장음표시 사용
141쪽
inclis re, non cogere, omnia sane Zodiaei signa ostendunt, salici te sidere natum,& ad coeli obsequia inclinatum esse. inter fas sit de Die Natali loquenti, oculos per sublimi ra circumferre auream lanam offerens. ibera, litate in egenos notat. Ta rau stellatus. laboristi industriae oeconomicae facem praesert. GD mini, charitatis insitae imaginem repraesentant. Cancer , cum Luna incrementa decrementa subieris, conformitatis cum Divina voluntate symbolum exhibet. Lea, in utraque fortuna magnum di excelsum animum designat. Virgo castitatis di integritatis tuae ιLibra temperantiae di sobmtatis, index est. Morpionis insidias prudentia tua perspicita perspectasque cavet. Arcus Sara tari semper intentus vigilantiam docet. Capi cornus per alta rupium scandens, onversationem tuam
in caesis cut Apostolui loquitur)indicat. Hae sunt illae faces, quae eximio splendore Diem Tibi Natalem , illustrem reddunt i hae sunt Inclinationei Natura di Gratia, ab ipso vitae exordio , Divino in te favore derivatae 3 hi flores, Diem Genethliacum exornantes ν hi lapilli, lucem primam eonsignantes. Verum, quid Vota Natalitia in unius Diei felicitate consumo i quid terminum iacquiis aevi spa-
142쪽
o cireumscribo omnia Votorum genera Q. peravi, si felix unius momenti auspicium a Superis exoravi. Optent alii tot Tibi faustis pates, quot lucent in coelo sidera , quot apes
pascuntur in Hybla , quot habet terra herbasti gramina, silvae frondes, arbores solia, mesi
sis aristas, aether volucres , di quae sunt aliae vulgarium optationum formulae. Ego vero
Votorum omnium Summam unico momen-
ἔst, quod tibi auspicatum illucere cupio,con cludo. Atque hoc est illud momentum, non quo nascimur, sed quo denascimur; non quo serimur, sed quo morimur; momentum , ex quo pendet aeternitas. O beatum illum, cui
contingit, vitae sitae periodum hac clausula finire t o nimium faustum ac felicem diem Natalem, qui nos transfert ab exilio in patriam, a luctu in gaudium, a curis laboriosae vitae in aeternam requiem l ad hoc Momentum , quia dudum te praeparasti, Religiosissi. me Praesul, quid optatius tibi apprecari queo, quam ut illud quidem tardius illuceat , donec annis di meritis auctus, Diem fatalem, more Sanctorum habeas Natalem. Ignosce, laetitiam festivae lucis, memoria morti S corrumpenti: hujus exoptationis auctorem ha-
143쪽
beo Salomonem , qui Eccl. C. T. Melior, inquit , est dies mortis, die Vativitatu. Et cure Natalitrus dies in turbulctinim huius vitae pelagus nos immittit; transitus vero in tranquillum portum adducit: quae causa fuit, cur Thraces Olim suorum natales fletu, diem obitus risu prosequerentur. Quae quidem a me non eo disputantur, quasi aliquid decem pere velim de laetitia Dies, quae te prima m. . liore Sole excepit; sed ut ostendam, geminari gaudium lucis tam festae,cuius Ortus, cum fuerit Gratiarum Choro condecoratus, quem alium meretur Vesperum , quanνVirtuti
tuis dignum, di coelitum plaufibus prosequeri dumi Qui tamen, quod jam exoptavi atque ite- tum opto, ut serus iubar tuum orbi subdicat inter astra novum lumen accendat.
Ita precor , ita voveo,& me demississim εgr tiolae Dominationi Tuae commendo: si aequo prolixius hanc epistolam extendi, id faecundistati argumenti imputandum est, di ignostem dum Clienti, Patronum optime de se merserum , cum factis non possit , saltem faustis votis prosequenti, & sese humillime in gratiosum sinum commendanti.
