장음표시 사용
381쪽
IV. Partis Philogop. D. II. Q. t V.
pium , scilicet objecti definicio , ex quo catera principia continua serie naicuntur Obi. Nova conclusio novam affert dissicultatem: Ergo Novum exigit habitum. Resp. Distinguo antecedens : Addit novam dissitula a tem , formaliter , nego; materialiter , concedo Bova conclusio affert materiam novae dissicultatis , sed quae sciri potest per principia , quae intellectiis jam h a. het : unde non retit novum ha hi tum , sed solum extera. rionem prae exsistentis ad novam materiam . instabis . Diversi actus generant divellas habitus: Sed pro qualibe conclusione est diversus actus: Ergo &diversus habituS. Rei p. Distinguo majorem ἔ Diversi actus non subordi nati , concedo ; subordinati, nego . Idem enim habitus potest se extendere ad plures actus subordinatos , ct qua
dam serie, ac concatenatione ex uno lonte nascente S .
Urgebis: Ergo, qui scit primam Logicae conclusio nem, habet totum habitum Logicae , si unicus & sim. Plex est et Resp. Distinguo consequens: Habet totum habitumentitative, concedo extensive, nego . Iden , habet qui- Eem entitatem habitus scientifici;ted illa antitas noli es adhuc extensa ad omnes conclusiones suas : extendetur autem, dum ipse proficiet in addiseenda Logica, ct lumen adhuc modicum ulterius Propagabitur.
Diversitas generi ea latentiarum sumitur ex diversita iate abstractionis a materia. quam ducit objectum scientificum . Ita S. Thomas opus. z. qu. S. ar. Declaratur conelusi O . Cum enim objectum scientiae tanto persectius sit quanto altius assurgit supra materiam iuxta diversos gradus elevationis supr- materiam erunt diversi gradus gener ι ei scientiarum . Materiae autem P a test tripliciter eonsiderari. Primo, ut affecta singularitate, et conditionibus individuantibus. Sedundo, ut abstracta P singularitate, sed tamen subjecta qualitatibus sensibiliatius. Tertio demum considerari potest praecise secundum se, ut est radix quantitatis. Primo modo dicitur rarateria friuiaris. Secundo modo dicitur mat/νDonyse M. Tertio, modo dicitur materia inte igi r. Primus ergo gyadus a Dractionis est a materia singulari, cum scilicet res mate. xiales conside tantur in universali,s nam de singularibus materialibus non datur se lentia 2 primus iste gradus Constituit primum genus scientiarum; quae scilicet abstra
hunt a materia singulari,ut Physica & Medicina, quo
382쪽
considerant mutationes tensi bile S in communi. Secudus gradus abstractionis es a materi η . non solum singulari . sed etiam sensibili, quando se licet res e fidei a itur se. Paratae , non solum ab omni singularitate , Ced etiam a sensibili alteratione, ut Geometra considerat circulum S lin as non curando , utrum sint in materia frigida. νε calida ς & iste gradus abstractionis constituit secundum genus scientiaraim,quae abstrahunt a materia sensi i Ii,ud sunt Geometria & Αi ithmetica. Tertius gradus abstractiori Dis est ab omni prorsus materia,quando scilicet considerantur quaedam formalitates ita e Ievatae ut possint elis sine materia , ut M taphysi rus considerat veritatem, bo nitatem , ct alia , in quibus non involvitur m tema,cum possint convenire rebus etiam spirituali hus; I hic gradus consi tuit tertium genu g scientiarum ab omni materia
strahentium , quales sunt Metaphysica & Logica .
J Nnitas spe ei fiea euiuslibet scientiae sumitur ex un34tate principiorum. Unitas vero principiorum attenditur ex eorum sub ordinatione ad unum primum , iaquantum se ilicet principia ita sunt invicem ordinata, utritium sit ex alio . vel utramque ex aliquo ter tan, donec fiat resolutio ad unum pi imum principium illius s tenvitiae, quod est definitio Objecti, ex quo tanquam ex trunco Caeterorum principiorum i ami seriat Im nascuntur ..
