장음표시 사용
141쪽
PARs I. iio DEFENSIO PRΙΜΑΤ Uss AP y permissa filisse in Hispaniarum ditionibus, tametsi sacrum Pallii ornamentum induere concessum fuerit.
Propositiones , U Documenta occurrunt
in memoriali , quibus ad Sacrae Inquisiti nis Tribunal deferendum videtur.
I. Duplex Decretum Sacrae Inmsis is contra studiosos Haereticorum, d
II. III. Ticindesium Ur Temergium Haereticos Memoriale prosequitur laudibus nimis exquisitis. IV. V Minores etiam laudes Hereticorum capitibus infamissinus tribulas S. Imquisitio mandat Miserari. VI. Damnatur m etudo Haereticarum auctoritates adhibendi. VII. Sacra Hisparitarum Inpusitio Summorum Pontificum exemplis inberens C - colicorum Scriptorum seitati prospicit . , VIII. Obiter Treverebi periresiam audicium de Carbolicis. IX. SAustratu de Ter regio judicium. X. Ex dictis infertur, quod Memoriale ex primo Epurgatorii Decreto ad S. Imquisitionem deferendum videtur. XI. Memoriale injuriam facit Summis Pontificibus , in ipsis Sanctorum memoriis . XII. M seqq. usque ad XVI. De aeceptisne personarum sententia Doctorum. XVI. Memoriale tertit vitio acceptionem Persenarum Urbano II. erc. XVII. &seqq. usque ad XXIV. Singillatim exponitin Memorialis artiF. tium, quo Poririfices Maximos Regeisse Cactolicos personarum acceptionis imsimulat. XXIV. XXV. Rationibus comprobatum, Memoriale in id unum tendere, ut Acceptores Persenarum ostendas memoratos Uros. XXVI. XXVII. Urbanus II. defenditur. XXVIII. XXIX. Clarius expenditur idem mitium accepticinis Persona Urbano II. ad dicatum a Memoriali.
142쪽
LU pronunciatorum, atque eruditionum farraginem c exhibet Memoriale, ut ullis in scriptis Hispalensis
Ecclesiae nomine evulgatis obvia posse fieri prorsus incredibile videatur. Et revera , duo apprime decernit sacrum . Tribunal in Expurgatorio anni ITOT. quae Decreta cum aliis omnibus conveniunt. Primum horum ordine quintum haec habet: Se debe fiet re emitar tori si que pueri causar ocion , inclinacion, di e lima d la persona de creditisa re materias de Religion. M Cavendum est, ne quid eorum prostratur, quaeis amorem, studium, atque aestimationem conciliare possuntia iis, qui Catholicae Religionis temeratores judicati sunt. Alterum quod nono loco est : Hasse de borrar las Hausulas detractorias de la buena fama de los proximos , di principalmenteias que contisnen detractiones de los Ecclesiasticos , Principes. - Οbis literandae sunt clausulae bono Proximorum nomini detr is hentes, eae Vero cum primis, quae Ecclesiasticorum , &is Principum famam laedunt. Αmbobus his decretis sapie tiae, ac prudentiae plenis illudentia quaedam in Memorialienunciata sunt.
II. Et primo. Pag. Ia.. sub finem octavi numeri ut comprobet dubiae fidei habendas esse Pontificum veterum D
cretales epistolas, non acquiescens eXemplis praecipuorum nostrae aetatis virorum . quae protulit, auctoritate utitur
Blondelli haeretici: quasi vero insanissimo isti capiti fides adhibenda esset major, quam praestantissima singularique virtute viris, Emm. nempe Bellarmino,&Baronio, Ill. Α chiepiscopis Antonio Augustino Tarraconensi,& Petro Μarca Parisiensi, denique doctissimis Lorino. Si ondo, aliisque non paucis, quorum auctoritate rem adstruit. Et sane comsilium Auctoris eo collineasse palam est. Namque ubi docuit ab Emmanuele Scheistratio de hac re fusissime scriptum esse quo Scriptore Deus bonet omnigena nempe doctrinae, atque eruditione; subinde adjungit: - Decretales epistolasia vitiis non paucis resertas esse tum historiae, tum chroninia logiae, quae liquido Blondellus ostendit, atque ad amussimis expendit, auctor licet haeretica labe sit affectus: conti enen, ipsa ejus verba sunt, muchos errores de Ilisoria, I Cronologia, que modos los liquida , F examina menudamente Plondeto, aunque Herege de professitan . Nullus remanet dubitandi locus, quin hunc aliis graviorem futurum testem crediderit. Nos autemPARs l.
