장음표시 사용
131쪽
constat Archiepiscopos, seu Metropolitas quocumque appellet nomine) ipso eodemque jure ac potestate olim usos
suille, quibus utuntur hoc tempore, neque aucta, neque imminuta majori, minorive propriorum Quum eraensi
ne Jurisdictionis antiquae. Qua minime, ut videtur, dubia constituta propositione, libera eXcurret oratio. Ecclesia Hispalensis Auctorum exemplis, testimoniisque ab se prolatis inhaerens constanter assimat, una cum Pallio conserri s litam in Archiepiscopos plenissimam potestatem , atque jurisdictionem, cujus proprios actus in Suffraganeos Praes les, illius ornamen pertes ne in suapte quidem Ecclesia exercere licitum essM Unde insertur, quod sacri consuetudo Pallii apud Hispanos Metropolitas invaluerat ante missum D. Leandro per Gregorium Magnum . XXIII. Quod ut luculentius doceam; fuerint in Hispania antiquioribus eo seculis, quo Leander acceptum retulit D. Gregorio usum Pallii, Metropolitae, functique sint plenissimo rure, potestate, auctoritate, quae cum dignitate ista conjuncta sunt: ita ut Suffraganeos consecrare, eorum rue provocantium causas cognoscere fas illis fuerit ι omnes enique actus exercuerint Episcopalis juris proprios suis in Dioecesibus, quod a Memoriali ipso doceor, tradente ΗNspanos morem gessisse Decretis Nicaenae Synodi , quae Μωgnus Osius nostro in Regno vulgavit. His autem positis, quaero: Metropolitae isti usumne habuerunt Pallii, necne t. Si habuerunt , ergo Praesules Hispanienses ante Pallium . D. Leandri , ornamentum id sacrum induebant. Sin autem minuS, ergo in eosdem nequaquam collata fuit cum Pallio plenior potestas, sive jurisdictio, quam ante haberent. Quae ambo contra id aperte faciunt, quod suo expressit in libello Ecclesia Hispalensis, ac proinde non minus aperte secum ipsa pugnant ejusdem argumenta . XXIV. Goniam docui, Praesules Pallio insignitos emtitisse in Hispania, actum agere certe videar, si docuero ibios eXistere potuisse. At vero quum Ecclesia Hispalensis suadere contendat, eo neminem omnium obtinuisse Pallium, quod fieri nequaquam potuit , contra ipsi nitemur ostendere potuisse fieri, quo existentia clarius elucescat. Praesentissimum rei argumentum erit communicatio Romanos inter Pontifices, ac Praesules Hispaniarum, praesertim quamdiu Diuitiam by Coral
132쪽
Romano paruerunt imperio post conversionem Constantini. Neminem fallit . Archiepiscopum Tarraconensem Hiem rium legasse Romam Ecclesiae suae Presbyterum nomine Basianum cum literis, quibus a D. Ponti e Damaso sciscitabatur de nonnullis obortis difficultatibus; quibus nemo item ignorat, S. Siricium Damasi ad Caelum ante revocati successorem responsum dedisse anno 38 s. XXV. Ecquid impedimento fuerit S. Pontifici Stricio. quin Pallium mitteret ad Hicmerium t Prosecto quum id temporis Tarraco, & reliquae Hispaniarum Provinciae sub potestate essent Romanorum, quod spectat ad Imperatorem impune suspicari non potest, num summopere probasset donari Pallio hunc Episcopum. Quod dictum duntaxat v lim , si Pontifices Pallii honorem in Episcopos collaturi comsilium petere ab Imperatore consuevissent, quod Memoriale assi at, quae res si omnino amrmatur, perinde falsa omnino rejicitur. Aruero quemadmodum nihil impedivit quin ultro citroque mitterentur epistolae a ita nihil fuerit impedimento , quin Hi erio S. Si ricius Pallium miserit, D, vusque Hormisdas Ioanni Archiepiscopo item Tarraconem si, quum anno SIT. eumdem sui Vicarium constituit in Tarraconis, & Carthaginis novae Provinciis, quae ambae Memoriali teste. Romanorum ditioni tum temporis obsequebantur.
