장음표시 사용
151쪽
suetudine Monasterii profectuinta. Atqui horum nihil aut Ecclesiae Toletanae dignitatem, aut D. Bernardo auctoritatem potuit augere. Itaque si Memoriali fides adhibenda est. Urbanus II. culpam non levem perpetravit XXI. Pag. 32. s. totum numerum decimum insercit a gumentis iis, quae tres Pontifices Urbanum II. Paschalem II.& Callystum ΙΙ. probabile reddant humana tantum conmderasse, condendis, confirmandi ue Diplomatibus pro E clesiae Toletanae Primatu, haec addens in fine. Estos Papasnombraris son los que concedieron ,st confirmaron se moderno μμ milegio de et Primari de Toleri; custa relacion si ha hecho , paraque se tenga presente la parte, que en elia concession graciosa, pudieron tener sis interses de la patria, de H afecto, de la criaura, di de una misma pro es son; que toris saben por experientia, quo poderosios seu auu entre los Samos . ,, Quos dixi Pontifices, ilia cor cesserunt, & confirmarunt privilegium recens Toletaniis Primatus; quod idcirco per me relatum volui, ut Ob Oc Ios ponerem, quanti hac in gratiosa concessione momenti
fuerint Patria, amor, educatio, vitaeque ac studiorum is communio, quae, ut omnes eXperimento norunt, vel in-- ter homines vitae sanctimonia conspicuos Valent plurimum. Ex hac postrema clausula, quae, ut Videtur D. Hugonem spectat, palam est, ne hunc quidem ab injuria illa immunem relictum es m. At enimvero eritne unquam, ut Sanctorum aliquis, nisi id vitae genus exuerit, carnis, aut sanguinis mancipium factus, amplissima ejusmodi dignitate ornari patiatur hominem, quem neque merita eo perduxerint, neque
ornamenta virtutum imparem tanto muneri non futurum,
esse portendant, ita ut nullius commendatione ad illud asseruendum indigeat i Attamen Ecclesia Hispalensis tum lamibus iis vacuum D. Bernardum, tum Toletanam Ecclesiam earum rerum expertem eXhibet, quae dignitati Primatus conveniunt; ponitque illarum loco Patriam, amorem, ed
cationem, vitaeque, ac studiorum communitatem .. XXII. Nullus dubito, quin causae quoque istae meritorum personae, ac rei accedentes, quod sane in Ecclesia Toletana, Domnoque Bernardo contigit , aliquid valeant absque virtutis detrimento: secus autem vitium est gravissimum acceptionis Personarum a. Crimine hoc ut leventur
Pontifices laudati, fiteatur necesse est Hispalensis Ecclesia
152쪽
quaenam Toletanae merita, cu ue Archiepiscopi D. Be nardi, causave alia legitima possint adduci ; etenim si haec minus offenderit ; ab ipsa instructis latendum nobis erit Romanos eos omnes Pontifices, per summum nefas person rem acceptores suisse . Siquidem Card. C etanus, ut supra monebamuS, Acceptis, personarum es recognoscerest causam illam couditionem, propter quam non es aliquid debitum secundum Σeritatem.