143쪽
tem jure usurpare possumus ejusdem verba: No puri citar Auror mas d proposito, para de lacreditar, I poner de mala se esia1udoctrina . se opportunior Proferri auctor nequaquam potuit A ad illudendum, fidemque omnem quaestioni eripiendum: quae idem in Petrum Marca intorquet, eo quod Μ. Antonii de Dominis auctoritate usus fuerit ejusdem furfuris atque Blondellus, quem laude prosequi, adversari est Decreto Sacrae Inquisitionis quinto, quod superius primo loco produXi. ΙΙΙ. Secundo: Pag. 3O. post dimidium ut auctoritate doctrinam comprobet, quam ex Conciliis Nicaeno , & Amtiocheno , Canonibusque Apostolicis decerpsit, testatam reddere conatur Guillelmi Berveregii insignis Haeretici testimonio, quem licet talem esse non ignoret, tamen per summam laudem Diligente obser vador de la antiguedad is Accuratissimum vetustatis interpretem appellare non dubitat. Qua in re duo quidem consideranda sunt: primum, quod rem sibi tam sacram, cujusmodi Conciliorum, Canonumque Apostolichrum sententia est, liquidandam proponens, ab Haeretico petierit lucem, quod quam viro Catholico indignum sit, quem adhaerere oportet iis , qui Veritatis Iumem e Patrum, Theologorumque dictis educunt, nemo non Videt a namque Haeretici, praeterquam . quod falsitati patrocinantur, ignorantiae semper tenebris obvoluti sectantur errorem a qua tantum de causa res ad S. Inquisitionem deferri posse videretur. IV. Attamen altera statim obvia fit causa, cur isthaec Berveregio tributa laus decreto eidem S. Inquisitionis contraria dici possit. Apertissime enim eXpurgatorium memoratum mandat borrar ev Pedro Opmeero , Loreneto Te erim , Autores Catholicos , di versos elogios, que ponen d etarios Hereges eis obliterari oportere Varias laudes , quibus nonnullos imis pertiunt haereticos Petrus opmeerus, ac Laurentius B
is yerlink Catholici Scriptores. Quod eX tomi alterius evpurgatorii pag. I 3. constat, ubi de Auctoribus hisce se
mo est, mandaturque, ut pag. q38. haec laus Erasmo tribu- ta deleatur: Erat enim Cir festimisimo ingenio, o Ulaione eruditionis percelebris. Et pag. que9. ubi haec in Μunstherii laudem habentur: Linguam Graecam illustrabat. Pro ea voce, iblustrabat, ,.t abat, mandatur. Itemque pag. 064. ubi
de Hermanno Bustio dictum fuit: Vir faceti ingenii: auferenda haec esse decernitur. Pag. demum q68. subsistere prohi-
144쪽
ΕCCLESIAE TOLET ANAE. 113bentur Joannis Εsturnii, & Joannis Camerarii laudes per id
expressi : Ciceroniana eloquentia claruerunt. Quibus omnibus in medium prolatis quam longe praecellat exquisitum illud elogium ; accurati uni metustatis interpretis , quo noster Be veregium prosequitur, non multae quidem operae judicare est. V. Praeterea nonnulla horum simillima, ut deleantur S. Inquisitio praecepit eodem in libro . Pag. nempe ue I Conrado Gesnerio tributa laus Pol istor deleatur :jamque , imperatum supra fuerat ut 6. pag. verba illa, Magnus in hisoriis scriptor, veterum monumentorum explicuit de Conrado Celsis enunciata eliminarentur; quae quidem comparari pos sunt, non tamen aequari cum iis, quae BerVeregium extollunt. Et sane dubitaretne aliquis, quin accurat Fimum et tu aus interpretem declarari Scriptorem aliquem eruditorum opinione perinde sit, ac ipsi scriptisque suis peculiarem aestimationem, ac studium conciliare; necnon ejus opinioneS, quas omnes amplectantur dignas ostendere tVI. Ecquid Ecclesia Hispalensis reponeret, si sorte albquis Quemellii sectator indoctissimam