장음표시 사용
561쪽
O qui vix ad alimenta sinciat, Virginitati dato, omnem censum in utroque sexu secularibus Viberis laringiuntur . Quod nuper in hac urbe dives quidam fecit Presister , ut duas filias in proposito virginali inopes
relinqueret, aliorum ad omnem copiam filiorum luxuria atque deliciis provideret. Fecerunt hoc multae, prob dolor, nostri propositi famina ; atque utinam rarum esset exemplum. Quod quanto crebrius est, tam to ista feliciores, quae ne pluriinarum quidem exempla secuta sunt. Religiosos Viros,ordinum etiam Mendicantium , Saeculis XIII. & XIV. ad curam & regimen animarum , ad Ecclesiae munera frequenter assumptos, ad Cardinalitiam, Patriarchalem , Archiς piscopalem , Episcopalem dignitatem, immo, aliquos ad Summum Pontificatum fuisse provectos testantur Ecclesiae, singulorumque ordinum Annales. Religiosi tamen , qui ad Ecclesiasticas dignitates erant assumpti, sui ordinis habitum deferre, & Regulam, Onstitutionesque, quantum e in statu fieri poterat, observare tenebantur, sicut S. Thomas, qui Saeculo XIII. floruit , apertd d cet Secuncti Secundae Quaest. CLxxxv. Art. 3. his
verbis: Dicendum est, quod si qua sunt in Regularibur Observantiis, qua non impediant Pontificale Oscium, sed magis valeant ad perfectionis custodiam , sicut vi continentia , paupertas in alia hujusmodi, ad hac re manet Religiosus , etiam factus Episcopus , obligatus . O per consequens ad portandum habitum flua Religi nis , qui es hujus obligationis signum. Addit etiam Sanctus ille Doctor in Responsione. ad tertian objectionem, Episcopum ex ordinibus Religiosis sumptum proprium nullo modo babere posse , nec - Mm 3 Testa-
562쪽
Testamentum facere. Si tamen ex concessione Papa Testamentum faciat, non intelligitur ex proprio fac re Testamentum ς Sed postolica authoritate intelligitur esse ampliata potestas sitie dispensationis, ut ejus dispensatio possit valere post mortem. ordinibus Religiosorum Mendicantium Saeculis XIII. & XIV. multa Romani Pontifices concesserunt Privilegia, quae in Galliis occasionem dederunt Guillelmo dSancto Amore, aliisque ejusdem furfuris hominibus & Status Religiosi aemulis obtrectatoribus in ruinam illorum ordinum conspirandi. Contende-hat Guillelmus . Sancto Amore in libro , quem edidit , De perieulis Novissimorum Temporum, Religiosos Mendicantes , juxta illud Chrilli Domini dictum Matthai cap. xx I II. Nolite voeari ab hominibus Rabbi, sibi nullo pacto vindicare polle munus Magisterii, seu publicet docendi, praedicandi,COnfessiones audiendi, aliaque Ecclesiastica munia obeundi, sed illos e commercio & societate hominum omnino semotos peccata sua plangere ac manibus operari debere. Contra hunc Religios rum ordinum impugnatorem opusculum , seu Apologiam,pro Religiosi sordinibus scripsit S. Thomas , qui fuit hujus persecutionis particeps. Prohat autem Angelicus ille Doctor , Viros Religiosos munus docendi , ut ministerium suo statui congruum, suscipere posse, quia Viri Religioss- magis sunt ad docendum idonei, utpote qui rerum divinarum contemplationi plus coeteris vacant . . Hinc multi Sancti Patres, qui Religiosam vitam
professi sunt, publice docuerunt, & ad Episcopales Infulas fuerunt sublimati. Si ergo Viri Religiosi Episcopale munus, quod est maximum in Eccla-
563쪽
Ecclesia , obire possunt . quidni docendi , Npraedicandi ossicium, quod minus est , exerce
re poterunt ἰ Sanctum Gregorium blagianzenuinis ,
licet Monachus esset , Constantinopolim adductum fuisse , ut ibi Sacram Scripturam doceret , Ecclesiastica narrat Historia, & Sanctus Hieronymus in Epistola ad Rusticam Monachum ait. Sιe
vive in Monasterio, ut clericus esse merearis , mu to tempore disce, qua postmodum doceas. Non eruo ab ossicio docendi, praedicandi, & Confe litones audiendi arceri debent Viri Religiosi , qui
ad illud in Ecclesia exercendum sunt instituti , licut Ordines Religiosorum Mendicantium. His .& aliis luculentissimis rationibus refellit Sanctus Thomas Status Religiosi impugnatores , & ad illud Scripturae Sacrae testimonium et Nolite vocari Rabbi , quod Guillelmus . Sancto Amore obiiciebat, respondet Sanctus Doctor, per haec Christi verba non prohiberi quemlibet Magisterii appetitum , sed praeposterum dumtaxat & indebitum Magisterii desiderium , a quo abhorrent Viri Regulares , eam non appetant Magisterium , propter publicam utilitatem , nee velint fieri Magistri Schola-flici, nisi de eo enseu Pralatorum suorum. Demum . Viros Religiosos ad opus manuum non tenerI, n si sit Regulis & Constitutionibus Monasticis praescriptum , probat sanctus Thomas contra Guille
inum d Sancto Amore multis argumentis , eX qua bus hoc unum subiiciam : Qui babent unde alias Oι- . t , inquit S. Thomas, quam de labore manuum ,
quia babent posse nes , qua ad eorum .itam sustentandam a Fidelibus collata sunt , vel habent mim terrum praedicationiι sibi commissum , de quo vivere pos
564쪽
sunt, prima ad Corinth. cap. 9. Dominus ordinavit bis qui Evangelium annuntiant, de Evangelio vivere. . .
