장음표시 사용
161쪽
quam Franciae obesset lex Navarrae lata, ut Regna ipsi accedentia ex superveniente jure coghatica fierent,esti, ex propria lege agnatica serent. .mvis enim Fra ciae modo accedat , quoad titulum , & jura praetensia; Navarra , ob Regni nobilitatem , magnitudinem , de antiquitatemRx ordine tamen succedendi potius Francia Navarrae accesIisiet , quia ante quam Henricus Franciae successionem adiisset,avito jure Rex Navarraedicebatur. Commentitia est igitur haec differentia , cui praelaudatus thor innixus est. ix M. Nec contrarium probant exempla, quae peti
possunt ex statibus, tuos sive in Francia,sive in Belgiosve in Austrasta Reges Christianissimi sibi asurus . runt , quia licet in his subsistat illa Becmani confiisior
hoc inde evenit, quod Reges Franciae hos statusco templantur, ut antiqua seuda suae Coronae, Mad vel .res Franciae Ethnarchias spectantes, qui propterea i
aes Regni, a quo exierunt, admitterejure coguntur ;& cum eo confunduntur, non ut status denuo adus
. nientes, sed ut antivae coronae portiones, cui ita accrescunt, sicut Domino , expirante studo , acer scit dommium utile consisti diuium cum proprietatis dominio. Tenendum ergo est, veram incompatibilia talis radicem eam esse .lummodo, quam nos insinuavimus, non illam, quam Becmanus addidit etiam,
112. Ad quaesitum ergo, cujus occasione tandiri digressi sumus,regredientes,dicimus,quod cum mens,
162쪽
contra Catb.Η p.Regem Pbilippum V. 13sta spiritus illius primordialis legis suerit, ne per sqminam Hispano-Gotthitana Imperium alteri accedens, Regia translata, interiret, sed semper sub propria principalius nomenclatura , quae gloriam gentis prae- se ferret, perpetuo conservaretur, ad quod mediu quidem opportunum, sed non unicum, esset, *minam Tegnaturam cum viro ex semine Gottia o matrimonio jungere et potuit, & re ipsa adimpleta eli legis intentio in matrimonio Urracae cum Raymundo Burgundo contracto. Nam cum ille lares proprios deseruillet, est - setque secundogenitus domus Burgundiae , Mullus suberat scrupulus, quod proles ex eo matrimonio suscepta nomen, stemmata,& Regnum Hispano-Gotthicum virilibus insignibus non praeferret, vel thronum in . Hispania non conservaret, prout Alphonsus Urracae filius executus est; tum quia cum pater esset secundO genitus sitae domus, ninil ex ejus jure Alphon se in Burgundia obtigit: tum quia adhuc si primogenitus fuisset, verendum non erat, quod Burgundiae Comitatui non praeferrentur Castellae, & Legionis Regna , Regio namque titulo , de majestati, caetera cedant necesse est. Unde lex illa , si causa finalis pensetur , exactissime adimpleta est. l . .
163쪽
Materiapraeedentis eontinuatur , o S. Lu-
doli, IX. jura ad Castillae eoronam insanantur.