illam, gravissimam, maximeque Catholicam epistolam insurgeret . quam Zelo Catholicae Religionis, quo inflammata fuit semper, urgente , ad Sanct. Mem. Clem. XI. dedit pro asserenda Consti, tutione Unigenitus a Blondellique, ac Berveregii auctorit tibus niteretur, Scriptorum scilicet, quos eruditissimos, &fidissimos vetustatis interpretes declarat Memoriale ejusdem Ecclesiae Hispalensis nomine evulgatum . hos enim credibile est multa docere, utpote antiqua, contraria iis, quae continet eruditissima Ecclesiae Hispalensis epistolat Invisum, minimeque serendum in Ecclesia nullo non tempore judicatum fuit Haereticorum sententiis inhaerere, nisi arma in eosdem sua contorquendi causa) ut veritati lux major comparetur. Tametsi enim a Veritate quandoque minus aberrant, tamen tot illam inspergunt mendaciis, decepturi Catholicos , ut metuendum jure sit, ne qui studio eorum tenentur, errorem potius, quam veritatem assequantur: certo enim est certius, omnes ab iisdem intendi Vires, ac nervos, ut cognitione , siquam nacti fuerint, abutantur, quo perturbent, atque eVeblant quidquid firmius, praesentiusque docet Ecclesia .
145쪽
CAP ' Concilia cautum voluere, ne legitimi filii e Salvatoris nostri Jesu Christi grege, venenatum capesserent pastum in depravatis eorum scriptis latitantem. . Quod ipse a doctissimo Salmerone didici uno e Synodi Tridentinae Patribus . Sacroriam Bibliorum ingenioso cum primis interprete:
νIiam, ait, utraque cognitione abutuntur Haeretici) ad gloriam aucupandam, o ad Scripturas, in quem melint sensum , detorquendas , o ad scrupulos contra Ecclem fidem, ct contra meteres Pitres , o bene de tota Christiana posteritate promeritos injiciendus ,
o in suam hareseos naturam instabiles pertrahendos, salubriter per Christi Vicarissprospectum suis, ut hujustmodi perniciosam lectionem
suis interdicerent. Hac item de causa sacra Hispaniarum Imquisitio censitit ejusmodi Haereticorum laudes ab omnibus Catholicorum scriptis abolendas; ne sorte in Hispanorum .pectore studium, voluntas, propensio erga ipsos, eorumque scripta gignerentur a neve perversi dogmatis existimatio ubia coalesceret.
VIII. Id vero apprime conatur Guillelmus Berver gius, qui nullum non movet lapidem, ut Catholicam E clesiam, si fieri possit, ejusque caput Pontificem Summum affigat. Nihil profecto novi audiet, qui volumen viderit de
.is.s stri Antiochena Synodo ab Emmanuele Schel stratio lucubratum n .. O . Canone nono, quem locum ipsum Memoriale producit. Ibi
manifestum fit, probari ab iniquo homine quidquid blasphema Schisinaticorum ora in Pontificem Maximum vomuerunt, contra Vero perperam accipi quae Cath
Iici Doctores scripsere, depravatosque, & adulterinos inde sensus educi, prout ille retusa suae mentis acie conjecit. Et vero Asildae Abbas vir cum primis ingeniosus, quae legum tur in Regio quodam M S. ae civitatibus Episcopalibus . Italiae, Provinciarumque Romanorum in Africa, ubi singulae numerando recensentur, ea se per capita singula noli persequi profitetur, quod verbis ea vulnera vetustas inflix rat, ut pene nullum eorum incolume servatum esset. Quid hac de re Berveregiust Si Scriptori huic, intuit, fides hise tur , manuscripsis saltem Pupistarum codicibus jure de negetur quum quae ipsorum causis ibi non fament, obliterantur protinus , o corrumpuntur: hoc enim studio, o dedita opera factum suisse nemo inficias eat. Hujusmodi res docemur ab infensissimo hoc Sedis Apostolicae, ae Religionis Catholicae hoste .