XXIII. Quarto loco est D. Bernardus, cujus rationi-hus, commodisque alii quatuor studuerunt. Hunc Toleti Archiepiscopum, ne quis creatum esse admiretur,posteaquam multa diligenter diss)ruit ad rem spectantia num. I 2., P liorem praestando id Viam non invenit, quam electionem ipsius eidem culpae obnoxiam assi ans, his verbis: irriton coit is que queda dicho; por que redo esto A etencen, di superan Ias poderosas, 3 eficaces aliavras de interesses ἰν de in cito, que quedan expressedas en et I Don Alphon o. o Admia is rationi finem imponunt ea quae docuimus, namque rebus se caeteris antecellit inita rerum amorisque societas praepo- ,, tens, atque efficaX, quam de Alphonso Rege loquentes expressimus. Quod Vero ad S. Hugonem quinto loco la datum spectat, considerandum est quam graviter incusetur, eo quod cum Pontifice Urbano II. sese interposuerit a ne-.que enim aequitas causae eum movit, si adhibeatur fides Μ moriali , quod D. Bernardum nulla fulcitum aequa ratione fuisse contendit. XXIV. Ex his necessario sequitur, imprudenti usum consilio esse D. Hugonem, deprecando Pontificem , ut dignitatem Primatus assereret, Christiana suadente prudentia, ex officio illum facturum magis, si errore opinionis ablato , Bernardum, qui sibi erat instar filii, dehortatus esset ab ejusmodi munere appetendo i summumque Pontificem obte-. status esset, ne rem Ecclesiis Hispaniarum omnibus visam minus aequam admitteret. Quum itaque D. Hugo secus socerit, Bernardum quippe consilio, ac prece reddidit alacri rem, Urbanumque enixe rogavit, ut gratia illum sua prosequeretur, ac Primatem renunciareti contra fas , & inruum omne se gessit, necnon charitati defuit; se enim eprecatore id praestitit Pontifex , quod citra consciemtiam facere nec debuit, nec potuit. Quam contumeliosum
153쪽
chP- VHλ' id S Viro sit ille judicet, cui causam istam nosse datum
est. XXV. Caeterum tam multi sermonis unum illum se pum esse, ut memorato ii omnes vitio, aliisque non paucis ejus lateri sociorum instar haerentibus habeantur affecti, qui suffragia simul contulere, oculis, ut spero, ac manibus L Elor meus tenebit, ubi Memorialis verba retulero, quae o currunt pag. 3 33. Ibi Ecclesia Hispalensis refert Dalmatium Archiepiscopum Narbonensem, ut audivit Primatem renum tiatum esse D. Bernardum, reclamasse, dictoque ipsius amditum, dignitatis munere ad tempus praecluso a Berengario autem Tarraconensi Archiepistam mandatum fuisse, ut pareret, obsequiumque praeberet Toletano Primati . Postea in p. 333. haec addit: Epe procia senio en una mi ma causa, di d unm mo tiem , induce pre luxvcion de deremo, de que en este ca-so fuerin mas alendidas sis personas, que la causa. is Actio hinia jusmodi eadem in causa, eodemque tempore juris praeis sumtionem inducit, hoc casu personis magis quam camia sae ausculatum esse . Luce clarius apparet Urbanum II. acceptionis Personarum incusari ; namque ait expresse, Pomtificem magis personae, quam catae auscultasse, qua in re consistit hoc vitium . . Paulo item insta Dalmatio alii Compostellae Episcopo Abbati pariter Cluniacensi, Gallici generis ab eodem Pontifice permissum reserens , ut Toletano Pr, mali ne praestaret obsequium, ita prosequitur: Y astasmo, o anto famorecia la causa de Dalmactis Aretobism de Narbona . De A mismo situlo de la Nacisn,ν de cim trista de A Sumo Pon-usce e reario, de su D do Ra eris, di de A nu o Primarimn Ternardo ; et quat en ningura de las dos causas reclamo spero si is hio en ta causa de Serengario Arobum de Tarrag na, contra quien, as' es Pontifce Urbano, como su Legado en Ese patia Muneris, fulminaron la comminatoria de primamn de P
Cluni, a ser de Norion Espanol. - Haud secus ubi Dalmatii ia Narbonensis Archiepiscopi causam est amplexus, id prae-- sertim inspexit, quod Gentilis ille, ac civis esset ejusdemo oppidi, cujus Urianus Pontisex, ejusdem Legatus MD
154쪽
