장음표시 사용
531쪽
sed potitis obscura , de abscodit: omne porrδ peccatu ex affectu carnis,& sanguinis est: necesse itaq; nt,ut quo magis peccara placent, eo magis fides displiceat et ec6tra quo magis fides placuerit, eo etiam amplius displiceant peccata. Libet itaque
attente intueri perpetuum quoddam bellii intra nosipso su ter affectus carnis, ct peccatorii,ati fidem illa semper clamat aduersus peccatu , foeditate illorii,i indignitate detegit:&,ut odio habeatur, totis viribus agit. quu igitur peccatu est in co- scientia,chm regnat affectus eius, non permittit fides quiesce ais.sa. peccatore , niti fiat ei violetia: clamat semper Exite de meis dio eoru, & separamini dicit Dominus:& immundum ne is a. corint α. tigeritis. Quae enim participatio iustitiae, cum iniquitate : aut quae societas luci ad tenebras Quae autem conuentio Christi ad Belial Qui autem co sensus templo Dei cum idolis Zdocet fides peccatum omne iniquitatem eiso, tenebras esse, & idolum,quod fabricatur in animo in contemptum Dei:&contra illud clamat,Vos estis templum Dei vitii estis lux, estis iustitiae participes . Quomodo ergo cum peccatis conuenire vobis licet3his igitur fidei vocibus non pos Iuni peccata non coir
dicere. Asiant 7gitur & illa, si praeualeant in animo, aduersus
fidem:& superata iam charitate, mox contra ea, quasi contra hostem armantur. Et clamat veluti euerlbres verae illius Hie-Wal .i36. rusalem atque fili, Edom,Exinanite,exinanite,euertite, diruia te cuncta,quae sunt in Hierusalem, omnia Christiana aedificia usque adsundamentum,inquiunt, quod merito fidem intellia simus quae prima est. ct unitium reliquarum virin tu omnium. Huc itaque tendunt omnia peccata, huc dirigit peccatorum omnium primus auctor Sathanas aciem suam, ut fidem eue tat : quam diu enim illa etsi infirma, etsi vect mortua manet. nondum putat Sathanas se satisfecisse, manente adhuc in animo voce illa,& reprehensione fidei. hoc itaque bellum,& haec Sathanae violentia, heu nunc maxime in cruduit,& quide praeuali iit plurimum cadentibus tam multis a fide:quare debemus vel hac experientia certissima oculos aperire ad cognosce dum perpetuum hoc bellum, quod statim non aduertisse,na
snae iocordiae,&graui mi Periculi fuerit. Inter animam n
532쪽
stram & iii ncibis ipsis est hoe bellum quinimo I nobis contra
nos agitur, nos caedimus,ct c edimur: vulneramus,& vulneramur. lenique occidimus,& occidimur:&tamen corruentibus in nobis etiam nobis agentibus virtutibus diuino armore, atque timore, edientia ae pietate, non haec satis sunt,ut expe
pi scamur , α pinyrio sensu magis, et aliena ex periclitia Clarimina,& Antichriuum intra nos ipsos cum virtutum, & vitiorum exercitu perpetuo in hoc seculo pugnantes intueamur, α sentiamus. Revera a primo illo tempore, quo peccato consentimus,non quiescit illud, illiusque princeps Diabolus: sed aut sensum,aut manifeste,prout permittitur,laborat funditus euertere animam.Itaque,etii cum primo peccatur,non omnino placeat peccatam': sed cum quodam etiam conscientiae timore comitatur, taquam superante nos, a vincente inimico, atque in captiuitatem trahente:displicet enim superatum esse, ct captiuum Nerum si diutius maneat peccatum, si repetatur, de frequetetur incipit minus .displicere,& cosuetudine quada, ct obliuione : denique in consiletudinem versum defenditur,
etiam & laudatur, A gloriamur in eo. Hinc iam incipit displiacere quicquid contra illud est: horret futuri seculi cogitatio, mortisque memoria,admonitio,& exhortatio pia ingrata est: α denique fit, ut ab his omnibus fugiat animus:sequunturque etiam peccata in Spiritum sanctum; de odium ipsius Dei, de
quo Claristus inquit Oderunt de me,& Patrem meum: citato etiam testimonio Psalmi, quia odio habuerunt me gratis: nulla scilicet causa, nullo seuetu. Horum exemplo maloru,re operum Sathanae admonitos nos esse oportet: vino minori odio,
de inimicitia persequamur peccata usque ad fundamenta ipsa, quae amor nostri peruersus,ct concupi scentia praesentis seculi sunt: Filia inquit Babylonis misera: Beatus qui retribuit tibi retributionem tuam, quam retribuisti nobis, hoc est, misera iniquitas:beatus qui nixta opera tua tibi retribuit:&,quod ipse agis in virtutes,in te etiam exequitur: ut dicat, Euertite, de destruite usque ad fundamenta.& hoc est quod sequitur in eodem loco,Beatus,qui tenebit,ct allidet paruulos suos,aut tuos
rotius ad petram:hoc est,qui neque principia ipsa,& peccato-
533쪽
rum motus in se sustinet:sed sortitudine illa petrae,quae ChrIstus est, illos etiam exterminat. haec paulo suuiis prosecuti si mus,quod cupimus ea ante oculos hosti os semper esse ut nouerimus, uam sint nobis sugienda peccata, maximeque diuturnitas, & consuetudo illorum: si nolumus periclitari in fide. Et enim ut Paulus inquit, Hi,qui bonam coicientiam reliquerunt, circa fidem nauti agantur: hoc est, iacturam eius faciunt.& iuxta eundem,cum his, qui auaritiam sectantur, timendum est nobis: aut illam,aut quodvis aliud peccatum sectantibus ne
a fide erremus:nunc maxim), cum tantos errare conspicimus.