146쪽
IX. Itane vero Inlanissimum blateronem l Quod C tholici te maximo jure proscripserint, eo quidquid MS. apud eos extat dubiae fidei conaris reddere opinionis errore ad credendum ductus, quod adversantia Sedi Apostolicae obibterarinti Horum sententiam Verborum ab Emmanuele e
dem doctissimo. gravissimoque Scriptore desumsi, quibus
ejusdem Verba adjungam, commento limge omni Latinorum Ecclesiae injurioso. Paulo etiam insta expendit Berveregii temerariam illationem, Sedique Apostolicae contrariam, petendOS nempe quinque Patriarchatuum te minos legitimos a monumento quodam schisinatici auctoris. unde ipse imbutus fuerat ; evidensque ibi vitium detegit in Patriarchatu Romano, quod quum sit notorium, impugnari ait non oportere; post quae verba illud etiam addidit: Delium ob se atur in Romano Patriarchatu longe pauciores h c memorari Proetincias, quam quas Episcopus sius Sedis per multa retro sis cula sibi usurpamit. Ut alias missas faciam, nec Anglia, nec Sc
tia , nec Hibernia b c commemorantur.
X. Quam apposite hic assurgit laudatus Emmanueli Hoc, ait, praesagiebat animus, hominem a Sedis Apostolicae communica tione sejunctum, ideo Sch maritarum extulife figmenta , ut hiberet ex illis, quibus foeteret schisma Anglicanum. Hinc planum fit tum Salmeronem recte, ac prudentissime docuisse , qu rumcumque Haereticorum solenne esse cognitione abuti ; tum jure prospectum, ut laudes quaecumque iis tributae in scriptis aboleantur. Quare e ediret . arbitror, atque conduceret locum hunc Q S. Inquisitionem deserri ut laudes Be
veregio tributae obliterentur.
XI. Haec autem dicta sint quod ad quintum Expurgatorii Decretum spectat: etenim nono, quod ego altero loco posui, longe. majoris momenti sunt quae adversantur. Quis quid g. primus tertiae partis continet a pag. 3II. summopere contumeliosum est atque detrahens famae, honori, nomini Summorum aliquot Pontificum, Regum, aliorumque Ecclesiasticorum, & eorum qui summo loco sunt positi; quin etiam sacri Sanctorum cineres, quos super aram constituto&una cum Catholica Ecclesia Hispalensis veretur, non citra piaculum temerantur. Etenim, ut Pontificum Diplomatibus omni exceptione majoribus deroget Μemoriale, gravis sima commentum crimina, praestantissimo illorum nomini P a. inurit
147쪽
inurit notam usque ad impietatem scelestissimam. Quamvis autem paragrapho eodem nil non ejusdem farinae congestum animadverterint, nec citra offensionem notarim quot prudenti, ac maturo judicio viros Μemoriale inspexisse amdio sitque certe suerunt non pauci quamobrem totum ab lendum esse videretur ; tamen operae pretium dini nonnullas praecipue propositioneS exprimere rem evidenter aperientes , in eorum gratiam, quibus Memorialis copia non est
XII. Quod autem docere institui ut luculenter appareat, praeponi necessum est, cujusmodi Vitium sit personarum acceptis, quive id vitium perpetretur, quod Sacra Script ra saepe rejicit, verbisque asperioribus increpat; omnesque Τheologi sentiunt capitale crimen habendum esse . NOXae igitur ejusmodi accusantur ii, qui quum bona, honores, dignitates conserre in alios debeant, merita, ac dignitatem eorumdem nequaquam attendunt, conditionem duntaxat ali rum aliam conficierantes, & causas levissim V, quibus merita , seu dignitas incrementi nihil accipiunt. Hanc The logi doctrinam ab Angelico Doctore mutuati sunt Σ. Σ. quaest. 63. art. I. ubi ait: Si aliquis confideraret in eo, cui aliquid con fert, non id propter quod id, quod ei datur, es etproportionatum, cor debitum, hic es acc*tio personarum; quia non tribuitur ei aliquid propter aliquam causam , quae faciat eum dignum. Et pa Io insta : Ad personam autem refertur quaecumque conditio noufaciens ad causam, propter quam fit dignus hoc dono. Puta fi aliquis promoeteat aliquem ad praedationem, quia es amicus, mel com anguineus. XIII. Huic D. Thomae sententiae ipsius discipuli adstupulantur. Sic ad eumdem articulum Caes. C etanus: A eeptio, inquit, persona est recognoscere ut causam, illam cond rionem , propter quam non es aliquid debitum secundum eterit rem. Et Magister Solus volum. de Iustitia, & Jure libro 3. quaest. 