Archiepiscopi Tarraconensis Berengarii causa, in quemisia & Urbanus Pontifex, & ejus in Hispania Legatus Ray-- nerius comminatoriam privationis Pallii, ac suspensioniso ab ingressu in Ecclesiam contorserunt: qua in re alia nubia la suppetit causa praeter hanc, quod nempe Μonachus Cimis niacensis non fuit, maXime autem genere Hispanus. XXVI. Qua in re Hispalensis Ecclesia videtur dissimulasse honestiorem causam, cur Pontifex, Legatusque Rayncrius id praestiterint, non enim multi erat operis hanc adducere , dum paulo ante suo in Memoriali produxerat aequissisimam aliam causam, ubi ait: EI Papa Urbano II. por m duo de 'Res eris su Legari en Espana, mana d Berengario Tamraconense, que recono spe d Don Ternardo Aretobspo de Toleripor su Trimari, mr averseis dari L intestaura de Aretobismis Tarragona, aunque d trucia, I et Palio con sta condicion. - Pontifex Urbanus II. Berengario Tarraconensi per Le-- gatum suum in Hispania Raynerium commisit, ut D. Ber is nardum Toleti Archiepiscopum Primatem suum agnosce ret, ea quippe conditione jus traditum sibi fuerat Α chiepiscopatum Tarraconis possidendi, licet diruta essetis ea civitas & usus Pallii. Quod si ea conditione Archi piscopatus dignitatem obtinuit, ut Primatem agnosceret D. Bernardum, quare mox eadem levari eXOptabat i Nonne manifesta erat Daus dignitatem possidere conditione postli bita, qua ipsa dignitas data, & accepta fuerati Hinc sane magnum, testatumque discrimen elucet, quod Berengario Tarraconensi cum Dalmatio Narbonensi Archiepiscopo i tercedit: mirumque in modum eluditur sententia in Ure num Pontificem, ac Legatum Raynerium temere pronum ciata, quod nempe acceptores ambo fuerint personarum . . XXVII. At quoniam Ecclesia Hispalensis allatis a se rationibus quiescens, satis per se factum rei propositae ambitratur , licet Personarum acceptionis duntaxat vitium probaverit, cujus sacros adeo viros insimulat i in supremos eosdem viros tela ejusmodi pergit conjicere . Sic pag. 369. I. numerum praeclaro hoc ornat exordior LM Fificiis sa bricaris fin cimisutos, muγ desis pus priuespios muestranta dis Iliad de su consistentia. Aetiendo sido , puta, tos de este Primaride Glido, Ios que antecedentemente quedan propustos de penos, de alia retia , de afectos Plarcionales, intereses ia amisi ad , aHor
155쪽
dad, di poderosa intercession de los Sextores Re es. ,, Quae non ,, jactis antea fundamentis aedificia sunt posita, vel ab ipso is principio futuram brevi ruinam portendunt. Quapropteria quum Toletanae Primatus Ecclesiae iis nitatur fundamemis iis, quorum supra mentio erat, initae nempe societatis , is Patriae communis, amoris mutui, auctoritatis, Reminia que deprecationis, &c. Iterata hic habentur, quae superioribus numeris dicta fuerant. Pag. item sequenti num. 32- post relatam Urbani II. voluntatem erga Dalmatium Episcopum Compostellae, ut Apostolicae Sedi esset immediate , subjectus, & immunis a Toletano Primatu, causam adducit, quod Dalmatius genere erat Gallus, ac Monasterii Cimniacensis competitor, sub D. Hugonis disciplina: No es, imquit , de menta confideracion A motiτο. Ese ue ser Dalmachio a Nicion Francti , Me de Clani , amese criari en olim. nasterio, con H Dntifice que te hirra la gracia, F ambos criaturas, de San Hugon Abad. uiae esie sue et motivo, is pruebandos ea ses. Et primero, que en elle mimo tumpo amenaro ese Pomtifice, con privacion de A Tullo, di ingressio de la I, a d 'Berengario Arrobi po de Tarragona ,por que repugno re nocer a DouPernardo por Primari. Quorum sensa ad Verbum transfero. is Non minus consideranda causa est, quod Dalmatius na- tione erat Gallus, Cluniacensis Monachus, eoque in Mo-- nasterio una cum Urbano secundo, a quo beneficium a is cepit, nutritus, educatusque erat, tam Ipse quam Pontifexis S. Hugonis Abbatis creaturae. Ad hanc rem duo potissis A mum faciunt. Primum: eodem tempore Pontificem esse