XXVI. Anno quadringentesimo. aut proxime sequemti Concilium Toleti convocatum fuit, quod etsi paucissimi
Praesules celebrarunt, ViX numerum novemdecim Patrum
explentes, Nationale tamen eo dictum fuit, quod ex Hispaniarum Provinciis ii Praesules convenerunt. Horum aliquis Hilarius nomine se contulit Romam una cum Presbytero quodam Elpidio, ut habetur ex epistola quam D. I nocentius I. dedit ad istud, seu aliud Conciliumqos. anno congregatum, prout nonnulli sentiunt, quae, quod ad rem nostram minus faciunt, eo diligenter minus evendimus. Qui id clarius nosse cupit, epistolam supra relatam cum n
iis videat penes Card. Aguirre. Ad me quod attinet: si ergo Episcopo illi, ac Presbytero aditus Romam patuit . consilium ab Innocentio petituris de iis, quae in dubiunia venerant apud Hispanienses, nec redire iidem sunt prohibiti quae Pontifex responsa dedit afferentes, quidnam Pom
133쪽
tifici obstiterit, ne opportunam istam occasionem amplectens Pallium mitteret ad Praesulem aliquem Hispaniarum no 3I3. S. HOrmisdas Joanni Tarraconensi Antistiti scripsit epistolam, eodemque anno se volvente, quantum licuit ex conteXtu colligere, aliam scripsit Sallustio Hispalensi A chiepiscopo sui Vicarium in Provinciis Baetica, & Lussit na eum renuncians, sicut Joannem Archiepiscopum Tarraconensem in Provinciis Carthaginensi, & Tarraconensi. D nique A. si 9. dedit literas ad universos Hispaniarum Episcopos, qui priores ad eum dederant significantes quanta imuicem concordia uterentur, simulque ei gratulantes Ob c ratam , quae sequuta erat, Ecclesiae Romanae cum orientali tranquillitatem . . Quae omnia fusius habentur apud eumdem Card. Aguirre. Si ergo tam frequens fuit comme cium Ecclesiae Hispaniarum cum Romanis Pontificibus , quodnam discrimen, quaeve difficultas eosdem distinuerit, ne alicui, seu aliquibus ex illis Episcopis honorem Pallii lamgirentur tXXVII. Descendamus jamvero ad ea difficillima tempora , quum Hispanias Gothi moderabantur, jugo Romanorum solutas: unusquisque intelliget, nullo detentos impedimento Pontifices suisse, quin Pallium mitterent Metropolitis. Communionem per ea tempora suisse summam inter Pont, fices Maximos, Praesulesque , & Ecclesiam Hispaniarum liquet. Id homines doctissimi affirmant, qui sedulo agunt de Pallio per Pontifices mitti solito aci Metropolitas a quod scilicet, ne Imperatoribus suspicandi locum praeberent cum finitimis Provinciis rem habentes , unde in Italiam fieri posse irruptionem metuerent, Pontifices ipsi ab
Imperatoribus assensum petere consueverunt, ejus commermcii argumentum, quod sibi cum Provinciis illis intercedebat, quarum Praesulibus mittebant Pallium. Tali autem honore Hispaniae Antistites prosequuturis Pontificibus utpote quae maXime dimita omnem eripiebat timorem, nec necessaria, neque petita unquam fuit Imperatorum assensio. Teqstem hujus rei non levem proferam Petrum Josephum Camielium Vener. Soc. Jesu, qui consensum quandoque Imperatorum petitum tradit occassione Pallium mittendi ad Auxentium Arelatensem Episcopum, & Siagrium Augustodunem
134쪽
XXVIII. Aliquando, inquit, exterae gemis Episcopis , MLeandro invalensi, G aliis, Wiis Pallii permissus est, nec petitus ramen ab Imperatore colensus, quod iis subditi essent Regibus . a quibus Italiae aberant enim longius) nihil timebatur. Auxianus mero, o Magrius Francis parebant Regibus, quorum mistus, felicitas, mel nomen ipsum terrori erat Italiae. Itaque si Metropolitis Hispaniae Pallium permissuri Pontifices Imper torum assensum haud petere necesse habuerunt 3 quare non potuit fieri, ut ante permissum D. Leandro Pallium, e dem ulli Praesules Hispaniarum decorarentur tXXIX. Quod abunt nonnulli Pallium nemini unquam