장음표시 사용
41쪽
gentem: 3ο. Obedientiam debitam : ψ .
Evidentem Ecclesiae, vel boni publici uti
litarem. Modo ut ex tali absentia, pὸx-rochia notabile damnum non patiatur , di per alium parrochus provideat iis quae erunt necessaria parrochiae per sacerdotem ab ipso destinatum ita omnes Doctoressundati in Trid. II. a. . cap. I. de re
Hoc unum: Io. Notandum , melius de securius esse pro parrocho quod data quacumque necessitate , perat licentiam ab Episcopo per bimestre , qua non obia tenta in conscientia recedere potest. Nam id non efficitur ad licentiam obtinenadam sed tantum ad demonstrandum illi causam non residentiae, quia Trid. dae illi talem authoritatem. Attamen in tali absentia excedere non debet duos menses , re superiori rationem reddere fundatam in aequa causa , & absque ullo gregis detrimento. Insuper talis absentia,
non est facienda tempore adventus, nativitatis Domini, quadragesimae, paschae, Pentecostes, Corporis Christi r quibus diebus , oves praeientia parrochi sunt re fidiendae, ut observat idem trident. Quam eum fieri poterit.
Notandum : a'. Quod si parrochi uti
42쪽
a bimestre, se abientare velint non seisi voce ab ordinaris , licentia est con-
edenda ; sed etiam scriptis quia Trid. itatum dicit , scriptis est approbanda. Idem confirmatur 1 Congr. Concilii. R erente Garzia 3. pari. cap. 2. n. 37. Bar- osa de olfic. parrochi pari. I. cap. 8.. 39. & P. Leander disp. q. IBI. &'a laus disp. 3. punct. 3. n. J
Et ideo supposito quod detur justa
ausa in parrocho , & ordinarius nolit Oncedere ; pro tunc recurrere potest ad inperiorem i, quia quod petitur ab ordiario , non est sub motivo gratiae , sed intum justitiae, ergo ad superiorem reis urrere potest. Dixi non sola voce , sed etiam scritis talem licentiam esse obtinendam. t tamen cum lessio lib. 1. de jure &c justitia cap. 3 .rens. . n. in . P. Lean
er q. 23. Resp. ut quid ἐ- probabile,
tentiam sola voce concessam in sors terno esse validam. Nec talem parro-1um. teneri ad restitutionem fructiliam; uia scriptura non est de essentia graise , quae consistit in sola voluntate conis Hentis. Tum quia trid. non irritat faisum , cum illius dectetum non sit irritivum sed tantum prohibitivum , ergo
43쪽
talis parrochus potest manere intus ineonscientia. Attamen cum tali consensu vocali, manere potest tutus , quamvis puniri possit. Poena imposita est proinpler non residentes : nam krum seri non credit simplici assertioni, sed tantum probationi. Diosit forsan aliquis, nec Papa , nec Episcopus dispensare possunt in non re fidentia cum sit de jure divino residentia , ergo Sc. omnes Doctores respondent posse dispensare a residentia , sed discrepant in modo loquendi. D. Thom.
a. Σ. q. 88. a. I o. in C. D. Bonaven. in A. dist. 38. art. Σ. q. 3. & D. Antonius pari. -
non habere potestatem ad tollendam obligationem residentiae , utpote juris diis vini, sed soluna in eo casu declarare , in eo casu residentiam non obligare ;eo quod illi ue executio sit , vel illicita . inutilis , vel majoris boni impeditiva.
