장음표시 사용
531쪽
scribitur ad Gundobaldum regem: Sit, inquit, ii tuisponsalitiati δε-t.u, absolutio captiuorum. offerat pacta siuet munus, quad e Ckrimes accinpiat. .
MILEsIAE VEL ATTICAE J Nunquam dubitaui, quin ita scriptum esset a Sidonio, non militiae, cuius hoc loco aliena est significatio. Milesiorum vero fabulae, amatoriae erant, & ὰὐλα . Quare Milesiae dicuntur omnes eius generis & argumenti; in quo excelluit Aristides. Plutarchus in Crasso, de Surena Seleuciae triumphante: τί θ γυι παν
Meminit & Lucianus in Dialogo cui titulus f iam. Hinc de Milesiae Pi nicae Apulei j dictaea Setiero Imp. in epistola, quia Milesiarum genio scriptae ab auctore Poeno. De his & Hieronrmus Apologia I. in Rufinum : Quasinon cirratorum turba Milesiorum in schola figmenta decantet. III. MῆGEτHio J Episcopo Bellicensi, numeratur inter Episcopos, qui Synodo Arelatensi interfuerunt. V. AGRO ECIO J Senoniae , hoc est Prouinciae quartae Lugdunensis Metropolitano: cuius inter sinctos Antistites suos sestum diem agunt Senonenses Idibus Iuniis. Caue cum Agroecio altero confundas, cuius nomen in Synodo Agathensi legitur, & ad quem scripta extat epistola Synodi Carpentoratensis. Hic enim multo posterior , dc alterius sedis fuit Episcopus. Antipolitanae nimirum, in Alpium maritimarum Prouincia. De Bituricensis Episcopi electione, cuius gratia Bituricas venerat Sidonius, aget postea epistola ix. Ex hac autem, & Oct ua ad Euphronium, quae in nonnullis exemplaribus huic proximὶ se iungitur, obseruare est , moris olim fuisse in constituendis Episcopis, ut siquando Prouincialium Episcoporrum legitimus numerus deficeret , ex finitimis Prouinciis alios aduocarent. Quos quidem, & si ni merus alioqui non deesset, pro arbitrio tamen Prouincialium Episcoporum adhibere ex Synodi Nicaenae decretis licuisse, docet epistola Synodi Constantinopolitanae, quam recitat Theodoretus lib. v. cap.
φω mi i qui ae οπινἰ . SENONIAE c ApvT Est Prouinciae quartae Lugdunensa, ut obseruatum est ad epist. xv m. lib. IV. AQEi TANIAE PRIMAE J Vt libro IV. epistola xviii. Lugduυπ-femsecundam. Prouinciae olim, cum simplices essent . pleraeque postea Principum nutu in plures diuidi coeperunt. Hinc orta cognomina, ut aliae primae dicerentur, aliae secundae, tertiae, & ita deinceps pro numero Prouinciarum. Aquitania igitur duae fuerunt. Prima, cuius caput vituriges : Secunda, cuius caput studegala. Semper aurem
532쪽