mille permissum Imperatoribus minime assentientibus, idem 4- ν. Ecclesia Hispalensis confirmat. Iis vero, quoniam res prinposita quosdam veluti cancellos circumdedit , extra quos egredi erat nefas, dira necessitas vim attulit i quare Pallii tr dendi potestatem Imperatoribus tribuerunt, quorum ins niam refert Cantelius. Hanc Opinionem esse levissimam unusquisque intelligit. Quod autem spectat ad Imperat rum assensum, Iustinianum filisse primum invenimus, a quo Pontifex Vigilius petiit, ut assentiretur. Et S. Gregorius a quo plures Archiepiscopi sacrum id ornamentum accepere, quum Si agrio Augustodunensi Episcopo Pallium comcessit, tum solummodo Imperatore conscio id factum esse tradunt historiae. Quare Cantelius idem inseri, Pontifices raro admodum hoc obsequium Imperatoribus praestitisse . Quam illationem perquam valido argumento confirmat. XXX. Testis est, ait, vetustas, aliis aliarum Provi clarum ac regionum Episcopis misisse Pallium Pontifices circiter sexcenties: ter autem duntaXat petitum ab Imper tore consensum affirmari pro certo potest, quum nempe ad Auxentium, Aurelianumque Arelatenses Episcopos missum suit, & ad Stagrium Augustodunensem ι exemplum fortasse aliud, rarum tamen, Occurret. Cur igitur affirmetur, adeo necessarium fuisse Imperatoris assensum, ut absque eo Pallium permitti non licuerit i Cujus ergo hominis est, quod semel tam c- M. tum o herum factum es, id non casu aliquo, sed certa lege factum esse contendere t Sic vir eruditissimus , cujus auctor,tate freti haec docuimus. Toto igitur Caelo aberrat, Memoriale Hispalense, dum necessarium ossicium esse tradit . quod aliquando praestitum fuisse animadvertit. Quamobrem
135쪽
C6y' V V potissimum argumentum redeo fieri potuit, ut aliquis Hispaniarum Praesul honorem Pallii ante consequeretur, quam sanctissimo Archiepiscopo Leandro D. Gregorius lasegiretur .
XXXI. At quoniam digredi multum coacti sumus a re proposita, impossibile illud ridendi causa, quod rationbhus, & monumentis destituta asserere nitebatur Ecclesia Hispalensis ι eo nunc revertimur unde sumus profecti, pergentes noscere quantum a se ipso discrepet Memoriale . Axioma illi est, adeoqne id frequenter urget, Pallium nempe a Summis Pontificibus mitti solitum una cum suis vici-huS conjunctum . . Itaque ait parte prima : Et Palis , a lasu. ri 3. O p. a. audaban junios, figuli la costumuere de aquei rumpo. Pab ,, lium & vices pro eorum temporum more jungebantur. Altera Vero parte crebrius: num. IV. La antigua columbre
de D stlesia era emonces, embiarse et Pulla d aqvellos Delaris, d quienes los Pupas at misino tis o cometian sus meces, comoqueda probari. o Tum temporis vetus Ecclesiae consuetudo is erat Pallium Episcopis mittere quibus suas vices Pontiis sex demandabat eodem tempore, uti luculenter ostendi. Quod numero eodem repetit sequenti pagina: infignia Pallio) obtuet o legitimam e San Leandro et nombre de Arzybispo, las vecta Rivi scias, que, fgun D co umbre de quellostiempos, venian luntas con et Palla. M Quo quidem Ornamem .is to legitime D. Leandro obtigere Archiepiscopi nome . ., simulque vices Pontificiae, quae tunc rite conjunctae erantia cum Pallio. Pag. demum 289. doctrinam probat,& aD Ma . si fert Joannis Morini, qui suae arridet opinioni: Tullii inm silurci, inquit, Vicariatus deferebatur 3, solis enim Vicariis , o Primatibus Tullii olim ornamentum, ut ricariae auctoritatis infigne conferebatur. Hoc sibi Ecclesia Hispalensis condidit axi ma , multaque in eodem est, constituens illud tanquam rei
firmamentum, quam autumat: nobis Vero cum caeteris, quae affirmat componere nitentibus negotium jure facessit, nar historiae, ac monumenta Ecclesiastica haec tuentur.