Probatur prima pars. Principia sunt lumen, & ratici formalis, sub qua scientiae attingunt suas con Ausiones: Ergo ex unitate principiorum de sumetida est unitas scienti fida conclusionum , ae proinde unitas specificae
Pronatur etiam secunda pars,scilicet unitatem prinei. piorum de sumendam esse e Ulla subordinatione, per quae unum ex alio deducitur . Tum authoritate Aristotelis c. 23. de Demonstratione . Tum quia , ut dieit S. Thomas
ibidem, principium sudordinatum alteri desumit ab ipso virtutem: Ergo ubi sunt plurae principia sub uno grada. tim o clinata , non est nisi unica virtus, & unum lumen in diversos veluti radios propagatum . Obj.. Prinei pia omnium scientiarum redueuntur ad principia Metaphysicae: Ergo si talis reductio daret uni. tatem specificam , non esset nisi uniea scientia de omni .hus rebus.
Resp. Cum S. Thoma de Demonstratione,lect.qI. prin. et pia inter se connexa et se ut unum . & dare unitatem scientiae , quandiu manet intra eandem abstractionem,&idem genus seibilitatis. Quando vero principia gradatim
383쪽
a o IV. Partis Philosep . Diis. II. Q. IV.
ab uno deleendendo transeunt ad nou e in abstractionem, tunc varἰιnt speciem, & constituunt novam celantiam
Deci Mam , in quandiu Metaphysicu S discurrit per sua Principia de rebus commuta illimis , ct ab omni materia abstractis censetur habere unicam specie scientiam: sed cum principia nascentia ex metaphysica in ei liunt ap-Plicari enti mobili i& materiae sensibili, tune formant novam specie scientiam . Icilicet Physicam .
CErtum est, scientiam ct errorem non posse esse fimuld eodem objecto in eodem in ιellectu . Dubitatur tamen de opinione , utrum scilicet idem homo de eadem Conclusione . v. g. quod. Deus exsistat, possit habere se. mul latentiam ct opinionem; scientiam quidem, in quanis tum tenet hane velitatem per medium de mons ratiuum, V. gr. per ordinem Universi,quo Iuce clarius ostenditur, dari unum primum gubernatorem ἰ opinionem vero , inquantum tenet ea n clem vellitatem per medium probabile. ut quia id docuere sapientiore 1 I hilosophi, Pythagoras Socrates, Plato , Aristoteles, &cia Nota , seientiam duobus modis posse confiderari. r. lao ad actum . a. Quo ad habitum. Scientia actualis e ne actus, quo de facio assentimur conci usioni per demonian rationem phobatae . Scie nitru hab. tualis est quidam hae hi tus ex tali actu relictus . Ex eo.enim , quod aliquis i mel con victus sit de uexitate conciusionis M in eo manet aliqua tacilitas, ct determinatio ad assentiendum tali conclusioni, quoties sibi proposita fuerit. Haec facilitas. vocatur hasitus fisut fictis , seu Dientia hasἰtualis ia Simiis liter opinio e Merari voven ve I quoa Z actum, vel quo. ad habitum. Unde triplaciter comparari pote R scientia cum opinione . Primo actus cum actu .. secundo habitus cum habitu ia Tertio actus cum habitu .. Quidam tenent, tam actum, quam habitum scientiae , ct opinionis se posse compati. Quidam , neque actum , neque habitum opinionis, ct scientiae posse se compati . Quidam mediam, viam tenent: di eunt enim, actum scient incum non possct cohaerere cum actu opinativo, nec habitum cum habitu ene tamen actum cum haditu .
