장음표시 사용
121쪽
hae quoque parte uti in superiori sermo Prophetae usque ad finem libri absque ullis titulis aut inscriptionibus novis integer
decurrat . ac si concio tota instar fluminis cujiisdam expedio. ate a Spiritu S. toto occupato & impleto circa eandem tempestatem effusa esset. Hoc unicum igitur adhuc commemorare liceat, quod huic Tomo adjunctus sit index locuples ct accura. tus tum locorum Scripturae Sacrae. Vocumque & phrasium Hebraearum & Graecarum, quae per occasionem in Commentario exponuntur aut luce aliqua perfunduntur: tum rerum praecipuarum utroque Tomo contentarum, nec non Tabula et opographica antiquae Moabitidis, ad prophetiam de hac gente libro hoc comprehensam rectius intelligendam concinnata.
sacrae in Novi Foederis libros. Tomus I, libros historicos complexus.
Trajecti ad Rhenum, apud Jac. van PoOlsum, I72O,8. Alph. I pl. I 3. i in Graecarum literarum monumentis solerte et tun ranodis ea, qua decet, pietate versantur, omnem eru/itionis copiam, ex Graiorum fontibus haustain, ad libros Novi Foederis haud perfunctorie illustrandos merito convertunt. Ele. nim modo Graecas dietiones ct phrases ex usu Autorum Grae-
eorum rite interpretari, &, quae loquendi ratio vel puram Graecitatem vel Hebraismum sapiat, accurratius dijudicare; modo sensuiri verborum ex historia antiqua penitius explicare; modo sententias historiasque sacras dictis saetisque gentium qua- dantenus parallelis illustrare, atque hoc pacto plurimum lucis ex profanorum autorum lectione ipsis scriptoribus sacris asfundere possunt. Cavendum tamen illis sedulo est, ne ex profano Autorum Graecorum sensu profani silippiana sacro textui immisceatur; ne fidei Chrisianae musteriis ex Lbularum col. latione fidem conciliari posse credatur; ne sensus verborum,
paganis quidem ustatus, sacris scriptoribus affingatur, &. quae sacris
122쪽
sidiis literis debetur reverentia , temerario novas opiniones excogitandi & artem criticam ostentandi pruritu violetur. Hosce seopulos sollicite praeternavigare studuit Autor clarissimus, qui in optimo aetatis siore ad literas Graecas exornandas, ct saeras in primis sobrie tractandas animum peregregie applicuit. Ex hoo, quem cum Orbe erudito nune communicavit. Observationum Sacrarum Tomo primo satis liquet, in optimis Graecis Latinisque scriptoribus eum probe veriatum , ac non minus felicem, quam sagacem, sacrarum literarum elli indagatorem, cui post Grotii, Pricaei, Olearii, Raphelii, aliorumque industriam uberrima seges relicta fuit. In Praefatione de ulli. quem Autores Graeci in explicandis Novi Foederis libris prae, sani, Cl. Autor acute disputat, instituti sui ratione exposita, notasMSStas, quas Stephaniis Morinus aliique doctissimi viri ad marginem editionis Begae adscripserunt, Obsei vationibus suis admixtas esse indicat. In ipsis vero Observationibus, secundum ordinem librorum ac capitum dispositis, modo ex autoribus Graecis, nonnumquam etiam Latinis; modo ex LXXvirali versione & Hebraeorum placitis; modo ex ariis criticae conjecturis ac regulis, novam dictorii in Scripturae vel explicationem, vel,quae utramque sere paginam facit, illustrationem assert, & , novis aliorum opinionibus subinde di quidem modeste resutatis,no.