6. art. I. vitium istud sic definit: Es injustitiae crimen. quo in disributione, non causae ad rem pertinentis a sed Persona, aliarumque qualitatum haletur ratio. XVI. Doctissimo item Abulensi cum Aquinate Doctore constat in cap. 22. Matthaei, ubi de hac re copiose disserit. Initio Io8. quaestionis haec habentur: Acceptio personarum μgnificat quanniam confiderationem personae, ad faciendum aliquidpr9
148쪽
pro illa , quia talis persona es; non accipere autem personam, es non confiderare personam ad hoc, ut ei utilitatem. aut honorem,
aut aliquid boni impendamus, quia talis persona est. Et g. Sed Objicitur, ubi aliquem beneficio prosequi, conditionem personae quandoque acceptio personae habendum esse, quandoque autem non ita, visum illi est, prosequitur: Pro quo sciem dum est, quod aut conditio illa, quam respicimus, non facis debitum esse personae, vel competens id, quod tribuimus , es acceptio personae. Quod exemplo ejusmodi testatur: Ut si aliquem s Ium prem eam ad Magisterium , quia es amicus, mel compa- trista. Et inferius, id quod facit ad rem nostram; Congia randum, quod licet acceptio personae secundum frictam confiderm tionem sit, quando sola consideratur persona, o non aliqua comditio; tamen vocamus acceptionem personarum, quandocumque at
quid datur, sive propter solam personam , sive propter quamcumque aliam causam, quae non facit rem debitam, mel competentem.
Et hoc, De conditio se teneat ex parte persona, De non . Sicut re pecta hujus, quod es ad gradum promoveΥe, omnes alia comditiones, praeter hanc, quae es, esse sapientem, o rite cursas e per tempora, o actus lege definitos: esse autem nobilem, disitem, c gnatum , compatrioram: preces intercessisse , auxilia, o beneficia quondam recepisse, or quidquid aliud excogitari potes, saeti hye acceptionem personarum. Haec Abulensis. XVI. Quae quum Theologiae praeceptis usquequaque respondeant, argumentum evidens nobis praebent, quod scilicet eorum sententia non longe a veritate aberret, qui comtumeliosum censent quidquid allato Paragrapho disputat Eccl. Hispal. Enimvero quod ad Toletanum spectat Prim tum, velis ipsa remisque contendit, ut eam in opinionem . nos pertrahat, Urbanum II. ejusque Successbres humanis ductos rationibus, secus atque tanta dignitas postulabat, Domno Bernardo Toletano Archiepiscopo Hispaniarum Prumatum tribuisse, qui non dignitate, non meritis Archiepiscopos caeteros anteibat, nedum sedem explebat reliquis praestantiorem: totamque honoris conserendi causam ponit i gratia, precibus, consuetudinibus, inita demum societate inter nationes, conterraneos, Monachosque suffragia insimul conserentes, qui eodem in Coenobio Archimandritam instar Parentis colebant. NoVa haec, & ante hoc tempus inaudita enarrat Hispalensis Ecclesia, in spem veniens fieri posse, ut
149쪽
Toletanae Primatus Ecclesiae abscindatur, & corruat, vel ut melius dicam id pro virili contendens, nempe: ut tot Pomtifices Summi per maximam injuriam acceptores persen rum suggillentur, unaque cum iis viri illi praestantissimi . qui testante ipsa, huc accesserunt. XVII. Quinque cum primis adducit numero seXto notam cuique suam inustura; Regem Alphonium V Ι., ejusque Uxorem Constantiam, Urbanum II., D. Bernardum Fani S. Facundi Abbatem, Divumque Hugonem Abbatem Cluniacensem: ac proxime ait: Toris estos Personages nor raris, ena junia parece casual, concurrieron, como casti, d la formicion , I erection de ole primari por raros caminos de tinionis intereses enire si mimos. - Ηi omnes , quos recemis siti, quorumque coctus fortuito coactus Videtur, pro V