yr 3. Lphonsus Septimus, qui ab aliis dicitur
Octavus Regna divi in inter duos filios Sanctium,& Ferdinandum: Sanctio primogenito adet judicans Castellam qua qua patet: Ferdinando Legio nense Regnum cum primitivis Provinciis inseparabiliter ipsi annexis: & ab utroque filio linea propagatia fuit. Sanctii linea eodem ordine in Castella successitusque ad Berengariam filiam Alphonsi VIII. aliis IX. - quae Henrico fratri suffecta est. Ferdi nandi linea virilis ad Reges Catholicos usque suit diffusa: Caeterum non. ab altera Sanctii separata, sed cum ea confusa ; nam in Ferdinando III. seu Sancto, Alphonsi IX. vel X. juxta diversas supputationes, filio ex Berengaria suscepto utraque familia,insuper de Regna, ultimo,& nunquam disjungenda copulata sunt. . II q. Hic tamen occurrit inter Historidos, sive Hispanos, sive Gallos non contemnenda altercatio circa jus succedendi in Regno Castellae : quam eo lubentius proponam, quo bis, quae S. praecedenti de pri maria incompatibilitatis radice statuta sunt,lucem non exiguam afferre potens est. Nimirum: post immaturum
164쪽
obitum Henrici I. Alphonsi Castellani nuper laudati unici masculi , Castellae Magnates Berengariam paulo
ante memoratam, Ferdinandi Sancti genitricem, ad thronum extulerunt. Haec post adeptam Regni possessionena,comitiis coactis,in filium Ferdinandum,quem, licet juvenem, ad magna natum ab explorata diu indole cognoscebat , sceptrum transtulit. Et quidem prudenti ssime , & stlicissimὸ ; ut probarit eventus. A vero Henrico sussici Berengaria deberet , an Blanchata
Ludovico VIII. Regi Christianissimo nupta duae
sunt opiniones , quarum utraque tam ex Hispanis, quam ex Francis Scriptoribus patronos habet . Alii quidem putat Berengariam natu maximam inter filias Alphonii, atque adeo exaltandam. Alii e regione Ihanc aetatis praerogativam , dc ex consequenti jus succedendi , Blanchae asseruere. II S. Pro Berengaria complures ex Historicis
nostris simi, & quidem ex coaevis Scriptoribus Rod ricus Toletan. & Lucas Tudens ipsi favent , quos fie-quentius sequuntur moderni , sed jura ejus fere peroravit excultissimus Regius Chronographus D.AIplaons 'Nuheg de Castro in Chronic.Sactii III. Alphon. VIII.& Henrici l.qui productis antiquissimis, de fide digni si
simis documentis videtur demonstrare,. eam jure primogeniturae ad solium paternum assumptam fuisse rquae apud ipsum consuli possunt. Hoc sortissimum Andamentum, triplici conjectura juvatur. Prima 4 , quod ipsi Auctores , qui partes Blanchae tuentur , non
165쪽
inficiantur Alphonium,ejus genitorem anni II 88. Carrione comitia Regnorum celebrasse, in eisque equitem creasse Conradum Suevum , Federici primi seu Asneobarbi filium, ipsique desponsasse filiam Berengariain. Sanὸ non est consuetudinis apud nos ut Labamus respondebat Iacobo filias minores ante majores nuptui tradere , non ergo Blanclaa , sed Berengaria maxima natu erat. Accedit, quod in articulis matrimonialibus , apud Ant. de Yepes Benedictita. script. 27.in append. Alphonsus paciscitur successione Berengariae, casia, quo sine prole virili decedat, erat ergo primogenita. Secundo Berengaria nupsit anno praedicto Conrado, quorum conjugium ob consanguia nitatem utriusque diilolutum eii: Sc pollea anno I ΣΟΙ. iterum Alphonso Legionensi adjugata est ; Blancha vero non nisi anno sequenti , ut Historici Franci co sentiunt , Ludovico nupsit. Quod filia secundogenita ante primogenitam semel collocetur, facile est, ex aliquo interveniente respectu ; sed quod semel & iterum ex genitoris providentia ante eam ad nuptias properet, valde dissicile creditu est, quasi ipsa integram curam paternam, praeteritis reliquis, exhauriret. Tertia; quia cum Alphon sus tempore, quo Berengariam Alphonta Legionensi dedit uxorem, masculis careret verosimilius est eam viro sui proprii generis filiam dediste, quae in Regno succederet, ne successio migraret ad extraneos, quam secundogeiaitam. Quarta. Nam
si Berengaria prima nupsit Conrado ann. D88. ad
166쪽
minus duodecim, vel tredecim annos expleverat;atque adeo Blancha, si superior erat, tredecim, vel quatuordecim tunc habuisse, dicendum necessario; si his adjungas quatuordecim alios, qui elapsi sunt, priusquam