XXXII. Et sane Hispalensibus Episcopis Sallustio, ac Zenoni, qui D. Leandrum praecessere, ac simul Ioanni Tamraconensi Pontificis suisse vices demandatas affirmat. Quod si Pallium, uti Pontificii Vicariatus insigne, Vicarii Apostolici munus conjunctum habuit, proculdubio illi Praesules
136쪽
eodem functi munere Pallii honorem acceperunt. Quare fatendum erit, seu non rituisse selum fieri, ut Pallio uterentur . sed usos certe esse ante S. Leandrum Episcopos Hispaniarum, quod mihi videtur persuasum esse D. GreWorii rescripto,) seu non fuisse cum Pallio conjunctas vices , ac munus Vicarii Apostolici ; laudati enim Praesules qui munere hoc functi esse dicuntur, Pallio tamen negantur O nati fuisse . Praeterea docti jam supra fuimus ab ipso Memoriali , quod praeter Metropolitas, Suffraganei etiam, ut Syagrius Augustodunensis, Actardus Νannetensis, Domnus Messanensis, Joannes Syracusanus , & Ioannes Panornabianus, tum Divi Gregorii tempore, tum anth ab Apost lica Sede usum Pallii fuerunt as Iecuti, qui tamen Omnes , eodem teste, Metropolitis obtemperare non destiterunt. Comstat igitur ex ipsius Memorialis doctrina, eos Praesules honorem Pallii a Pontificiis sejunctum vicibus habuisse. Quam bene his rebus conveniat cum superioribus, fides sit penes Ecclesiam Hispalensem . XXXIII. Quamquam multa eaque non levia ammmenta peti possent ab erudito Cantelio diluendi causa quidquid tanquam constans assirmat Memoriale de sacro Pallio ι mihi tamen satis in praesentia erunt quae docui, non enim constitui eruditiones coacervando fidem lacere iis, quae di-Xero. At vero abs re futurum esse non arbitror, hi axi Oma ipium tam tape allatum toto opere, ad trutinam re--
cavero, nempe Pallium, vicesque Pontificias Hispania tota obtinuisse D. Leandrum. Pallium & vices Pontificias suisse tunc simul conjunctas, non selum non liquet, sed imbecilla nititur assensione ; ubi autem docuero, rem secus esse, atque Hispalensis Ecclesia nititur ratum lacere , ipsius d ctrinae imbecillitas immo lalsitas palam erit. Hujus vero doctrinae levitatem argumenta adstruentia in medium Iat rus , ingenue fateor, tum iunctissimum Archiepiscopum maxime dignum fuisse quocumque honore summo Apostolica Sedes alium Praesulem prosequuta unquam est, tum Hispulensem Ecclesiam de Romano Pontifice tam bene eo Praesertim meritam, quod S. Ermenegildi, Catholicorumque partes amplexa, studiosissime tuita fuit, dignam fuisse, inquam Pontifex beneficium vel amplissimum conserret.. XXXIV. Quibus maximo cum animi mei candore ἰ
137쪽
expressis ad docendum aggredior, quod D. Gregorii vices Pontificias, munusque Vicarii non gessit in Hispania S. Leander. Primum rei argumentum suppetit eX eadem Gregorii ad Leandrum epistola, qua Pallii usum permittit, eque ii, alia ad Regem Recca dum, quae ambae peti possunt ex epistolarum libro septimo, nimirum vigesima quinta,& Vigesima sexta post centesimam. In harum prima ne Verbum quidem offenditur, unde inseratur, D. Leandro commisisse Pontificem vices, auctoritatemque suam; ibi enim Gregorius est totus in amplificanda charitate, in exprimendo gravissimo Pontificatus onere, in significanda sollicitudine ac maerore quibus erat affectus, in testando, quod propter inbquitates, manus Domini aggravata erat, denique in solam uo S. Leandrum podagra vexatum suo ipsius eXemplo, qui valetudine eadem laborabat. Postremum omnium de Pallio, quod mittebat ad eum, loquitur, nulla omnino mentione facta vicium, aut Apostolici Vicarii. XXXV. Videamus modo quid alia in epistola ad Re caredum S. Pontifex comprehendit. Significat, quanta cum animi sui jucunditate perceperit, Gothorum gentem a Re caredo perductam fuisse in Catholicae Ecclesiae sinum ι test tur maximas pro tanto beneficio gratias largitori Summo &optimo Deo a se reddi ι exprimit quam magna in conspectu Domini res gesta ab eo fuerit ι hortatur ne gloriae adscribat suae rem