장음표시 사용
172쪽
dens, si vero sit d* mi locus puncti Ferit ratio.
Item si n sit unitas ct m numerus negativus I ternario imior vel etiam ternarius, si sit d si locus puncti Erationalis erit. Sunt formae generales. quibus hujusmodi lineae ex curva. rum quadraturis derivantur, quae, praeter iam memoratas, alias quoque innumeras curvarum species utrimque generis suppe ditanti inter quas occurrunt duae lineae Geometris non ignotae, nimirum logarithmaea, ct , quando angulus intersectionis rectus est. cyclois. - Scholium. Quaeritur, quibus computationibus adductus sit problema. tis Autor inter duos ejus casus ita distinguere, ut in altero, ubi angulus intersectionis rectus est, curvas rationales disertim requirat; in altero autem . quando angulus est obliquus, an tales dari possint, dubitare videatur.
ACCURATA DESCRIPTIO LICULAE BOREALIS
in Observatorio Glesseno Acad. d. IT Febr. I l Mart.
UT in nos ris regionibus hucusque parum hyernasse fuit vi sum: ita dies XVII Febr. liquore Thermo metri infra rolin. descendente praeter spem serenus erat. Quare re Auditoribus tune meis suasor sui, ut mecuin post horam statim sextain vesperi ad observandam Prem & dein mensi irandas in ori ne si arum distantias minimas in Observatoilum publicum scenderent. Ubi vix dimidia hora post sere septentrionem versis mirabilis apparuit arcus quidam subpallidus, undique in hemisplizerio splendentibus admodum, una cum pre, stellis
173쪽
fixis. primus hic arcus sub initium vix absit nilis apparebat illi, quem anno l7 Io die 26 Novembr. heie Giessae observavi, in fictis Eruditor. A. ITII p. 32s delineatum. uccrescens integrum sub se continebat segmentum, cujus amplitudo adhuc succrescebat in parte tam occidua. qua in Ortiva. Horizon integer contra illhanc temporis rationem . antea indicatam, sat erat ab exhalationibus libςr. unde& talem primitus albuginem parum inter labores alios curavi : id quod etiam causae fuit, cur spectatores nullam ibi nubeculam suspi. carentur, meque magis urgerent, ut oculos eo dirigerem. Erat
segmentum obscurum A B postea in plaga septentrionali Iogr. s o min. altum, & ejus arcui subpallidus B C insuper es. T13 iv horam septimam novus adhuc succedebat arcus obscurior, CD, cujus altitudo eum prioribus seu AD erat ab Horizonte-r9 grad. Mox arcus uterque,& lucidus, ct obscurior, illud perpetuo eontinebat segmentum obscurum & densum, id quod tamen nullum dabat nubis cujusdam, signum: undique enim transparebant stellae fixae, quasi saces in tenebris magis lucentes, de quibus deinceps. Neque stellae istae prius apparebant,quam secundus arcus DE lucidior oriretur. Interea in praediisto segmento obscuro passim surgebant quasi luminose columnae seu
trabes uti veteres vocabant. Erant autem, ut magis declaremus, nihil aliud, quam radii subpallidi in ordine ut plurimum 'parallelo exsurgentes, nunc scopamin instar divaricantes,qui in una modo parte creverunt, mox decreverunt in altera, ct quasi dimicantes invicem disparuerunt, majori impetu rursus arparuerunt , ceu velitantes hinc inde currendo solent. Surgebant primo & in serioribus locis, quos mox relinquendo alii simperius continuabant circa arcus obscuri marginem. Erant nonnullae columnae radiosae. aliae densiores. aliae paulo incurvatae, sed hae perinde ut obliquius pergentes admodum rarae. Post horam VIII sere tertius arcus D E sublucidus cx ain- 'plior illis prioribus B C ct C D accedebat; qui omnes ita jun-
stitu altitudinem ab Horizonte reserebant Λ g o . χά. Extremus hic arcus satis erat Minus, quem ne quidem columnae seu radii e vicino .obscuro surgentes turbabant, nec novus ac-Disit Od by Cooste
174쪽
ME 's Is APRILIS A. MDCCXXI. Iss
eedebat, nee ullibi ad horizontem amplior fiebat; quare eius amplitudinem ortivam a cardine septentrionali A G sumsi is I gr. & occiduam A F πα : ut ideo totus arcus, se. iste major , qui reliquos & segmentem obscurum continebat, amplitudinem haberet Io6 gr. dc altitudinem antea adductam in χ*q. 2o . Dignum est notatu segmentum nigrum nullas exhibuisse stellulas, nec prius istas appam isse qua in tertius arcus luminosus apparuit. Ubi demum in parte tam nigri segmenti, quam arcuum optime transmicare coeperunt, & quidem
