장음표시 사용
231쪽
cimi Saeculi fuerant congregatae, dictae sunt GaIlIeὀBeguines, sicut ostendimus in Colloquio sexto in Historiam Saeculi XII. Complures hujusce Beguinatum Instituti Puellas ineunte Saeculo decimo quarto in errorem induxit fanatica quaedam mulier de
Hannonia, nomine Margareta Porrete, quae annoMcccx. cum in Galliis peltiferam doctrinam disteminare Conaretur, igne damnata est , teste Gmile mi muti Continuatore ad hunc annum , ubi haec habet: Circa Aruum Pentecostes accidit Parisius , quod, quaedam pseudo-mulier de Hannonia nomine Margareta, dicta Porrete, quemdam librum ediderat, in quo
omnium Theologorum judicio, qui ipsum diligenter
examinaverunt, multi continebantur errores . hareses, O inter cἀteras, quod Anima adnihliata in amore
conditoris sine reprehensione eonscientia vel remorsu potes σ debet natura quidquid appetit O desiderat concedere, quod manifeste sonat in haeresiis. Dum libellum hunc, aut in eo contentos errores abjurare nollet, quinimo latam in se excommunicationis sententiam ab Inquisitore haretica pravitatis contemneret, quia coram Episcopos scienter monita comparere nolebat, in per annum σ amplius pertinaci Iustinuisset animo insua malitia finaliter indurata, tandem in communi platea Gravia coram Claro ac populo ad hoc Deciati ter evocatis de peritorum consilio exposita est O tradita Curiae saeivari; qua Parisiensis Praepositus in sua potestate statim aecipiens ibidem in erasino incendio fecit extingui. His pravis Dogmatious Margareta Porrete complures insectae Beguina societatem inierunt cum haereticis Beguardis, qui per Germaniam multos spargebanv errores, quorum primus erat .
quod homo tu ista mortali vita i sque adeo subli-
232쪽
mem persectionis gradum assequi potest, ut nec amplius peccare , nec ulterius .in gratia progredi queat. Secundus; quod neque jejunare, nequω aliam exercere corporis aut animi mactationem Masperitatem debeat ille, qui versatur in eo perfectionis apice. Tertius; quod ille, qui est in praedicto perfectionis gradu, & spiritu libertatis constitutus, non adstringatur humanorum praeceptorum, aut Ecclesiasticarum legum Saeculariumve Observa tione, quia supremum libertatis filiorum Dei culinmen attigit. Quartus; quod homo in praesenti vita possit ea potiri felicitate, qua major in Coelo futura sit nulla. Quintus; quod perfecta consumma laque Beatitudo ex natura & hominis arbitrio ita pendeat, ut nullo sit opus Iumine gloriae infuso . SextuS ', quod virtutum exercitatio est adhuc hominis imperfecti, quam proinde longe a se abdic re debet quisquis jam est perfectus. Septimus quod libidinum actus, ad quos natura inclinat,uulla involvantur culpa, subindeque mulieris oscula esse peccata mortalia, quia ad illa non pellicit natura, sed coitum cum muliere esse inculpabilem aD serebant, quoniam ad illum naturae libido propensione sua fertur . Octavus; quod dum elevatur, auῖ fidelium cultui exponitur Sacrum Christi in Eucharistia Corpus, non debeat ille, qui sublimem persectionis gradum assecutus est, vel assurgere , vel ge nibus provolvi, quia sic agens de illo sublimi contemplationis fastigio se dimitteret, si vel de Chriiti
Sacramento, vel de vita eiusdem aut passione dignaretur tantisper cogitare. Hos ut damnaret Beguardorum & Beguinarum errores,& impuriisimas ονςlleret nequitiarum propagines clemeM U. POn-
233쪽
tifex Maximus Synodum Oecumenicam Viennae in Gallia convocavit anno supra millesimum trecentesimo undecimo, regnante in c, alliis Philippo Puia chro, in quo unanimi Patrum sufiragio confixa sunt virulenta Beguardorum S Beguinarum dogmata , sicut latius exponemus in sequenti Colloquio . D. Hi Sectarii Beguardi, & Beguinae con formes mihi esse videntur veteribus Magalianis, qui Euchitae, ac Enibusiactae dicebantur , & quorum meministi sub finem secundi Colloquii nostri in Historiam quarti Ecclesiae Saeculi. Hi quippe nullam fere vim Sacramentis Ecclesiae, virtutumque exercitationibus, maximam vero suis fanaticis orationi-hus tribuebant, & foeditati promiscuorum concu-hituum indulgere soliti erant. Certe, nihil pestilentius, mea quidem sententia, & ad aperiendam viam ad omnia flagitiorum genera commodius fingi excogitarive potest istis Beguardorum,& Be-guinarum erroribus , ad quoS detegendos & asperinnandos sussicit communis sensis, susticiunt communissimae pietatis notiones, Christiana institutione somnibus impressae. Hinc non mirum, quod non ita