M interminatum Pallii privationem, & in Ecclesiam ingres ,, sum Berengario Tarraconis Archiepiscopo, eo quod To-- letano Primati obsequium praestare detrectaverit. XXV ΙΙΙ. Mirum scilicet, seXcentos post annos eme git Urbani arcanum, quod suo in pectore sanctissime cust diviti At modo allata considerans, ipse etiam duo animadverti. Primum fallaciam , quae per se ipsa palam fit, minimum attentis humanis rationibus, quibus ab Ecclesia Η, spalensi propositis acceptor personarum Pontifex evincer tur : & clarissimo hoc argumento demonstratur. Re quidem vera ipsa eademque causa cum Dalmatio adversus Be nardum facere . quae, ut docuimus, cum Bernardo adversus
Dalmatium fecit nullo prorsus discrimine, haudquaquam
156쪽
potest. Praeterea constat Bernardum aeque ac Dalmatium . fuisse Gallum, Monachum Cluniacensem, Divoque Hugoni devotum. Evidens ergo est, atque manifestum, quod maxima fit injuria Pontifici, quum beneficium in Dalmatium conferendi adducitur causa humanarum ratio rerum, quod sicuti non potuit fieri, ita assi are impune non licet. XXIX. Alterum. Pontificem parti studuisse , alium quippe absolvit, alium damnavit eadem in causa, quia scilicet Hispaniensi hic erat genere, ille autem Gallicos quae res nisi acceptio personarum habenda est, quaenam alia eriti Gravissimus Theologus Lexius e Venerab. Societ. J. lib. 2. de Iustitia & Iure se n. s. cap. 32. dub. 2. num. s. ita scriptum reliquit: Si iudex ahquid respiciat praeter causarum me
rita, commiuit He vitium aeceptionis personarum; Et paulo imsra : Adverte non tantum esse mitium acceptionis personarum, qua
do Pudex inferenda siententia confiderat personam potius , quam requitatem casse; sta etiam quando uni parti concedit longiorem terminum ad probandum, vel infirmandum, quam alteri, quum ramen pam fit utriusque ratio. Hoc autem ab Urbano semel, atque iterum praestitum esse, ait Ecclesia Hispalensis, e dem in causa , dum alium absolvit, quia Gallum, alium Vero, quia Hispanum, damnavit. In controversia item Be nardi, & Dalmatii Narbonensis Archiepiscopi, ac Berengarii Tarraconensis, Dalmatio, quoniam Gallo, potestatem fecit causam dicendi, Berengario autem secus, quippe Hispano . Denique Dalmatium alterum Episcopum Compostellae genere Gallum absolvit; Berengarium Hispaniensem comdemnavit. Nonne id acceptionis personarum capitale vitium est, quod frequenter Sacra Scriptura redarguit i Sin enim minus, Iudicum nulli hanc notam inurere quisqvm Poterit.
157쪽
EAT E m. Tres Propositiones ad Sacrum Tribunal pari modo deferri possent, qua sequuntur. SUMMA C ΑΡΙΤΙ S
I. II. --- cimumeliam infert Arelaepiscopis Toletaris , E ρμγ ipsi
Toletariae. III. Idem comprobas .
IV. V. Giemiensiu Epistopatus non fuit antiquior calamitatibus talpania, idemque es, ac Statiensis, qui Dis eo translatus, semperque Afectus μι T letanae Ecclesiae. VI. Sancti Regii Carbolici epistola ad mHelem electis Ur canonicos Giemnensis Ecclesiae comprobat, eamdem Ecclesiam Sufragaw- semper ste T
VII. Neque Giennensem, neque Cordubensem Ecclesiam H pale sis fulse inraquam Sustraganeam dem traetur. VIII. IX. False ne ebenduntur in Memoriali Reges Casiolici, quod Tolet nam semper Ecclesiam tuiti sint. X. XL Memoriatis letatus ostenditur, ubi accusas Regem Sanctium mendacii. XII. Alphorius cor mento Sapiens a Memoriali reprehenditur tanquam Ecclesiae San tio m ignarus. XIII. Lua auctoritare Reges nominem Distopos, instaurent Ecclesias, ere. XIV. Res Ecclesiastica H paniarum consilio Regum a Romanis rimiseribus immutata est, longeque alia facta, quam olim fuit. XV. Minumentum m Hi aliis Archiis servatur, unde baletur, Reges AEUM niae in Decimas ius obtinuisse. XVI. Goibi Cassiaici Reges Wque ad S. Ferdinandum multa exercuerunt ad j ri Utionem Ecclesiasticam spectantia, forte ex privilegio S. Sessis. XVII. Ratione irim compriabatur. XVIII. XIX. Memoriale negas Diploma Honorii III. facton ese motu proprio. XX. Id vero est Pistificem arguere de mendacio, ex Din. Suar.
