Injustitia belli Austriaci contra catholicum Hispaniarum regem Philippum 5. gliscentis. Syntagma theologicojuridicum a fr. Benedicto de Noriega ..

141쪽

ais In Mia SHi Austriaris. II. Hujusprim a legis existentia invicte propu-

s3. Λ Τ, ne huic aedificio instabile, aut vacillansfundamentum substruxisse videamur; hujus, legis existentiam a nonnullius scrupulose judicio as

serere , i&i vindicare operae pretium duximus. Fnim. vero D. tD. Ludovicus de Molin. de ejus fide dubitavit duplici de causa. Primo, quu inter tot, tan- tosque rerum Hispanicarum Scriptores hujus notabilis certe legis unus meminerit Luc. Tudens. apud alios vero sive antiquiores, sive coaevos, sive inferiores Historicos de ea prorsus nihil habemus. Secundo, quia nec totus ipse Tudensis, ut ita loquar, hujus land mentalis statuti mentionem fecit, cum in pluribus venerandae antiquitatis praedicti Authoris exemplaribus altum sit de ea lege silentium: quod poitquam plura pervolutare contigit, testatus est ante laudatus Moline de Primogen. lib. I. cap. r. num. I 3. his verbis. Nos tamen apud hune rerum Hispanicarum Scriptore Arn tino, atque altero venerandae vetustatis exemplaribus, quae nobis videre contigit, nibit toti unquamia scriptum reperimus, nec alicubi invenire potuimus 3 quod nobis non modicam admirationem praestitit. sq. Sed haec talia, aut tanta non sunt, quae susK

142쪽

Contra Cath. Hisp. Regem Pbilippum V. Iro

ciant praefatae legis existentiam, de Tudensis fide

evertere. Quamvis namque verum admittamus , prO-

ut verum re ipsa est, alios Hispanos Historiographos eius nusquam meminisse 3 non propterea stitim deducere licet , filiam , supposititiamve esse , quia argumentum merὸ negativum ell, & in his materiis nihil probans. Frequens enim historicis est , seipses supplere, ut quod unus omisit , alius enarret , absque ulla Tepugnantiae specie, veI umbra;quia nullus tam exacto calamo res omnes edisseruit, ut ipsi plura addenda nosupersint, in quod polleriores aevo , ne actum agere 'crederentur , potissime incubuerunt. Id ex sacra Historia Evangelica , quae indubitabilis eth veritatis , ex-

Perimento comprobatur. Plura enim Lucas refcri,quae Matthaeus omisit, S: plurima Ioannes, de quibus apud Lucam, vel Matthaeum nec verbum quidem invenies.

Quid inde falli id circo arguendi absit . Sed ex omatibus integra Hiitoria resultat o omnes veraces sunt , sed non omnia omnes enarrarunt: posteriores priorum silentiun, supplevere, Sc in eo maximὰ adlabinarunt , ut quae ab illis missa facta sunt , hi ex professo , vel instituto, quia sic temporum conditio exigebat, mu do propalarent. Accedit, quod Hispanr Scriptores,qui. Tudenis praejerunt potius anacephalariam, quam historram rerum contexuerunt , 5c potius, quae ad militaria, quibus Principes assidur insistebant , quam, quae ad civilia instituta conducebahi. Unde non mirandum

143쪽

93. Caeterum hujus Reverendi illi ni antiquarii fides tanti est apud veteres , vel recenti Orta reru n norstrarum tractatores, ut citra insignena in utiam Ie ejus authoritate dubitari nequeat. De quo. ac de Roderico Toletano Alphonsus Gari Ita Maias norus vir in dijudicandis doctorum hominum monumentis ac mimidi emuncti criterit , in suo opere de Academ. Si doct. Hispan.viris, hoc protulit testimonium, scilicet , quod non ad Doluptatem aurium,fe 4 memoriam, Ur ju dicιum posteritatisscripserint ; quam a delitiis longὸ, tam ab ineptiis, in mendaeis procul abfuisse. - 9 T. Nec inficias ire audemus, quod praedicta lex non in omulus Tu densis codicibus reperiatur . Sed 'quid refert hanc injuriam identidem veteres Scripto res a suis interpretibus passi sunt, qui aut oscitantia aut incuria corruptos , de mutilatos polieris reddide-