diuisis Prouinciis pars illa primae nomen obtinuit, cui Metropolis ob tigit, quae totius Prouinciae ante diuisonem capiti erat. ut Narbonensis prima dicta est, in qua Narbo , Lugdunensis prima in qua Lugdunum, Aquitania primam qua Bituriges. Inde & primatum origo. Nam primarum Prouinciarum Metropolitani Primates erant reliquarum eiusdem nominis Prouinciarum. Sicut enim Lugdunensis Epit copus, ut liquet ex Gregorii VII. epistola xxxv. & xxxvi. lib. vi. Primas est quatuor Lugdunennum: sic Bituricensis utriusque Aquitaniae. Atque ita ferme in aliis Prouinciis, cum ex una plures fiebant, idcm mos fuit, ut in ea primas esset, quς prima & antiquissima inter Metropoles erat. BA si Lio J Aquarum Sextiarum, ut reor, Episcopo. Vt ita con- VI. iiciam facit, qudd sub finem Epistola Basilium urbe medium esse dicat inter Leontium Arelatensem , Faustum Reiorum , & Graecum Massiliae Episcopos : inter has autem urbes medio prope spatio sita est Metropolis Aquensum. Basilij autem huius, tunc adhuc presbyteri, prudens consilium factumque in funere Hilari, Episcopi Arelatenta narrat auctor vitae Hilarij. EvARIx REx GOTHORVM J Euricus, qui & Eoricus, lib. VI ii. epistola ix. Sic Deudorax apud Strabonem, & Theuderis, ac Theodoricus, unicum est nomen. Huius verbEuricianae in Catholicos persecutionis, Sidoniique epistolae meminit Gregorius Turon. lib. II. c. xxv. Sidonis, inquit, tempore Euarix rex Gothorum, ensedens Hispanum limitem, grauem in Galliis seper Christianas intulit ye secutionem. Trun cabat passim peruersitati sua non consinuentes, clericos carceribuι subigeb.rt. sacerdotes vero atias dabat exilio, alios gladis tr cidabat. Nam ct ipsos sacrorum templorum aditus finis iusserat obser ri. sciticet ut rarito ingrediendi oblisionem faceret ei. Maxim. tunc Nouempopulana, geminaque Aquitania urbes ab hac tempestate depopulata sunt. Extatque hodie re pro hac causa ad Sasilium Episcopum nobilis Sidoni' ipses epistola. Haec ille, Sidoni j haerens vestigiis. Nam in Nouem populis sunt Elusani, Vasates, Convenae, Auscenses: reliqui in duabus Aquitaniis. Sed apud Gregorium mendosὶ legitur, g
ELvs Avi, VAsATEs J Nulla est iniuria, qudd Elusanos praeponat ceteris Nouempopulanis. Fuit enim cum Elusa Metropolis esset totius Prouinciae, & sub ea cum reliquis ciuitas Ausciorum, quae nunc Metropolis: ut testantur non modo veteres Notitiae Prouinciarum, in quibus Novem populanae ciuitates hoc modo describuntur, Mesropolis ciuitas Elusatium , Ciuitas Aqκensiam, dc post alias postrema, Ciuitas Aumorum. verum etiam subscriptiones antiquarum Synodorum. Agathensi etenim Concilio subscripserunt Cla-xus Elus, Metropolitanus, & Nicetius Ausciorum Episcopus: Auae-
533쪽
lianensi primo Leontius, non Tolosanae, ut perperam excusum est, sed Eloianae Metropolis, S Nicetius idem Ausciorum Episcopus. Remensi denique apud Flodoardum lib. et r. cap. v. subscripsere itidem Senocus Elo sanensis, & Audericus Auscensis. eodemque exemplo in aliis, quamdiu Metropolis suit Elasa. Nunc enim quae rerum vices, sine Episcopo in vicum paene redacta est. Eusam ab incolis, sue Eosam dici, recth docuit Scaliger ad Ausoni uin. Errant ver b . & Ammiano Marcellino errorem assingunt, qui in his eius verbis libri xv. In Narbonensi elusa