in parte oecidua Cygni α E ct iu juxta Bajeri appellationem;
in ortiva parte etiam stellae tertiae & quartae magnitudinis trans- parebant, quae etiam subinde micabant inter columnas dictas. Clarior etiam & illustratior, quod miratus sum, reddebatur vi e Iacteae regio vicinior, cujus ita albugo fiebat major, quocunque tales radii luminosi pergebant. Postea superior arcus lucidus in parte occidua disruptus quali videbatur, qui instar nebulae Andromedam peraeque albicantem transcendebat, quein post horam X radii ex ipsa plaga septentrionali sequebantur. Horizon septentrionalis non aliter erat illustratus, ac si lumen esset in vicinia, quae tamen ceu aliunde constat, non potuit non longissime tunc abesse. Reliqua: Horizontis partes non ita erant illustratae: immo ipsae illustratae partes non aeque illustratae, sed quasi umbris subinde Astinctae erant. In eadem plaga Horizontis septentrionali , ex observatorio nostro So pedes Rhini. alto, omnia, etiam remotissima aedificia poterant cognosci, inque his non solum tegulae ct senestrarum orbes ; sed di in viis lapides. Die i Martii post horam septimam fere per senestram in boreali plaga notabilem arcum vidi. Hic uti praecedente existebat amplior & clarior: ita claritatem suam subinde mutabat, neque segmentum ejus tantam habebat obseuritatem. Quae borealis facies diu haerebat immobilis, utut horizontem versus nonnullae columnae instar sumi tenuissimi observarentur ; arcus ipsius altitudine semper manente m 3i so . prout vero priorem iaciem superavit altitudine rita di figura ΤAB. IV. Fig. IaFig. z.
175쪽
gura ipia erat illustrior siquidem ab initio videbatur fumare sicque flammas quasi projicere. Quantumvis vero coelum sat
erat clarum stellasque fixas egregie exhibebat, non tamen Horizon exinde erat multo clarior, ceu nuper quidem; immo nullae sellae micabant in segmento hoc clariori, licet tales arcus ipse monstraret. Post horam sere nonam tres.uti nuper,apparuerunt arcus,manente tamen eadem altitudine praedicta 3i so : neque haec.uti nuper,cum ipsis arcubus succrevit, neque coluirinae priores erant adeo rectae . sed fiunt instar vacillantes. Quid quod arcus superioris extremitas tota quasi vacillare videbatur prae meris ei uinodi stimosa ductibus. Inter omnes vero trabes
priores apparuit in septentrione a B illa major supra ct inse. rius suos radios spargens; disparente hae statim nova apparuit
in C magis lucens. impediebat autem, quod valde dolui, tunc corporis infirmitas, quo ipse vix amplius continuare valerem hane meam observationem; suasor tamen sui auditorib ejusmodi rebus sat adsuest . ut eo curatius hanc coeli faciem intum rentur. Qui etiam sequentia mihi exposuerunt una cum aliis
viris fide dignis. Nimirum post horam X l apparuisse ex Orien . te magnum radium di infra hunc obseuriori arcui ins dens globosum & crinitum quasi, sed valde obscurum corpus C, cujus tamen inferiorem rotunditatem Observatores non potuerunt oculis percipere, perceperunt tamen alii, qui cum vulgo inde stellam novam dictitarunt. Dein tamen omnino illum radium ex arcu venientem versus plaustrum majus sumn cursuin direxisse, tertio sere mutatis vicibus instar velitantium radios apparuisse. ita ut . dii parente uno in Oriente . alter apparuerit iuOeeidente eodem plane modo, quem in singulari syrmate Λ. I 7 i 6 d. ro April. observavi. Inter hanc velitationem qua to in Oriente luminosiun admodum radium instar teli D c lumnam illam majorem transiisse, unde vulgus sibi crucem finxit. Mox tamen in Oecidente nubeculas sutile visis, ct post mediam demum noctem ex opposita parte paullatim & sic porro alibi disparuisse column s illas fumantes una rum arcubus. ceu quidem observatores antea laudati mihi exposuerunt. Quod aeris constitutionem attinet. diem I Martii sat serenum nubi. Disiti od by GO le
176쪽
MENSIS APRILIS A. M DCC XXL 1 si
nubilus excipiebat, Therm. ad lin. 22 resurgente & Baroni. ad 3I , x' inutio tertius Martii dies itidem instabilis noctem plu.viosam relinquebat.
