장음표시 사용
171쪽
iq8 ' Ι'umita Tem Austriari Sanquin, M publici juris fecisse Alphonsum filium , constans cst omnium opinio mentio fit. ibi. T aua is mandaron, que si ei sis maior niuriein ante que ber
tima, que aquei, o aquella si oviesse , e no otro a uno. Si ergo id lege primitiva cautum erat, Min partitis denuo instauratum; ut quid idem ipsum in nuptiales co ventiones deducereturi Palam est, Rodericum, Zem densibus bene affectum fundamentum innuisse,cui maxinis horum Principum jura inhaerebant,& forte ignorans apud partitas inveniri, in s dera nuptialia rejecit. Sed nec verum est Rodericum Authorem esse coquum; imo duobus ferE Rculis post elapsis Historiam concinnavit, sub Henrico I U. ut videre est in Biblioth. Hisp.
. Iao. Teitamentum Alphonsi Sapientis prosectbdesipuit; Rex enim iste ex animi amaritudine, cum vidisset universos serὸ Proceres, etiam germanos, de filios, eo deserto, in Sanctium inclinasse, unico verbo eos a successione pepulit, seu exhaeredes fecit; cuna ipse in culpa fuisset hujus Sanctii sequelae, qui comitiis coactis eum, Zerdensibus nepotibus ex primogenito prorsus praeteritis, successhrem declaravit, & in ejus siccessionem omnes Proceres Sacramento adegit. Et licet postea ficti petnitens hanc declarationem retractaverit ; sed eo tempore, quo rerum summa pines Sanctium erat: unde tabulae istae tanquam ex alio mo-tiyo compositae, potira ex pξaa, quam ex jure, pa-
172쪽
con tra Catb. Hisp. Regem Philippum V. t g
rum causae faveat. Qui satiato ex ipsis, ii bene pensentur, elicitur conjectura ad oppositum non spernenda. Alphonias namque liis verbis mentem suam aperuit. Eordenamυs atin mas , que se bi os de D. Fernando muris Fenique ibi seu beredarque tome esse nuestro Senorio et Rey de Francia, poinque visne derectamente de linea derecba, onde nos venimos delf erador
Hen como nos , e es nieto desu bija. Rationem redditurus Alponsus , cur in Zerdensium deiectu, Rex Fraciae Philippus succedere deberet; non recurrit ad lineae primogenituram ι quae essicacissima esset; Sed respectavit se lummodo,quod sicut ipse linea rccta descendebat ab Alphonse U1IL Castellae Rege, utpote nepos Blanchae filiae Alphonsi ; ut ipse nepos Berengariae; cum enim filios, Se fiatres repulisset ἱ credidit inta. eorum ultionem alium ejusdem lineae substituere sibi licere;sane si Philippum linea potiorem existimaret, id non omitteret, quod fini suo vehementer c6- ducebat. Sed ut appareat luculentius Alphonium dolore perculium, non jure inductum, id scripsisse, mentemque ipsius suisse filios, fratres ut perduelles successione arcere 3 observare oportet, Regem Christianissimum nullum jus affectare potuisse ad Regni Legionensis successionem, sed solum Castellae ; in Legione enim Ferdinandus successit tanquam primogenitus Alphonsi IX. a quo Rex Franciae originem non ducebat ἱ & tamen Alphonius Sapiens ut utriusque
173쪽
Regni haeredem eum faceret , Zerdensibus desideratis , meminit illius descendentiae ab Alphonso Hispaniae Imperatore,cujus filiam duxerat Rex Christianissimus Philippus i. missis filiis , fratribus , de patruelibus ex Infante Alphonis de Molina , Sancti Regis fratre utrinque conjuncto; cujus linea, cum nihil in eum d liqudiat, ex nullo capite ab illus Regni successione excludi debebat. Iar. Ex dictis apparet, utramque sententiam probabilem esse; licet mihi ea quae Berengariae lavet , magis probetur, tam ob monumenta, quae produxit NuneE de Castro, quae in his antiquis concertationi
bus maximi momenti sunt, praesertim dum e regione alia non producuntur,quae eorum fidem elidant ,quam ob conjecturas expensas. Caeterumue quando verius