runt, quem scopulum ex eis transcribentes vitare non

poterant. Hanc jacturam subiisse cum primis opera hujus insignis Scriptoris dolebat Ioan. Vasar. in suo Chronic. cap. q. Qui cum Tudensem dixisset. Autho- rem pro tuo'seculo non poenitendum , tiatim subjundisiit ,sed vel temporum , vel Scriptorum vitio ita δε- pravatum, ut non facile queat a quovis intelligi... 97. Quamquam gutem praelaudatus D. Ludovicus Molina attexuerit 3 de cujus asserto nullus dubi to , se in duo,us illis , quae consuluit rudensis exemplaribus , legem istam ostendere non potuisse; tamen cer- tillimum est in pluribus reperiri. Imo ipse Molina

144쪽

ingenue profitetur in annotationibus, quas operi suo subjunxit, quod, cum hoc super dubio consuluisset Illustriss. & Reverendisi. Dominum D. Didacum de Covarrub. qui Supremo Castellae Senatui praesidebat in ejus instructissima Bibliotheca reperit vetustum codicem continentem assertam legem totidem quot a nobis enuntiata est verbis. Proferam illius testimonia. Demum autem eum de bac re cum Illustris. D. Didaeo de Coiarrubias Regii Senatus Praeside agerem: exe-plar eiusdem Aulboris vetusum etiam mihi ostendit, in quo in praefatam legem conditam fuisse legebatur: Ur lexi a byce verbis apposita erat. Ecce contra . duos codices, in quibus Molina hanc legem non invenit , producimus duos alios contestes, in quibus illa eisdem concepta verbis invenitur, scilicet illum,a quo

habebat. Unde cum facilius sit transcribentibus praeterire,quam adjungere, dc hoc fide dignius iit, quia ad omittendum sussicit oscitantia, aut negligentia,ad addendum vero requiritur malitia,quae non praesumiturr probabilius est legem illam verὸ repertam fuisse in ii jus Scriptoris authographo , quam quod vitio alicujus ejus transumpto irrepserit. Sed & eandem legem eis. demque verbis transcriptam affert dissertissimus vir D. Christophorus de Paχ Salmanticensis IurisconsultuS de tenui.tract. 2. cap. 8 3. num. σχ. de quo dubitari nequit quin ex limpido sonte eam ebiberit, & P. Ludovic. Molin.de juli disp. 3 76.cum aliis.

145쪽

98. Hactenus conjecturisset uni, ted vero simillimis, praefatae legis existentiam tuiti sumus ; sed modo

producemus in idem argumentum motivum insuperabile. Id ministrat lex. 2.titui. I . partit. a. quae de Regni successione agit. 1 tenim in ea asseritur. Los omes fabios , e entendidos catando elpro comunaIdetatodos,e conociendo,que parti cn nonie podi aeer en

ante que bere asse, i d asse sibo, osia, que oetiesse desis

muger legitima, que aquei, O aquella lo eviesse , e nootro a uno, perosito os esto allecies en ,ribe beredaret Reyno et mas propinquo pariente que ovisse,siendo ome para ello. Hac quidem lege, ut ex ejuS contextura satis manifeste appare duccessionis formula non nova stabilitur , sed a primis illis Hispani Imperii Fundat ribus constituta narratur,ut coni at ex illis iteratis verbis. Tubierou por derecbo: pusieron i sabucierou , I