tantam, sed uni Deo tribuat ; consiliis tamdem eum prosequitur Gregorii sanctitate dignissimis a Ct viculam scribit se mittere quae vinculorum particulam comtinet . quibus Beatissimus Apostolus Petrus in carcere fuit districtus, SS. Crucis fragmentum, eque S. Ioannis Baptia i ,ε. stete capillis aliquantulum. Demum adjungit : RHerendis fimo autem statri, or Coepiscopo nostro Leandro pullium a 'Beati Petri Apostost Sede transmi us, quod o antiquae consuetudini , o nostris moribus, or ejus bonitati atque graCitati debeamus. Ν que aliud de D. Leandro verbum occurrit, sive de Vicarii munere, quod eidem committatur, commissumve fuerit in Hispaniis. Quonam igitur ex documento , seu Pontificio Diplomate habetur, fuisse D. Leandrum S. Gregorii Legulum, Vicesque Pontificias gessisse ,
XXXVI. mum S. idem Pontifex Vicarii dignitatem Virgilio Arelatensi Episcopo concessit, expresse indicavit suo
138쪽
in rescripto ad Regem Christianissimum Childebertum, ad dens Pallii quoque usum a se eidem concessum, ut Galli
rum Regi utramque dignitatem curanti morem gereret rGratanter, inquit, ea quae scripsistis, accepimus, o ea quae m 'erist. luisis, animo libenti concedimus, atque adeo Fratri nostro Virgialio Arelatensis eisitaris Epi)copo vices nostras... commisimus, cui etiam o Tullii usum ... concellimus. Ubi animadvertendum .
erit, Pallii usum, vicesque Pontificias duas esse distinctas aeseparabiles dignitates: siquidem utramque a Childeberto p titam D. Gregorius distincte concessit: superiori pariter epibstola ad Episcopos Galliae, nempe Childeberti ditionis, eadem scripserat. Opportunum esse perspeximus in Ecclesiis . quae sub Ragno praecellentissimo Filii nobi Childeberti litigissum ...
Fratri nostro Virgilio Arelate is civitatis Discopo mices nos s tr fuere. Quod si neque in literis, aut Diplomate ad D. Leam drum, neque in epistola ad Reccaredum mentio ulla est Vucium , aut Apostolici Vicarii ; quare omni destitutis testumonio Auctoribus fides adhibenda est Sacrum illi hoc o namentum jure suisse permissum, nequaquam dici potest a gumentum satis firmum ι quum liquido constet a S. id Pomtifice pluribus concessum ruisse Praesulibus citra Vicarii dugnitatem ; quam ubi Episcopo Arelatensi demandavit, jam docuimus distinctam ab eo dignitatem hanc fuisse in epussolis aut Diplomatibus ad Francorum Regem, ejusque ditionum Antistites. Quorum quum nihil habeatur in Pallii
potestate Leandro tradita, nonne ab omni alienum Veritate erit, Vicarii etiam dignitatem in eum esse collatam in
XXXVII. Quod argumentum certe non leve, aliud etiam firmius sequitur, ut sentio , nempe IoanniS nomine Se enseris adventus, in Hispaniam S. Leandri tempore, ut videtur Ecclesiae Hispalens1 ι quod tamen creditu perdimcile a nobis judicatur, uti parte altera palam facturi sumus, satis quippe erit in praesentia quid ex eo posito consequitur demonstrare. Ita se res habet: Ianuarius Malacitanus Episcopus accusatus, a sua dignitate depellitur, ejusque in 'locum alius est suffectus ; Stephanum Praesulem praetermi to , minus enim iacit ad rem nostram: Quamobrem ad D. Gregorii Sedem ipso provocante, Ponti sex mittit Ioannem Presbyterum titulo Desenserem. Quod ossicium D. Gr
139쪽
gorius instituit, qui Apocrisariis quinque alios Ministros
adjunxit Defensores appellans, utpote quorum erat munuScausas Pauperum dekndere δε atque iisdem Pontifex vices , auctoritatemque suam permittebat in rebus dissicillimis, ut eas cognoscerent. Hoc de nomine Defensoris tradunt Cardin. Baronius, & Ill. Spondanus ; constatque ex epistola D. Gregorii ad Vincomaidum: novum rei argumentum ut loco ec dem ait Memoriale . Quod, quum liqueat, proprioque iPsius ore testatum sit ut diximus, aperte ostendit D. Leam dro Pontificias vices haud fuisse permissas. XXXVIII. Cuinam enimvero persuasum erit, quo tempore in Hispania degeret Praestantissimus Praesul D. Leamder, Pontificia fulcitus