esset, Blancham primogenituram sortitam fuisse; nihil successioni Berengariae haec praerogativa officeret , nec usMFer sinandus Sanctus Regnum obtinuissentit masearguinem--Brietius. ad annitin
Christi ias L haec de Ferdinando scripsi. Obiit in hoc anno Ferdinandus Rex Casielia antis
aetatis 3 a cum pararet expeditionem in Mauros Sanctus Uuis habitus , non item ab aliis, cum Reg; Fνaeorum bis ancti s debitum Regnum retinu Iset. At Ferdinandi cultum ab omni superstitione liberavit.Romana Ecclesia, quae illum probavit, & ampliavit , atque extra aleam ejus Sanctitatis opinionem posuit , non obstante Regni retentione, quam opponit
174쪽
ipsi Brietius . Fundamentum hujus asserti est lex ipsa funda nenialis, quae filiam silccessuram vult collocatam , aut conjunbam viro, qui nomen, stemmata, de familiam Gotthicae Regiae stirpis, vel solitariὸ, vel primo repraesentet; eoque fine, ei potius Gotthunta Maritum, quam alterius, Regiae quamvis stirpis,amavit ue verita ne extraneo Principi conjuncta Gotthico. Hispanam Majestatem, alteri Regno supponeret, vel
cum eo permixtam confunderet. Cum ergo tempore,
quo Henricus I. obiit, Berengaria ex Reg ejusdenia stipitis prolem nacta fuisset in Hispania consilientem , quae nomen, stemmata, de Regiam familiam selitariὸ, nedum principalius, deferret ; ipsi tanquam in qua
omnibus numeris lex fundametatis expleta erat, etiam si praerogativa aetatis non gauderet, successio deferenda erat ; non Blanchae ; quamvis eam primogenitam dicamus, quia alteri Regi nupta, qui gloriam , stemmata', familiam suam Gotthicae postponere noluisset, nec thronum in Hispania conservare. Id, licet non observaverit Mariana observarunt Regni Comitia, ipso reserente. Naturatis Comitiis, Tuncba praetermissa, Populi, in Procerum consensu, Terengaria Regnum delatum est: externum imperium exborrebant , in novorum motuum materiam ,si Gallia Hispania commisa est, subtrabendam judicabant. Bene quidem ; ted Populus, & Proceres id egerunt, quod
vetustus mos , seu lex primaeva Regni statuerat, id ip-:'sum praesentiens, S prudentissiura cautela praeoccu-Pan. , ue unquam emergeret. U.
175쪽
g. U. Continuatur demon'ratio eiusdem observaris
iis, insuccissis Sanctii strenui eu
I aa. Erdinando III.seu Sancto successit AIph5:l su, sapiens filius natu maximus. Sed in succestione Alphonsi Sapientis offendimus aliam non praetermittendam controversiam. Nam cum ejus primogenitus Ferdinandus de la Zerda, ut insinuavimus, genitori fuerit praemortuus , duobus relictis masculis , quos ex Blancha uxore, S. Ludovici filia, susceperat; videbatur Avo successurus Alphonsus primogenitus Ferdinandi,ex vi illius legis fundamentalis in illa partitarum loge memorata, per illa praesertim verba. Paun mandaron, queseisio maior muriesse ante queb re esse , se dejassio, osia, que oVese de sta mugerlegitima, que aquet, o aqvena Io odisse,e non otro alis guno. Sed e perverso accidit; nam Sanctius praemortui Ferdinandi frater secundogenitus, praeteritis nepotibus , declaratus est successor in Comitiis Regnorum , frustra initante Blancha relicta Ferdinandi, & occlamante Uiolanta Regina, quae nepotum jura eo usque propugnavit, ut maritum, quem in Santitum propen- .siani vidit, deseruerit, quoadusque resipiscens suae, sed sine fructu, adhaesit piae sententiae. At haec successio jure,
176쪽
coutra caib.mss.Regem Pbilippum V. jure , an injuria Sanctio delata siti adhuc disceptatur ri 13. Et quidem,inspecta lege modo transcripta, injustasatim apparet: eoque magis,quo ipsemet Alphonius Sapiens, qui in illis Comitiis Palantiae habitis , pro adjudicanda Sanctio filio,adversus nepotes ex primogenito, successione institit, illam partitarunia