vas ipsemet interdum sententias aequis arbitris dijudicandas proponit. Ex Graecis Autoribus sui Observationes nonnullas seri-elini delibemus, Graecas di tiones oc phrases egregie eX ponit, ct propriam illis vindicat signifieationem. Sie in ipso titulo Evangelii haec verba : Tο κατα MατΘαιον Eυαγγελιον, non esse se reddenda: Eoangelium secundum Matthaeum; sed F u. gelium Matthaei, hoc est, a Matthaeo scriptum, docet ex Polybio,.ssiliano Tatiano& Juliano. Ad Marci V. 7 το βασανίζων At.ticis significare torquere, cruciare, contra Suidam assii mat, idque Aristophanis, Demosilienis. Lysae ct Antiphonis testimo. iiiis evincit. Quando Marci XIV, 72 Verborum: κός εχτιβαλωνευ.αιε, a nonnullis allatam Versionem : cum se foras proripus Iet, latit, Cl. Raphelius ex Pol bio confirmare voluit, Autor
noster locis e Polybio adductis hanc τῆ ἔπιβάλων significa. O 3 tionem
123쪽
tionem probari posse negat, dc sententia Grotii, sie vertentIsrs addens flevit, itidem rejecta, cum Theophylacio Casaiibono. Salmasio. Duporto, Lamb. Bos. aliisque, το επβαλὼν per εγκαλυψαριενος interpretatur. ut sit '. opertus aut velatus sevit. atque ex Plutarcho & Euripide flentes velari solitos suisse tradit. Sic Lue. Il, I9 συμβι ex usu G corum autorum vertit mentem verborum probe assequi; Lue. XIl,-so αἱ πηλαχθαι
απο τοῦ ἀβιδίκου, ab actore placato dimitti s Ioan. VIII, 37 δ λογος ὀ ἐμος ου χωρῶ εν υμῖν, sermo me ut nihil proficit aut . non procedit in vobis: ubi το χωρειν feliciter procedere apud Aristotelem, M. Antonium & Polybium significare probat; AchXV, 29 α πράξετε, non bene agetis, sed beati eritis, verten dum esse docet. Platonem, Plutarchum,& Aristophane in istae locutione hane in sententiain usos esse confirmans. Eadem opera permultas dictiones, de quarum puritate Gaiaherus aliique, Hebraismos sellieite inquirentes, dubitarunt, prosa uis seriptoribus in usu suisse commonstrat,e. g. Matth. I. I 8 συνελθὼν de conjunctione tori; V, 6 χορτα ιν & χορταζεθαι de hominibus, XlX. IT&2o τηρειν α φυλα ειν νομον de observantia legis; Marci V, 38 ἀλαλάδων de luetii; Aet. XXII, 28 κεφα- λαον de summa pecuniae. Sic Matth. III, 6 verbum ἐξομαλγquod Cl. jensius negabat alibi, quam in sacris lueris,
occurrere, ostendit saepius exstare in Plutarcho. Saepius etiam Iocutiones ellipticas plene exponit.&, quid subaudiendum sit. evidentissimis exemplis docet. E. g Matth. IV, 3 ad phrasin: πεσων πρατεκλησε subaudiendum est vel DH νο-- ex Tlie phrasto; vel ἐς την γην ex Xiphilino ; vol ἔπἰ-οσωπον ex 1 Corinth XIV. 2s. Sic etiam Marci III. D ad verba: προσε- πιχilo αυΤῶ subaudiendum vel προς τους ποδας. vel τοῖς γο- ασι. Sie LucXiV, 18 ad verba : απο μιας, non - ας cum Fulleio, nec cum Druso&Grouo, nec φωνηe cuna Lain b. Bos, nec Θόρσης cum Cl. Schoetigenio, sed cum Bega, quem passim sequitur ac maxime contra Cl. Hoinbergium vindicat, υνωμιης subintelligit , ut sit uno consensu quasi de compacto rein gerere: plene enim Demosthene in dixiste ομοθυμαδόνεκμιας γνωμης. Consert etiam eS Ap)c. XVII, I 3 phralint μίαν γνωμην Digiti eo by COOste
124쪽
Mgus Is MARTII A. M DCC XXI. m
γνωμην in ν, conscΠrire, conspirare in fetu . quod Petrus Aeti V. 9 συμφαλῶν dixit. Neque minus Paniculas earumque msum accuratius respiciendo locis difficilioribus saeuiam accendit. Sic Luc. XIX, 9 verba; με πρός ἀέον, non vult verti: di xit ra,vel ad eum, sed de eo, vel si mavis, in usum i atque hac significatione particulae πρὸς ex Luc. XX, I9, Hebr. I. 7, IRI 3, nec non ex reliano confirmata, sequentia Verba : κοδοτι myἀυJος υιὀe Aβρααμ εχι, Christum digito quasi in Zacchaeum imtento ad alios protuliste , atque hoc modo omnem hujus locidissicultatem evanescere censet. Luc. XX, 3 mi vertit age . a gite; & v. I 