장음표시 사용
411쪽
CANON MNE quis pavmi homines rapinis nil captionibuν
s C H O L I O N. . ΡAuperes non sollim Ecclesia seu Episcopi, sed & pii Reges in sua
singulari protectione semper habuerunt. Et hinc de Chilperico Francorum Rege, novo sui temporis Herode aut Nerone, scribiti a Lib. 6.e. Francorum Historia sanctus Gregorius Episcopus Turonensis: . Cau . paupermn exosivi habe . Eorum qui pauperes opprimunt, dona a S C p y cerdotibus non recipi mandat quarta Synodus tarthaginensis. Eos in speciali Episeoporum protectione ponit, ipserum oppretares compesci ab eis, puniri, & ad Regem seserri mandat quarta Synodus Toletana. C p. 3 - Et de Mercatoribus ad Iulianum Orientis Comitem scribunt Valentinianus & Valens Augusti: Ne modum mercandi visantur excedera CH, L' verm cuisus est adiuvare pauperes, ct poseos in necessivare,
provideant 'sivi. Legem piissimam codici suo inseroit Imperator Iustinianus. Et Apostolicum Ecclesiae Canonem , qui Clericum & Mona chum. saecularibus negotiis vetat implicari, ad pauperum & quarumvis miserabilium personarum negotia deinceps non extendi sanxit Synodus Chalcedonenss. inae omnia Gallicanae, tam sub Merovingiis Regibus , quam sub Carolo Magno ac eius posteris celebratae , Synodi insigniter ac frequenter confirmarunt. Et hinc nescio quem Galliae Comitem, qui ad sanctum Jacobum Apostolum in Hispanias peregrinari ex pietate voverat, ab isto itinerer t. dehortatur sanctus Hildebertus Turonensis Archiepiscopus, assirmans illum ad pausaeres , quibus pii Regcs suo etiam sanguine quandoque emerunt quietem, audiendos & tuendos obligari , ideoque ejus votum non esse de meliori bono, id est, non esse Votum. Certe pauperes omnes in speciali sua protectione posuit Car lus Magnus, & ad judicandas ipsorum causas uno per omnem hebd madam die Ludovicus Pius se publich exposuit. Quae pietas singularitamh semper viguit in Ecclesia Romana. Et hinc non solum itinerantes, sed quosvis pauperes bellorum privatorum rapinis & capturis vexari sub
violatae pacis reatu vetuit hic Lm nonus.
Hi sunt Canones, ex quorum reverentia Guillelmus Angliae Co quaesto
412쪽
REM ENfE CONEtLIUM: 397 questor Res fiuis tantus pacis auctor, eruod puelia auro onusta Regnum An- A los 3. pertransire possit impune. Ita scribit linidulphiis de Diceto. Quod i sum aErmat Joannes Brompto nus, recte addens id in Regno, quod A. io 7 7.
recenter armorum vi mittarat Dominum , fuisse admirandum. Neesbium Clericos, sed omnes Scholares, ipserumque res & possessiones Guillelmus ubique jussit plena Ecclesiae& Dei pace gaudere. Gallicam se Synodi a quartae vespera usque ad sequentis secundae seriae auroram
jusserunt esse pacem. Hoc statutum Guillelmus cum Regni sui Episcopis& Proceribus aliter concepit. Pacem servari semit ab Adventu Do mini usque ad Epiphaniae ossa vam, a Septuagesima usque ad cistavam Paschae, ab Ascensione Domini usque ad Octavam Pentecostes, omnibus jejuniis quatuor Temporum, omni Sabbatho ab hora nona usque ad seriam secundam, omnibus Uigiliis ac Festis beatae Uirginis & qu rumvis Sanctorum : Etiam in propriis pagorum Festis, & in Dedicarione cujuscum que Ecclesiae. Ea gaudere jussit omnes ad Sancti olicujus festivitatem, causa orationis ad quamvis Ecclesiam, ad Basilicae Dediacationem, ad Synodum, ad Capitulum, ad accipiendam vel petendam
excommuniCarionis absolutionem eunto aut redeuntes: Item Omnes ad
Ecclesae aut Sacerdotalis domus asylum confugientes. Pauperum non meminit. Adjunxit: ta quis pacem Ecc--lenter infregeris, Episv mmen jussititia. Episcopo recalcitrantes jussit sibi deferri citandos, piniendos , aut certe ullagandos, id est, extra Regiam pNicctionem a jiciendos , de quibus pergit: Si postea repertus fuerit, est teneri possi, vi vus Reri reddetur, uri caput eseia , si se destiarm. L pinum Mum gemet caput a te uti alios βα Quid apud Anglos fuerit ullarium seu utlaga. tio, exponit in suo Glosiario Guillelmus merus: GH HI delia . Eum auctorem reduens exserem, seu ab omni. I ia ac tae proteoeonis patrocinio excludens. Pacis violatores, qui di ab Episcopo decretam
poenam explere, & citati ad Regis iudicium comparere detrectabant. Guillelmus ex lagabat , eisque imponebat lupinum caput, id est, omnibus faciebat potestatem eos quasi lupos impunὶ capiendi. immo&, si se defenderent truci diadi. Ita admirandam illam suo Rinno deo dii pacem. Laudatas ejus leges latius exponit Henricus de Unyghton L. a. e. Canonicus Leicestrensis. Et hinc vides, quid apud Gregorii noni D, cretales sit titulus de treuga & pace.