compilationem caeptam tempore patris sui S. Ferdinandi, complevit, & evulgavit, tanquam legem primitivam , de sundamentalem; unde nulla tergiversatione vel contrariae consuetudinis, vel ignorantiae ab hac labe eximi potest, vel injustitiae notam in nepotes ex primogenito, cujus etiam ipsi dulcis non poterat non esse memoria; declinare. - 1.2q. Nihilo secius plurimi volunt, Sanctium jure fuisse suffectum, ex eo motivo praesertim; quod licet successio in partitarum lege sic determinata in hac specie sit, ut patruus cedere debeat nepoti ex majori filio, et primogenitor attamen haec partitarum collectio
nullam tunc temporis praeseserebat Iegislativam au thoritatem, cum in ea contenta nunquam filistent Q- .lemni promulgatione, ut opus erat, intimata,nec hanc authoritatem obtinuere usque ad tempora Catholico -
rum Regum Ferdinandi, de Elisabethae,qui praedictam compilationem, ut juris Hispani pandectas, recipi voluerunt , necessaria authoritate eam munientes, & honestantes; ut ait Burg.de Pac.ad leg. I.Gur. nu. 367.
3 7-66 3. fuit enim haec collectio facta,ut juris,sive C esares,sive Canonici, foret dilucida quaedam doctris V nalis
177쪽
palis interpretatio, in his naaxime , quae propter Iurisconsultor uin dissidi varias hie sententias, declaratione indigebant. Idcirco has leges non alias, quam ex earundem vel Civilium,vel Ecclesiasticarum legum sensu explicandas esse, docuerunr plurimi primi nominis Hispani Interpretes; Covax rub. lib. I. variar. cap. Iq. num. I. Roderic.Suar.ad lib.3.frι judicum. leg. I. m. q3. circa medium tit. De la gananeias, & alii.
Quae si vera sent, suadere possunt. probabili .jure Sal ctium ad successionem vocatum: Siquidem tota vis contrarii juris in ea lege nititur. . 'Ias. Nam, ea lege sublata, & juri communi imi haerendo, verior pluribus apparet illa sententia , . quae praesert patruum nepoti, qu in contraria, ex eo fundamento , quod doctὸ, ut solet prosequitur P.Ludovici: Molina de just. &jur. tona. 3.disp.6 3 2. Videlicet: de . jure civili, bc antequam fuisset repraesentatio introdum, proxii vimin graduiuccedebant defuncto. Undia tu linea destendenti filius tacludebat nepotes ab Avi haereditate ,&in linea collaterali excludebat cons ι
brinos A successione patrui Postea vero ex cpiadam vhumanitate, M aequitate introductum fuit, ut nepotes ex siliis praemortuis, cum patruis concurrerent adi A vi haeredit tem, sed non per capita, sed per stisetes, quasi subeundo loeumi patris defuncti, ejusque personam r praesentando a Maccipiendam cam dutaxat portionem, .
178쪽
contra Catb. Hisp. Regem Philippum V. Is stio non fuit nepotes patruis praeferre ; sed eos ab Avi haereditate non prorsus excludere;ut consideranti jura, quae repraesentationem invexerunt, est perspicuum ; de inter alios affirmant Gamm. decis I Tq. Bald. & alii, quoς laudat Emmanuel Acost. quaest.de patruo, & nepote num. 68. Qui consequenter asserunt, quod casu , quo jure haereditario deferenda sit tanquam individua haereditas, quae ad unum tantum perventura est; praeserre debet necessario patruus nepoti.Cum ergo reprε- senta tio de jure communi solum habeat locum in haereditariis. leg. Papinian. , quoniam. U.de inscios. tecum stlius. ἰusit.de beredit. quae ab intes. δε- fert. Sin haereditatibus, quando dividuae sunt, ex jam dictis; elicitur, quod in his, quae jure sanguinis dese runtur, & individua sunt, quale est Regnum Castellae,
repraesentatio intrare nequeat. Non ergo improbabiliter Sanctius nepotes a successsione contendit excludere, siquidem in daa c specie nullus erat repraesentati ni locuS.