Similiter aliqai REligiosi sunt, qui Ecclesia deserviunt in divino .cio, o de hoc etiam licitὸ vivere possunt. Unde dicitur primae ad Corinth. eap. 9. Qui altari de- strviunt , eum altari participant. Et adducta auctoritate S. Augustini in libro de Opere Monachorum , subjungit S. Thomas: Similit8rsunt aliqui sieligiosi, qui Sacra Scripturae vacant, oe de hoe etiam licitὸ vivere possunt. Non ergo Omnes Religiosi tenentur manibus laborare. Legendus est idem Sanctus
Doctor Secunda Secundae Quaest. CL xxxv II. Art. I.
ubi probat, Religiosos posse docere , praedicare ,& alia ossicia exercere in Ecclesia , & in Artic. m. ejusdem quaestionis docet, Religiosos , qui Scripturae Sacrae studio incumbunt, vel praedicationis ministerio funguntur, non teneri manibus operari, sed potius ad procurandam salutem animarum de- here a labore manuum omnino abstinere. Nec so- Ium S. Thomas , sed etiam s. Bonaventura, splendicissimum Ordinis Minorum decus, Saeculo XIII. Guillelmum a Sancto Amore,Capitalem Status Religiosi hostem , confutavit tam in Opusculo de Pa pertate Christi , quam in Apologia Pauperum . Un- 'de factum est, ut Romani Pontifices ordinum Mendicantium causam Statumq; semper Protex rint . Alexander μ' Pontifex Maximus proscripsit pestilentem librum de periculis novi morum temporum, quem contra Ordines Mendicantium scripturierat Guillelmus 2 Sancto Amore, & in eorum gramiram quadraginta Pontificia Diplomata dedit . Clemens V. Religiosorum itidem patrocinium suscepit robans eos i Deo γ Eciaesa vocatos ad auxi-
565쪽
lii ni regiminis Ecclesiae , licet tardias quam de multis, etiam eos inter alior vocatos deberi merito computandos , ut refert Continuator Guillelmi Nangit apud Lucam Dacherium romo xI. Spicilegii. Nec minus Religiosis Mendicantibus favit Innocentius VI. Pontifex Maximus contra Ricbardum Armachanum Αμchiepiscopum, & Hiberniae primatem, sicut ad annum MCCCLvI II. refert Thomas 'Malsiubamus, qui tamen hic & quavis data occasione virulento calamo Religiosos Mendicantes perstringit. Haec pa ca observanda est e duxi ad vindicandum Statum Religiosum, cujus tanta dignitas ac persectio est , ut S. nomas Quodlibetorsia Quaest. v I. Art. XVII. pluribus momentis evincat, Religiosos esse majoris perfectionis , quam sint Presbyteri Parochio
Non possum etiam, nec debeo hic praeterm I tere specialem Ritum,seu Disciplinam, quae etiam num viget in ordine Fratrum Fraedicatorum, ecdi ex qua imperiti quidam de malevoli homines ansam & occasionem temere arripiunt celeberrimum hunc ordinem calumniandi. Hic autem Ritus , seu Disciplina in hoc consistit, quod Fratres Praedicatores inter celebrandum Misis Sacrificium sinistra manu Corpus Christi Domini sumant oHunc ritum nonnulli maledici poenam esse dictistant omnibus Fratribus Praedicatoribus a Romano Pontifice impositam , eo quod Bernardus Poli tianus , ejusdem ordinis , venenum in Eucharistia Henrico VII. Imperatori porrexisset, & sacrilegum ac parricidiale facinus perpetrasset. Verum , haec putida calumnia est , tum quia certissimis mon
uisnuo, quae in Colloquio II. adduxi, constat,
566쪽
Henricum VII. Imperatorem non veneno, sed n turali morte extinctum fuiste; tum etiam , quia Ritus ille, quem adhuc observant Fratres Praedicatores , dum sacrum faciunt, tenendi sinistra manu Hostiam usque ad Communionem, ab ipso Ordinis exordio invaluit, & ante Henriei VII. Imperatoris obitum , qui contigit anno millesimo trecentesimo decimo tertio. Vidi quippe ipse, dum Parisiis essem, antiquum Rituale, quod in Parisiensi ordinis Fratrum Praedicatorum Conventu , di Collegio Soacobi ad eruatur,& quod amMCCLVI. manu scriptu est, in quo statuitur,ut Sacerdos HO-stiam manu sinistra usq;ad Communionem teneat. Qua ex Rubrica nullus dubito, quin haec consuetudo, quae adhuc apud Fratres Praedicatores obtinet , sumendi manu sinistra Corpus Christi, manaveric, cum Hostia sic fracta commode ac decentera sinistra in dexteram transserti haud possit. Hic autem ritus solis Fratribus Praedicatoribus peculiaris est , quia Sacram Hostiam super Patena non frangunt ac deponunt,ut factitare solent saeculares sacerdotes, & aliorum ordinum Regulares, sed super Calicem frangunt. Id caremonia , inquit Ezovias, ordinis Praedicatorum, in Continuatione