pridem Innocentius M. beatae mem. Romanus Pontifex, ejusmodi Beguardorum errores, quOS in perniciem animarum Michael Molinosus Caesaraugustanae Dioecesis in Aragonia Presbyter, Quietistarum, seu Spuriorum Mysticorum, Ante signauus , suscitare ac propagare moliebatur, confestim damnaverit Constitutione data Romae die xx. mensis Novem
bris anni millesimi sexcentesimi octogesimi septimi, ac totus ubique populus Chri itianus , auditis nefandis illis sententiis,cohorruerit, publicisque illas execrationibus iu rit prosecutuli . o
234쪽
M. Recte dicis, uec minus, ut opInor , horrebis duas alias infames Sectas, quas impurissimi homines Hermannus Ponguupus,patria Ferrarie S , Gerardus Segaresii, Parmeniis, cic Dulcinus , Novariemis, Segarelli discipulus, Samulo decimo quarto invexerunt, lateque diffuderunt . Secta ab Hermanno Pongilupo conflata, veterum Gnosticorum, quorum meminimus in quarto Colloquio in Historiam trium priorum Ecclesiae Saxulorum, nocturna conventicula, & promiscuam in iis libidinem renovabat . Foetus furtivis illis coitibus conceptus , tandiu per manus in orbem stantium jactabatur , donec spiritum efflaret, & in cujus manibus expirabat, is Pontifex Maximus horumce Sectariorum creabatur . Cremabant etiam unum ex istis infantibus ita procreatis, cineribusque in cadum conjectis,ac vino super infuso, inde Novitios spurcissimis suis mysteriis initiabant. Sub specioso summae, quam affectabant, paupertatis, asserebant,Christia norum nemini licere quidquam habere proprii,nec Respublicas administrare, vel Magistratus gerere.
Romanum Pontificem,& omnes Ecclesiae Catholicae Pretes atos canino dente proscindebant, eisque Obtemperandum non esse pertendebant. Deniqueis , animas Sanctorum non fiui Dei visione ante generalis Iudicii diem propugnabant. Hujus propudiosae Sectae paren S. Hermannus Pongilupus , cui in Ecclesia fuerat sepultura concesta, eo quod, dum viveret , errores suos verbis tenus eiuras et, plurismisque ementita pietate fucum sectilet; jussu Boni- facii HIL Pontificis Maximi ex humatus est, ejusque Olla flammis tradita anno post ejus obitum trigesi- . m. Primo, sicut testatur Ber nardus Gnido in Ebroni
235쪽
co Romanorum Pontificum. Plura de his nefandissimis Sectariis legesis apud Prateolum, & Bernardum
Lutetemburgum in catalogo Haereticorum . Alteranus
Sectam foedis dogmatibus di libidinibus impuram condidit Saeculo Ecclesiae decimo quarto Gerardus Segarelli,vir plebejus & illiteratus, qui, vendita domuncula sua, ejusque pretio non in pauperes, sed in nebulones, qui taxillis ludebant , distributo , Christum , & Apostolos imitari se velle professus , viles homunciones in societatem traxit, qui Apostolorum nomen sibi arrogantes, hac illac mendicando vagabantur, dictitantes, omnia esse communia, etiam uxores . Ajebant insuper, Deum Patrem
rexisse Mundum in severitate & justitia ab ejus Creatione usque ad Incarnationem Filii, tum a Filio gubernari coepisse in gratia & sapientia;jamque a Spiritu Sancto in amore & charitate regi. Ad hoc tertium Spiritus Sancti Regnum praedicandum se venisse dicebant, eoque amoris, seu Spiritus Sancti, vigente Regno, illicitum esse denegare quidquid ex charitate postularetur, subindeque promiscuum virorum foeminarumque carnale commer- Cium, cum ex charitate fieret, peccatum non est
sed actum charitatis . Hanc sceleratam, & abominandis flagitiis contaminatam Sectam late propagavit Dulcinus Novariensis, Segarelli discipulus, a quo isti Sectarii dicti sunt Dulcinista, asserentes , auctoritatem omnem a Christo traditam Ecclesiae
Romanae penitus cessasse propter malitiam Prael torum: se solos esse veram Ecclesiamr se nulli obedire deberet omnes Pontifices Romanos a temporπS. Silvestri praevaricatores fuisse, excepto Petro de Murrone, seu Cglestino H Papa. Viros absque uxo-