- 'Rii sus. Quoniam repraesentatio est privilegium,ex Authentie.de beredib. abinis. 6:bu MyἈδῶ - , sed privilegium non est extendendum ultra personas , casus, quibus fuerit concessum: unde in haereditariis non extenditur ultra eos, qui sunt in linea descendenti, vel si transversales sint, ultra
fratrum filios, quia id privilegio cautum est; sic nisi obstet jus speciale, non debet extendi ad ea, quae haereditaria non sunt, vel dividua; praesertim cum in his,
179쪽
. Is Injustitia Belli Austri eii que dc Drtuatur ut individ tra, succesIio per st pites,cla ni repraesentatio induxit, non sit pratiicabilis inta. Rcgno: quippe unus succedat necesse est, Sc is proximior, qualis est patruus respectu filiorum fratris ; alioqui n, juxta Servatoris nostri sententiam , statia erget in desblationem. I 27. Imo videtur Sanctii successo ex post sacto canoniZata per sententiam, quam protulit Clemens Hin causa successionis Regni Siciliae,vertente inter Robertum secundogenitum Caroli Claudi , & Carolum Umbertum Hungariae Regem, filium Caroli MarteIli, ejusdem Claudi primogeniti. In hac enim simillima, vel potius eadem controversi , Clemens sente tiam tulit pro Roberto, seu pro patruo , contra nepotem ex fiatre primogenitinui ex Historicis refert Summoni.in Rege Roberto. Et ex consultis plures, quos laudat Gamm. decis. 3o7. num. aq. Et quamvis Bar-3hol. rationem hujus Pontificiae sententiae trahere confitendat ex eo , quod Regnum Siciliae studum Ecclesiae erat si meritδ refutatur ab Acosti, & Alvar. Vala*. q.
ex hoc namque principio potest bene colligi,quod Papa debebat controversiam definire ; sed minimὸ , quod sic debebat definire.Nam potius in studis repraesentatio obtinet , si dividua sent ue quae Regnis liberis , , in quibus sanguis succedit, ob sitam individuitatem , contingere nequit. Propterea, quod studum Regnum Siciliae' potius favebat, quam noceret Carolo Umberto, nec potuit praestμe fundamentum, ut Roab erto adjudicatum fueriti 1 18.
180쪽
28. Simile quid coatigit iii succellione Regni Portugalliae per acerbum Sebastiani Regis fatum. Non enim Lccessit Ducissa Parmensis,Eduardi majoris natu inter filios Emmanuelis, quorum proles extabat, mogenita nec Ducissa Brigantina secundogenit ejusdem; sed Henricus Cardinalis earum patruus, post Eduardum natus. Nam quamvis Stephanus Garibayoppositum dicat,assignans Henrici Ortum anno Is or. Eduardi vero anno Is Is . profecto deceptus est. odex eo constat 3 scilicet, Authores sive Castellani, sive .
Lusitani Henricum annum agere σσ. quando pronepoti Sebastiano successit, frequenter asserunt. Succes' sit autem anno I 378. quo infelicissima Sebastiani eo-tigerat expeditio ; ideoque non nisi anno I I a. ejus ortum assignare possumus. Accedit quod P. Ludovicus Molina, qui eodem fere tempore primarium agebat S. Theologiae professorem in Eborensi Acadaemia,& de hac controversia plene instructus erat, ut apparet ex ejus disp. 6 3 a. de justit. &jur. conceptis verbis, a serit Eduardum fuisse tertiogenitum Emmanuelis, naritum post Ludovicum ; Henricum vero ultimo progenitum inter eos saltem filios, qui genitori supervixerunt . Unde Eduardi ortum ad annum illum Iso7.
quo Garibay assignabat ortum Henrici ponere debemus,& transferre Henrici natalitium ad annum Is I a. ut superius innuebamus. Successit ergo Henricus, praeteritis ex fiatre majori neptibus, quia in his successionibus,quae jure genesis,vel sanguinis 4Φruntur,nullus