146쪽

n mandarantiquam hulu, legis promulgationem denotant. Cum ergo in subitantia idem ipsum haec lex afferat, quod illa a Tu densi narrata, nisi quod haec exprellius, bc dilucidius; illa pressius, re si inplicius loquatur ; in utraque enim succestio desertur primogenito,& deficientibus masculis, si minae exilientes in linea descendenti ultimi Regis susticiuntur, hoc enim sonat illud, aque lios que Gnissen por linea derecta, e por ende sabuecieron,que sisi, o varon no O Die se lasia maior heredasse et ReFno : quasi dixi ilet: eatenus praeserendacii linea descendens ultimi Regis, ut licet masculi in ea non sint, si s ainae in ea supersint, non sit successio ad masculos collaterales recurvanda, sed fimina illius lineae aetate potior ad regium fastigiuevehenda siti, & quod in illa statuitur, antiquitus , dc a Regni natalibus statutum asseratur:; procul dubio lex illa , quae apud Tu densem legitur, vere subsistit, sive vere, sive falso in suis operibus intromissa sit. Quod eo

magis certum videtur, quo in illa partitarum lege a Dseveratur , hunc succelIionis ordinem apud Hispanos in usu perpetuo fuisse. ibi. Υ esso Varonsi. mpre en to das las iterras dei mundo doquier que et Semrio odieron por sinage, maiormente en Eoaua.. 99. Sed est, quoi magis ad iniremur. Nimirum , ipse Molina haec omnia agnovit,de nihilo secius scrupulurn non deposuit: nam in ganotatione prae laudata num. 3. Sc q. concludit. Se 7 quis ex ultimi illius co

dicis, vel similium fide, atque praefantissimi viri dia

147쪽

ta consuetudine, legis illius fidem adhuc probabiti esse contenderit , ex eo facile dedueere poterit, leg. a. tit. Is lari. 2.ubi de Regni Casielia succes ne agitur, ex ea lege Gotiborum antiquissima originem duxissL.

Demus enim, quod verba illa Tudensi irrepserint, nullamque ex ejus authoritate sibi legem illam fidenta vindicare. Quid interest hanc legem statutam in Regni fundatione satis innuit lex illa partitarum et satis probat inviolata Regni Castellae consuetudo: sive e go scripto, sive consuetudinario jure , vel traditione ad posteros devenerit ; ejus existentia insallibilis est. Si ergo hic doctissimus A uthor agnoscit utrumque qu modo possit de ejus existentia dubitare, nescimus, licet enim eam prout in Tudensi admittere recuset , ut redivivam in leg.illa partit. inficiari non potest. Io o. sive ergo lex illa apud Tudensem verὸ

sit, sive non 3 ex hac posteriori, de infallibili partita

rum lege sunt namque partitae veluti juris communis Hispani pandectae) constat, a primordiis hujus Regni jus fuiste, ex quo successio deberet regulari per onnania concors iis , quae Tudensiis dixit , vel divisita. supponitur ; & eo jure , Regnum generi Regio Pelagii fuisse adscriptum, ut ex illo. T esto usa ae fleuere en rodas las iterras det Auniso , doquieν

que et Sessoris ovieron por image maiormente Enana. Quae verba nedum probat Regnum Castellat, vel Legionis lineaticum eia, ut sere omnia orbis Re -

148쪽

gna; verum etiam id ex uniformi omnium Hispaniae Regnorum lege,vel inveterata consuetudine omnibus Hispaniae Regnis maxime covenire. ibi. maiormete eu

Elpana. Rursus habemus,in successione praeserendam esse lineam descendente ultimi Regis. ibi. Et o maior desues de la muerte desu piare, & ibua quellos, que miniessen pur linea derecba cum sequentibus . Tertio, praeferendum esse sexuin intra candem lineam, ibi. Eporen de sablecteron, quessio varon no odiesse ; lasia maior beredasse ei Reyno. rto, lineam descendentem tantopere esse attendendam, ut filii vel nepores ejus, qui succedere debebat, licet pater praemortuus sit succesItoni, ejus locum subeant, ut masculis, vel st minis illius superstitibus, non sit regressus etiam ad filios secundogenitos ultimi Regis, ut ex illis. Taun mandaron, ques et Ao maior muriesse antequebere lasse, si de Vesis,ofa cum aliis, quae sequuntur.