auctoritate quippe cui suas vices commiserat Gregorius Vicariique munus demandarat cunctis in Hispaniae Provinciis, eruditione, virtute, prudentia S. Praesulis summopere delectatus tum quum facta esset copia j ris , ac potestatis propriae eXercendae, eodem neglecto , VLrum alium a Pontifice esse missam dignitate, ac titulo adeo imparem Praesuli, Presbyterum scilicet, titulo Desenserem, ut Ianuarii Episcopi Μalacitani cognosceret causam, quin is etiam Stephani, etenim Apostolici Vicarii potestas in alias quoque Hispaniarum Provincias, quae D. Leandro non parebant, earumque Praesules extendebatur:) quum constet Μωlacitanam Ecclesiam tunc Metropolis Hispalensis Suffrag neam fuisse t Dissicile quidem est animadversionis hujus eXL tum invenire: Ioannis enim Defensoris adventum praeivit Pallium Divo Leandro permissum ; quod constat a S. Gregorio Magno missum esse anno circiter s9 . Ioannes autem
Defensor aliquot inde annis in Hispaniam advenit. Quod si
Pontificiae Leandro vices commissae essent una cum Pallio ,
dubitatio nulla est, quin ante depulsionem Januarii id evenerit. Quare Apostolicum Vicarium in Hispanias mittere
qui peculiarem cognosceret causam, ubi alius erat auctorbitatis ejusdem compos, cui vices Pontificis commissae erant, ac proinde causas universas cognoscendi potestas facta, superfluum quidem atque inutile habendum erat. XXXIX. A quonam Ianuarius Μalacitanus Episcopus sede sua depulsus suerit, neque historiae quantum Vid
re licuit, tradunt, neque ea, quae Ioannes Defensor habuit in mandatis, testantur. Minime autem a D. Leandro id factum
140쪽
ctum esse suo in Concilio, qua unica via ex hisce ambagubus pateret eXitus,) aperte constat. Proxime enim sequintum D. Gregorii judicium, ex iisdem mandatis Ioanni D sensori traditis patens, injustam nempe sententiam depulsi nis Episcopi condemnans, dubitandi locum omnem eripit, Divulae Leander damnaverit, depulerit, aliumque Μalac,
tanum Antistitem renunciarii: longe enim erat ut S. Gregorio in mentem veniret, rem adeo ab aequitate abhorrentem suisse perpetratam a D. Leandro, quem literiS, Virtute, prindentia praestantissimum esse non erat nescius. Praeterei
S. idem Leander judicium ejusmodi a Gregorio prosectum
avertisset, non enim in causa tam graVi, tantique momentiquae est Episcopi depositio, alteriusque suffectio, levitate tamia , tantaque temeritate rem transegisset, dum reliquas omnes causas vel levissimas eo semper consilio , maturitate . Just, tia S. Episcopus cognoscebat, quae vitae suae sanctimoniam decebant. De hoc autem iusius parte altera .X L. Essicacior tamen animadversio suppetit ad eamdem causam . . Episcopum a sua sede dimotum injuria fuisse D. Gregorii judicium ostendit. Sibique Pontifex proposuerat irritam cassamque reddendam gravem adeo sententiam, plectendosque iniquos Iudices, eosque, qui eXecutionem pe peram latae sententiae lubentes susceperant. D. autem Leam dro Μalacitana Ecclesia, ejusque Antistes i mediate sula, ciebantur. Si ergo Leander Apostolicae Sedis Vicarius erat, ecquid Episcopus Μalacitanus, non ejus patrocinium implorat , sed recta Romam appellat i Ecquia Vicarius Pontifici minus aequus est visus, quam cui causa ista committeretur, ita ut alii Roma illuc mista demandaret Insignem plane contumeliam Leandro impositam a Gregorio si1 Apostolici Vicarii munere tunc iunctus esset in Hispaniisl Id autem ab omni fide abhorret, plurimi enim Pontifex jure semper secit hunc virum . . At vero si forte inmoriale id sibi a rogat, ut Ioannis Desensoris adventu cognituri Episcoporum causas Ianuarii & Stephani, testetur ea occasione dignitatis Primatus expertem fuisse Toletanum Archiepist Pum; fateatur necesse erit adventu eodem veluti firmissimo argumento dilui quidquid de Apostolici Vicarii munere D. Leandro demandato affirmat. Itaque id sequetur: Leam dro scilicet neque Vices, neque Apostolici Vicarii munus