Ludovicum desponsaret, ad thalamum accessit viginti octo annis praeter propter nata, &cum Ludo vicus quindennis uxorem acceperit , ut ex Historicis ipsis Francis evidens fit; resultat nimius excessus aetatis uxoris comparata: ad viri aetatem, qui licet e converso δε-lstat propagationi adulari, quando tamen excessus assirit sponsam, generationi, quam Reges praecunctis ra' tionalibus ambiunt, parum commodus, imo incom . modus reputatur. Quinta de non minus premens; quod Blancha multo tempore ab inito conjugio nullos suscepit liberos; nam primogenitum S. Ludovicum eni xa est anno Iais . tredecim scilicet a nuptiis annis,unde juxta hanc computationem carpit filios edere in artate constituta annorum unum de quadraginta; si unum edidisset, Se talem; posset serio affirmari, ex
gratia illum concepisse, saepὰ enim Sancti Viri, quali fuit S. Ludovicus, precibus impetrantur. At post ipsum peperit quatuor alios filio , Robertum Comitem Atrebatensem; Carolum Ducem Andegavens quic6tra Manfredum investitus est de utraque Sicilia; 'AL tonsum Pictaviensem,Sc Arinnensem Coalitem, de quintum, quem pater clero deliinavit, ut ait ex Franciae Historicis, Natal. Alex.Secu I. r 3. in Ludovic. vi IL
'uibus assiungeda est Iubella tisi. Sanctisnonialis,
167쪽
vel Sancta potius Monialis,quet,nedum fama Sactitatis celebris obiit in MonasterioClarissarum apud Cisum longum prope Parisios , sed etiam Apostolico Indulto ab universa Seraphica Religione officio celebratur quot annis Kalendis Septembris. Prosecto tot filios, quos, fima est, proprio ubere lactasse, in tam devexa ad senectutem aetate enixam esse sine miraculo, duririuscule credi potest . Denique obitus Blanchae conti git anno i as a. & aetatis sitae 63. magno scilicet Cli- materico,ut vel ipsi Franci tenent Scriptores Spondane ad ann. Ias 3. Titi. ad ann. I a s a. & alii ideoque ejus ortus retrotrahi nequit nisi ad ann. a I 89. post quam Berengaria Conrado fuerat desponsata. Haec omnia Physice contingere potuisse, non dubito 3 sed nemo
cordatus asseret, quod non aliquam praesesierant mor
iis impossibilitatis speciem ; ad quam emolliendam ,
congruentius ejus natalitium serius assignari debet. regio pro Blanchae primogenitura sunt ex nostris Marian. lib. I 2.cap. 7. Zurita loc. inferius allegando,& Garibay in Henrico I. cum pluribus ex Francis Scriptoribus; licet Marian. in costans sibi, contrarium pollea tenuerit, ut ostendit prae laudatus Nunez de Castro. Quorum haec iunt potissima fundamenta . Primum, quod Comites larae, sub quorum tutela Henricus deces lit, diu inaugurationi Bere0ν-riae restiterunt ; arces, castella sibi commendataia , Blanchae nomen substinuerunt, nec nisi post grave. hellum concesserunt Berengaria: i aut Ferianaogi: ver
168쪽
xilla acceptarunt: &quod magis est, quoadusiqueta: Blancha a Larensibus requisita, eos a fidelitatis juramento relevavit; cum ob domesticas seditiones, quas Franciae Ludovici filii minorennitas suscitaverat, non posset patrio Regno accurrere, quin filii Regnum manifestissimo periculo exponeret in eo rerum dubio discrimine: ut sesὸ pers uitur Zurita lib. a. cap. TI. Secundum, quod ann. I et 79. in contractu sponsalitio Ferdinandi Infantis de Ia Zerda cum Blancha S. Ludovici filia, conventum est ; Regem S. Ludovicu Spons, genitorem cessurum juci ad Regna Castellae,& Legionis sibi competenti, ea lege, ut Iiberi ex hoc
matrimonio hiscepti, etiam defuncto patre Ferdinando, Alphon si Sapientis primogenito,ante aditam suciscessionem; Alphonso Avo succedere in throno deberent; ut testatur Rodericus Sanctius Episcopus Palentinus author coaevus: igitur agnoscebat Alphon siis
jura S. Ludovici, quandoquidem eorum cessioni inhiavit , S: in pacta nuptialia deduxit. Tertium; quod Alphonsus ipse in ultimis tabulis vim horum capitulorum annoscens, successores declaravit filios Ferdinandi primogeniti, morte praerepti; & in eorum desectum, non Sanctium secundogenitum, qui Rei num
Occupaverat, nec caeteros filios, quOS reliquit ex conjuge Uiolanta susceptos; non fratres Philippum, Henricum, Emmanuelem, qui adhuc superstites erant; sed Regem Christianis inium Franciae, tanquam,qui ces ite cessionis causa, reviviscente jure 3 siccessor Τ erat.