phaenomenis in vicinia nuperrime observatis. SImile phaenomenon , quale modo ex observationibus Cl.
Liab ecbti descripsimus, observatum etiam fuit d. I Maristit ab hora 9 usque ad et hic Liptae, Halae Saxonum. Mers burgi, Tens adii in Thuringia,Misenae ac alibi. Nimirum Mise.
nae h. li claritas insignia aeris inter septentrionem & occidem tem observata est, per quam innumeri radii sub initium subrubri . deinde subalbidi instar flammarum serpentium ejiciebantur. Ex loco editiore videbatur nubes obscura . unde radii isti evibrabantur&, quod horridum adspectu erat, per eam veluti in firmamento corpus ex iridibus se mutuo intersecantibus huc illuc volutari videbatur. Claritas illa, quae lumen Lunae plenae superabat, per ampliorem tractum diffundebatur una cum radiis fulgurantibus. Tan dii ab h. usque ad 8 tenuis atmosphaeram inseriorem obsidebat nebnia . cujus pars superior splendore quodam subalbido illustrata semicirculum referebat ab occidente
Versus orientem protensum. Luna occidente arcus altior fiebat re per eum h. 9 multi admodum radii ascendebant. Hor. Io inter continuas fulgurationes vehemens in nebi ita ista agitatio observata, quae h. II increscebat. ubi sumus quasi illuminatus versus Austrum propelli videbatur, non tamen ex eodem constanter loco. Hor. I 2 arcus accensus videbatur ,ssammis a septentrione versus austrum serpentibus ct sese mutuo celerri. me insequentibiis. Hur. I ab occidente proficiscebatur nebulosum quoddam corpus aliud, altius arcu Versus ausirum exiscurrens de radios pyramidales continuo evibrans. variis coloribus continctos. Prope Archir uiri ex improviso quasi fulgur perstringebat oculos observatoris, igne in stellam veluti conis 'globato descendente, ac mox in radium latum protenso , qui
177쪽
ultra 8 circiter minuta lucebat ae in figuram sere triangularem sese contrahebat, lumine sensim sensimque imminuto, donec prorsus evanesceret. Ab hora prima flammae fiebant remissio. res, arcu nebuloso h. χ subsidente. ita ut aliqui adhue radii,sed flamma nutu conspiceretur. Observata etiam est ibidem d. I atque d. 23 Febr. aurora bot ealia, sed non adeo illustris. Non absimilia ceteris quoque in locis visa sunt.