Sua res vero tom. 2. de relig. lib. 6. de voto cap. 9. n. 6. Molphesus rael. 3. cap. II. n. 26. & P. Leander disp. II. q. Minita per dicunt , Papam dispensare posse, in iis quae sunt de jure divivo sermaluter , modo ut radicaliter , & fundamen
aliter sint de jure humano. Ideoque
44쪽
clarare potest, talem residentiam novoblis
siinx nulla. ut dicitur cum de voto & de
s Ideoque quando dicimus, Papam dispem
sare pone in iure divino di naturali, Don intendimus dicere, quod possit tollere ius diviniim directe & nat ala, sed tantum ellua tenus tale jus oritur Nhum n quo pacto quamvis sit de iure rivi no sormaliter , est etiam de lute humano radicaliter ω fundamentaliter , ut pater ex supradictis. Tunc Papa d pens' do non censetur dieere quod jηs d vinxim ut na- ου iralenon obligant ut si , qtua non rit sim-νl citerDominus sed xantum administrator.
id est non obligare , in tali , dc tal, cini o
45쪽
curtente ob causas justas, ex quibus sequi tur , quod actio vel non actio, quae aliunde esset mala, propter ius divinum , per dispensationem cohonestatur , vel saltenredditur indifferens ita Doctores citati.
Sed quaeritur si quis bona fide petietie
di enlationem , sed data , & obtenta , videt sine causa sussicienti fuisse concessam , erit ne valida aliqui Doctores cum D. Thoma supra citato respondent negative , quia jura & DD. Clamant ad validam dinpensationem requiri causam, justam & non apparentem. Ergo statim atque est certifica intus quis de insufficienti cauta tenetur ad re sidentiam. Et confirmatur ex eo quod potestas dispensandi data est Ecclesiae ad aedificationem non autem .ad destriustionein , sed est data . sine justa causa, ergo &C. Gamas vero pari. 3. cap. 2. n. 36. Leia siti, de justitia lib. 2. cap. 4o. dub. IJ. n. 1 I9. de voto , & P. Leander respondent assit. quia ad divinam bonitatem pertinet , approbare quod bona fide petitum ,& concessum fuit, ex eo quod suavitati regiminis Ecclesiae , sit consor natu Gergo & lubentius debet excipi. Sed, it verum fatear, Doctrina D. Thomae mi hi certa , & certior est patefacta , quia talis suavitag regiminis Ecclesiae, non viis fletur suffciens ad animi securitatem st
46쪽
biliendam. Ideo ultro , citroque angelici Doctoris sententiae adhaereo. Sed haec luculenticiri modo Deo favente solven tur, cum de voto , & dispensatione legum , qua propter Doctrina Garetias, letasi & P. Leandri sustineri non potest. Servitium igitur Episcopale non est sindamentum sufficiens ad dispensandum a residentia. Ita P. Leander disp. 3. q. 2 cis qui dicit, duas esse pro hac re Sacrae congreg. declarationes ; quamvis alium idoneum ministrum assignet pro servitio
parrochiae. Ita etiam Garzias Citatus Ia-χωα Emmanuel fa V. residentia Ia. I. Episcopus tamen potest uti parrocho, pro tempore duorum mensium a Trid. permisso, nempe in visitationes , ob oscium provisoris , & aliorum sic enim declaratum fuit a Congreg. Concilii ut re- , fert Balbosa de potestate Episcopi. part.2.