Tandem , post extinctionem lineae ultimi Regis , vel ejus primogeniti modo enuntiato, transitum fieri ad collaterales, eodem ordine servato , ut ex illis verbis

apparet. Peνo si todos estos falleciten, cum sequentibus; ubi observandum superest,in successione collate ratium subesse Reipublicae examini, an habiles sint ad Regni gerenda gubernacula, ut patet ex ultimis

illis verbis. Siendo ome para ello. I I. . Ex his constat, Catholicum Regem nostru

Philippum privative ad Augustissimum Caesarem, Nejus Serenissimam prolem, successorem elle eundem r

149쪽

ris I u litia Telli Auseriata

quem lex fundamentalis Regni , sive ut apud Tudensem reperitur,sive prout in hac partitarum lege describitur,in quo nulla iubstantialis dissi rentia animadvertitur; ad luccellioneila in notira specie destinat, vocat,

invitat. Quandoquidem ejus Serenissima Avia pater,na in eadem erat linea Philippi IV. utpote ejus hii cum Catholico Rege Carolo it., qui ut masculus in Regnum successit,post Patris decesium, vi dictae legis. Elsio maior despuer de la muerte desu padre.Carolo que sine prole obeunte, cum nullus ex eadem linea superestet praeter prolem Serenissimae ejusdem, Caroli majoris sororis, sicut Regnum ad eam, si seper vixiliet, deferendum estet, ex vi illius clausulae . Eporende e sta-blecteron , que γο varon no Otiesse, lasi a maior h redasse et ReFno. Sic licet Carolo piaemortua sit, ejus seboli deseratur necesse est,quae cjus locum subijt ex vi illius clausula . Taun mandaronque felA O maior

murise antes que beredas, .c. quae non minus de 'filio masculo, quam 'mina Verificari, constat tum ex eo, quod inter masculos, & st minas ejusdem lineae,degradus, solum excipit lex sexus praerogativam, de caetero eos in omnibus aequiparat; tum etiam, quia semper lex quaerit lineam rectam descendentem, a primogenito in primogenitum propagatam, quod ut obse vetur, eandem opus est concedere subitionem desce dentibus ex siminis , quam obtinent descendentes ex

masculis, ut patet ex illis verbis, Pusieron, que ei Senoris delRono,. tum denique, quia ad praesentem

150쪽

Contra Cath. Hisp. Regem Philippum V. I 27

successionein ii quis alius concurrere potest, sicut concurrit Augustulimus Caesar, eadem subintratione in . locum *minae opus habet , clim dc ipse , nullum prae- tendat Jus, nisi ut filius Serenissimae Infantis imperatricis Mariae, filiae Philippi III. atque adeo eam impugnare nequit. Augustissimus vero Caesar cum respectu hujus lineae transversalis sit , nisi ea prorsus extincta , ad successionem aspirare non valet ex vi ultimae dictae legis clausulae. Petrositodos esto alliclessen.culari reliquis. Quem casus eventum hactenu& Deus noluit , Scquod deinceps perpetuo nolit,pia fiducia sper us ut Perpetua hMus letis obsi-ntra exbisuur: in vera incompatibilitatis prima radix manifessaturis Ioa. Raestitutam succedendi formam, nedum a. i primi&vagientis adhuc Monarchiae nostrae

. cunabulis, conventana, Sc statutam est utraque lauda- ta lex asseverat;sed Sc continua, ac nunquam interrup-

ta praxi religiose obsesvatam,illa ultimo loco exscrip ta,& expenia partitarum constitutio testatur ibi. Maiormente eui EUHFx. Et quia hu3 modi obses vantia satis luculenter Iri obat prima jacta legis existentiam, sive scripto, live viva voce lata fuerit quod parum refert, idcirco hanc succedendi praxim filuus demostrare