est Narbona ct Tolos. , pro clusa Elusam legi volunt. Elusa enim in Nouem populis est, non in Narbonensi. Nec minus falluntur, qui Elusonem Paulini epistola vi. siue Elusionem, ut est in Itinerario Burdegalensi, eandem cum Elusa faciunt: cum Elasio inter Tolosam& Narbonem sita fuerit in Narbonensi, Elusa inter Auscios Se Burdegalam, in Nouem populana, ut dictum est. Ad eam quoque pertinet vetus Inscriptio Nemausi, quae continet epit
phium L. Taurini Aurelii ciuis Elusensis. CONVENAE J Qui nunc Comingenses, Narbonensbus proximi
ad sontes Garumnae. Horum olim ciuitas Lugdunum, l. ιν iam dicta Straboni&Ptolemaeo. At Comingentium hodie caput, &s des Episcoporum, Ciuitas S. Bertrandi. quam ipsam Lugdunum esse persuadet stus, ab eo nihil discrepans, quem urbis Conuenicae describit Gregorius Turon. lib. vii. cap. xxxiv. Posita enim est in colle.. Lugdunum autem vetere Gallorum lingua est clarus mons. Ethici quidem Itinerarium, cum ab Aquis Tarbellicis Tolosam iter adsignat per Lugdunum; item cum ab Agenno Lugdunum millia passitum n merat L xv. de Lugduno Convenarum accipi debet. N. EC VLLIs D EiNc Eps EPiscopis J Hoc ipsum in persecutione Vandalica deflet Victor Vticensis, de Episcopis agens in exitium russis ab Hianetico : Quibus, inquit, in exilio positis dum obitus eluenisset, non licebat in eorum riuitaribus alios ordinare. Episcopis ergo morte sublatis cum alij non subrogarentur , per quos Presbi teri, Di cones, ceterique inseriorum ordinum clerici designarentur, sui mam in Ecclesiis omnibus vastitatem sequi necesse crat. CRocvM, Si MPLiCIVMQN E J Cloco Episcopo inter alios
inscripta est epistola Lucidi presbyteri. Ex quo liquet illum intersui si se Synodo Arelatensi. Episcopus fuit Nemausensis. de Simplicio a
XII. GRAEco J Episcopo Massiliens, de quo supra. Scripta eo tempore, quo ex foedere Pacis a Nepote initae cum Eurico, Arverni Gothis, a quibus vi capi non potuerant, dedi iusti sunt, ut dictum est ad cpistolam l. lib. iii Propterea Sidonius non immerito 'ueritur,
Arvernorum meliorem fuisse sub bello quam sub pace conditionem.
534쪽
sEROMATVM J De quo lib. ii. epist. I. & lib. v. epistola xrit. NON PRIMI COMPROV. sFD vLTIM IJ Episcoporum Prouinciae Arelatensis. Massilia olim Prouinciae fuerat Viennensi s. at Sidoni j aeuo Arelatensi attribuebatur. Iam enim Leonis Magni decreto diuisa in duas fuerat Prouincia Viennensis , ita ut pars Viennae cederet Metropoli, pars Arelato. Inter Arelatensis autem Prouinciae ciuitates prima erat Massilia: tum Auenio, Arausio, Carpentorate, Vasio, & aliae. Primi ergo comprouincialium Episcopi Massilienses. At nunc, ait Sidonius , reliquis fer E ciuitatibus in Gothorum vel Burgundionum potestatem redactis, iam non primi in ea prouinciacceperant esse, sed ultimi.
EvpMno Nio J Augustodunensi Episcopo. ad quem est epistola VIII.
