장음표시 사용
531쪽
tualium , quos lucubrarunt, copiam ac praestantiam, nec illustres Commentarios, quos in Sacram Scripturam adornarunt, nec Summas Morales , in quibus uberrimam sanioris Theologiae Moralis doctrinam ex limpidissimis Sanctorum Patrum kntibus, & ex Sacris Conciliorum Canonibus haustam tradiderunt. De Imperatorum, Regum , Principum ac Magnatum Confessariis , egregiisque Concio natoribus , quos protulit hic clarissimus ordo, in praetentia silebo. Denique, alteri Scriptori, seu nostro erudita acobo Echardo , qui propediem Bibliothecam Scriptorum Ordι-nis Fratrum Praedicatorum in lucem emissurus est , praedicanda relinquo singularia Fratrum Praedicatorum in Summos Pontifices, in Ecclesiam Catholicam , & in omnes Christianos merita, quibus totum Orbem impleverunt, seu vocatione infinitarum Gentium ad fidem, S ast ovile Christi, seu victoriis de Haeresibus , Gentilismo, Impietate,
improbitateque morum feliciter reportatis, seu instaurata germana pietate, frequentia Sacramentorum , Oratione mentali, aliisque piis inductis exercitationibus, seu valida Sedis Apostolicae comara protervos Schismaticos, Reges, Imperatores , denique adversus Inseri portas defensione. Hi S , inquam , referendis omnino supersedebo , & ea dumtaxat,quae ad exordium ordinis Fratrum Prae dicatorum spectant, & quorum notitia connexa est cum Historia Saeculorum XIII. N XIV. cominpendiosa narratione perstringam. ordo Fratrum Praedicatorum institutus est a S. Dominico ex nobilillima Gusmanorum familia
Calarogete in Hispania nato sub finem Saeculi XII.
532쪽
hoc est, anno MCLxx. Patrem habuit Sanctissimus ille Patriarcha Felicem G manum, & matrem Ioannam de Aga. Studia, aeque ac pietatem a teneris annis coluit Dominicus , & a Didaeo Oxo mensi Episcopo inter Canonicos Regulares ejusdem Ecclesiae anno McxCI v. adscitus, Venerabilem illum Antistitem Romam pietatis ergo profectum,& deinde ab Innocentio III. Pontifice Maximo ad Albigensis Haereseos expugnationem, & Haereticorum conversi nem in Gallias missum comitatus est. Iminen stabores, quos eo in munere Apostolico exant lavit
S. Dominicus, constantiam Mus ac Zelum in exercendo sibi demandato Sacrae Inquisitionis Osficio adversus Haereticos Albigenses, qui viribus pollentes , & potentiorum favore superbe elati, suos contumacius defendebant errores; insignes denique victorias, quas Simon Comes Monfortius, Belli Sacri Dux, S. Dominici precibus atque consiliis adjutus de Haereticis Albigensibus , multo licet potentioribus, saepius reportavit, satis in superioribus Colloquiis descripsimus. Unde , his praetermissis , ne tibi iteratis repetitionibus fastidium creem, pauca dumtaxat memoria digna, quae in evertenda Albigensium Haeresi gessit S. Dominicus, hic referre non pigebit. In primis, occurrit insigne illud miraculum, quo S. Dominicus Fidei Ca-τholicae veritatem confirmavit, quodque Petrus de Valle Cernali, Ordinis Cisterciensis , Scriptor coaevus, memorat capite 7. Historiae Albigensium,quam descripsit. Consenserunt quippe , teste illo Scriptore, haeretici Albigenses, ut Schedula, in qua s.Dominicus Fidem Catholicam scripserat,in ignem projiceretur, sed ea lege, ut si combureretur, vera,
533쪽
esset fides, immo perfidia Haereticorum ; si vero incombusta maneret, hdem, quam praedicabant nostri, veram esse faterentur . Quid plura Sebedula in ignem projicitur , sed eum in medio uae aliquantulum moram fecisset, incombusta penitus ab igne restivit. Stupentibus qui aderant, unus cateris durior ait illis : projiciatur in ignem iterum , iterum resiliit incombustata, ς quod videns ille durus O tardus ad credendum , dia it iterum et Trina vice projiciatur, O tunc sine dubio rei
exitum cognoscemus. Projicιtur tertio , nec tunc quidem comburitur, sed integra ab igne resilit, O illasa . Contra veritatem illius miraculi nihil effutire possunt haeretici nostri temporis, cum istud miraculum referatur ab Λuthore coaetaneo , viro gravi &Prudenti, quem verisimile non est volui sie mentiri in re ipsis haereticis notoria , a quinus illico men dacii coargui potuisset, quod ad Catholicae Religionis dedecus & ignominiam non potui flet non