Utrum autem parrochi Ecclesiae Cathedralis possint esse Vicarii generales Resp. in hoc casu servandum esse usum curia. Cumque patriae. Nam in aliquibus Dici icesibus Hispaniae expresse prohibitum est, ne parrochi judices ordinarii aut delegati appellationum essiciantur. Ita P. Lean
dex qui ex Bulla Pii V. hoc in-
47쪽
fori sub die 17. Augusti i6rs. Utrum autem studiorum causa parr chus possit abesse a se Eeelesia Resp. dist. de jure communi concedo. De iure novo nego. Cum in hac parte Trid. ab gaverit jus commune. Dat tamen Epita copis facultatem dispensandi ad bimestre tantum , & cognita causa. Et quod studium non sit cauta sussiciens ad dispei fandum a residentia , patet, quia Trid. ordinavit talia beneficia dari ad concursum , ergo supponitur qnod ille qui recipit istud , est iussicienter instructiis , ut
idoneus , nec consequenter est necesse
quod audiorum eauta , ab Ecclesia qua
Promotus est , absit. Quod etiam videtur confirmatum a Decreto Congreg. Con-eilii sub die a. Februarn r3 o. per quoldicitur. Absentes fluviorum causa ,πωρ ἐμα percipere fructus beneficii, nec ordinarius potest talem licentiam concedere. Ita omnes Doestores dato Tridentino. Exinde coneluditur solam causam sit Dficientem , esse fundamentum dispensandia residentia in parrochia , scilicet chariatatem Christianam modo ut propriae oves
nia jus detrimentum non patiaentur, ne- cessitatem urgentem , qtve tamen est semi
rei dignostenda ab ordinario , obedien-
48쪽
tiam debitam , qiue consistit in authoritaωπ praecipientiso, & evidentem utilitatem Ecclesim i Demptis istis quatuor causis , aliae omne . videntur insufficinnies. Ita Communirer Doctores. Ex hac occasone quaedam essent dicenda , de residentia aliorum beneficiorum. Videatur quae suis
pra sunt dicta , de residentia parrochi
QU mvis in iure nulla alia poena
stabilita sit contra non residentes, nisi privatio fructuum beneficii. Attamen talis p trochus , censetur pecc/re mortali zer non . residendo , nisi parvitas materiae illum excuset , quia qui opera-Jur chntra jos divinum , naturale, occanonicum in re gravi semper peccat mo taliter. Ita omnes Doctore O .Parrochus tamen potest compelli ad residentiam per censuras usque aiu pria vationem benescii, ab ordinario suo ,
49쪽
quo modo mitius respondent ad quaesitum , & dicunt in parrocho duo esse Consideranda, unum ratione residentiae,& onerum illius, & aliud ratione offieii ; & sie si desit tantum residentia , re. stitutio est facienda , quantum ad illam partem quae respicit illam, si utrumque desit, restitutio est facienda inantegrum omnium fructuum ad pro rata tempo ris. Quia beneficium patrochiale datur , non solum propter residentiam, sed etiam Propter officium , sed ex duobus nullum habetur. Ergo ad integrum tenetur. Quod si sola residentia desit, aequum non est quod fructus beneficii simpliciter pro rata temporis solvantur , & restituantur ,
sine aliquo Respectu divini officit. Nam
jus naturale, & dictamen rationis conatrarium evincunt, maxime cum in male
ria odiosa qualis est poenalis, non sit f cienda extensio, sed mitior pars sit desumenda. Ideo si sit standum ad rigorem , & sensum literalem Trid. prima opinio est tuenda , & tenenda : si vero ad voluntatem interpretativam Tridenistini,& in favorem parrochi , secunda
erit verior utpote mitior. Ideoque utra que manu amplexanda. Ita etiam Cabacsut lib. 6. cap. I 3. n. I s. ubi diserte
50쪽
solvit totam difficultatem. Hoc unum igitur notandum non re
sidentiam i privaremipsa AEho fructibus
beneficii, nullo habito respectu ad sententiam declaratoriam criminis. Alia enim declaratione non sequia. Ait Trid. . citatum Nee etiam licitum est Episcopo facere aliquam compositionem cum parrocho non residente, circa selictuum beneficii remissionem, quia' tales fructus ex eodem trida dicuntur pertinere ad Ecclesiam vel pauperes parrochiae. Nec etiam potest dari appellatio , pro restitutione fructuum', ut tollatur de medio. omnis occasio absentiae. Ita communiter Cano-nM Qq '
Insuper notandum , qnod si quis non recitat ossicium per sex menses , a die collationis beneficii , quamvis peccet
mortaliter, non tamen tenetur ad restitutionem. fructuum , quod insertur ex
Concilio Lugdunensi, sub Leonae X. 3s. 3. statuimus his verbis. Nullus ante sex menses primos , beneficii habiti , quamvis
non recitet. Ita Ioletus lib. 2. cap. I 2. n. s. FernandeZ de Moure pari. 3. cap. 32.