384쪽
ACtus scientiae non potest eompati actum opinionis rita ut quis simul sit opinans.& sciens respectu ejus,viem conelimoni S. Cone lusio non sic intelligenda est,ut dumtaxat uterque actus non possit simul elici ab intelle. ciu , sed etiam ut Vigente memoria actus scientiae non possit pi o duci actus opinionis . Ita censet S. Thomas variis in locis; perte vero I. Poss. Iect. qq. Manifestum est , inquit , non contingit sin uiuo in mul Idem Ieiνι ει υλari , quia fui/e et simul δ' mo biberest πHImae suem , quod res msset aliter se babere . quod nota pos/t aliter fe kabere. Aristoteles idem ibidem at firmat . nempe muferi posse , De sdem quis opinetur , si stiae. Probatur Conclusio ratione S.Thomae. Impossibile eritit intellectus sit de eadem re certus&incertus: Sed in te a Iectus se iens est certus de re , quam scit; intellectus vermopinans est incertus: Ergo idem intellectus de eadem rct non potest opinari & scire . Maior est celta . Nam certitudo repugnat incertitudini. Minor declaratur. Opinio enim essentialiter est cognitio incerta , per quam scilicet sie adhaeremus uni parti, ut formidinem habeamus , ne altera si vera . Scientia vero est cognitio certa ct firma. Per quam scilicet ita adh-c mus uni parti, ut nullam de contraria formidinem habe imus. Resp. t. Nihil obstare , quominus intellectus habeat duplex medium , uuum certum & evidens , cui innitatur Cientia et aliud incertum & dubium , cui innita ur opinio . Unde ratione duplicis medii erit certus & incertus. estus per unum, incertus per aliud . Sed contra. intellectus de eadem veritate non potenesse certus S incertus, etiam per diversa media : Ergoenulla solutio. Probatur subsumptum. Intellectus enim se mel certus, & plene convictus de aliqua veritate non est amplius capax du itandi de illa, quamvis ei proponantur media ineerta : Ergo per diversa media non potest esse
certus, ct incertus de eadem veritate. Probatur antecedestum ratione, tum experientia . Ratione quidem. Nam
possibile est, ut in eodem subjecto sit forma ct privatio. x quocumque capite procedat illa privatio;ficut impos sibile est,quod dum sol illuminat aerem, aer sit obscurus
ex quacumque causa possit procedere obscuritas : ,ed cer testudo & incertitudo opponuntur, ut Plivatio ct forma. incertitudo enim est privatio certitudinis: Elgo intellectus certus de conclusione non est capax incertitudinis , quantumvis illi media incerta proponantur. Experientia
quoque idem suaderi potest. Sentimus enim in nobi a
385쪽
; Σ IV. Partis Philosep . Diistam .
quoa it semel de te aliqua certι simus Per unum me di Um, Non propterea sumus ita certi . quamvis idem nobis Per suadeatur per media incerta ut quia certus sum me Ut ve- Te,quantumuis aliqui S multiplicaret media pro habilia a I Per uadendum me vivere attamen propter illa me Aia. Non me adduceret in aliquam dubietatem , ct incerit tu.dinem illius veritatis a. Resp. a. Non esse de ratione opinantis,ut sit incertias, ex parte sui, sed solum quod rem teneat per medium de
Sed contra. De ratione opinantis est,ut sit incertus et aam ex parte sui: Ergo nulla responsio. Probatur ante
cedens tum ex D. Thnma a. a. quaest. I. ar .. s. ad 4. Ubi expresse dieit , Deratione opinionis ese ut strana es oninarum ex sim et in aIIter se habere posse . Tum ratione . N an iopinio definitur cognitio inces ta & formidolosa: impossibile est autem , cogo itionem esse sormidolosam,. nisi co .gnoscens sit et ianvincertus, ct formidine affectus; nam iii, tantum cognitio est formidolosa ct incerta . in quantum intellectus Ormidat , ne id ,. quod tenet , sit salsum , ctroppositum illius sit verum . Ex quo patet , totius quaesti Mis cardinem, S simul fundamentum conclusionis nostrae in hoc situm esse, quod opinans est incertus ct fiuctuans. et contra sciens est certus & firmus. Unde quia repugnat eundem intellectum de ea de Meritate simul esse certum ct incertum , suctuantem Is mum ideo repugnat de eodem habere opinionem & scientiam . Eadem ratione convincitur habitum opinionis esse non pota cum habitu scientiae . Sicut enim repugnat eundem iii tellectum esse simul certum & incertum actuali. ter , ita & habitualiter. Quippe hoc ipso , quod sit ha-.hltualiter certus ,. excluditur incertitudo habitualis ia
ACtus opinionis potest esse eum habitu seientiae, si siet
in tali statu , ut non possit prorumpere in actum M Ratio conclusionis ell, quia habitus non opponitur ravisone sui actibus habitus contrarii , ut habitus iniustitiae nan opponitur actibus justitiae, sed illos pati potest: Ergo contingere potest , ut quis habens habitum scientiae im Peditum ab actu, exerceat actus opinati vos; sicut qui hxhet hae itum injustitiae, elicit tamen nonnunquam actus iustos. Utraque haec conclusio magis confirma hitur ex di. celassis articulo sequenti, conclusione a. & 3. Quod enim
ibi dicetur de actu scientiae respectu habitus fine ic pio. vortionaliter apylicandum est opinioni ct scientiae . o Objic. .