is riis mutuae utilitatis rationibus simul habendis, veluti causae accessere instituendo, ac stabiliendo Primatui. Ex quibus liquet, unumquemque eorum acceptionis personarum insimulari: quamlibet enim commodi societatem inbrent, D. Bernardi Archiepiscopi merita, seu dignitatem . omnino nihil ea poterat ad tantum iastigium reddere par tiora. Quum Vero peculiarem ipse pro singulis sermonem instituat, meas esse partes intelligo, separatim eXpendere quae ad unumquemque spectant illorum . XV ΙΙΙ. Ac primo: numerum illa septimum Regis AD phonsi causae destinatum hisce verbis absolvit: mesa r laeso11, restista ligari con et interes de Uecto et Res Don Alphomso VI. con lis Monges de et Monasterio de Cluni en Francia porberencia de su Padre, di Abitelo, F con San Hugon; I assimi mocon eI I bonasterio de Suhagun, F con su Abad Don Bernardo et
roris poderosos atractivos para et et decimiento, I recompensa . Iuxta relata Rex Alphonius VI. assectu cum Monacisis Cluniacensis Monasterii in Gallia conjunctus evincitur , se ae proinde cum D. Hugone, eX paterna, & avita haeis reditate: necnon cum D. Bernardo Αbbate Fani S. FDM cundi: quae oppido conducunt ad gratum animum d ia monstrandum, gratiamque reserendam. Ecquid ' Num affectus, gratusque Regis animus erga D. Bernardum, AN batis hujus causam meliorem reddunt, ita ut pro ipsius,& Ecclesiae suae dignitate neglectis caeteris Hispaniarum Ecclesiis, honorem Primatus mereatur assequi ut Ecclesia Hi- Duiligo oste
150쪽
Hispalensis affirmati Videamus: quum enim Primatus imter majores Ecclesiae dignitates recenseatur, idem conferri in aliquem certe non posset a Pontifice, nisi ipse gravis sima motus causa esset , cur amplissimis meritis, singular, que dignitate fulgere tum ille, tum Ecclesia in qua Primas constituendus foret, viderentur, ut doctissimus C etanus o, servat ad responsum D. Τhomae primo argumento art. Σ. XIX. Quo loco quum negaverit S. Doctor Praesulem Ecclesiasticum conferre in eos posse dignitates Ecclesiae, qui meritis non praefulgeant a non enim ea in ministeriis Eccle. siasticis potestate est, ut ea cuilibet arbitratu suo queat committere a C etanus monet: Ad primum nota, quod non dicitur in responsione ad I. quod Praelatus Ecclefasicus non es Dominus, ui possit ministeria Ecclesiastica dare pro libito, nomine Praelati E elisiastici clauditur etiam Tapa. Hinc sequitur, quod, si Rex,
cumque eo Regina tum causas jam allatas attenderunt, tum aliam insuper causam, quod nempe Bernardus Gentilis Reginae esset, ut num. IT. Memorialis habetur, quum Archi piscopum fieri, moXque Primatem Hispaniarum a Pontis,ce petiverunt, uterque suit Personarum acceptor. XX. .am loco altero memoravimus recensitam i Memoriali Reginam praetermittimus , utpote cujus causa , cum Rege conjuncta est, vertimusque sermonem ad Urb num II. Pontificem, quem humanis iisdem motum rationibus affirmat numero 9 ibidemque testatum reddere nititur quidquid sibi probandum, proposuit num. 3. quod scit, cet D. Bernardus Archiepiscopus designatus cum phonsi Regis, Divique Hugonis Cluniacensis Abbatis epistolis It liam petiit, &, Conlusi de esite Papa quanto lepissio, por m
dio de intercusores tan poderosos a st de aquella meccion, que e genisa et contubernio de muchos anos en una casa, cuela , Fen una misma prost fion, remo se dira. δε Ab hoc Pontificeti. quaecumque rogaVit, obtinuit, tum tantorum causa D se Precatorum, tum illius amoris ergo, quem domicilii, acis studiorum diuturna consuetudo gignit, vitaeque comm nis ratio, ut infra docebo. Quae quum ita sint evidens, manifestumque est. Ecclesiam Hispalensem non spectare dignitatem, & merita D. Bernardi, aut Ecclesiae Toletanae, quae propter Bulla Pontificis Primatum confirmans impetr retur a sed deprecationes, preces, amoremque mutuum a con