M. libri ix. & de qlio epistola ultima libri 1 v. Colitur inter Sancto arri. Nonas Augusti. Subscripsit epistolae Fausti, & Synodo Arelatensi. Ante Episcopatum ver b Basilicom l ancti Symphoriani in urbe sua condidit, ut aiustor est Gregorius Turon. lib. H. cap. xv. Huius MLupi Trica stini habemus epistolam, cuius ante mentio facta est, de bigamis clericis, & iiς qui uxores duxerunt: alteram desideramus, quam Idacio teste ad Agrippinum Comitem scripserat, de prodigiis, quae in Gallia sub Attilae aduentum visa sunt. VAM TERRITORIA VICINA J Aruerni AEduos contingunt Itaque inter utriusque populi dioeceses de territoria nihil interielium. At inter urbes ipsas longa dierum aliquot interposita spatia. S I M P O .ca v M s. v. J De quo in Concione , post epistolam
PERPETuo J Turonum Episcopo, Tertiae Lugdunensis Metro- IN politano. cuius Prouinciae duabus synodis praefuit, Veneticae&Turonensi. Huic ergo mittit Sidonius Concionem, quam ad plebem Bituricam in Simplici j Episcopi electione habuerat. De Perpetuo , &Basilica S. Martini ab eo structa, iam dictum est lib. IV. epist. xviri. Meminit eiusdem eum laude aliquot locis Paulinus libro vi. de vita S. Martini, & in versibus de Nepotulo. FRINavLTiENTI Bus J Passerum more garrientibus. Nam passerum est fringultire, seu se ingui ire. Vnde Sidonius lib. ix. epist. I, fringultientes paseeum sussu s proprie dixit. & passerum genus est, fringillus. Glossae, απιας ό ς ιυλι. fingillus. PONTiricis ELic εNDi J Quae de populi suffragiis in Episcopis eligendis ad epistolam ultimam lib. Iv. notauimus, eadem valebant in creandi Metropolitani comitiis : quibus nimirum praeerat, qui praerogatiua collegis Prouincialibus anteibat. Leo Magnus ad aliasium epist. x xcis. Metroyolitano, inquit, defuncto, Prouinciatis Episcopi ad ciititatem Metropolitanam connenine d bunt, vi ολ
535쪽
nium clericorum, atque omnium cui tum voluntate discussa, ex Fresbyterueius Ecclesia , vel Diaconis optimus eligatur. Fecissent ergo Bituriges ex vetere instituto. Sed Prouincialibus ab Eurico sublatis, vicinarum
Prouinciarum euocandi suerunt Episcopi: 3c populus, clim ε magno
candidatorum numero incertus esset quem expeteret, communi decreto suffragia sua in unius Sidonij Arvernorum Episcopi arbitrio &voluntate constituit. Sidonius Simplicium vitum speciabilem de- Iegit. Dic Nissi Mo PAPA J Agroecio Senonensi, quem epistola v. inuitarat. Coram hoc ergo Metropolitano verba facturus erat de Metropolitani Bituricentis electione, ipse Prouincialis tantum Episcopus. quanquam inter comprouinciales Aquitaniae primae Episcopos principem locum obtinet Episcopus Arvernorum. QvΑ M PLAusi Bus J Deprecatur inanem plausum. qui se
αmδεἰ M - λεγ υα --t. Quis mihi fructus plausuum istorum' aut quis DuΔm ct strepituum ' laus mea est, ut ea qua dicuntur, rebus ficti quo psis omnes exhibeatis. Quem morem Bernardi etiam temporibus perdurasse, nonnullae eius homiliae declarant. BENE Dic Tvs SIMPLICI Vs I Non est cognomen hoe loco Benedictiis, sed epithetum, quo Christianos viros plerique orn bant. Paulinus epistola I x. ad Seuerum : Alius libellus ex his est, quos ad benedio m , id est Christianum virum, amicum meum Endelachium I ripsisse videor. En delechij enim nomina erant, Sanctus Seuerus En- delech ius , ut alibi obseruatum. Sic benedictus Pascasius Paulino eidem in epistola ad Victricium. benedictus Eleutherus, Tertulliano de praescriptionibus. benedictus Paea Cyprianus, in epistola cleri Romani ad clerum Carthaginensem. benedictus Paulinus Fausto Reiensi, benedictus Tetradius, & benedictus Agricola Gregorio Turonensi, Consessorum x xcvi.&lib. m. Histor. xv I. INTER sp rc T. PRINCIPE s J Principes municipij, principales. Glossarium, Princeps mi λέγει. Iam supra Simplicium virum spectabilem dixit, epist. viii. Ad Eucherium vero & Pannychium scripsit lib. iii. & lib. v. AD εECUNDAs Nur Ti As J Bigami enim Episcopi esse
per canones non possunt : ac ne clerici quidem ullius gradus, ex canone primo Synodi Valentinae & aliis passim . quanquam variant in inserioris gradus ordinibus , prout diuersus locorum ac temPo tum mos fuit.