386쪽
Objie. S. Thomae authoritatem in 3. Dist. 3 . q. a. ar.
quae ni une. r. ad 4. ubi sic habet. Diceuatim , qtaed υA, O lentia, quamvis sui de eodem , von tamen I Ut fernu Rum idem medIum , Iedferundam diversa , ω ideo psy ut esses natis. Resp. a. S. Thomam ibi sumere opinionem , non for. maliter , ct in statu opinionis . seu ex parte subjecti , sed materialiter , ct ex parte medii, pro cognitione per
medium probabile procedente. Fatemur enim, adve aniente scientia remanere adhuc cognitionem per medium probabi Ie acquisitam ; sed negamus habere amisplius statum opinionis in praesentia Scientiae . Quia opi. Dici sor maliter sumpta exigit subjectram dubium & ssu. luans: unde cum per scientiam tollatur omnis duhita. tio & anxietas a subjecto , tollitur etiam opinio in ratione Opinionis.
Resp. a. S. Thomam loco citato non loqui assertive , sed permissi ve . Nam solvebat argumentum ex paritate sumptum; nempe illud, opinio potest manere eum scientia : Ergo fides potest mxnere cum visione beatifica . Negat paritatem, quod scilicet quamvis opinio possite Ile cum scientia, fides non possit esse cum visione. Quasi scientia pati possit opinionem , non tamen visio beatifica pati potest fidem , quia scilicet fides ma. gis opponitur visi ni, quam scientia opinioni. Eodem
Ioquendi reolo saepe utitur S. Thomas solvendo argu. menta adversariorum , quae procedunt ex paritate : saepe enιm permittit adversariis suppositionem falsam, & negat paritatem , quia hoc susticit ad solvendum eorum
Objic. a.Cognitio procedens per medium probabi Ie est
'pinio : Ied ex concessis intellectus sciens aliquam veri. ratem potest aliam cognoscere adhuc per medium proba- Di Ie : Ergo potest habere opinionem de illa . Resp. Distinguo majorem. Cognitio precedens per medium probabi Ie est opinio et si sit cum tormidine conistrarii, concedo; si sit sine formidine eontrarii, ne o . Et ad minorem: Intellectus sciens aliquam veritatem potest illam cognoscere per medium pio bahile, cum foramidine ct in celtitudine , nego : sine formidine , concedo. Et nego consequentiam. Non enim omnis cognitio Procedens per medium pro habile est opinio , sed solum alta , quae est cum formidine contrarii. Intellectuq au. tem sciens aliquam voluntatem non potest habere forismidinem de contrario illius veritatis;& ideo non potennabere opinionem de illa , quantumvis eam cognoscat Per medium probabile.
instabis. Posita causa ponitur effectus; Sed medium
387쪽
probabi Ie est caula opinionis οῦ Ergo posito me alo proba.hili ponitur opinio. Resp. Distinguo maiorem: Posta eausa ponitur effectus; si subjectum sit capax illius, Concedo ἔ n fit in ea. Pax, nego . Intellectus autem convictus per icientiam de aliqua veritate est incapax opinandi circa illam, quia incapax dubietatis & incertitudinis e unde quantumvis habeat media probabilia circa illam veritatem. In illa
Urgebis. Intellectus est ea pax eertitud nis, ct ineer. titudinis eirca idem : Ergo intellectus est ea pax scien .
tiae , & opinionis circa idem . Probatur antecedens . Non magis opo nuntur certitudo & incertitii do , quam
dolor & laetitia ἔ Sed voluntas de eodem objecto potest lhabete dolorem S I aetιtiam : Ergo etiam intellectus et r.ea idem potest habere certitudinem S incertitudinem . Probatur minor. Nam voluntas Christi simul gaudebat fit tristabatur de sua passione ς Sed passio Christi est unum 'ct idem os iectum : Ergo de eodem potest voluntas habe. ire dolorem & laeti tram. . Resp. Nego antecedens . Ad probationem , nego mi. lnorem . Ad eius probationem concessa maiore distinguo minorem: Pail. o Christi est unum & idem objectum :ma telial ter, concedo; formaliter , nego. Nam in pati in me Christi plures erant formalitates; erat enim affli. ctiva Chiisti, & redemptiva hominum . Ut assi ictiva lChristi afferebat illi dolorem ; ut redemptiva hominum causabat illi laetitiam : unde non sequitur, quod dolorct laetitia ea de te possint supra idem otiectum ormaliter . sed solum matelialiter .