413쪽
CANON XI. N E ρμὰ incolausae comjunctioni se copularet.
INter corruptae olim Chris ianitatis vitia semper suerunt incaestuosa conjugia. Non solius , qui eversam apud nos disciplinam reparare caepit. sancti Martyris Bonifacii, sed& Leonis quarti Pontificis, Nicolai primi, Hincmari Metropolitae Remensis, Isaaci Lingonensis E-s piscopi, aliorumque id genus Patrum plurimos adversum illa habemus Canones & querelas. Ausciensis Provinciae Populum fuisse iniquitate plenum scribit ad Alaradum ipsorum Metropolitam Joannes inavus
Sp. 6 . Pontifex, & adjungit causam r Nun generis cassainguisina tecuma , nulla nos uitatu parentela observata, unuserui q-siam numquam, in quocumque'erit Iradu, accipit uxorem , atque incam nor conjum copuia. Quin & perniciosissimam sesbim, quae cuique ad sui si, guinis propinquas accedere permitteret, eodem tempore viguisse apud L. . e.s . Anglos, in Remensis Ecclesiae Historia asserit Flodoardus. Et de Roberto Francorum Rege circa praesentis Synodi tempora ad Desiderium Cassinensis Monasterii Abbatem scribit stamis Petrus Damiani: Rober- ρα Gassiarum Rex, ammeius Philippi , qm in paterni iuris Sceptra se efpropisquam copulavit uxorem, ex νω si epis filium. Osirinum
L. x. Ep. per Ommacosium est cap t habentem. Quor etiam, virumstituet est uxorem, i s. omnes fere Galliarum Episcopi commum Ismul excommun verunt sementia. cuivi Sacerdotalis Discit tam- σmnem uia 'epopulum terror invasit, uris e- --s societate recederem, nee prater duos fibi simulas ad necessaravictvi obsequium remanerent, qui tamen er i omnia vasa, in quibus Rex edebas . bibebat. percepto cibo abominia ilia iudicantes, pasulum igni exhibebaint. His tariam Rex eoarctrum auuniis, adsoum consili/- redis, divertit incassum, inuti legale coni ium. Eadem latitis refert a Francisco du Chesne productum Francicae H, An 997. storiae fragmentum: Roberim Rex in uxorem sibi assumpsit matrem Odois
Comitis, Bertham nomine , qui eodem tempore puerulas eras. Illa aurem
commater ejusdem Regis fuerat. Idem ninns Rex tilium i in is sacros si per in loacro. Quod agnosiens Papa cyregrevia sextus totam Franci--Mh mate percussit. Porro Rex amore eiuDem missi is plus juno de/entus, ne-
414쪽
RE M Eus E CONCILIUM.quaartiam eam damittera voisu, πα--potem per se carrigere eundem Regem studuis. Dum enim de eodem Rege eadem mulier concepbet, eredos sparieturam Nnm peperit mo serum. Qua res Regem perterruit, urum repudia editem miniseri rio compubi. Quofacto, absens cum toto suomerus
Reg-. Quomodo dimissi Botha Romam jerit petitura Apostolicam dis
pentationem, & quomodo post ejus obtiae aedesperationem Rex Robertus tandem duxerit Constantiam, in suo Chronico edisserit Mon chus Oderam ii . Etiam Episcopos omnes, qui pravo conjugio adse ium aut fomentum dederant, aGregorio sistis fuissemmam evocatos,