trionales O Celticae Oc. Avitore IMI GEORGIO REYSLERO, Societatis Regia
Continet hoc Volumen sex libellos singulares, 'quibus nonis
nulla loca Conciliorum re Capitularium explanantur, α dogmata Theologiae Ethnicae Celtarum genti que septentr,
onalium perquiruntur, cum moribus & institutis majorum nostrorum circa idola, aras, templa, oracula, lucos. sacerdotes, regum electiones, comitia & monumenta sepulchralia. Singula ex monumentis tum editis tum hactenus nondum visis illustrantur. Prima Dissertatio finit monumentum vetus ex ingenti saxorum mole compositum in Salisburiensi planitie Ultonis ensis provinciae, quod vulgo Stone-Henge appellant Angli. S ctionis primae caput i luculentam eius descriptionem exhibet, ut & eorum quae simili compage cemuntur in Wenphalia. di,tionibus Brunsvicensibus,tracta Megalopolitano,Hollatia,in chia Brandelaburgica &c. quo loco notandum. figuram aeneam pag. 9 adjectam, quae molem Saxeam Heluis adiensem lectoris oculis subjicit, minus aecuratam esse, posteriolibusque curis forsan emendandam. Caput et ostendit prolixe, saxis quidem a veteribus Celtis atque septentrionalibus divinum cultum fuisse exhibitum, eum autem ad haecce monumenta minime pertinere. Illam vero instituti rationem Λutor per totum librum sibi sumsit sequendam.ut occasione textuum e veteribus legibus alle. Diuitigod by Corale
178쪽
allegatarum, transeat in notis subjunctis ad disquisitiones a seopo non alienas, lectorisque hoc pacto animum novis subindellimulis excitet. Ita pag. r 4 insertam habes Observationem de candelarum usu&abiisti in sacris, ct pag. I9 de Edda latando. rum, quam Bolius in Epist ad Reines. 39 p. 36 I perperam pro nomine scriptoris habuit. Occasione lapidis olim fatidiei apud Scotos, qui nunc in templo Nesimonasteriensi adservatur subsella Regum inaugurationi dicata. artes & technas Druidum detegit Autor p. et . Historiam lapidis ipsius persequitur ex Manuscripto Codice Bibliothecae Bootelanae p. 3o seq. in cujus explicatione p. 33 seq. plura adducit, quae usum linguae Hiber. nicae in Elymis Celticis pervelligandis demonstrant, productis in medium lappellationibus Druidarum, vatum , Herculis inmit&e. Caput III de aris veterum septentrionalimn agit proin
batque monumenta haec earum numero non esse habenda. .
Caput IV ea habet, quae pertinent ad lucos & templa arborum. que cultum majoribus nostris solemnem, eorum senui resellit 1ententiam, qui monumentum Salisburiense pro templo vem ditarunt, Pag. 72 seq. inquiritur, quid veteribus legibus sint amborer sanguinum , sacra Nimidarum , Frith plotium, leges Umltassesbomicae &c. Caput V agit de lapidum praegrandium in Comitiis & regum electionibus usu, ad haec tamen monumenista non pertinente. Pag. 87 seq. originem fabulae de sagarum conventu in monte Bructerorum a campi Madii observatione deducit. Sectionis secundae caput I probat. lapides hoste smisse monumenta sepulchralia. Subjunctus est pag. Ilo seq. catalogus scriptorum, qui de urnis in Germania effossis egerunt. Caput II pluribus inquirit in dogmata maiorum nostrorum de statu animarum post mortem, eorum ue fabulas de Me. tempsyeliosi crepusculo Deorum, Bistona sive iride, Himmel. Valhalla. Odino, EB, Einheriis, Verre Iolensi, Hela &c. mortis etiam contemptum, quem majores nostri adsectabant a genuinis causis derivat. Pergit Cl. Autor pag. l73 seq. in indagandis
rationibus, quae illos impulerunt, ut arma, equos, calceos, divitias una eum defunctis sepelirent. Pag. I64 seq. agit de gladii sanctitate juramentisque super eum praestitis, de carnifi- i. - X t cum
179쪽
cum item munere nulla olim macula notato ; porro de equo rum cultu, calceorum ex corio factorum apud veteres raritate dc origine sabularum animalium de thesauris ardentibus. Caput III locum Taciti de Mor. Germ. c. et evolvit de Herculis columnis in septentrione, inscriptiones simul nonnullas hacte. nus ineditas de Hercule Saxano, Magusano, in petra &c. explicat. Cap. IV eorum opinioni obviam it, qui Saxa Salisburiemsia pro tepulchro Vortigerni vel Ambrosii habuerunt. Caput V ce sacrificiis& oblationibus ad sepulchra disserit re Cap. VI