Baronii ad annum MCCCxI II. Sinsera communicaudi manu datum etiam . Sede Apostolica Ordiai Pra- dicatorum , propter triumpiatam . Fratribus Berengarianam Haeresim in contumeliam Sanctio a Euchamisia in Europa temporibus D. Dominiet , Petri Maroris reviviscentem, ut tum post Agnus Dei inistra manu Dper Calicem elevata Hostiam teneant,runs universo populo adorandam cistum Deum .erum
567쪽
nerent; tum ipsi tunsione pectoris interiorem animi latriam ostenderent in Sacro Sanctum pignus salutis . Hunc specialem Ritum ex singulari Privilegio ordini Praedicatorum fuisse ab Ecclesia concessum, , te statur itidem alter ejusdem ordinis Scriptor
Leonardus de utino, qui floruit circa an.Mccccxtaridi in suo Quadragesimali, Sermone qa. haec habet: In principio Ordinis nostri insurrexit quadam haresis asserens , non esse verum Corpus Christi in Altari, nisi quandiu elevatur. cujus opinionis Dir Magister I
annes vicies. Ordo autem noster pravaluit contra shanc Haresim , miro modo eam eonfutando, in e ussignum datum est ordini nostro, ut in Missa post Agnus
Dei ante communionem tenerent Fratres Hostiam elevatam supra Calicem, at sis adoraretur ab universo populo , t quam verum corpus σ Sanguis Chrsi , er nes deponeretur post Communionem z Et, post pauca interfecta, subdit idem Scriptor r Plures Fratres nostri mr rio coronati sani ab Haereticis, est' dum essem in Concilio Ferrariensi tempore EugeniiPapa IV. relatum est , plures Conventus nostri ordinis funditus eversos ab Hussitis in Boemia, σ Fratres trucidatos ab eisdem. Ordo enim noster valia infudavit eontra Hareses, ad earum extirpationem praecipia eired hoe Sacramentum Corpoνis Christi. Sed haec satis dicta sint ad hanc infamem propulsandam calumniam , quae dissimulata & celeberrimo Fratrum Praedica- . torum ordini dedecori , & Ecclesiae offensioni verteretur; Si tamen plura ea de re scire desideres, lege sis librum, quem ann. Mocxxxxv I. edidit m tellus de Cavallariis , ordinis Praedicatorum , inscriptum r Statera Sura Missam juxta ritum ordinis
568쪽
D. Expecto nunc pro coronide nostri Colloquii Synopsim Doctrinae Moralis Christianae , &hoc unum scire velim , an Doctrina Moralis Chrisiana suam Saeculis XIII. & XIV. puritatem ac integritatem retinuerit . quam in Saeculis praecedentibus obtinuisse jam vidimus t M. Moralem Doctrinam Saeculis XIII. &XIV. avitam suam retinui se puritatem , sat superque probatat opera S. Thoma Aquinatis, qui Sae culo XIII. floruit, & in rebus, quae spectant mores, tritae Sanctorum Patrum viae ita adhaesit, ut ab ea nunquam deflexerit . Infinitus profecto essem , si ' singula percurrere vellem , quae Angelicus ille Doctor , praesertim in Secunda Secunda suae Summae Tripartitae contra Usuram , Simoniam , Homicidium, & alia id genus vitia moribus opposita, methodo perspicua docet, ubique Ethices castissimarsuppeditando Regulas ac praecepta, quibus fidelium mores insor mari, corrigi & emendari debent . Quatuor dumtaxat,.quae maxime Commendant doctrinam Moralem S. Thomae, & ad ejus puritatem contra emergentes laxitates conservavisdam plurimum conducere possunt, hic generatim
In primis, perpetuo docet S Thomas, in rebus spectantibus mores, neminem excusari, si sequatur erroneas opiniones alicujus Magistri, quia in tali-hus ignorantia non excusat . . Sic suam mentem dilucide aperit Angelicus ille Praeceptor Quodlibe- Io tertio, Articulo decimo his verbis: Respondeo dicendum , quod si flent diveris opiniones Doctorum Scriptura Sacrae, siquidem non pertineant ad fidem Obonos Mores, absque periculo auditores utramque .