TAM SOCERO, QUAM PATRE J Hinc patet, Palladium α
536쪽
Eulodium, qui proximi fuerant Episcopi Bituricenses, hunc patrem, illum socerum Simplici j fuisse. Palladii ergo filia, uxor Simplicij. I sta, Uxor illide 'Palladiorum stirpe desicendit.
MORUM FAc TvRA Qva TAc ERET J Ita fuit moribus compositus, ut Ecclesam a se conditam, laudem vitans, silentio premeret. Vtitur eadem voce Ruricius epist. xiv. Equum quatim iusseras destinaui, mansiuetudine placidum, membris validum, simum robore,
fama praestautem ,factura compositum, animis temperatum.
A v sp icio J Tullens Leucorum Episcopo. Scripta quo tempore Gothicum Romanis bellum gerebant, de Burgundiones Aruernis, ut dictum est , auxilio erant aduersus Gothos.
FERREOLO J Tonantium Ferreolum, Syagri j Consulis ex filia X Hnepotem , Praefectum Praetorio Galliarum fuisse , intelligi licuit ex epist. vii lib. r. Ex hac verb docemur eo magistratu functum esse post annum Christi e D L. fortasse post Sidoni j patrem. In haec enim lcmpora res Attilae inciderunt, quocum pro Romanis conflixere Aetius, quem ob liberatos obsidione Aurelianos Ligeris liberatorem vocat, &Thorismodus Gothus, Theudorici regis in acie caesi filius. TRIPLIc Es p RapEe TvRAs J Afranii Syagri j Praesect ram commemorat Ambrosius in Concilio Aquileiensi. De syagrio enim accipi debent illa eius verba de Episcopis orientalibus : Denique etiam Traefectus Italia litteras dedit, ut si velunt conuenire, in potestate
haberent. Meminit & Ammianus Marcellinus lib. xxviii. At Sidonius triplicem vocat, quia tribus annis eam continuauit, anno videlicet cccxx c. ut docent leges codicis Theodosiani ad Syagrium P. P. Italiae lib. VH xv ni &lib. xl. xxx. Tum anno cccxxcI lib. vIu. v. & vir. Anno item cccxxcu. quo anno Consul etiam fuit, lib. xi. xvi. & lib. x D r. Ante Praese ram vel b r Magister officiorum sucrat anno ccc Lxxix. Ad Syagrium eundem complures sunt epistolae Symmachi lib. I Ausoni j quoque epigramma operis initio praefixum, quod summam uti iusque beneuolentiam δc necessitudinem declarat. REGEM GOTHi AE J Thorismodum, qui regnum adeptus Romanis insestior e si e coepit: eaque de causa a fratribus sitis, qui pacem
DPt-bant, necatus est. Prosper auctior in Chronico Opitio NE V. C. MCONsvLE. Apud Gothos intra Gallias consistentes . inter filios Theodori resis, quorum Thorismodus maximus natu patri successe- rat, orta dissensio est: & clim rex ea moliretur. quae & Romanae paci, & Gothicae aduersarentur quieti, a germanis suis, quod noxiis clispo stionibus iri euocabiliter instaret, occisus est Tliorismodi caedem alij quoque narrant : caedis causam hic unus prodidit. AB ARELATEN si v M PORTis J Arctatensem urbem G xlii , ritus quam ea potirentur, non semel frustra tentarunt. Nam tri
537쪽
plicem obseruasse videor obsidionem. Primam a Theudetico magnoe rege, qui Aeti j virtute repulsus est, ut Prosper in Chronico docet, Theodoso Aug. xi. S Valentiniano Caes. Consulibus, hoe est anno Christi coxxv. multo ante Ferreoli Praefecturam . proinde ad hunc l cum obsidio illa non pertinet. Altera fuit Thorismodi, cuius hic meminit Sidonius , depulsi periculi laudem Ferreolo tribuens: quem ait plus hostem demulcendo Potuisse , quam armis praestiturus erat
Aetius, si adfuisset. Sic enim ad superiorem obsidionem alludit. Tertiam commemorat Paulinus lib. vi. de vita S. Martini, narrans Egia dium Comitem, ab hostili exercitu vallatum, facta eruptione hostem iugalle, non sine caelesti ope S. Martini. Arelatum dc si non nominat, aperte tamen designat his verbis: Haud alio penitusique ipso rerum ordine venit Nuntius , illam urbem tanta obsidione solutam , Praecipitem Rhodanum molli qua ponte subegit
Et iunxit geminas connexo tramite ripas.