Cedere . Eo miraculo confusa Haereticorum turba,
nonnulli, esurata haeresi, ad gremium Ecclesiae Catholicae redierunt, sed novem praesertim nobiles mulieres, quas S. Dominicus , in Monaiterio, quod
Tolosae extrui curavit, ac Prullianum dicitur,inclusit, ut in eo tutius illae viverent, ac rem Oti S periculis , quibus inter haereticos objiciebantur , sancte pieque instituerentur. Hoc fuit primum CCen hium puellarum, quod condidit S. Dominicus , n stra ad nuc aetate in tota Gallia celeberrimum , sacris Virginibus nobilitate ac sanci itate illuliribus omni tempore insigne. Eadem pietate motus S.Do- uicus, Virgines Deo sacras Romae in Monasterici
S. Sixti congregavit, di illud fuit secundum Virginum Deo sacrarum Monasterium, quod instruit
534쪽
Sanctus ille Patriarcha ς ex quo tamen tranStatis pollea ob Coeli gravitatem Monialibus in Clivum,
qui olim Balnea Pauli, nunc corrupto nomine vulgo Magnun apoli dicitur, aliud Coenobium extruinctum eit, quod ad hanc diem Romae nobilissi inum habetur , & in eo bene multae puellae , ex illustrillimis Principum prosapiis oriundae, virginitate a suam , spretis Mundi illecebris , Deo consecrare a summo sibi honoris loco ducunt. His duobus i clytis Familiae Dominicanae Monialium Coenobiis a S. Dominico excitatis tertium adjungere Placet, seu Possaeum , quod in Galliis non multo post obitum S. Dominici Regia munificentia Philippus Pu cber, Galliarum Rex, extruxit di ornavit, quodque quamplures Virgines ortae ex Regia stirpe eximia pietate, & immortali gloria illustrarunt. Sed revertamur ad seriem rerum, quas S. Do minicus ad profligandam grassante ui in partibus Tolosanis Albigensium Haerelim praeclare gellit. Praeter Sacrae inquisitionis munus, quod S. Domin cus invidia constantia, atque infatigabili Zelo in Haereticos Albigenses exercuit, Occlinem instituit
Militia Iesu Chrini, eo poti itimum fine, ut hi , qui
huic ordini erant adscripti,Haereticos coercerent, Ecclesiae jura, libertatem , immunitates & Dona ab
Haereticorum furore S invasione vindicarent ac strenue tuerentur . Verum, mortuo S. Dominico,
di exterminatis penitus Haereticis Albigenia Ous , cum ille Ordo haud amplius necessarius videretur, mutato nomine S initituto, dictus est ordo Fratrum in Sororum de Poenitentia S. Dominici, a Summis Pontificibus haud paucis Privilegiis exorna ι . Upposuit etiam S. Dominicas impietati Hae-
535쪽
reticorum Albigensium novam a se institutam deis votionem recitandi Morium B. Virginis Deiparae, quam suis alumnis ita propriam esse voluit, ut sapientissimus Doctor Martinus Navarrus, non du-hitet asserere , Rosarium Patrimonium esse ordinis Dominicani . Scio esse quosdam, qui clam mussit re audent, Rosarii Institutionem S. Dominico acceptam referri non debere, eo solo nomine, quod Theodoricus de Appoldia in Vita S. Dominici ne minimum quidem verbum faciat de hac Rosarii Institutione a S. Dominico facta , & Thomas Cantipraintensis libro a .cap. 29. art. 6.& T. tres Salutationum Angelicarum quinquagenas a quibusdam B. Mariae Virgini devotis recitari solitas memoret, de Authore vero hujus devotionis penitus sileat. Eo, inquam, argumento petito ex utriusque Authoris silentio moti quidam Critici, negant S. Dominicum esse Authorem Rosarii, ejusque originem reserunt aut ad S. Benedictum , aut ad Venerabilem Bedam , aut ad Petrum Eremitam, aut ad alios , quos sibi
pro arbitrio fingunt. Sed proclive est ostendere , morosos illos Criticos hallucinari . Et primo quidem argumentum, quo nituntur, mere negativum
est, ac subindd, juxta peritorum Criticorum Regulam, nullius momenti ac ponderis esse debet con- ora positiva disertaque aliorum Scriptorum testimonia, contra avitam ac perpetuam traditionem,
quae a tempore S. Dominici ad nostra usque tempora in ordine Fratrum Praedicatorum iugiter fuit conservata; contra etiam Diplomata Romanorum Pontificum Leonis X. Pii V. α Sixti H qui profi- teptur, S. Dominicam esse Λα rem Rosarii. Prae