8c plenam illic egisse poenitentiam, in litteris ad Roberti filium Henr, cum Regem scribit noster Leo nonus. Distat Epistola in Decreto sineti Lib.p. e. Ivomis. Etiam Heraclii Augusti instelix imperium , ac foedum Priapi L . nil morbum fuisse incaestuosi cum nepte Martim conjugii poenas assirmant passim Graeci scriptores. Etiam Orionem primum Augustiam, tu
cet summum Ecclesiae defensorem , quod Adelaidem spiritualem com matrem duxisset, a Guillelmo Moguntino Archiepiscopo , proprio suo filio, excommunicatum , δε recalcitrantcm fuisse evocatum ad Di vinum Tribunal in diem Pentecostes, affirmat in laudaris litteris laudatus Petrus Damiani, &prosequitur: Factnm est Ese, qui ψctus est, sare sancta stemmiaris die, in dum rasairus Augustus Imperia bus infulis redia
mirus , mustarum, Pontificum choris, Me Procerum vastatus agminibus , - νumsoleramus insere , re mino super eum veniente iudmo, reperans
pertrahi, ct qausubrecturibs dialnarus est auiure Pontictem, terribile sverse non porris evadere Masextarem. Ex Venerabilis Petri Ausarensis Episcopi fidissima relatione ethun ad Alexandrum secundum Pontificem scribit idem Petrus Damianir Quidam degener quidem moribus , sedmai rum titubsissignitus, smienem consoris eam nuptiali Joedere copulavit. ΑΘ, plura λ ' si inperstitit , excommumcasus adhaesit, totum Ecclesia- η
a Cense a vigorem, mWgarum puerilium fabulas deputamis. Cur erere hoc ad Diuma indignationis 'Lium renuis, ut panes de nuptiabbin measis mytaeas ante canum. proiecti minime tangerentur. Insiper, δ Divina animadversmnis pavenda severit : dum riti sar, dum preceptisse Sacerdotalismnon humbat, qui vigilara -et Misalutem noluit, is cubiculo dormientem rapente de calesti s irruens fulmen extimest. αβ Divisi furoris expertiri s-riendo μιentia , qui vulnerisuo, dum viveret, adfiibere come serat
medicinam. Dusmodi exempla adduci possint plurima. Etiam sacr1 Ca mnes in stuosi conjugia, tanquam naturae adulteris , rigidissimὶ sem-
415쪽
per punierunt. Ea ei se bestialem monem & vitium, ideoque per bessis, ta em intelligi, & sub isto nomine damnari ab Ancyrana Synodo assi m .s, & capitali supplicio puniendacens et in suo capitulari Isaac Episcopus Lingonensis. Eaciem in Canonicis ad sanctum Amphilochium litteris adulterio aequat Magnus Basilius. Et hisce cunctis permotus Leo non
praesentem emisit Ciaonem. Quod tamen speratum fructum consecu- . rus non fuerit, lucci ex laudato 1'etro Damiani , corruptos sui temporis mores deplorante in litteris ad Cardinales Episcopos : In sederim can rivi legitimurorδNon risur, onem, as minuerisve Pudince vinitur, qui superficie tem Christiam vocabulo palluimur. Et quia inter
Magnates praefertim grassari consuevit pessima pestis, hinc ad Guillelmum Comitem Pictaviensem, eadem nuper maculatum, merito scripsit Gregorius septimus : Ex hoc nobi&M generis valde Amu uur , cum proles de non legitima coniugii permixtione generuitur.