I. I AD 383. num. 6q. sermone utitur indecoro, irreverenti, vereque contumelioso Toletanis omnibus Archiepiscopis, praesertim Gundisalvo secundo. De judicio verba fa- , ciens per Hispalensem Archiepiscopum intentato eX Hon rii Diqiliasu by Cooste
158쪽
rii IV. Diplomate ut Archiepiscopus Toletanus Cordubensem, atque Giennensem Episcopos Hispalensi Suffraganeos Archiep1scopo esse sineret, ita loquitur de D. Gundisalvo:
Este Belari de Hieri, defconflari de su Pusticia en sa causa ,
no se atremio d disputaria con quien tenta tanta raron, d que nopodia responder , 'o con la entrega sectiva de is que posse a sintitulo , y contra et mandato Apostaico de A mismo Urbano II. νῶ toris lis Butentes Antifices, hasta et referiri Honoris. Y asi
se aregio at patrocinio de Ia ReaI autoridad, como en semegantes eoos siempre si ha aco umbrari , mallendose de esia fombra , portitulo Iegitimo. is Toletanus hic praesul causae dissidens sitae, is agere cum eo detrectavit, pro quo pugnabat aequitas , is nam consequuta actionem sententia esset, ut jure in Sus. A fraganeos cederet, quod non recte possidebat, mandatisqueis Apostolicis Urbani ΙΙ. aliorumque pontificum , qui adis Honorium sequuti sunt, non solum .destitutus, Verum is apertissime repugnans. Itaque coniugit ad Regem , utiis occasione simili oblata consuevit, gratiam ejus , perindeis se jus legitimum jactans. Animadverti equidem hanc cla sulam in duas divisam esse partes. Accusat primo evidem, tis, ac manifestae iniquitatis Gundisalvum; non esse illum ausum assirmans disceptare, quoniam dissidebat suae camsae, non enim erat nescius Cordubensem Episcopum nullo jure Suffraganeum se habere, contra tot Summorum mam data Pontificum. Quod si verum esset, Praelatus iste notam sibi comparasset gravissimae injustitiae, & apertissimae inob dientiae in Sedem Apostolicam admis Iae . Ut verum fatear, calumniatoris virorum in Ecclesia Principum. atque mal dici notam is effugere nullo pacto potest, cujus scripta tria
lucem edita verbis tam apertis, tamque significantibus accusant Archiepiscopum Toletanum tanquam reum tantae inbquitatis scienter admissi, totque summorum Decreta Pomtificum aperta fronte detrectantem . - ΙΙ. Altera vero parte accusat susius, nec uno Gundusalvo contenta omnes una Toletanos Archiepiscopos Ecclesiamque Toletanam comprehendit, de quo priori paginata orsa erat dicere num. 64. Ait igitur , quod Gundisalvus ad Regem confugit, uti fieri erat solitum simili oblata o easione , Regis gratia legitimi juris instar habita, como ens mediantes casta, Verba ipsa inmortalis sunt. seuere L ha ac
159쪽
latio nulla est, quin Archiepiscopos caeteros, ipsamque Toletanam Ecclesiam propositio haec amplectatur . cujus Vera sententia est , ut dicam recte, tum Gundi salvum, tum Archi piscopos caeteros, ipsamque Toletanam Ecclesiam quocumque constituto judicio, & controversia eXcitata, jure, ac rationibus destitutos Regium patrocinium implorare consu visse, ut ita infirmis, falsisque suis rebus caverent. Quod Iam contumeliosum tot Praesulibus sit, quot Hispania nora venerata est in Toletana Sede, eidemque praestantis mae Ecclesiae, omnes intelligunt. ΙΙΙ. Hanc propositionis allatae puram putam sentemtiam esse, aperte conjicitur ex ejusdem posteriori parie, ubi ait: tabe idose de la autoridad tan poderoya por utulo legitimo. Regis gratia legitimi juris instar habita. Enimvero si ipsi Praesules. & Ecclesia ipsa clare agnoscunt, se nullo uti legitimo jure, praeter potestatem Regiam, quae non est