Sit igitur vel ex his omnibus costitutu nobis,de apertum, assectus puritatum,& rectitudinem,quam in desideranda,& quae renda veritate necessariam esse ostendimus,intelligendam esse primo immunitatem ab assectu omnis peccati: ut scilicet nullum placeat,nullum ametur. Ostedimus enim,quantum hic affectiis fidei repugnet,& reuera suspectum debet nobis esse omne nostrum iudicium omnis deliberatio,& quicquid decernimus , aut sentimus circa id, cui nimium nos. sectos agno sciamus. non potest,ut iuxta Pauli dictum illud de auaritia, loqua mur qui toto assectu illi studet, recte de usuris illicitis conmmerciis,& negotiationibus sentire sunt enim hi, ut Paulus inaquil,Homines mente corrupti, aestimantes qinestum esse pietarei . sic neque, qui seruus factus est carnis, recte valet sentire de castitatis pulchritudine,& decore. Vnde enim credi potest
emanasse Lutheri illud iudicium inuerecundum sanE, ct imis pudicu,quo ausus est publicξ edito libello de coiugali vita af
serere, commixtionem maris,& seminae necessariam esse ,ut
cibum,potum, & somnum: nec magis posse hominem hoe
carere,quam mutare sexum quam ex immundo carnis asse mi Nonne haec tam aliena ab euagelica auctoritate, sunt qui se castrauerunt propter regnum caesorum:&, Bonum est viro. mulierem non tangere,apertissime ostendunt caecitatem illam
mentis ex seruitute libidinis contracta saetidissimi, α spurcissimi illius doctoris. Animus ergo peceato alicui,& sordido assectui deditus,& Deo iuste puniente,& natura ipsa exigente, nopotest limpidisiimam veritatem circa id intueri : frustra igit o
534쪽
iliam quaerit.Admonendus est potius ut prius se purget,ne ii xta quod comminatur Ezechiel prothetolium quae ponit immunditias suas in corde suo,etiam cum interrogat prophetas, eum legit sacros libros, decipiet Deus Sr tiae su* tum n sub- co. Q. nubtrahens. Haec omnia communia sunt de nobis,& ad- . uersarias clamant ipsi de hoc contra nos ,quod p cuniae cupi- Σὸ sui vidita, sacrificium missae,& defunctorum suuragi , ' ips- ςxi-m fectu, pedea peccatorum manifestatione ,& satisfactione inuexerit in E ibi V o. elesiam sicut indulgentias,& multa alia, quae reserunx. In hac ignes igitur parte ne frustra contendamus, sed potius aedificemus: hoc in primis sit de nobis,& illis dictum, debere nos affectus
omnes mundi,& carnis in nobis pursare nunc maximὸ: cum tantos errare cernamus,ne cuiquam praesumptuose, & supe bu alios contemnere, aut immodestius arguere licitum esse:
clim satis quisque apud se habeat, quos merito argui, de lachrymis deleri, & purgari debeat. cui studio utinam nauaremus operam potias, quam ulli alteri lectioni, aut doctrinae, quod quia omittimus venerunt super nos mala haec.Caeterum Post hoc curandum est, ut quia nunquam satis tuta nobis esse potest nostra ab affectibus peccatorum puritas:remedijsquibusdam utamur aduersus impuritatem hanc,& periculum grauissimum.Duo verb praecipue nobis occurrunt. Vnum ut it dacia aliorum sequat nur , de testimonia eorum , quos constat . ab hoc malo fuisse magis alienos. Alterum, ut si non ab omni peccati affectu possumus esse immunes, ab his saltem caueamus, quibus praesentes errores magis seruiunt,& fauent: de utroque igitur horum paucis dicamus. In omni ita P que controuersia,ut satis secundo loco diximus merito ad an t , iniqμotiquos Patres,& ad eos,qui ante motas controuersias florue sep
runt,recurrendum est, duplici, quod ad hunc locum attinet, qM P Q ratione . Primo quoniam constat multo eos suisse sanctiores, θ' η multo puriores ab omni immundo affectu uiuentibus omni Immit x bas nunc.& er sentibus:quod vita ipsa,miraculaque,& totius Ecclesiae, de ieculorum praecedentium consensus manifestant: V quare nullus est,qui praeter manifestam,& intolerabilem arro tW cφηtra in