569쪽
nionem sequi possunt. Tunc enim habet locum, quod poseolus diciι ad Romanos cap. Iq. unusqu0que in suo scusu abundet. In bis vero quae pertinent aa fidem in bonos mores , nullus excusaxur, se sequatur erroneam opinionem alicujus Magdiri. In talibus enim ignorantia non excusat; alioquin immunes a peccato Dibent, qui Iecuti sunt opinionem Arii, Nestorii , ι aliorum Haresarcharum . Nec potes excusationem habere propter Iimplicιtatem auditorum, si in talibus opinioncm sequantur. In rebus enim dubiis non es
de facili praerrandus assensus, quin immi , ut Augritianus dicit in libro 3. de Doctrina Chri lana e Conjulere debet quis regulam fidei, quam de Scripturarum plenioribus locis , em Ecclesia authoritate percepit. Id confirmat S. Thonias Quodlibet o 8. Λrtic. I 3. ubi quaerit: An quando sunt diversa opiniones , de ati quo facto , ille qui sequitur minus tutam , peccet s Cui quaestioni sic respondet Doctor Angelicus et Mespondeo dicendum, quod duobus modis aliquis ad peccatum obligatur: uno modo faciendo contra legem , ut cum aliquis fornicatur: alio modo faciendo contra conscientiam, etiamsi neon sis contra legem , ut si consiιeacia diactat alicui, quod levare festucam de terram peccatum mortale . Ex conscιentia autem aliquis obligatur ad peccatum, sive habeat certam fidem de contrario ejus quod agit , sive etiam habeat opinionem cum aliqua cubitatione . Illud autem quod agitur contra liacm . semper es malum, nec excussasur per hoc, quou Gι j cundum consitientiam, ex se militer quod es coatra cov. Mentiam eis malum , quamvis non sis contra legem a.
Quod autem nec contra conscientiam, nec contra legemor, non potest esse peccaιum . Attende , quaeio , ad hac verba S.Thomae: illud quod agitur contra legem,
570쪽
semper est malum, nec excusatur per boe, quod in secundum conscientiam, quibus verbis Sanctus Doctor novum probabilitatis commentum , ex quo varii indoctrina Morali pullularunt errores Vaticanis protriti fulminibus, praefocavit . Sic S. Thomas Regia via incedens, certas tutasque sententias Patribus & Ecclesiae communes delegit, eoque delectu sibi ac suis discipulis ab erroribus , a periculo,
aut metu censurarum immunitatem comparavit, l& proprium fecit veluti suae Scholae characterem.
Voluit quippe Angelicus Doctor, ut- sui Discipuli
tam a laxis opinionibus & corruptelis doctrinae Moralis abhorrerent, quam a rigidioribus sententiis quorumdam Theologorum, qui Zelum habentes, sed non secundum scientiam, onera impori bilia imponunt , asperiorem reddunt viam salutis, S in quaestionibus ambiguis, in quibus de peccato mortali agitur, semper ad rigorem deflectunt,peccatorum mortalium numerum augent, ac nimia
asperitate peccatoribus aditum poenitentiae sic prε- cludunt, ut in causa sint, cur illi in desperationem suae salutis adducti, se in praecipitium proripiZnt, di eum Iuda fugiant ad infelicem laqueum. Hunc intempestivum in doctrina Morali rigorem impro bat S. Thomas Quodlibetos. Art. Is . ubi docet, periculose determinari quaestiones, in quibus agitur de peccato mortali: Omnis quastio , inquit, in qua de peccato mortali agitur,nisi expresse veritas ba-heatur, periculosὸ determιnatur , quia error , quo uos creditur esse peccatum mortale, quod est peccatum mortale, coascientiam non excusat a toto , licet forιὸ a tanto , Error vero , qao creditur esse mortale, quod non est mortale, ex conjicientia ligat ad peccaἶum inor