169쪽
rq 6 Iniustitia Telli Austes iaci
erat . ut videri est apud GarZiam de expens & melio
rat. cap. I 6. n. 25. in fine.
Ii T. Non negaverim huic opinioni suam probabilitatem ; in re enim tam annosa non contempti. bilia haec argumenta sunt 3 licet, si verum fatear,praecipua probabilitas potius ipsi ab Authoribus, qui eam. defendunt, quam ab intrinseca ratione accedat ς quae suas patitur exceptiones. Etenim et ad Comites Larae quod attinet, lato ipsos enixὸ successioni Berengariae rellitisse, ex odio tamen, & timore Berengariae, qua a marito disiunctam authoritate Apostolica ob con sanguinitatis impedimentum, Si in Castella habitantem sub fratris patrocinio,acerrime insectati sunt,quia violentiam, rapinas, & tyrannidem, quae tutorum I Omine exercebant,fraenare sepe sepius tentavit; nec dubito, quin hujus controversiae,& praetenta majoritatis Blanchae authores suerint, ne ad Berengariam succes sio deveniret, quae a suis factiosis propugnata, hanc decursu temporis potuerit probabilitatem nancisti. Hoc vel odium, vel timor adeo eos exagitavit,ut cum jam ab impulsu Ferdinandi acces defendere non posistiat ; potius elegei in t ad Ahicam transmigrare , ubi
decesserunt, quam cum eo pacisci, aut transiger ,
quod si justitiae duntaxat amore decertastant;sub Rege pili imo, qualis Ferdinandus erat, tam probroso exilio se ipses mulctare, opus haud fuisset. 1 I 8. Non majoris roboris est, quod subjungit Z uita, videlicet, Blancham Regiuam relictam Ludovici
170쪽
vici VIII. tutricem ulli S. Ludovici, Franciaeque gubernatricem,juri suo vindicando insistere no potuisse , ob internos Regni motus ex filii' minorennitate suses tatos . Imo ex hoc capite magis magisque Berengariae jura roborantur. Nam obitus Henrici I. ut ex omnibus Historiis nostris deducitur, contigit praeter profiter anno I 21 I. Blancha vero viro suo viduata est an no I 227. ut ex Francis Chronicis , constat, quando
jam Ferdinandus, pulsis Larensibus, CastelIam in pace po ssidebat, sis nempὸ annis ab Henrici cognati obitu. Quis porro credat , Ludovisum VIII. jura uxoris preti: periisse, nec aliquid in Ferdinandum intentasse sex illis annis, quos supervixi & tamen nullum belli in ipsum suscepti vestigium est. Nimirum, Rex piissimus notitit
bellum , quod Albisensibus intulerat deserere; ut vanam, sommentitiam siccessionem vindi aret,quam aetatis praerogativa in Larentium cerebrσ'eotior selum fovesbat. Iis. Quod affertur de pactis nuptialibus Ferdinandi infantis de la Zerda , & ex Roderico Palentino urget Spondanus ad annum Christi I 269.num. 3 .nullum aliud fundamentum habet, nisi quod hic Atho veI dormitans, vel oscitans Me suae historiae in meruerit. Verum quidem eii, his infantibus Zerdensibus suciscessionem debitam fuisse, etiam genitore praemortuo; sed non ex pacto, & conventione; verum ex lege Re 'gni sundamentali , cuius m ilIa leg. l. pari. a. tit. quarum legum collectionem aggressum Ferdinandusii T a San-