de Avioribus stupendorum horum operum. Pag. 2O9 seq. linseritur Manuscriptum Bibliothecae Oxoniensis de origine Gi. gantum in Britannia; reliqua capitis hujus inquirunt in habitum corporis veterum septentrionalium causasque veras decrescentium virium humanarum. Cap. VII ct VIII Anglo-Saxones faciunt conditores Monumenti Salisburiensis. Secundum in volumine hoc locum occupat Exercitatio II lorica de Dea Nebalennia, numine veterum Talachrorum TFico,
quae jam anno III Cellae prodierat in lucem. Meminit hv.jus Dissertationis Montefalconius in addit. ad Tom. II operis Λntiquarii, sed ita ut ex mutila quam refert inscriptione satis appareat, eam ipsi non fuisse inspectam. Collectas hie habet Lector omnes inscriptiones partim hactenus ignotas, par tim obscuras, quae Deam hanc patriam referunt. Illud imprimis hac opella agit Λutor, ut dogmata veterum septentrionalium de Nymphis, Neliis, Necco aliisque aquatilibus daemonibus excutiat, Nehalenniamque non aliam esse . quam Neham cultam in loco Halle dicio, demonstret. Pag. 2so ct in addendisp. 689 nonnulla monet de pia Pontificiorum vel fraude vel ignorantia in explicandis veterum Inscriptionibus. Λdditus est sub finem conspecitus operis edendi de Germania Gentili, sive de Diis veterum Celtarum Gentiumque septentrionalium, nominibus Deorum hactenus incognitorum. Tertia Dissertatio est de visco Druidum ad D. Iacobum Domglas Medicum Londinensem , qua denominationes ejus superstitionesque Druidum circa fruticem hunc sese perquiruntur.
Oecasione loci ex Edda adduisti agitur pag. 3lo seq. de bapti
180쪽
sinate majorum nostro m. antequam etiam ad sacra Christia. norum transiissent, S pag. 3 18 de quercubus quibusdam in i seriori Saxonia celebribus. Disquisitiones Historicae, quae sequuntur, in duas Sectiones dispescuntur, quarum prima est de interdicto carnis equina esu. quem Autor non ex legibus Israeliticis sed Antiquitatibus patriis repetendum autumat. Usu, enim hujus carnis non modo fie- ruens sed & maxime lolennis erat in sacrificiis majorum no-rorum, quorum reliquias ct hoc pacto abolere satagebant primi conversores. Epilogus est de modo praepostero , quo usi sunt primi convertores in plantanda Ecclesia Christiana, quod ad nostras attinet terras: item de persecutione ob sacra diversa,
quam jam gentiles nostri pro illicita habebant. Sectio II sistit
Compotationes sacras, quae sacrificia olim excipiebant, illustrat fimul poculorum genera , eorum consecrationes, societates
Silden vel Annungen dictas. Bragi Dei poculum, di reliquias
gentilismi complures in coetibus Christianorinia etiamnum haerentes. Agmen claudit Etymologia vocis i ornung 1 qua Germani inen sein Februarium appellant. Autoris sententia est. x eam non a Kernulano Deo, quod Leibni Zius secerat, sed a cor.
nibus sive poculis dc sectis diebus repetendam esse, idque confirmat Fastis Runicis pag. 367 adductis. Excipit has obtervationes Disertatio de mulieribus fatid eis veterum Celtarum gentiumque septentrionalium, quae septuaginta fere Inscriptionibus ex parte ineditis lucem adsundit, aet1 peetatim agit de Matribus & Matronis, Mair. Druidibus -- minis, votis, Genis, Samnitis, Alimnis, Velleda, Aurinia, Ganna, Ietha, Sila, Thrudiar, reliquiisque gentilismi inter Chrillianos, quod ad hanc materiam. Quo perlinent fabulae de sagis pag. 491 seq. oculorum sascino p. 49 3 tempedariis p. 494 seq. conversione hominum in lupos, p. 49s seq. collectione herbarum. p. 496 seq. daemonio meridiano p. 498 seq. spectris Alsorum p. soo seq. oraeulis Alrunicis&e. p. seq. quae singula ex historia maxime veteri suam accipiunt lucem. Insperguntur passim observationes uberiores ad rem pertinentes, ut pag. 398 seq. de Domus Divina elogio in Inscriptionibus, Imperatorum-X a quo