At inquies: Spiritualis inter Robertum Regem de Bertham Gmiatis am cognationis impedimentum erat juris dumtaxat positivi. cur tur Gregorius sextus Pontifex & Gallic ni Episcopi Regem excommunicarunt, ac omne Regnum supposuerunt Ecclesiastico interdicto p Cur tanto cunetorum in omni Gallia elementorum motu fuit opus p Cur Apostolica de Episcopali authoritate impedimentum non dispensarunt Respondeo hodiernam Matrimoniallium dispensationum facilitatem tu non fuisse. Nulla tunc, etiam Regia vel Augusta, licet in sexto dumtaxat aut septimo languinis vel assinitatis gradu, vel ignoranter contracta, longe minus contrahenda Matrimonia dispensabantur, sed cuncta dirimebantur iuxta rigorem sacroriam Canonum. Ejusmodi dispensati nes adi h tunc ignorabat Ecclesia, ut Francus quidam Roma redux, similem sibi deam asseverans a Gregorio rertio Pontifice, ac ejus vigore praetendens inire matrimonium, gravissimh scandalizam omnem Gauliam , & nostro Apostolo Bonifacio, credere id recusante, consultus Zacharias Pontifex res,anderit: ADt ut Praedocessis Mnem hoc ira σαωtur praecepisse. Nec enim aliae Aristobeasde illa d untur, qua contraria esse Patrum sive Camnum institutis reperiuntur. Incaestuosia istos s-- rari mandat ac puniri. Et de Fuliario Cameracensi Episcopo, incaestu sum Amatrici Comitis Hannoniensis cum Isaaci Cameracensis Comitis filia matrimonium dispentare nolente . sed omninb separante, stribit in ejusdem Ecclcsae Chronico Baldriciis Tornacensis Episcopus: Quod
parentes s Minci mo te, sed dolenter ferentes , modo mimarum asperuara Disiopum perterrefavilunt, modo nec, Morrerioris muneribus conmerium , quin etiam uberrimas haereditates sancta Dei Eccusia promittunt, sussis e
416쪽
REMEM sv Co Ne ILIUM dirimns misis coactin , Meromssorum munerum assae Me in adiam senten- riam frius , d unctosfretasse coniungeret , inconvulse L amodo moere permitieret. Uerum Fulbertus ad instar saxei montis permansit inconcuLsus. Etiam cum proprio suo Patre Ottone Augusto dispensare noluisse Moguntinum Archiepiscopum Guillelmum , supra nobis dixit sanctus Petrus Damiani. Et de Germaniae Epistopis, Conrardum Salicum, cum sua secundi grados assine conjugatum, eligere in Imperatorem parantibus , scribit in quarti sui libri praefatione Glaber Rudolphus: Innotam
runt ei Pontifices, quiapotissimum viari, aut Liae conjugium , quod mani festi re sacrae auctoritati nimium repugnabat, renere , seu eo Hmisso cor nam Impem sumere. Qui protinus dimittendu remisit talis incoem coniugium, sei parere diibuentissmis illarum dictu, dire consili. Quod verba deuerit, & factus Imperator affinem non dimiserit, gravissime a laudato Glabro damnatur. Et Man is Uenetensi Episcopo , pro nescio quibus in vetito sanguinis gradu conjunctis, ut orationibus, jeju'niis, haereditatis ac eleemosynarum largitionibus redimere possent istud impedimentum , supplisianti reposuit Alexander secundus: Nullam amrhoritatem comperimus, qua illis concederemus. Exstat Epistola in Decreto sancti Ivonis. Et ad duodecimi saeculi annum septuagesimum secundum L y mscribit Godeseidus sanisti Pantaleonis Monachus: Hericus Saxonum Dux Diam Regis Anglia duxit uxorem, repudiata priore, ob famam consueuis inaris. Et Cardinalis Otto , Hostiensissi scopus, Gregorii septimi in Germania Legatus, qui post ipsem fuit Papa Urbanus secundus, mSynodo Quinteiburgens pronunciavit adversus Imperatorem Hermannum: Audiens ego , quoa Rex user legitimum non haberi conjugium jsed ex consanguinitate sociarum , sed eo inire eum est uxorem qui seri divom rium. Ita scribit in libro de conservanda Ecclesiae unitate Venericus Episcopus Vercellensis. Et de Amatris. Hieroselymorum Rege , Agnetem
Jolcelini, Messant Comitis filiam, quarto sibi gradu consanguineam, di duplici jam prole foecundam, habente uxorem, scribit Guillelmus
Metropolita Tyriorum: Hoc uxorem , defunctostam rilduino tertio Rege, dum Regnum ad se jure hamia tauris devolutum vendicaret, coa
iam abiurare. Tales Regiorum conjugiorum diremptiones possint plurumae adduci.