Hanc porro ad Theodorici iunioris tempora roserendam puto, post mortem Auiti, priusquam ille cum Maioriano foedus renouaret. Nam AEgidius Magister militiae tunc erat. ad Eurici vero tempora non per- uenit, a quo tandem occupatam cum Massilia Arelatem scribunt Isido
PONTIFICUM , MAM SENATOR vM J Non quia Pontifex iam factus esset Ferreolus: sed quia Episcopis illum Sidonius admiscebat, qui epistolam ad ipsum missam iis insereret, quae toto hoc libro ad Episcopos scriptae sunt. Episcopus certe Arelatensis, quod viaro docto visum est, Ferreolus esse non potuit, cum Leontio, qui hoc tempore sedebat, successerit in ea cathedra Sonius, & Aonio C
XIII. Hi MEnivs AN Tis Tas J Sulpici j, ad quem scripta est epistola, filius. Himeri j nepos . A S. Lupo institutum, & promotum comstat: cuius autem loci Antistes fuerit, incertum. Nam quod hunc cui dem nonnulli faciunt cum Cameliano S. Lupi succcssore, probari no bis non potest, & multis modis refellitur. Abbatem potius fuisse tu spicor, quam Episcopum . Antistites enim Sidonio etiam Abbates dicuntur , ut Abranam epist. xvii.
XV. SA Lovio J Viennens. non tamen Episcopo: quod augurati sunt nonnulli ex mentione fratris. Hinc enim coniecerunt de Salonio& Verano fratribus , filiis Eucherij, ante Episcopatum senilis. Atqui . Euchetij filios constat, ex Salviani verbis in epistola ad Eucherium, patre superstite, hoc est Sidonio vix dum puero, magistros Ecclesi rum, & Episcopos esse coepisse. Hos autem fratres Sidonius Episcopos
ruisse non sigmlicat. Alii ergo videntur. Ad Eucheru vero filios te&-
538쪽
tenda potiὁs epistola Cereiij, salonij, & Verani Episcoporum ad Lemnem Papam scripta, qtue extat inter epistolas Leonis. Fuit postea de Salonius alter, Episcopus Genauensis, qui Lugdunensi Concilio Gun- amni regis temporibus subscripsit, centum circiter annis post Sidoniii. Vo Lusi Auo FRATRI J Fratris nomen addunt libri sere XVII. omnes. & fratrem appellat Sidonius volusianum non sollim in hac epistola, verum etiam in xviii. lib. I t. Huic autem mittit epitaphium S.