terea, Originem Rosarii nec ad F. BenedιοIum , uec
536쪽
ad Venerabilem Bedam referri posse , patet evident i stimo argumento, quod mihi suppeditat doctissimus P. Ioannes Mabillonius Praefatione in Saeculum V. Benedicti num,quod est Ecclesiae decimum, ubi ex omnibus antiquis Statutis luculentissime probat, AEuo S. Benedicti,aut Venerabilis Beda,nec ' dum Salutationis Angelicae in precibus recitandae usum invaluisse , eumque Saeculo dumtaxat unde cimo in Ecclesia frequentari coepisse, ex quo palant sequitur, nec S. Benedictum, nec Venerabilem BedamRosarii Authores esse potuisse , cum eorum aetat nondum apud fideles esset in usu recitatio Salutationis Angelicae, quae tamen , ut Omnes plane norunt, praecipua pars Rosarii censetur . Non inficias tamen eo, Obtinuisse apud nonnullos, etiam anto S. Dominicum , usum recitandi certum orationum Dominicarum, & Salutatiouum Angelicarum numerum , sed contendo, hanc precandi formulam longe lateque discrepasse a Rosario, quod instituit S. Dominicus, quodque quinquaginta supra centum Salutationes Angelicas cum quindecim orationi-hus Dominicis complectitur, adiuncta quindecim praecipuorum humanε Redemptionis Mysteriorumpia meditatione. Hanc precandi Deum in honorem Beatae Virginis formulam, quae Resarium dicitur, fuisse ante S.Dominicum a Fidelibus in Ecclesia frequentatam, nunquam probare poterunt Critici. Huius itaque pii Resaria Instituti Author est S. Dominicus, qui illud jussu B. Virginis Mariae vulgavit, ut ejus illibatam puritatem tueretur adversuS Hae reticos Albigenses, qui multa impia sacrilego ore adversus illam effutiebant: ut Catholicorum erga eam cultum augeret ac propagaret, ut denique
537쪽
divinorum Mysteriorum , quae in Rosario percenissentur, contemplatione piorum corda in Dei amorem magis ac magis accenderet. Nec eum sana fefellit eventus. Incredibile quippe dictu est,quanta universam Ecclesian, utilitate cumulaverit, de etiamnum abunde ubique terrarum cumulet haec pia Rosarii Sodalitas, in quam Imperatores , Reges ac Principes , omnesque certatim adscribi gestiunt, & ad Beatae Mariae Virginis patrocinium corde contrito confugientes, tam in suis, quam in publicis emergentibus Ecclesiae necessitatibus per devotam Rosarii recitationem votorum compintes fiunt,
D. Quandonam , & quo fine S. Dominicus suum instituit Ordinem ἰM. Dum S. Dominicus in debellanda Albia gensium haeresi plurimum laboraret, & in partibus
Tolosanis vestigia relinqueret eximiae suae pietatis non pressa leviter ad exigui praedicationem temporis , sed omnium sermone celebrata, & ad immortalitatem gloriae consecrata ; voluit firmissimam adversus haereses erigere Arcem , & perpetuo Ecclesiam adversus omnes fidei hostes munire praesidio. Quocirca fundamenta jecit Ordinis Praedicatorum, quem Baronius appellat illustre Sanctorum Seminarium, idque vir ille immortalitate dignus reipsa erat demonstraturus , si Ecclesiasticos absolvisset Λnnales, quos ad annmn dumtaxat millesimum centesimum nonagesimum Octavum Perduxit, morte praeventus . ordinem Fratrum Praeis
dicatorum a S. Dominico Institutum confirmavit Honorius M. Pontifex Maximus apud S. Sabinam
x1. Kalendas Ianuarii anni MCcxv I. cum possessionibusa
538쪽
nibus, Parochialibus Ecclesiis, & Decimis, & in ,
Bulla Confirmationis idem Summus Pontifex appellat ordinem Fratrum Praedicatorum ordinem canonicum, seu Canonicorum Regularium r In primis statuentes inquit Honorius 1ll. ut ordo canonicus, qui secundum Deum σ B. Augustini segulam in eadem Ecclesia institutus esse dignoscitur , perpetuis . ibidem temporibus inviolabiliter observetur. Nullam aliam Regulam suis praescripsit S. Dominicus praeter Regulam S. Augustini , quam ipse , ut Canonicus Regularis, profitebatur. Ad divinas laudes in Ch ro decantandas, ad praedicandum verbum Dei, & . . ad alia in Ecclesia obeunda munia, quae Canonicis Regularibus conveniunt , Fratres suos obstrinxit Sanctissimus ille Patriarcha,eisque Onititutiones, ad quarum normam vitam exigerent, tradidit , . quarum praecipua Capita ab Ordine Praemonstr tensium, qui veri sunt Canonici Regulares , accepit, perpetuam videlicet a carnibus abstinentiam. nisi morbi nece stitate , continuum ab Exaltatione