Eorum impedimenta ferh primus dispensavit Innocentius tertius. γthonis quarti & Philippi pro Germanico Imperio horrenda bella quis ignoret Post Philippi caedem lucidum erat Othonis ius, verum Philippi filia obviabat. 'Hint omnibus pacificandis Othonis cum iis filia 'conjugium convenire censuerunt Imperii Proceres ac Episcopi, quin Eee
417쪽
SANeTI LEONIs NON Ide ipsi Apostolicae Sedis Cardinalta Legati, sed obstabat quartus consar guinitatis gradus. Hinc tandem ad totius Imperialis Cleri & Populi preces dispeniavit laudatus Pontifex, ea tamen lege, ut duo ampliuama Monasteria Otto fundaret, omnique Imperium largis eleemosynis Seserventibus orationibus istud Ecclisiasti ae disciplinae vulnus compe Lib. 3. saret. Ita habes apud Arnoldum Abbatem Lubecensim in Chronico c. 39. Sclavorum. Otto de sancto Blasio addit, quod Cluniacensis & Cistertiensis Ordinis Abbates eandem compensationem per varia suorum M nachorum pia opera complere promiserint . istud que Canonis vulnus a ceperint in suas conscientias, & quod spondere Otto debuerit singularem omnium Ecclesiarum desentionem, ac resumptionem sacri belli. Rima iam iacith dilatatur, tandemque crescit in grande foramen, imb& in apertam portam. Hinc & Innocentius Pontifex proci ssit ad similes dispensationes ex longε levioribus causis, quin & consanguinitatis atque
assinitatis impedimenta ad quartum gradum contraxit. -d variis de musis omnis Ecclesia meritd probavit. Rus in dispensando exemplum etiam Gregorius nonus, ipsius nepos . qui in laudata Imperii diuinsuerat Hugo Cardinalis Legatus . est prosecutus. Etiam Episcopiam miserunt & aliorum Canonum dispensationem, ideoque calumniorὶ de A. 33 s. illis scribit Matthaeus Parisiensis r Seu r Roma Curia multa istae em lumema pr-Dure. Hinc item nata est Joannis Anglorum Regis cum la dato Innocentio iis, de qua scribit Radulphus de Diceto: Obbratum essareonium inter P amem Regem Oenglia 2 siliatm Comitu Viscestria, in Nam miniara ab D uti orirasi, Binoeensi, Abriscensi, quam is tempora Dum permibsone Ro-- Ausiae duxerisum uxorem, seu die subi mi
ris thori lue raptatus, co=ssio pravorum eam abegit. Unde magnam summi Ponti PM, or tot Romana Cinis indignatione mmcurrit, praejunum temeria ηtra Mes cst omnes dissonere, quod eorum fueras auctor ιe costigatum.
Uti Henricus octavus catam sibi cum Catharina Aragonia, ira J omnes Apostolicam cum ista Glocestrensi dispensationem asseruit invalidam , atque isto fuco ad alia nuptias transivit. Quod Romana Ecclesia eo uiaque vix in impedimentis illis dispens-t, dixit dispensare non posse. Et haec dispensatio data fuisse videtur ab Alexandro tertio. Sub illo enim vinxit Joannis Pater Henricus secundus. Errant tamen qui usque ad ista tempora existimant nunquam sui se dispensatum. Etenim Agathenis sub Symmachi Papatu celebrata Syn dus, quaevis consanguineorum atque affinium comugia interdicit qui- cap. 67. dem uidissimh, sed tamen adjunstiti Quadita praesenti tempore probo - , μι ca, quasinia timia ostuma, non solvamus. Ita statuit non
418쪽
etiam de illo, qui duxerat novercam. Neophytos Anglos in contrastis anth fidem fium consanguinea conjugiis permanere permisit etiam magnus Gregorius. Et de inito inter Rainerium Hannoniae Comitem & eius consanguineam Herimanni Comitis filiam matrimonio scribit in Cam recensis Ecclesiae Chronico Baldrieus Episcopus Tornacensis: Gerardo Lib. 3.