Sanxum non eis cedat, ci quod ad sanctitatem vitae pertinet, p- hq Ll superari
535쪽
superari ab eis se non agnoscat Deinde quod ab assectu omni
partium & studio alterutris fauendi, aut superandi alios m niseste alieni sunt quippe qui de rebus, de quibus nulla crat Q controuersia,locuti sunt, quare merito iudices sunt ,&testes omni suspicione,&exceptione maiores,&in hac quidem causa quicquid dicant aduersarij,& persuadere conentur his,qui aut eos no legerunt, aut obliti sunt,manifeste eos superamus. α hoe nomine coram Deo,& hominibus credimus, de aperia ostendimus nos esse magis inculeabiles, quam illos. In omni re,de qua agimus, in primis sensum imo consensum patrum requirimus: nec quicquam aduersus hanc auctoritatem moliamur: sed ut diximus, quod ab omnibus, quod ubique, quod semper asseritur, nullo modo negamus: ubi vero nihil horum estsequimur consuetudinem,& auctoritatem maiorem. Italrecipimus hos patres , & veteris Ecclesiae consensum, ut fide dignos,de veritatis amatores testes' ut quos nulla animi impuritate credi potest excaecatos in agnitione veri Ea denique,qua neutri parti ex nostris aut infesti,aut amici fuerunt. Nonne si hos sequentes,vel pro viribus,ut sequamur, conantes errata rimus, d igni sumus venia, de misericordia Z at vero aduertiri quid agunt,quam quod Lutherus a suo mox principio coepit, ct Bretius in suis his Pro lego menis. Dicit, ille res nondens regi Angliae .Ego aduersus dicta patrum, hominum, Angelorum,
Daemonum oppono non antiquum usum, no multitudinem, sed diuinae maiestatis aeternum verbum. August.Cytrianus, sicut omnes electi errariit. Et Brentius nunc eius discipulus inquit,errant,a sunt in eis alienae interpretationes a sensu scripturae, S: inter se pu2nates & quod satis osse sum est,nec antia quae Ecclesiae,nee ipsis concili)s fidem habet . Nonne ergo di gnum est, ut hoc duntaxat nomine causa cadant f Agam igi-Lib.2.dontra tur cum eis,ut August. cum Pesagianis: ostendam eis, August. iidi. Hier. Cyp. Chry.Cyrillum,& reliquos patres, qui facrificium altaris, suffragia destinctorum, sanctorum inuocationem apertὰ ct conlisi E credunt,& docent,dicamque cis , vos ante istos
in vestro corde constituo, quos non amicos vcstros, aut nostros in his disceptationibus cognatores constitui:nec eos, qui
536쪽
nunquam fuerunt, aut quorum sententiae de hoc, quod internos disputatur,incertae sunt, confingimus: sed sanctos,& insancta Ecclesia illustres antistites vos. ergo respondete,quid faci
iis quo fugiatis nos a Luthero, ad istos, vos ab istis, ad quost
nunquid istos caecos dicere audebitisξ& usqueadeo permiscuit .imis summa longa dies t usque adeo tenebrae lux, de lux tenenebrae este dicuntur,ut videant Lutherus,Brentius, Bucerus:&c ci sunt August.Cyp.Chrysostomus,& reliqui omnes pati m. Multa in hanc sententiam August. eo in loco aduersus Iulianum loquitur, luet omittimus:& ibi sane Iuliano inquit,quali,scunque homo sis, tamen quia homo es videor mihi videre ve-xecundiam tuam: respondens,abiit, ut audeasti caecos istos varos vel cogitare,vel dicere,cum tamen Locaust Lutherus Brentius: nonne caecitas est omnis error, & omnis scripturae
sensus alienus ab ea, quae tamen illi patribus istis tribuunt. Quomodo ergo ulla excusatione digni sunt, qui tam manifesto remedio aduersius caecitatem propriam ct impuritatem asseruium uti nolunt Iain si illos affectus cogitemus, C. a . quibus praesentes errores blandiuntur, & fauent quis non in se carena. videat,quod negare necessitatem enumerandi peccata facer- iis tirui, cr. doti plurimum faueat carnali sensui, I humanae illi, atque a offectibus imi rimis parentibus tractae infirmitati de qua inquit in b, Si ab- pMris Dueat condi quasi homo peccatum meums Libertatem similiter ab a Moeri do- omni abstinentia, &discretione ciborum,& Ieiuni)s ab Eccle ori 6 Cr casia induis,ab omni voto,' promissione obedientiae , ct casti tholicae eccletatis,quis non videat quantum faueat carnali sensui, & habe- Γα quantumnas laxet hominibus deditis illi negotio porro o nanis satisfa- repitasset. ctionis purgatoria,& affirmatio solius fidei iustificatis, & cum his omnibus certa illa,& indubitata fides non solum remisso