236쪽
rum, uxores a Isque maritorum consensu, posse mari trimonii statum ueterere , & ad Sectam suam transire , clocebant. Omnes ordines Hierarchicos MReligiolos , tanquam Eccletiae perniciolos reprobabant . Laicos a solvendis alicui Romanae Ecclesiae Sacerdoti decimis liberos esse ogganniebant. Perfectius eile vivere sine voto , quam voti religio ne obstrictum, propugnabant. Perinde esse in stabulo , ac in Ecclesia Deo consecrata orare , impiggarriebant. Demum, ut eorum alios mittam errores, qui legi potiunt apud S. Antoninum parte 3. bronici titui. 2I. cap. I. parag. I. & apud Estmericum par. a. Direῖ orii Inquisitorum , quaest. ao. licitum esse putabant Dulcinissa, Fidem Ore negare,ut hoc pacto
Inquisitorum fidei industriam fallere, eorumq; p testatem evadere possent. Sed nec fraus, nec dolus Segaretio hujus Sectae Authori,& Dulcino, illius propagatori, patrocinari potuerunt. Captus siquidem Segaretius a Manfredo Inqui litore ordinis Fratrum Praedicatorum, damnatus, & saeculari Magistratui traditus, flammis addictus est die xv m. mensis Julii anni uccc. sub Pontificatu Bonifaeti Vm. IaDulcinum vero, & in sex hominum millia ab eo seducta & in Alpibus habitantia, Clemens V. Pontifex Maximus primum Fidei Quaesitores , deinde Crucesignatos Milites direxit. Captus tandem Dulcinus cum Scorto, cui Margarita nomen , & pluribus aliis nequissimae factionis sociis, qui Vercellas duincti, Saecularis Magistratus sententia membratim prius concisi sunt, postea exusti & ia cineres redacti, ut S. Antoninus loco mox laudato , & Bernardinus Corius in Hiitoria Mediolanenti pari. a. ad annum MCCCvII. testantur. Sic tandem extiocta est
237쪽
nefaria illa Pseudo-Αpostolorum Secta, quam ant, hac Summi Pontifices Honorius In sub tinem decimi tertii Saeculi, seu anno MCCLxxv. & Nicolaus IV. anno MCCxC. proscripserant. His duabus turpissi- imis Sectis, tertiam, seu Turispinorum, Sectam , quae ἰSaeculo decimo quarto grassata est, addere non pi- lgebit. Erant porro isti Turispini solo nomini iChristiani, & veri Epicurei, qui, praeter turpes Mimpias, in quibus volutabantur, Beguardorum haereses, docebant, nihil pudere quemquam debere eο- ἰrum, qua a natura accepimus. Unde, turpi Cynicorum Philosophorum more, absque verecundia in- ἰcedebant, & quod est dictu horrendum, & cogitatu ipudendum, in publico , canum instar, & jumento- rum 'more coibant; asserentes insuper, non est orandum vocaliter, sed mentaliter . Verum, haec flagitiosa turpium hominum Secta eodem Saeculo idecimo quarto erasa ac penitus deleta est, igni icombustis in Gallia perditissimis illis hominibus , qui pecudum vitam degebant, sicut testatur IUberintus Gaguinus ordinis Sanctissimae Trinitatis Monachus libro 9. de Gestis Francorum , ubi haec habet et Supersitionis quoddam genus eodem tempore d Turiu-pinis hoe enim erat haereticis nomen, qui se de societate pauperum vocitari gaudebant) ortum , finem fecit, crematis eorum vestibus, σ libris in foro Suillo extra. Sancti Honorati portam. Ioanna autem Dabentonas, cum ea alter , cujus nomen Historici non tradunt , ejus Secta in primis professores comburuntur. Hic a 3ςm, quem sine nomine ponimus, cum ante damnationis ejus sententiam in carcere mortem obiisset, dies quindecim in aggere calcis, ue putresceret ejus cadaver, in
238쪽
D. Parit licentiam vivendi e Saenis sentien- di opinandique libertas , saepeque conciliatricibus mulierum gratiis & popularibus illecebris homines illecti, ac falsa Religione delusi ad omnia flagitiorum genera perpetranda impelluntur. Tantum selligio potuit suadere malorum. Sed hos ex hara Epicuri porcos, sese in coeno libidinum volutantes relinquamus, ac paululum, si placet, hic inhaereamus in discutiendo dubio, quod mihi non nihil negotii facessit circa doctrinam Radimundi nulli, quem Saeculo decimo quarto floruiise , & tertio ordini Fr trum Minorum nomen dedisse asserunt Minoritae. Audieram quippe nuperrime a viro erudito, hunc ymundum Lullum multa scripsisse opera, sed in varios errores impegisse , ejusque doctrinam a Romanis Pontificibus fuisse damnatam; & tamen adivi hodie doctissimum Minoritam , qui mihi sanctis. sime juravit, doctrinam R mundi Lusii ab omni