camerae Disivo omnino a fluuis. Et tamen postea γυῖrio Coepi porum' δ'. sus inviti siluit, quispe proponentium beari Gregorii, quem cum Neophytis Anglis dispensasse jam dixi, exemplum. Publicae, quam ex isto conjugio sperabat, pacis amore Gerardus dispensavit. Et de Guillelmo Normandiae Duce, postea Anglorum Rege, qui cognatam suam Mathildim, Balduini Insulensis Flandrorum Comitis filiam duxerat, scribit Chronicon Beccensis Monasterii: Irarus Rex Guillelmus contra Lan-stancum, tunc dicti Monasterii adhuc Monachum, eum alis mis a sua Curia , cuius Consiliarisu enhurat , quia contradicebar nuptias filiae Comitis Flandria, quam sibi ipse Dux copula rat matrimonio, quia proximitare . careu est confianguistage jungebaritur. Undae authorizate Romam Pontificis rota Νeu Diaerat sup ta interinio. opter Laris Acus Romam adiit, quamvis iturus esset occasione cuiusdam Haeretici Berengara: Et tunc prinderit Leo odiamus. Et etiam ut rogaret pro Duce morimannorum ετ uxore eius.
itur locutus est eum Papa Nicolao, Ur octendit quod ellus sententia, videliacet interdictum, eos tantum Pravabat: Qui eos nec coniunxeris, nec separare poterat. Nam x Mam, quam acceperat, nussi passio dimisureis lebat. Hoc audiens est verum esse admerum Summus Pontisex, is sensitione hiari a conjugium concessi, eo tamen modo, quatenus Dux cruxo ejus duo AG eria conmuerent, in quibus fingulineomegationes, wυ-- ας --
herum , coadunarent, qua ibi sub norma sancta Religionis die noctui Deo deservirent, or pro saline eorum s pheament. Et paruis Dux e spinosicadis' uioni. Et adficaverunt duo Momaneria in praedis, quod antiquietus Ca- domum nuncupabatur: Dux unum Monachisumis honorem santa Suph m, ct uxor ejus alurum sanctimonialium in honorem sancta Tristasis. Sodipsum eisdem ferh verbis in sancti Lanfranci vita scribit Milo Crispi-Cap. 3.nus. Etiam ipse Leonem nonum vocat octavum: Quod nempe Leo nem octavum, de quo longa quaestio, crederent Schismaticum ac i trusum. Ex istis interim vides dispensationem prilis negatam a Leone nono, ac tandem quasi extortam fuisse a Nicolao secundo. Verum hae omnes fuerunt non praeviae ad contrahendum , dumtaxat post riores math contracti matrimonii toleratrices dispensationes, adeoque dispensationes praevias inivavit Alexander tertius, Innocentius tertius E e e et ac
419쪽
ω4. SAN CTI LEONIs N.αMrac eius Successores viam ampliarunt. Et hinc Leo nonus le contracta dc contrahenda inter consanguineos aut assines conjugia rigidissime i terdixit.