144쪽
Ethica Epistolaris. ris XVIII. C O SO LATO R IA
In funere unici filis. OVibus ordiar verbis epistolam , magIs
lacrimis, quam atramento exarandam
ad matrem scribo, di ad viduam, di in acerbissimo funere. Filium amisisti . quid tristius e. unicum , quid haereclam omnium fortunarum ; quid calamitosius e fulcrum familiae, baculum senectutis 3 quid luctuosius e iuvenem ; quid inexspectatius P quae spongia abstergat lacrimas maestissimae parenti, desolatae viduae e vetabo lugere, tot nominibus miseram e hoc sit ipsi naturae velle vim inferre: erigam te, in tot simul dolores velut in salsos fluctus conjectam , tantis aerumnis prostratam liflere,viduae: quondam dictum, unicum filium efferenti; sed ille dixit , qui mortis di vitae Dominus, instit stare vespillones, di ipsam mortem telum suum recondere. Equidem Delanctus ex feretro vivus
145쪽
surrexit, Mater recepit filium, laudes susti. Iator extincti. Equidem Sedatur lacrimis , egerisurque dolor. Et Siracides c. 3 8. In mortuum pro e lachri
mo , ct quais dira passuu , incipe plorare
Quae potuisses diriora pati , quam iacturam unici filii, in florenti aetate, in maximae speL
sursu, ςrepti e exuit vitam, non redituram Et quis temperet a laprimis, qui eogitat matrem in tanto luctu positam ι Necesse es . inquit Augustinus, serm. q. de verbis A post. M irses smm, quanao nos morimri des runt, quos amam- , quia etsi novimuW, e non aternum reti quere nos mansuroέ , . aliqua tum pracciare secuturas, ramc' mora se, quam natura refugit i cum occupas dilectum, contris4t in nobis usi dilectio . affectam. Et si S. Hieronymus in consuislatione ad Paulam in morte filiae Eustochii, humanitatis sensu commotus, scribit: agimus matris trohibituri lacrimas , a plangimuν. Ion es optimin consolator, quem propris vim ην gemitus. Testor, mea Faula, IEIUM, eadem me perpeti dolorum tormenta, qua tu pateris : .eonfiteor affectuumeos a totus his tiber sepistola)'tibin scribitur. Christus ipse , qui potuit imperare
146쪽
inari di veniis, non imperavit oculis, quineos, commiseratione tactus amici LaZar, fato erepti , lacrimis implisit. Tantum isitur abest, ut in te accusem luctum ex demortuo filio conceptum, ut citam pietatem hanc,m terni amoris testem agnoscam di collaudem. Hoc potius his litteris ago, ut te moneam iηe quid nimis etiam industo planctu, Modicum plora, ait Siracides c. δ a. svr4 -- ruum, qxoniam requieviι.
Non culpamus fictum , nisi cum excedit mindum , ait Bernardus Requievit filius tuus,
di requiescit in DEO, quoniam obdormivit in DEO, di resurset cum DEO pro nobis
in Cruce mortuo. An adseram vulgatas illas rationos solandi videlicet communem omnibus moriendi necessitatem ἔ ad mor-xem nascimur; in vitam exituu infredimur; mortalem genuisti, mortalem tumulo int listi. Noli te, filiumque tuum ab hac sorte velle eximere. Deinde cur invideas libertatem adolescenti , hujus vitae aerumnis absoluto e e turbulento mari in portum est delatus, Ecclesiastes dicere non dubitavit et Laudavi magis mox uot, quam viventes.