3 - non fortasse, sed certe, sine dubio. Pari s tertia non solum quam plurimas Philosophorum sententias, veritatem moralem in sermonabus Christi ct Apostolorum expressam continentes, itemque historias e scriptoribus prosanis delumias, cum diistis ne historiis sacris quodammodo convenientes recenset, e. g. ad Matth. II. 9 stellas etlain a profanis viam interdum monili asse perhiberi; ad IlI, H de lustratione per ignem; V, 3 de pura mente ex sententia Philosophorum sola Θεοχρικῆ sive Dei videndi capace; Lue XUI, 21 α 26 de Mercurio χνυχοπομπῶ & de χασμαι. quod prosani quoque apud inferos ponunt; Joan II, 9 de facultate aquas in vinum mutandi. Diis gentilium, Apollini & Baccho tributa; sed etiam ex gemtilium historia antiqua, consueti: dine ac ritibus nonnulla Scripturae loca cleganter illustrat : e. g. quando Actor. XXVII, ψοπηδαλια in plurali munero ponuntur, singularem Rega statuit pro plurali positum esse, ipse vero in antiquis navibus bina gubernacula Lisse cumGrotio monet, idque ex AEliano aliisque probat. Ne vero LXXviralem versionem neglexisse videatur. ex hac quoque passim dicta novi Foederis illustrat. Sie ad Matth. VI. I9 ex collatione των LXX de frugum metrvis, & βρωσιν de animalculo fruges terrae corrumpente exponit. Cons Amos VIII, c. Malach. III. H. Sie Matth. VI, 3 oper χωτον τοῦ ἀγρου, cum LXX Interpretes aliquoties Hebraeuiri
yulas intelligit, quibus illis in regionibus surnos interdum calefactos fuisse probabile est ex Exodi V. I a. Sic Lucae XVI, II
125쪽
το Dr Θυμειν, quod LXX Interpretes habent pro Hebr. In Iesa.
LVII l, et, non desiderare vertit, sed bene secum actum putare, con tentum esse magni aestimare:& Aetor. XIlI, II 6 ὐ νοῦν ex usu τίνα eripere, liberare. Nonnunquam Hebraeorum quoque placita αritus adducit, R. v g. Matth. IlI, II de bath kοI; ad Act XVIaade synagogis ad numinum ripas aut litora maris exscii stis diu serit, atque ultimo loco Martialis anchialum de tempse, quam vocem ex praecedenti versu repetit, ad mare sito exponit. Ad
artein criticam vero spectat , quando receptam te ilionem tuetur ac vindicat, e. R. Marci IV, 2 s εραεrm. pro quo nonnulli eodices legunt καιεloia; Lue. XXIV, ετ οτ άμενον, quod recte cum construi piisse docet, pro quo Millius legit
αααμενων. Alicubi distinctiones mutat, ut Marci IV, 36. ubi verba communiter ita dis inguuntur: παραλαμβάiου- ἀυlον, ως xiv νra πλοιαο, ipse vero post ἀυlαν punctum statuit, & verba ως conjungit cum sequentibus. E contrario Lucae I, 64. post verba. κώ ἡ γλωμα άυlg, cum το οἰνε non nisi και- τριχ γ1ς π ad linguam referri posse videatur, punctum tollit. eademque cum sequentibus conjungit hoc modo : is linguae-jur etiam loquibatur laudans Deum. Sic interrogationem tollit Ioan . VI, TO; Verba, οὐ τει ημερα οίω Lue. IX, 28 parcii thesi includit; quam Ioan. II, 9 incommode factam esse contendit. cum Verba: κώ ουκ ἔδει ποθεν ἰς,, vertenda essent; neque sciret, unde esset, ct tum demum parenthesis localida. Sic di hinctiones capitum redarguit Luc. XXIV, I. Denique accentum mutat Luc. XVIIIa,promin. υμαν legens μακροθύμων, atque adeo pro participio Deum respiciente genitivum substituit pluralem, cum βοωνlων cohaerentem & significantem electos pati. enter ferentes atque exspectantes. Critici etiam partes exornat, quando non solum Autores prosanos ab anorum emendatio. nibus vindieat, D. g. p. 27 & s 2 sed etiam novas nonnullorum Seriptura: S. interpretum opiniones resuta , e. g. Matth. V, I9, tibi ἐβολὴν λυειν a Cl. Hombergio exponitur per Praeceptum explicare. Ipse vero Cl. Autor novas quandoque affert expolitiones, dignas omnino, quae majori mentis contentione excutiantur. Nempe Matth. XI, l9 verba: ε ιαξη ἡ σοφία απο τ σ
126쪽