S ritus quaestionis satis eonstat ea dictis superiori AristicuIo . Solum ad Rettendum est, fidem definiri , CG in itionem cellam quidem, obscuram tamen , Dei teni. imonio ιnnixam . mee cognitio , non lacus ac de scieri in l tia dictum est, potest dupliciter considerari. Primo an actu. Secundo in habitu . Fides actualis est actus , quo assentimur rebus revelatis. Fides habitualis est viristus in intellectu residens , qua inclinamur ad assentiendum reveIatis. Hoc posito, quaerimus, utrum fides, sive
388쪽
mve quantum ad habitum , sive quantum ati actum pol. st eme eum silentia, ita ut eadem veritas ab eodem mistellectu possit esse limul se ita&credita. Plures extrane amrmant . S. Thomas, Th minae omnes, & plures alii negant. Cum enim scientia duo hateat, evidentiam . S celtitudinem , s dicitur enim eognitio certa , ct evi. dens s sie ut ratione certitudinis expeIlit opinionem,quae an certa est et ita ratione evidentiae excludit fidem, quuobscura est.
ACtus fidei & actus scient re non possunt esse simuI In
eodem intellectu, de eodem objecto . Sic perpetum docet S. Thomas, nempe ea, qua sunt fidei, noum e esse 'D- . Omissis ergo aut horitatibus, quae plurimae referra Possent, Prohatur a. Ratione S. Thomae I. 2. qu. O. art. 3. Quae opponuntur ex parte subjecti, non possunt emr ara eodem subjecto; bed actus fidei & scientiae opponuntur ex parte subiecti: Elgo non possunt esse an eodem sub tecto. major patet. Quia oppositio est causa incompa titillitatis: unde quae opponuntur , non possunt se com Pati in eo, in quo opponuntur. Probatur minor. Sub jectum videns, ct subjectum non videns opponuntur τSed subiectum fidei est non videns ea, quae eredi ea subjectum vero scientiae est videns ea, quae scit et Ergo fides & seientia opponuntur ex parte subjecti. major patet. Siquidem videre & non videre manifeste sunt opposita. minor vero probatur. Et in primis, quod subiectum seientiae sit videns ea quae tenet per scientiam , nemo negat; nam scientia in evidens rei eo. gnitio . Unde illa , quae sunt scita . debent esse vita in . telligibiliter , id est, evidentia. Qiantum vero ad seis eundam ct praeeipuam partem, quod se ilieet lubjectum fidei debeat esse non videns, id est , non habens eviden. tiam eorum, quae credit, probatur tum authoritate Amis noli et . ad Corinth. a 3. innuentis, quod ea, quae sunt fidei, cognoscuntur solum in aenigmate , id est, tune obscura credenti. Tum authoritate Patrum saepe ineui. cantium , fidem esse non υHorum ; unde Augustinus , suis est rides eredere, euod non vHes. Tum demum ea defini tione fidei, quam tradidit S. Paulus ad Heb. Io. dicens et Firis es argumenitim non apparentium et Ergo de raticinctfidei est , ut ea, quae creduntur , non sint visa ἔ sed obscura credenti.
389쪽
a 6 IV. Partis Philo p. Disp. II Q. IV.