prorsus errore es e immunem , nec ab ullo unquam Pont. ROm.proscripta.Cum igitur circa doctrinam istius Authoris adhuc pendulus haeream , tuum de ejus operibus judicium lubentissime auscultabo . M. De Ris mundo Lusio non una est omnium scriptorum sententia. Alii eum inter Haereticos recensent. Alii illum suspectum de fide, multisque implicatum erroribus pronunciant, immo ut histrionem , perditaeque memoriae virum infamant. Λlii denique non tantum ejus absolutioni subscribunt, sed etiam ut Marorem, Doctoreisque Illuminatum depraedicant. Tot inter discrepantes virorum eruditorum sententias, consultius esse duco meum non interponere judicium , sed historice dumtaxat hinc inde adducere momenta, quibus uti ad accu- Tom.V. P san
239쪽
sandum , vel ad absolvendum radimundum Lullum moventur viri eruditi. In primis, hi, qui Radimundo nullo patrocinantur, multa in medium proferuntencomta , quibus Asmundus Lullus a viris clarissimis celebratur . Eum quippe P. Causinus Soc. Iesutomo A. curia sancta , traci. I. sect. 13. Thesauruma by conditum appellat, di a solis invidis & aemulis exagitatum ait. P. Sasurius ejusdem Societatis lib. . de christi cognitione O amore ipsum inter ferventiores Christi amatores resert. Alii eum nuncupant Doctorem Illuminatissim , Tubam Spiritus Sancti, organum Dei , Fontem veritatis, Ecclesiae re sauratorem , ineffabilem praeceptorem oec. Praeterea, injustam R mundi Lulli accusationem refundunt
illius Apologiitae in solum Estmericum Inquisitorem Dominicanum , qui in suo Directorio Inquisitorum resert Diploma Gregorii XL Pontificis Maximi, qui
multas opiniones Asmundi Lusii ut erroneas & maximam partem haereιicas damnavit, omnesq; ipsius
libros prohibuit vII. Kalendas Februarii anni MCCcLxxv I. Porro, hoc Gregorii XI. Diploma ab Estmerico in odium Rismundi Lusii confictum ac proculam su isse ex eo potistimum probant illi Apologistae, quod hujusmodi Diploma licet in Grego-νii XI. Rege sto fuerit diligenter quaesitum , nunquam tamen inveniri potuerit. Postremo, ajunt Romundi Lusii Apologiitae , eum apud Majoricenses pro Sancto & Martyre coli, quod sane haud permitteret Ecclesia, si revera Romundi nulli doctrina fuisset ceu haeretica a Romanis Pontificibus confixa. Hae sunt in summa rationes, quas pro Rodi mandi Lusii vindiciis vulgo proferunt esus Apologistae . At, hi, quibus ex adverso non probatur
240쪽
Radimundi Lulli doctrina,adductas illas ab ejus Apologistis rationes elevare, & inutiles plane reddere pro viribus moliuntur. Ad primam quipp8 rationem respondent, nihil ex istis egregiis Epithetis , quae non satis attenta consideratione viri docti υγ- mundo Lusio tribuunt, colligi posse, cum ab his abstinendum esse ultro profiteatur Wa Vbus,qui Minorum Annales condidit, & R mundum Lullum tuetur quantum potest: Abstinendum itaque inquie adinghus ab ineptis quorumdam Epithetis,o' para-ηeticis, qua insulsὰ astinguntur , elogiis r temerὸ enim a suis Raymundus Lullus) appellatur Sectariis, Doctor Illuminatissmus , Tuba Spiritus Sancti, organum Dei, Fons veritatis, Ecclesia restaurator. Λd alteram rationem , quam de conficto ab Estmerico Inquisitore Dominicano Gregorii XI. contra errores Ray
mundi Lusii Diplomate afferunt ejus Apologistae , respondent Antillulista, credibile non esse Edimeria eum, virum clarissimum, qui Inquisitoris ossicio in Regno Λragoniae sub quinque Summis Pontificibus Innocentio VI. urbano V. Gregorio XLurbano VI.& Bonifaelo m. maxima cum laude perfunctus est, voluisse adulterinum & supposititium Gregorii M. contra Romundi Iulii doctrinam obtrudere Diploma, illudque toti orbi pro vero ac genuino venditare: Hae Lullissa, inquit Odoricus Radinaldus ad an
veIsubreptilium esse diploma eontendunt. At virum gravem egregiὸ de Religione catholiea meritum,nullius
utilitatis illecebra pellectum, id faeinus perfricta stoate ausum vix eredi potest , eum facillimὰ eoargui mendacii potuisset. Addunt etiam Antii ullistae, Petrum Aragoniae Regem in Epistola data ann. MCCCLXXVII. P a ad