-ν- άGῆς. tanquam a Judaeis in Chrisu in dicti aeripit. Jcita vertit: s condemnata est doctrina ejus a discipulis suis. Matth. XI, s 2 per κανα subintellecta voce triclin regenitos α nos, per παλήρου irregenitos & malos intelligit, quos quemlibet doctorem in coe i suo habere constat. ita ut semper bonis mali si ut admixti. Matth. XXlIl. 23 τα-τῆ νομου reddit praestantiora legis, eximia s majoris momenti ae pretii. Matth. XV, verba, in quibus apodosita Interpretes subaudiendain elle centent, ita explicat, ut priora: ος ριν ωπη τω πατρὶ κ. τ. λ. sint perinittentiu in , licere scilicet patri aut matri dicere: Deo devotum sit, quocunque juvari a me velles aut posissς reliqua Vero: ου-κ. τ. sint imperantium, repetita απο τῶ Mιvsi voce prohibere scilicet Pharisaeos, no quis honoret, id est, non reverentia solum, sed & beneficentia prosequatur patrem aut matrem. Matth. XVI, I 8 πυλας αιυ interpretatur summa ae praesentissima pericula; Luc. Vt, 3sαπελπίζον rες μηJοῦν vertit nihil de erantes. Luc. XVII, 3ψ οειο παραληφθη τετε, ὁ ο ετερος αφηθετετα sensu contrario accipit hoc modo: unus comprehendetur sive captus tenebitur. alter dimittetur in libertatem resiluetur. Luc. XXII, s I ve
ba: εατε ἔως τμου. Christum non discipulis, sed militibus dixisse, arbitratur. ut sibi hominem a Petro vulneratum adeundi
facultas detur. hoc sensu: sinite mu ad istum, subaudi ΦλΘῶν.
JOan. X, 8 verba: πάντες , οσοι προ εμῶ ῆλθον, ita explietat: omnes, qui ante me tanquam januam ovilis abierunt. cs me praetereuntes per aliam ingredi januam voluerunt. Joan. XXI, as nullam admittit hyperbolein . sed verba Joannis ita exponit: qua etiamsi Agidatim conscriberentur . non tamen mu Moimpio ea accepta fore , aut ad fidem illum atque obsequiuin permotura. Λc'. XXVIII, 2 ex eo, quou vipera ex manu Patili
pependerit, opinatur Melit enses coniecisse , ipsiam homi ei dici esse contaminatum,cum homines puniri soleant per eadem. per quae deliquissent. Id vero an Melitensibus in mentem venerit, dubitari omnino potest, quemadmodum dubium est, an Pharisaei puerorum acclamationem Matth. XXI, is ideo indigne tuleriat, quod pueros Deo gratissimos esse crediderint; P ite
127쪽
itemque an Lue. XV, 23 Θυειν significet sacrificare, quia ethnbei liberis vel recen natis vel ex improviso domum reversiss erisicia obtulisse perhibentur. Dura etiam videtur verborum trajectio, qua Aei I, 2 verba, δια πνευμιριυς αἰγου, cum sequenti verbo ανελήφθη conjunguntur. Ceterum ex iis, quae hactenus allata suerunt, abunde constat. Cl. Autorem prolixam ab orbe erudito initurum esse gratiam, si & alteria in Observationum ferarum Tomum quamprimum typis exscribi curaverit.
VELLE FI PATERCILI PUAE SUPERSUNT
ex Ilisoriae Romanae voluminibus duobus. Cum integris Scholiis, Notis, variis Lectionibus, edi Animasiem - sonibus doctorum. Curante PETRO
Lugd. Bat. apud Sam. Luchimans, ITI9, 8.Λlpli. I pl. II. Q. Buri nnus initio sta: Im praefationis se satetur nihil mi. nus, quam de Velleio edendo, cogitantem, bibliopolae ro
gatu novam hanc editionem adornasse. Nec enim magui um
quam secit hunc Autorem, imo miratur, tantillo post Augustum Caes. tempore Velleii dictionem eousque abhorrere a naturali ista simplieitate& munditie, ac tantopere acumina ct sententiarum trigus assectare. Nec vero plane abjiciendum putat hunc Autorem , ideoque nec dedignatus est quanto fieri potuit sudio in id ineumbere, ut Vellelum orbi exhiberet luculentissi. mum. Hune in finem perlustraVit omnes, quas quidem nancisci potuit, ejus editiones, quarum Catalogum in Praefatione exhibet, de singulis qod existimet, libere exponens, nee solum paedagogicas Minellianorum editiones, sed &ipsam illam in usum Delphini paratam editionem admodum parvi faciens.