nis peccatorum, sed aeternae etiam salutis, quam docet non minus certam esse debere , quam quae de mysterio trinitatis, & . incarnationis filia Dei est, quantum blandumtur affectibus si haec vera sunt,quam sine ulla dissicultate,sine ulla carnis mortificatione,sine ulla verecundia,aut difficultate,sine ullo anxio timore vivent,qui carnem, & seculum hoc amant λ Certe vel
duo haec, confessio peccato um , ct perpetuus ille, anxius
537쪽
ciue timor,quo iubemur de remissione peceatorum non esse sine metu, multo verb magis de perseuerantia usque in finem timendum esse,dicente Paulo Qui se existimat stare,videat ne
cadat : si auseratur,miram quandam libertatem conferunt antamae infirmae, Se carnali:& tam dulcia sunt, ut non mirandum
sit quod doctrina,quae haec aufert, gratissima sit carnali affectui: cum contra euangelica doctrina crux qu dam est,' mortificatio eius.Igitur,quod ad hoc attinet, certum est, nouum hoc euangelium Lutneri maxime carnis libertati fauere. quare necesse est, ut & ipsi dediti plurimhin faueant huic euange lio. esse autem,quod certissimum est, multo plures inter Chri stianos carnales,& infirmos homines,quibus quam sunt dissicilinia,& durillima haec omnia tuae nouum euangelium dat nat,& rethcit,quam vero dulcissima, quae probat quis non ii
ita ligit Z Non mirum ergo si plurimi suid , qui illud sequantur, illud est certum,affectus hos pueriles, de infirmos carnalium hominum,quam plurimum hac doctrina delectari. Rari igitur sunt maxime in populo, sui iudices esse possitiit,& quorum sententia non sit valde suspecta: idque duplici causa. Primo
quod his consentientes ostendunt sensum carnalem ,& puer lem,indisnum,qui de rebus fidei censeat. Deinde quod manifeste etiam se ostendunt non esse sine affectu partium: amant enim hanc libertatem A cupiunt vera ess e,antequam iudicet. Nostra vero antiquitus fundata in Ecclesia doctrina illis omianibus est co tramar quae enumerare peccata sacerdoti praecipit. dolore assi igi, macerari ieiunijs, seruare castitatis de obedien i tiae atque pauperpatis vota:& inter haec non sine timore esse, carnali affectui plane contradicit: quo nomine euangelio, ad cruci Christi magis consonat,nec habet,quare peccati affectui grata sit. Igitur vel ex hac parte ostenditur, non emanasse ex aliquo carnis affectu. Quod vero aut gloriae, aut avaritiae nostrae inseruire dicunt ista,quae docemus, de eae his affectibus
orta: certὸ ut nihil nisi modestE loquamur , hi affectus , vel
causae eorum communes sunt omnibus: nec enim illi sine ullo vel laudis,vel co modi fructu ex hoc suo evagelio sunt. Nonne
Lutherus, de sui gloria magna auctoritate apud Principes pi
538쪽
tant se consecutos & quot sunt inter eius discipulos, qui est hac doctrina plurimum de fauoris, de emolumenti habuerunt
cur ergo in catholicos reflciut commoda omnia, utilitates: vel iudicant eo his inseruire melius est ut non inuicem eos iudicemus vel calumniemur. non desunt, fatemur in utraque parte,qui habeant gloriam μ utilitatem ex doctrina. Conari ce te debemus omnes his affectibus magis, magisque in dies liberari,& hoc agere, ut si minimu illis tribuamus,aut quaeramus, vel oblatu etia recipiamus, quod eis videatur fauere.Cupiunt omnes pii apud nos,ut sacrificium altaris,doctrina, caeteraque ministeria ecclesiastica, sic administrentur,ut nullum inde tumpe lucrum,aut quaestus sordidus exerceatur:& quod legitimo Iure obuenerit in Ecclesiae utilitatem, Se proximoru