Abrahae, Persae quidem ortu, sed qui S. Cyrici Abbas fuerat in suburbano Arvernorum Monasterio, ut auctor est in eius vita Gregorius Turon. dc lib. H. Hiae xxI. Vic To Rii co Mi TIs J Quem Sidonius Comitem , Gregorius Turonensis Ducem vocat Victori uin, qui ab Eutico rege impositus Arvernos regebat. Sidonius ergo unius Aruernicae, Gregorius multarum, quibus praeerat, ciuitatum rationem habuit. sic enim scribit lib. II. cap. xx. Euricus Gothorum rex Victorium ducem super septem riuitates Praeposuit. qui protinus Arvernos adueniens, riuitatem addere voluit. Nam discrimen hoc certum Gregorij aeuo ,&inferiore, Comitum atque Ducum, qu bd Comes unius, Dux multarum ciuitatum rector erat, quae singulae suos Comites haberent. Idem auctetr lib. v m. cap. xviii. Nicetius a Comitatu Aruerna Ammanti Ducatum a rege Chlia eoeno expetiit: or sic in urbe Aruema , Ruthena, atque Getica Dux ordinatus est. S lib. ix. c. vii. Ennodius cum duratum urbium Turonica atque Pictava, ministraret adhue ct Visi Ialiensis atque Benama urbium principatum accipit.sed euntibus Comitibus Turonica atque Pictaua urbis ad regem Childebertum,obtinuerunt eum a se remoueri. Gradus igitur quindem a Comitatu ad Ducatum. Fortunatus Sigoaldo Comiti . Rex Childebertus crescens te crescere cogat, ui modo dat Comitis, det tibi iura Ducis.
Inde est qubdin legibus Vesogothicis Dux Prouinciae dicitur, Comes ciuitatis: & quod a diuinorum ossiciorum scriptoribus comparantur eum Comitibus Episcopi, cum Ducibus Archiepiscopi. quia Episcopi singularum erant Ciuitatum, Archiepiscopi totius Prouinciae. I SATIS DocvIT J De Victorio multa passim scribit Gregorius, quae docent illum non semper sui similem fuisse quippe qui
propter libidinem ab Arvernis profugus, Romae tandem ob cauem fla-rtia lapidibus obrutus vitam finiit. Hoc enim de eo narrat loco supra-cripto. At libro de gloria Conseissorum c. xxxiii. Victorium est. cum apud Ricomagum nos tam ad s. Amabilis lipsana precessundere detre-ciaret, diuino miraculo compulsum obtemperasse. R Eoi su si Dis ORAE J Regi Persarum. De regum Persarum in Christianos persecutione, quam exorsi sunt Isdiget tes& va- raranes, scribit inter ceteros Theodore tua lib. v. Histoti cap. xxxviii.
539쪽
AD FONTEM GUMINis Tur J Euphratis. Abraham enim Persa erat , natus ad Euphratem. Beatorum autem sedes significat, alludens ad paradisum Edem, ex quo fluere Euphratem produnt sacrae litterae. Ceterum Abrahae huius epitaphio alterum adtexam, nondum opinor editum , Augusti Presbyteri, quod in s. Hagnes basilica Romae olim deseriptum retinet Codex S. Mariae Virdanensis.
EPITAPHIvM A vGusTI PRESBYT I. Hoc, e fuguste, quidem tumulo tua membra teguntur: Sed nunquam meritum paruula elandis humMi. , Corpus habet telisia , animam caleata regna,
Sic ρδει proprias singula rite tenent. Devoim Domino vixisti corda Meli.
Probteri officium sub pietate gerens.
Largus pauperibuι . diues tibi, carus amicis, Divitia letis iussa verenda colans. Es felix tanto laudum cumκIatin honore, Perpetuis merseo iam fruitura bonis STAT vTA LIR. v G R IN IN E EN s r v M J Ita veteresserique, quod rectius est, quam Grinnicensium. Alcimus Auitus epiola Lxv. ad Maximum Episcopum. Nam monasteriis Grinincensibus occupatus aliquandiu iam habitaculo ciuitatu abfueram. Erant enim Grinincenses monachi in Viennensium dioecesi. quorum mentio in viata B. Clari Abbatis Viennensis: et si vulgata exemplaria Grimanenses mendose appellant, pro Griniacenses. Primis autem illis taculis, ante receptam S. Benedicti regulam, singulorum ferme coenobiorum propriae erant leges & statuta.