profecto, nec esse potest jus legitimum; quoa ergo autumat immo assierit Ecclesia Hispalensis, & illa in controversia, &in ejusdem aliis similibus Toletana Ecclesia, ipsiusque Praesules singuli salsa & obreptilia jura sunt tuiti, ac tuentur, Pontificibus minime auscultantes , sibique id usurpantes , quod alienum esse non ignorant, ipsos Reges in tam aperta, & tam gravi iniquitate implicantes adversus caeteras Hiaspaniarum Ecclesias. Quid i nonne id est contumeliam im ferret Nonne gravissimos tot Praesules Toletanos, ipsamque praestantissimam Ecclesiam per ora hominum traducere , IV. Causa hic praetereunda non est, cur Gundisalvus controversiam declinaverit, litemque noluerit contestari. Et sane quod ad Giennensem spectat Ecclesiam, mirum, quid amrmet Ecclesia Hispalensis suisse Suffraganeam suam, a te barbarorum illuviem, & ex Pontificum amplius duod Mevi. iast. 38 . cim Bullis, Christianorum ditionis factae iterum Hispali illam subjiciendam fuisse ι namque Giennensis Episcopus nullus Hispaniarum calamitatem praeivit, quod ex historiis , Conciliisque tum Nationalibus . tum Provincialibus earumdem Hispaniarum constat, quum nulla in iis occurrat Giennensis Episcopi subscriptio. Immo nec esse poterat ob Episcopatus complures finitimos, quos inter Biatiensis Toleto
semper subjectus . uti e Metroppleon Hispaniae divisione
160쪽
constat, qua de agendum in parte altera , . Quum Vero Femdinandus Rex vitae sanctimonia celeberrimus avus Sanctii majoris, cujus aeVO res venit in controversiam) e Barbarorum manibus ereptam civitatem, Innocentii IV. Diplomate impetrato, qui tum regebat Ecclesiam, Episcopalem instituit, eoque Biatiae cathedram transtuliti tametsi idem Pontifex alio mandavit Diplomate, ut Biatiensi Ecclesiae sex, aut octo praeessent Canonici, solatium doloris quo jure angebatur viduata honore muneris, quo diutissime perfuncta
V. Quamobrem Giennensis Ecclesia perpetuo subjecta fuit Tolcianae: ac proinde Innocentius VI. in epistola ad Vascum tum temporis Toletanum Archiepiscopum, quam dedit Avenione A. 3 3I. I 2. Calendas Septembres Pontificatus sui anno s. Joannem Giennensem Episcopum designatum eidem commendans: Puum igitur, inquit, ut electus in commis ci sibi rictae Ecclesiae Giennensis cura, facilius idem proficere qum leat , favor tuus sibi noscatur esse plurimum opportunus, Fratemnitatem tuam rogamus, odi monemus, o hortamur ; per Aposol ca scripta mandantes, quatenus eumdem Poannem electum tuum
Suffraganeum, ac Ecclesiam suam Mi commissam , tibi Metrop Biano jure subjectam habens: tui famoris prodis prosequaris. Qua
re Didacus Ortig de Stunica licet Hispalensis, praeclaras res describens Hispalensis civitatis suis in annalibus ad ann. I 29O.
henderis . ,, Quodnam jus esset ad Giennensem Ecclesiam . . is quam eamdem ac Biatiensem esse liquido constat , non ,, est ObVium . Ex quibus patet minus quam ab Hispalensi Ecclesia concertationem tum temporis Toletanae fuisse propositam. Eadem occasione Sanctius epistolam scripsit, cujus non satis aperta in Memoriali fit mentio: Quae, quoniam graves affert causas, quibus Rex Sanctius permotus Archi
piscopi, & Ecclesiae Toletanae causam defendendam sust pit, digna mihi est visa ad verbum referri, uti Martinus Ximenes in annalibus Giennae, & Didacus laudatus in II, spalensibus protulere: ea vero sic se habet: VI. Don Sancho, por la gracia de Dios, de Casilla, de Tolido, de Leon, de Galicia, de Seislla, de Cordoma, de Mumcia , de Pahen ,e deI A me. A vos Don Bhan Migues, por