Illud felicitati ejus tribuendum est, quod in exemplar quoddam incidit editionis ejus, quam Nic. Heinsus Λ. I 678 publicavit , eui exemplari ipse Heinsius adscripserat plures novas dimendatio s. Has uitur auae publici juris sacit Cl. Editor . . , iisque
128쪽
iIsque adiecit notas omnium usque ad Heinsium interpretiunintegras ct illibatas, solius Rii perti notas omittens,nimium quip pe longas, etsi bonae frugis & exquisitae doctrinae plenas. Ipse Cl. Burinannus Uelthi verba ad primam illam Rhenani editionem exegit,ct. ubi tolerabilis ipsi lectio videbatur, non temere ab ea recellit. Ex sua quoque penu adjecit nonnihil annotationum , plura praestiturus , nisi ob alia negotia subseelvis duntaxat horis operam hanc Velleio navare coactus fuisset, toto quippe peetore incumbens in exaelissimam editionem Quintiliani atque Ovid i. De Vellelo ipso, quis qualisque suerit. ut constaret eruditis, praeter Lipsi idc Vossii Dissertationes, Annales Dod selli Uellela nos a nobis jam Λ. I 699 p. II4 recensi tos,) adjunxit. imo nec praefationes omisit praecipuarum editionum. Adjecit 'orro Andreae Schotti notas nonduin ante editas in Uellejum Paterculum & Iul. Frontinum de Colouiir. agmen claudente Boecteri Indice plurimis locis amplificato.
Subjunxit etia in Praesationi suae elogia et judici 'de Velleio Bo-dini, Sigonii. Robortelli, Junii, Lipsit, Barthii, Berneggeri, POL sevini. Nardini, & Mou usi.
Notaim erit, lectoribus nostris e Burmannianis annotationibus nam,quae jam olim fuerunt edita recensere non solemus, nonnihil proponere. Hae igitur Cl. Viri notae cum parti in philologicae sint, partim criticae, ex prioribus p. disclinus, Patem culi cognomen, quod saepius in Romanis lapidibus occurrit, videri ex ioco habere originem, primumque ideo di flum esse, Paterculum, quod vel exigua statura. vel aetate prima iam pater sustus, vix patris nomen serre mereretur. Ad lib. ι cap. sn. a notat eos, qui Vellejum corrigere ausi sunt ob repetitionem ejusdem verbi, & exemplis probat, fieri idem solere ab aliis iis lite praestantissimis scriptoribus. Ad cap. 7 lib. I n. I defendit hanc Velleji lectionem: ne in id, quod Ilamir I incid rei ostendens pluribus exemplis. omitti haud raro solere praepositionem, subsequenti commati arque inserendam: inter quae exempla eminet locus sacer actor. IIII. a, εἰς το ερ γον,ο , pro Q o, cetera. Ad lib. ἔ cap. V n. s defendit formulam in tantum r quae quidem argentei aevi Latinitati videtur ad Dibenda. Ad
129쪽
M. cap. isn. 1 docte pmpugnat vulgatam hancce lectionem rhster ab altero videri nequiverint. Nonnulli enim reseri hen-Him duxerant nequiverit, inter quos Cl. Jo. Clericus, acet bius Ueo notatus sin in prae satione Editoris nostri. Hic igitur mul. tis exemplis superiorem te stionem tuetur Cl. Editor, e quibus Oddueere libet linum illud ODidii r Alter in alterius Iactant et
Λcredimus ad notas Cl. Ru anni criticas, e quibus sequente' diligentius consius ravimus. Lib. I cap. an a ita Velleius ait: Eodem fere tempore Athenae sub regibus esse desierunt, quarum ultimus Rex fuit Codrus. Hic Cl. Rumiannus pro quarum mallet quo rum. Ae sine, si Vellejus dixissit: quorum ultimus fuit Codrus, rectissime dixisset. At an aeque bene dici possit: quorum regiam J ultimus Rexfuit Codrus, haud immerito dubietamus, adeoque malumus retinere vulgatam scripturaim: quarum Athenarum) ultimur Rex fuit Codrur. Lib. I cap n. a haec verba: quo quidem in ludicro, omnisque