Sanctae Crucis ad Pascha jejunium , lineis indusiis
ad carnem non uti &c. PO si institutum ordinem S. Dominicus, ejusque Fratres vestem tmeam, seu , ut vocant, Superpelliceum , aliquandiu gestarunt;&quamvis postea , seu anno MCCxv III. annuent Romano Pontifice Honorio M. Vestem Religiosam, quam nunc deferunt Fratres Praedicatores, MXinaldo Aurelianensi Decano Viro religiosissimo prε- monstratam induerit S. Dominicus, eamque Frarribus tribuerit, inde tamen nec ipse,nec ejus Fratre S desierunt este Canonici Regulares, quia, ut Obser-
vavimus in Colloquio sexto in Historiam Saeculi
duodecimi. Religiosi Praemonstratenses sunt veri
539쪽
Canonici Regulares , etsi non deserant vestem lineam , sed solum cappam, quam itidem gestant Fratres Praedicatores cum hoc solo dii crimino , quod Cappa Praemonstratensium alba sit, Praedio Catorum vero nigra. Nec etiam Institutum C
nonicorum Regularium dimississe censendus est. S. Dominicus, dum in Comitiis ordinis Generali-hus Bononiae celebratis anno MCcxx. Omne S possessiones abdicavit,seque ac suos Fratres ad arcti rem paupertatem, seu Mendicantiam, ut aiunt, adstrinxit, immo potius Institutum Canonicorum Regularium ad majorem perfectionem provexit.
Cum enim Canonici Regulares ex suo Instituto solemni paupertatis voto sint obstricti, di eo perrectius sit votum paupertatis, quo arctior est paupertas . non est dubium quin S. Dominicus Ordini Canonicorum Regularium , quem profitebatur, majorem persectionem conciliarit, dum se, Fratresque suos arctiori paupertati, seu Mendicantium, addixit . Hinc in ossicio S. Dominici, quod recitant Fratres Praedicatores , de Sancto illo Patriarcha dicitur: Sub AuguJlini Regula mente pro- feeit sedula, Tandem Virum Canonicum auget in Apostolicum . Sane nemo negare potest , S. CVetanum instituisse ordinem Clericorum Regularium, &tamen constat, illum suis Religiosis injunxtile , ut abdicata rerum omnium sollicitudine, nec redditus possiderent, nec vitae subsidia a fidelibus peterent, sed solis eleemosynis sponte oblatis viverent. Quae paupertas, ut fatentur omnes,arctior est paupertate , quam profitentur Religiosi ordinum , Mendicantium , di tamen non derogat statui Clericorum Regularium, sed potius illum perficit . Sin
540쪽
militer Patres Societatis Iesu sunt veri Clerici Regulares, quam vis omnibus Juribus & Privilegiis a Nummis Pontificibus concessis ordinibus Mendicantium fruantur , ipsique ossicia Religiosorum Mendicantium , Eleemosynas videlicet a fidelibus Petendo, palam exercere non dedignentur. Quidni
igitur dicere ipse possim cum doctissimo P. Joanne Mabillonio in suo secundo Scripto , quod Galli Factum vocant, Fratres Praedicatores veros esse Canonicos Regulares , etiamsi S. Dominicus, eorum
Institutor, ac Canonicus Regularis, eos ad arctiorem paupertatem, seu Religiosorum Mendica tium , adii rictos esse voluerit c Cum ordine Fr trum Praedicatorum coepit Sanctae Inquisitionis Οὐ ficium, quod Honorius III. Pontifex Maximus, primum S. Dominico , & Fratribus Praedicatoribus praecipue demandavit ad Haereses exterminandas, quo ossicio etiamnum variis in locis funguntur. Coepit etiam cum ordine Fratrum Praedicatorum
Magisterium Sacri Palatii Apostolici,quod primus
exercuit S. Dominieus, qui Romae existens, cum animadverteret, quotidie occupatis cum Summo
Pontifice Cardinalibus, eorum miniit ros in aula nugis tempus terere . vehementer indoluit, mOnuitque Pontificem Honoriuae VI. turpe, & damn sum cile tempus a tanta multitudine in ludos ac res vanissimas absumi, sibique utile futurum videri, si,dum Cardinales cum eo negotiis Ecclesilae v
carent , quispiam doctus illos pietatis ac fidei rudimentis imbueret. Annuit lubentissime Romanus Pontifex , illudque munus demandavit S. Dominico, quod alacriter aggressus, Epistolas S. Pauli