salutem expendantur:ita videlicet ut non solum propter bona illa non in inistretur in Ecclesia Christi: verum nec ulla species in ministris Ecclesiae apparerent, de iuxta Paulum non solum a malo, sed a specie mali abstinerent. hac ratione agentes de nobiscum coram Deo,& cum proximis coram Ecclesia non dubitamus multum adiuuandam doctrinam catholicam, de nosipsos co-ra Deo,& hominibus exhibebimus fide dignos: immunesque ab omni praua suspicione, eiusdem doctrinae testes, quae lanε ex se maxime repugnat prauis omnibus affectibus. Det Christus de nobis de aduersariis in veritate conari, ut nosipsos nostrosque affectus non palpemus,non dissimulemus : sed synce
τὸ amemus veritate,vereque quςramus.Inuenitur enim ab his,
qui non tentant illum, inquit de Deo Sapiens: Quod si fieret, Sap. non dubitamus quieta omnia,Se tranquilla sutura in Ecclesia, quae domus est pacis, de tranquillitatis illius dono, qui habitare facit unanimes in domo, de dedit credentibus animam unam & cor unum,datque veram illam sapientiam, quae eo sentientes bonis omnibus nos facit. Hoc desideramus impe
sissimE Brentio. hoc suis omnibus, precamurque illis 1 Domiano , de his tenuibus quidem scriptis nostris hoc ipsum adiu-Mamus,quantum in nobis est quς quide opposita 1 nobis sunt Protegomenis Brentis. Caeterum quoniam, clim haec absolueremus eddita est nobis prior eius Apologiae pars, nec adhuc
539쪽
n E N Io e A T N. ee N s. licuit eam legere:ctim reliquas duas,quas promittit, absolue rit,'. ad manus nostras venerint: si aliquid quod responsione egeat aduerterimus, vel dederit Dominus,quod ad elucidandam eatholicae Ecclesiae doctrinam utile iudicauerint ph, de docti respondebimus: nunc interim legant haec, qui volunt, legentes a Deo quaerant doceri, quod nos cupimus, dc nobis, & omnibus. Solus enim ipse est unus magister,quem agnoscere d beamus: nos omnes discupuli, & ut de me di
non omnino indignus,& ineptus.Amen. Perorati.
540쪽
Peroratio de statu causae inter me, dc
Brenti Umo totius praesentis de religione controuersiae.
Vnc,Lector optime,lam temyus est,ut post tam longam disputationem, quasi colligentes vela,
paucissimis ante oculos tibi proponam ins summam totius huius catilla,quae inter me & Brentium acta est: vi cognoscas , in quo sit nunc statu constituta, non solum quantum ad nos pertinet sed etiam quantia ad uniuersum distidiu religionis quod edin tam diu agitatu sit,& quam longissime progressum, ex Vltima hac Bretu agitatione tota ipsa causa videtur ad ultimum peruenisse.Putauimus igitur nos operaeprecium tibi facturos, atque rem gratam,& cerse utilem praestaturos ,si cuncta breui compendio comprehensa ostenderimus. Primum itaq, de causa ipla , de qua in his omnibus egimus , postea de aliis audies. Causa ergo , de qua Brentius primum egit, Se nos deinde ad agendum compulit,no tam est de aliquo speciali articulo controuerso: quavis & hoc habeat)quin potius id respicit, quoa ad omnes articulo pertinet,di: omnibus commune est: quς scilicet sit vera Ecclesia,quod verum iudiciu in dubiis fidei, quae ratio , de quis modus in controuerses finiendis sertiandus vel ab ipsa Ecclesia de concilio,vel apriliatis etiam, ut vel veritas inueniatur , vel saltem non discedatur a fide. haec vides quam sint verὸ comunia omnibus , de fundamenta quaedam: quibus recte collocatis superaedificari possit stabile aedificium: secus. autem, de peruerse constitutis , non aliud construi, nisi quod ruat, de casu suo obruat omnes. Brentius itaque me arguit dc damnat,quod unicam Domini sposam,eius scilicet uuram Ecclesiam infamem: dum visibilem inanifestamque esse,& peccatores habere dico. Ostendit enim ille quMath Lutheri discupuli apertius do cent,baptietatorum coetum aliquando dici Ecdesiam,sed non illam,cui Christus promittit, quod portae ins