feneris certaminum, Hereules victor exstitit; valde exercuere Lipsium , Gruterum, Vossium, Heliasium S Burinantium. Quid si legas: omnique genere certaminum y Ad quem modum Quintilianus Dial. de caus corr. eloqt Cap. XXlX, Irru omni genere suesiorum exemcitationes. Lib. eodem eap. un. s in hisce verbis: Eamque ur- bem, magis invidia imperii. quam ullis ejus temporis noxis δε- visam Romano nomini funditur fistulit, videtur Cl. Burin anno pro invisam reponendum esse inimicam. Sed nobis nil immutandum videtur. En verborum συνLξις : tamque urbem, Ca
hhaginem ,3 Romano nomini id est, Romanis invisum, id est, quam odio summo prosequebantur Romani. & quidem magirinvidia imperii invitam, quam ullis ejus temporis noxis, cel ra. Sunt enim ablativi causae impulsivae. Scitieet causa odii non erat damnum aliquod eo tempore a Poenis illatum resp.
Romanae, sed invidia, qua tacti Romani remp. Inajestate parem vel superiorem ferre nolebant. Lib. II cap. n. y haec exstant verba τ petenrque Confulatum . paene omnium civium si fragiis factus est. Sed eum honorem undequinquagesmo araris suae an- no Ustractus est. Hic mire se torquent critici. Acidalius risDctus lili su by COOss
130쪽
. ctus mutuum vult in aptus; Gruterus dc Vossius in nactus; G uius ιχ Munckerus, quibus subscribit Cl. Burmannus, vulgata inscripturalia tuentur, dictuin esse putantes factus est pro ConLI factus est. Nos equidem non dubitamus sentire eum Heliasio. qui glossema subodoratus quod credimus ortum esse ex his margini adscriptis verbis Jactustas hune rescribit in modum: petensque - - sustiragiis eum honorem , cetera. Fortasse ocglossema latet in illis verbis lib. II cap. II n I: immodicus gloriae, insatiabilis. Cl. Burmannus quidem suspicatur, ita scribi oportere e opum modicus, gloria insatiabilis. At malimus credere , το infatiabilis e margine irrepsisse in textum. Lib. II cap. Π n. y haec Verba : Catilina fortissime dimicans, quem spiritum supplicio debuerat, praelio reddidit, hoc modo emendan da censet . dimicans spiritum, quem supplicio debuerat. edidit. Sed plane incorruptus nobis videtur iste loeus,hoe sensu: viaram, quam supplicis egundere debuerat, eguit in praelio. Confirmat vulgatain scripturam alius locus cap. ny ita fluens: Cetonius, autor deditio uir . supplicio, quam praelio, mori maluit. Lib. IIcV. . n. r. Cl. Burmannus felici verborum transpositione ita rei cribit: qui cum sine invidia soruissent, emthus πι-que sine periculo, in rep. quieta, aut certe non praecipit ara, Dra-Ii ante initium bellorum civilium morte functi Iunt. Antea parillud verborum, in republica, legebatur insertum post invidia. Lib. II cap. v n. η reperiunturhaia verba: Apolloniam eum insu-dia miserat. Hic non absurde suspicatur.Cl. Burmannus . το studia intrusum si isse a glossatore, cujus aevo Academia appellabantur studia. Ne pluribus taedium creemus lectolibus talium haud amantihuq. illud ad extremum observamus . Cl. Editorem non uno loco sateri , adhuc superesse corrupta in Vellejo loca, adeoque nondum persa natum esse hunc Autorem,
sed aliquid relictum diligentiae posteritatis. E tot locis. quibus sanitatein reddere se posse ingenue negavit Editor docti
fimus, umina adscribimus. quid nobis venerit in mentem. simuleommemorantes. Occurri vis Lib. II cap. 21 n.3, ubi haec legimus : Non perdit nobilissimi facti gloriam Calpurnia . Besiae sua, uxar dntisti: quae Iugulato sut praedixis vro viro, gladio