Quod si Rhnica quoque superstitionis
147쪽
mines aequo animo charorum mortes tuis, runt, quid te facere par est, quam Christiana umus dudum obarmavit adversus casus acerbos e feramus patiender, quod mutare
non possumus. David , ubi intellexit filium infantem ex Bersabea susceptum, e vivis a 4jsse, posuit luctum ac fletum, & memorandam sententiam pr. untiavit : Hunc quia mortuus es, quare jejunem l Nunquid po-ιero revocare eum amplius Ego vadam magὸs ad eum et His vero non revertetur ad me. 2. Reg. ra. Regis hujus ad exemplum
in virtutem vertenda est necessitas. Quid quod in Depositum di pignus accepisti filium a DEO; an pugnabis , commodatum suum repetenti t. At cogeric carere amantissimi tui praesentia , di dulcissima consuetudine ran minus tolerandum fuisset, si dilectus tuus,
negotiationis aut militiae causa maria transis
fretasset,& in peregrinas terras longissime a te divulsus,in barbaram servitutem abreptus fuisset Haeredem bonorum perdidisti: qualium ρ quae effodiunt fures, consumit aer go, mille iniuriae auferunt: haereditatem coeli adiit, nullis casibus obnoxiam. Auxiliodi solatio te destitutam quereris et non fidimius adhaerescis DEO , ut fiduciam tuam in
148쪽
Ethica 'solaris. Iahomine colloces e ideo forte filium tuum liceat cum bona pace hoc dicere perdidisti, quia nimium eum amasti, di plus, quam decet, spei in eo posuisti. At juvenis fuit,ti florentissimae aetatis, magnaque innocentiae: quid si raptus sit, ne malitia mutaret intellectum Z Placua enim erat DEO anima istius, propter hoc properavit educere istam de me dio iniquitatum, Sap. q. Periculum lubricae aetatis evasit; Facillim ad Superos iter est animis, cito ab humana conversatume dimissis 3 minuου enim faecis,ponderisque sentiunt,
ait Seneca. Portus nobis omnibus petendus , in quem si quis primis ira annis est delatus, non magis queri debet, quam qui cito naVigavit: argumentum amori S eli, celeriuS hinc eximi, ne polluat contagio. Flo. sculus, si optare posset, mallet, dum viret divernat,iri sertum legi , quam ad ultior pruina aduri, ac In fi metum abiici. Defleamus eos , Mi D. Hieronymus , qui ad Tartara properant et ad Caelum euntes cur ploremus st Uummatus in brevi explevit tempora mul-.ta. Filius annos supergressus eii virtute Imaturum coelo probitas fecit. Habes igitur c iam, potius gratulandi Anselmo tuo quod, effracto oorporis ergastulo, ad Superos evo .
149쪽
larit i quδd, brevi fine molestae peregrinatio
ni imposito, in patriam coelestem emigrarit; quod, mundi huius periculis subductus, irino
centem animam Conditori suo reddiderit νquod cum Divina voluntate egregie confor. maius ex hac vita decesserit, tibique exemplum reliquerit morte cido, quod tu imitetis vivendo. Hoc potius agamus: de tuncti animam precibus, Sacrificiis , liberali eleerno. yna prosequamur. Heroicae virtutis esset, patrimonium filii in pietatis ac charitatis pera transcribere, di defuncto tabernaculum in coelo,claris lucentius smaragdis, parare. ILle quidem praeces sit, & securam stationem teis nuit ; nos eodem tendimus, serius aut ei titia
tumultilosum curatum di laborum pelagus transmissuri. Neque est , quod te gravnis assiciat ultima Anselmi cum morte lucta, &paulo dissicilior in agone pugna. Hic horror naturae se dissolventis etiam probissi moseoncutit, & exlpectatione suturi per sttingit. Permittit hoc DEuS , ut aculeis morbi patienter toleratis, pauculae quaedam pecca torum reliquiae, di debita , caeteroquin li stralibus flammis persolvenda, una litura, ut dicitur, inducantur, Animusque his angori4bus purgatus, recta ad aethereas sedes evolet.
150쪽
Dhica Epipolaris. Ia Iubet hoe nos sperare egregia Anselmi, thmprobitas, tum conscientiae puritas. Memo. riam ejus suavissimam , vide , ne lacrimis corruit,pas ι haec potius consoletur, di gaudio perla dat matrem , Dimidiam ni eo praemittentem , ubi vitae bene peractae praemium alter ex aIterius felicitate sibi gratu letur.
OMnium sere gentium mos est , & iam
olim fuit apud Romanos, ut ad ineuntis anni exordium, non modo bonis sese invicem votis prosequantur , sed etiam ultro ci-.troque strenas di xenia in tomestationem amicitiae missitatent. Ea munera di munuscula sere fuerunt dulcia, ut earicae , melia, Iiba, lagana quo significarent , annum fglicem ehe a dulcibus auspieandum. Pecca. rem ego sane in ossietum amicitiae nostrae, si omitterem , annum exorientem, faustum tibi Be fortunatum precari. Cum vero diaversissima sint mortalium vota, di saepe ipsis