Rei polidebis, intellectum posse simul este vidente mctnon videntem eandem veritatem, in quantum it Iam a tintingit per diversa media . Est enim videns, quatenus eam attingit per medium scientificum ἰ ct est non videns, qua, tenus illam attingit per testimonium dicentis, quod est
Sed contra . Fides exigit essentialiter , ut intellectus Emplieiter & omni ex parte non videat ea, quae sunt fidei: Ergo nulla responsio . Probatur antecedens. Ea , quae sunt fidei, debent esse oblatira ct aenigmatica res. Pectu credentis, ut expresse dicit S. Paulus, & patet ex Iocis citatis; Sed ex quocunque capite aliquid sit evidens, non potest amplius dici aenigmaticum & o leurum ei, qui illud videt: Ergo fides essentialiter exigit, ut ea, quae sunt fidei, ex nulla parte sint visa,
seu evidentia . Probatur minor . Tum quia obscuritas ct in evidentia.en mera privatio: unde ex quo cum Que cap te oriatur evidentia alicujus veritatis, fugatur ob. Ituritas circa illam, nec amplius rotest dici 1υε videns de ometira . Tum quia alias sequeretur, ea, quae sunt nobis notissima , posse dici aenigmatica , quia non Percipiuntur ex aliouo capite ; sicque diei posset magnum aenigma , modo A. /n ese , quia licet diem oeulis evidenter percipiamus, non tamen ipsum percipimus auribus :Ergo ut aliqua res dicatur alicui obscura , debet eme ei in evidens ex omni capite. Probatur a. Conclusio egregia ratione S. Thomae Qu. q. de Ueritate , ar. 9. Fides exigit, ut liuellectus assen Datur rei creditae ex confidentia Iuminis alieni, & quasi captivatus per aut horitatem dicentis: Atqui ex quo. Cumque capite intellectus habeat evidentiam rei , non
assentitur ipsi quasi considendo in alieno lumine , ct selysum captivando sub alteri u S aut horitate , sed ut coninti ὀens in proprio lumine , ct iam de veritate ex se ipso feeurus : Ergo intellectus ex quo eumque capite habeat evidentiam rei, non retinet amplius fidem circa illam . maior eonstat. Tum ex ipso nomine; nam fides dicta est a munda , eo quod scilicet per eam assentiamur rea hus, non quasi securi de illis per lumen nostrum , sed quasi eons de ut es in veracitate 'dicentis, ct nosmetipsos
voluntarie captivantes sub illius a tithoritate . Tum ex Apostolo dicente : intellectum credentem eviIvari in αλ
qui n Gn '. ut autem explicat S. Thomas, capti vus est, qui non est sub propria jurisdictione , sed retine.
tu reor a proprios terminOS per potestatem eg traneam . IerniPnus autem, in quo naturaliter quiescit intellenus, est evidentia rei; & ideo intellectus credens dicitur capisona, quia cum sit e stra natura Iem termi.
390쪽
inum , scilicet e Stra evidentiam rei , attamen rei assen. titur , quasi alligatus per alienam authoritatem . Minor vero . quod scilicet intellectuv habens evidentiam rei cui assentitur , non sit ampliuScaptivus & confidens ita alienoe Iumme , de elaratus , Tunc enim proprios termis nos attingit, scilicet evidentiam , ct per se iplum essc et tus : Ergo non censetur amplius e privus con dens M a Ieno.itimIue, sed certus ex proprio.lumine ct ideo D. Paulus dicit fidem in patria evacuandam esse , no
quod praecise per testim tum Dei id fiat evidens in patria, quod erat sub illo obscurum in via ; sed quia per heatificum lumen illustratus intellectus adhaeredito is inae veritati, non quasi confiilens testimonio Deicti centis sed quasi do illa Per proprium lumen secuis
HAbitus seientiae ct fid et non, possunt effr simul ime dem , respectu eiusdem obiecti Probatur .. Non est possibile ut idem subiectum sienabitualiter ine Iinatum ad actus opponios Sed actus fidei & seientiae sane oppomi , ut constat ex prima Cor clusione 2 Ergo intellectus non potest hahere simul habitus inclinantes ast ejusmodi actus.. Sicut actus fide 1 exigit,. ut intellectus non sit actu videns id, quod creditet. ita habἰtus fidei eo git,ut intellectus uon fit habitualiter videns id ,. quod credit; Atqui per habitum scientiae intellest lis fit habitu Iiter videns Ergo cum habitu scien
Liae non potest esse habitus fidei iaT E R. T T A CONCLUSIO..HAbitus fidei potest esse eum actu scientiae, modo invoIis altus nullum producat habitum .. Sic censet S. Thomas, qua a. a. quaest. ιγ s. ar. 3. a 3. Ioquens de raptu ,. im quo Paulus vidit cla e Deum, .ct habuio retentiam Beatorum . ne ait : Ict a Paulus nos stiit leastis has f ι ter . sed rati in ira me aπυ- be eo. νμm, s id est, actum scientiae beatificae 3 eomequeus esn mul enne is eo non fuerit M tis. Melisust tamen smuι