Tu VERO ET sv PRA ABBATEM J Non ut primarius Abbas sit ipse, sed ut curet Auxanio Abbati ab omnibus pareri. Quod enim hic rursum vir doctus Abbatum duos gradus facit, ut alij sint primarij, alij secundarij, non minus absurdum est, quam quod supra det primi & secundi ordinis Episcopis refutauimus. Erat quidem in xl nasteriis sub Abbate inserioris gradus Praepositus : sed Sidonius Auxanium monachis Abbatem praesectum vult intelligi, non Praepositu.
stola, qua opus dedicauit, fuit ad Constantium: haec item ad eundem. Finis hic igitur editionis Constantianae, quae septem tantum libros complexa est. reliqui duo, qui sequuntur, leorsim postea singuli sunt . adiecti. VELUTI v TVs IN sp Eeu Lo J Assine est illud Democriti. --ἡῖς ει σέο su . νῆι ι φωι , c. 5 τῶι ἰμλλως ἰ τῆς ψυχή -κα:ρ iis . Speculum cordis hominum verba puni. ait Cassiodorus Senator
540쪽
P Erno Nio J Viro illustri, Arelatens rogato, ut dictum est ad I.
epistol. i. lib. v. Eius rogatu liber hic post superiores editus est. I o A N N i J Doctori, ut videtur,. Grammatico in aliqua urbe Gal- II.
Iiae . qualis Ic Eusebius, sed philosophiae proselibr, lib. m. cpist. r.es Lampridius rhetor Bur legalensis lib. i x. epist. x m. I so Nil Eurici regis consiliario. de qsio ad epist. xxi l. lib. I v. ii IPetierat is a Sidonio , exscribi sibi volumen Philostrati de vita Apollonii Tyanei. Mittit Sidonius , sinuitque indicat unde exscriptum sit: ni mirum e codice, quem Victorianus recognorat. & hoc amplisii addit, Victorianum e Nicomachi antigrapho & emendatione, Nicomachum a Philostrati ipsus autographo exscripsisse. Nicomachus ergo & Victorianus nomina sunt, non nictorum , qui Apolloni j vitam scripserint, neque scribarum antiquariorum, sed clarissimorum virorum , qui ab antiquariis mendose scripta per otium S animi gratia castigabant. Cuiusmodi operae testimonia in antiquis veterum auctorum codicibus obuia sunt. sed quod ad coniecturam nostram firmandam, Sidoniique locum sacere videtur, plurima extant T. Liuij exemplaria, in quibus Nicomachum & Victorianum eandem operam T. Liuio impendisse annotatum est, his verbis : Nicomachus Dexter V. C. emendaui ad exemplum Darentis mei Clementiant; ab urbe con ita. V loriamu V. C. emendabam domnis Smm.lchre. de alio loco , Emendaui Nicomachin Flaaianus V. C. Praefellus, urbi apud Hennam, ab Urbe condita. Victorianus V. C. emendabam rimnis Sy
machis. Duo igitur Nicomachi cum fuissent, ideo fortasse Sidonius, ne ambigi posset , senioris notam adiecit. Victorianus autem pro Symmachis Liuium emendarat, ut Sidonius pro Leone Philostratum hoc loco, & pro Ruricio Heptateuchum lib. v. epist. xv.&QJymmachus Liuium eundem pro Valeriano lib. ix. epist. .e Vim us, inquit , totim Luiavi operis qius Psn i, etiamnunc diligentia emendatiouis moratur. Non enim existimabant viri docti se osticio persun-cios, cum ex codicibus suis ibruin amico exscribendum curarent, nisi eum opera sua quam emendatissimum redderciat. P RacEPS ET O P. TRANsLATio J Exscriptio. Sic lib. ix epist. xvi. de exemplaribus epistolarum suarum. raptim, coactim rustranslator festini exscri . lib. ix. epist. xi. co a transferenaei. Jc Ruricius epist. viii. a a Sidonium nostrum. Codicem namque , quem Esfratre meo Leontio me recipere iusseratis. translatisse me sator, hoc est
yt ipse phst loquitur, exemplasse. Vel hic porr. locus, & stet episto-