AN adulterii praesertim causa dirimi possit rati Zc consummati inter
fideles Matrimonii vinculum, quaestio olim fuit admodum intricata. Etenim Domini verbum, Quicumi dimiseris uxorem suam,
fornicatiunem, ct aban iaxerit, machatur, statuere videtur partem assirmativam. Et ita in sua ad Ablavium Praetorio Praesectum lege in tellexisse videtur Constantinus Magnus Imperator, qui a Gentilibus Augustis permissam usque tunc nimiam repudiorum licentiam castrans, sanxit deinceps ob ebriositatem, frcquentatam aleam , aut adulterium non posse dimitti maritum, sed dumtaxat ob homicidium, ventiatum aut sepulchrorum effossionem. Eadem ob crimina, itemque ob lenoci- nium atque adulterium permittit uxorem dimitti, & adjungit: Si ab criminibiti liberam ejecerit, omnem dotem recti ere debeta est aliam non ducere. Post justum repudium novas utrique parti nuptias lucide concedit. Edita est lex Annio Basso de Ablavio AEgyptio Consulibus, anno Domini trecentesimo trigesimo primo, sexto post Nicenum concilium, quo tempore omne Romanum Imperium erat Christianum, atque ita
optimus Princeps praesumi vix possit quidpiam contra Evangelicam te, gem decrevisse. Scio legem istam & a Graecis & ω Latinis Ecclaliae P
tribus frequenter argui: Nempe quod in adulterii crimine maritum Ecuxorem, quos Evangelium pares facit, dispares iaciat, ejusque causa hane solam dc non istum permittat repudiari. Unicus sere Basilius M gnus istam legis partem per consuetudinem purgare conatur, in litteris Canonicis scribens ad sanctum Amphilochium Metropolitam Iconienis
'' : Do dictumsecundum sinum e consequentiam ex quo O virisn uberibus . conmmi, quod non liceat a Matrimonio decedere , praeterquam propter fornicationem. cosetudo autem non ita habet , sed in mulieribus quidem muisum accurate ct diagenter observari inveni . Et infra: Com
420쪽
REMENfE CONC LIUM ere rari. Ibidem haesitavit etiam sanctus Exuperius Thololae Episcopus, ideoque illius inter virum & uxorem, quos Evangelium palam aequat, diuerentiae rationem ab innocentio primo Pontifice essi, gitavit. Et eam Evangelio adversari Portifex Apostolica libertate res pondit. Justo repudio concessas a memoriata lege novas nuptias nemo ferh Pater palam damnat,ideoque hanc ejus partem .videntur omnino probasse. Eam diserte probat ac docet apud Origenem auctor Homeliae septimae in Matthaeum. Et sanctus Epiphanius : Cui una uxor Mns cis,
cum occasiisne ali 7 ι supr1, adulseris, aut alteriud flagitis, cum ea divom tiumsecem, is si alteram uxorim duxerit, aut alterι viro mulier nusirit, sacrarum btterarum auctoritas ab omni culpa isios absolvit, neque ab Ecclesia aut aterna vita reiicit, sed propter imbecillitatem tolerandos ex limat. Non
ita tamen duas ut alti rasuri fite uxores simul habeat, sed ut ab una separatus abera bile time, se lubet , adjungas. Et in primam ad Corinthios Epistolain Com mentator Ambrosiaster: Viro licet uxorem ducere, A dia miserit uxorem peccant m. Cum adducta Constantini lege inter virum distinguit & uxorem : Huic s.lum repudium , illi autem, utpote digniori, etiam novas nuptias concedit. Alia distinctionis specics in laudatis ad sarachum Amphilochium litteris placuit Magno Basilio. Et viro de mulieri repudianti ait non licere novas nuptias, additque de viro dimisso: Ese dignus venia, ct quae ei cohabitat, non iaco conismnatur. Omisne viro datum repudium ex iupcrius memorara consuetudine putat esse iniquum , ideoque dimisso viro singulare illud liccre. Quin imo prima, cui ex omni Latina Ecclesia adfuerunt Episcopi, Arelatentis Synodus statuit: De his qui conjuges suas in adulterio deprehendunt, o isdem sunt adol sientes Fideles, ct non prohibentur nubere, placuis ut in quantum po- res, consum eis detur, ne viventibus uxoribusμs, licet adulteris, abaae accipiant. Hodierna lectio habet, Et prohibentur nubere.. Uerum in suis ad sanctum Epiphanium notis rectὰ ait Dionysius Peruvius e Negatisnem de se, legendum, , Et non prohibentur nubere, contexIusime orationis inuisat. Nam se prohibentur nubere, non consilium ad illas coerceiam sed praec pii necessim a ben fuerat Quaedam olim crimina privabant tu. re nuptuiruin. Eorum puris adolescentibus Fidelibus novas nuptias Ca- non dissuadet solummoco, non interdicis. Et ex illo Canone Constantinus Imperator possit tuam legem desumpsisse. Tindem sententiam secuti sunt plures per Africam Episcopi, adversum quos sanctus Augusti nus scripsit duos ad Pollentium libros de adulterinis conjugiis, id est, de repetitis conjugiis post legitimum repudium. Eleganter & acriter no vas istas nuptias demonstrat esse adulterinas, ac Evangelio repugnar E e e 3 Cin