent ean es Concilii Beneventani ab Vrbano secundo celebrati, cujus occasione digressi sumus ad explicationem istatum rerum . sic ergo b bent in veteri codice M S. monasterii Anianensis in dioeeesi Mon speliensi, emendati ex aliis codicibus manu scriptis.
HABITvM ANNO M X C a. AN, o dominicae incarnationis auxer. v. Kal. Aprilis eelebrata est synodus Beneventi. praeiasHente Domino papa Vibano, praesentibus Episcopis de Abbatibus , quotum numerus facile adnotati non potuit. Secundo igitur die hoe capitulum edi
Nullus deinceps in Episcopum eligatur nis in.ca
cris ordinibus religios F vivens inventus est. Sacros autem ordines dicimus a conatus atque prest ter
tus. Hos liquidem solos primitiva legitur Ecclesa habuisse : super his solis praeceptum habemus Apostoli. subdiacones vel ὁ quia ct ipsi altatibus administrant. opportunitate exigente concedimus, sed latissimε , stamen sp itae sint religionis & scientiae quod ipsum non site Romani Pontifici vel Metropolitani licentia seri permittimus. Item die secundo. Capellanos qui contra sanitum numerum incuriis suis sine consensu sui Episcopi mi litaverint. & decimas a laicis sine permissione F piceopotum .obtinuerint. nos sanai spiritus iudicio sanctottimque 1 postolorum auctoritate ab ossici ci 5eben eio interdicimus. Adclamatum est ab uniuersis: Fiat. Fiat. Item die tertio. Nullus omnino Epistodiis transalis pinum, vel transmarinum . vel quemlibet alienum Clericum sne sormata epistola & commenda iiii, sui Episcopi literis recipere aut in sua Ecclesia eum ordi nare praesumat. Quod qui praesumpserit . ut canonum contemptor. periculum sentiat gradus sui. Praeceptum est etiam in ejusaem synodi die ultima. Nullus omnino late post diem cineris &cilicii qui eaput jejunij dicitur, carnibus vesci audeat. Et omnes, tam Clerici quam laici. viri quam mulieret, die illo cinerem supra capita sua accipiant. A die Septuage-smae usque in octavam sancti Paschae. vel a die do miniei as uentus usque in octavam Epiphaniae, matrimonia nullo modo contra: tur.
420쪽
I. V PER EsT non inelegans quaestio. I ad plenam Capitularis explicationem, an resti tuta electionum libertas regii assensius necessitatem excluserit. Sand veris bis edunt non est reservata sed neque dempta. Quare cum assensus ille non solum consuetudine nitatur , sed canone quoque a Concilii Aurelianensi sic probatus fuerit ut cum electionum libertate misceatur, proclivius est ut dicamus non abolitum hac lege. In quo non solis conjecturis agendum, cum habeamus disertum Flori Magistri testimonium. Florebat hac aetate auctor iste, a Walfrido Strabone valde laudatus: qui sententiam sua in de electionibus in fragia mento quodam descripsit circiter annum D c c c x x. quod edidit Papirius Massonus,&e eo illustrissimus Baronius, ex quo decerpenda sunt aliqua. II. Ac primum ciuae pertinent ad canonicam cleectionem, deinde quae pertinent ad consensium Principis. Manifestum est , inquit, omnium qui in Ecclesia Dei sacerdotale os iam admicli traxi que sunt im quae in ordinatione episcopatior sacrorum canonam auctoriis , O comhuetudo ecessastica Iuxta di sitionem disinae lexs, ct traditionem a Iulicam Iubeat et vari. Videliora Mi pactare de uncto, sede vacante,
unus de clero Ecessae, quem c mmunis se concors ejusdem cleris totius plebis consensus elegerit , o publico denuo cel briter ac selenniter de signaverit, legitimo Episiosorum numero conse- Tom. II. u. nee dubitetar divino iudicio es dis siti hfirmatum quod ab Ecessa Dei tam sancto ordine I itima observantia fuerit celo bratum. Haec seni qua or in Conciliis pitram ct in decreris V Aulida sedis Pontificum statota reperiuntur Ocomprobantur. Mox laudato Cypriani loco de electione Cornelis, subjungit: Iuxta haec veraba beati Q iani ordinatos fuisse constato legitime praefuisse universe populo deinceps omnes Ecaesiarum Dei antipites ab M usto consul mundanae potestatis a temporjbus Apost oram est ea per annos fere quadriventos. Ex quo autem Christiani Principes es e carperunt, eandem soporam ordinationibus ecclesiassicam sileritatem ex pane maxima permansi e manifesta κιtio declarat. Neque enim Ieri petatis, cxm unus
Imperator orbis terrae monarchiam obtineret , ut
ex omnitiis latissmis mundi partibus, Asa et id licet, Fulva, o Africae, omnes qui ordinandi erant uisivi ad 0us cognitionem diducerentur. Sed fisii semper integra se rura ordinatio quam sancta Ecclesia juxta truditionem aps iram o religiosae obsiervatioris formam celebravit. III. Quid autem sentiat de Regis assensu , qui tunc adhibebatur, sic explicat: αυο vero in quibusiam regnisposita consuetudo obtinuit ut confisu trincipis orae atro Merra et D palis , valet utique ad cumulam fraternitatis. propter pacem se concordiam mundana Iotestariis; non tamen ad complendum veritarem vel ai ctoritatem sacrae ordinationis , qua nequaquam r gio
potentatu ,.sed solo Dei nutu, or Ecasa ei consen , cuique conferri potest. Σuoniam ep/fcopatus non es munus humanam , sed Viritus sancti do m. sicut o siundis A si us ore. Mox t Vnde graviter quili i Princeps delis Oits hcc benesicis largi ipse existimat quoaesti gratia dimina dis Uat; com ministerium se 'potestatis in huyusemodi negotium peragendo adjungrare debeat , non praeferre. Deinde rem concludit his verbis : ciuae omnia non ideo dicimus quasi testatem Principum in aliquo minuendam putemur, vel contra rn iosum morem regni . liis
quid sentiendum 'suadeamos i sidui Haris primo retur in re hujusemori disinum gratiamo fore, humanam vero potentiam, nisi i Pi covisnet , nihil valere. αuapropter in f cris canoni.
bur patrum, ubi plurimae causiae commemorantur
e Pibus episcopalis ordinatio irrita habenda es, de huc re nihil invenitur insertum. IV. Non existimavi superfluum hujus auctoris verba proferre : suae duo eximi Eprobant, de con inm, ut ille loquitur , sive consultationem Principis tunc adhibitam in electionibus Episcoporum,S modum quem ille desiderabat a Principibus servari. N pe ut rite & legitime factae electioni assentirentur , nisi grave aliquid oblisteret, α ab