장음표시 사용
401쪽
inmmqne pastur Ms. e. XIX circumsertur :pectari inque agere verat. Unicum exemplar habet: pectori ejusque: hine Noster: pectoribus ue vel pectori es usque aderaverat. Lib. lv e.XXXIII Alicta ex his V consitura resp. forma aliter concipit, mutatorino Verbo, nempe concinncta, eo, quod in venerabili, uti dixit, codice legatur consciata. Sed quid ni melim cose lata νcerte ad eam scripturam proxime acredit. Lib. XIV c. LXIIaudes repetitiam venerantium, seribit Noster inter plurium eo elinras repetitu. Sed cur non ita interpretamur repetitum tLib. I Hist. e. LXXIX puris eonjecturis agere debuit, cum ibi prugina Codiei laudatissimo deficeret; quare euin Muretus emem dasset: ibi fasitia hiemii, s in vulnerum absumpti in πω ram amplectitur pre Rychiano invento. Lib. II c. Tum vecordissim. quisqvi scribit pro vetustis imus; &III e. LXVI eleret pro deceret. Talem se praebuit Cl. noster Iacobus Gro. novius in libris Annalium ct Historiarum . qui ad reliquos libeIIos vi mori s Germanorum . de vita Agricolae, de Oratoribus plane tacet. Quos tamen, si quid videmus, non tali flentio transiturus fuisset, nisi mors eum praepedivisset. Nain voces il-Iae r De his videbimus ,sedhaee meminera, ct quae illis siluites pa sim leguntur. testantur de continuanda meditatione, quam nobis invisam esse dolemus. Nondum tamen desunm sumus enu. merando benefieta huius Gronovii. Exiguum est. memorabile tamen . quod nee Orthograpix am Codicis sui negligere voluerit. Sie Tom. I p. leti Messala pro Messalla; p. 3 3 Commagena ; p. I 4s Delmatia; p. 3Is ct alibi Z rna. Z rnaeos pro Smyrna ; p. 628 tramitterer, p. 689 Didonem Renissam promisissam; m. II p. 36 atteritur pro attritus, alia aliter in isto libro seripta esse testantin secit. Post quain enim Cel. Norisius demonstravit, quantum boni publici reserat, ut & apices omnes ex ejusmodi monumentis religiose ederentur, nemo id Noniae vitio vertet; quin potius optaturus sit . ut in omnibus vocibus talis diligentia, qualem in quibusdam saltem observare licet. adhibita esset. Ita sane haberemus, quod eum Virgilio ct Pande stis, haud obscuris in Orthographia autoribus, tuto & secure
conjungere possemus. Interhaec beneficia numerare etiam audemussDiuiti reo by Cooste
402쪽
MENfIS SEPTEMBRIS A. MDCCXXI. 38s
demus, quod Gronovius scriptores bene multos breviter, pro more suo. advocaverit. qui aliud quasi agentes Tacitum illustrarunt. Quorum, cum nullus additus sit Iudiculus, aliquot
laudassς, prout se nobis obtulerunt, licebit. T. I p. I9 laudat Nori um, p. Io Mureri varias Lectiones. p. 33 ct s 4 Furrarii
Electa, p. 6 4 dchelium ad Higinum. p. 79 Sigonium de Iudiciis, p. I 6s Μcursium, p. 22 7 Laur. Ramirezii , p. 2 9 Hem- sum, p. 2 7 Perletonium ad Sanctii Minervam, quem sestivo nomine Cynthium appellat, p. 267 dc 3 8 Rupertum ad Pomponii Enchiridion Iuris , p 33 Reinsum in variis Lehionibus,
item Epistolis, ut & Rupertum in Epistolis, p. 3 s I Scriverium ad Martialem, p. 3ς Reine m ad Inscriptiones, p 432 Chirnentestium de honore Bisellii, p. s*i Pricaeum ad Apuleium; Tom. II p. ss Lambeeium ad Biblioth. Caeser. p. 6s Sponium in Itinerario, p. 89 mosum de Idololatria. p. 96 Sirmondum ad Sidonium, p. 2i6 Jacobum de Tilde in selectis Numisin. antiqv.
Hos omnes & plures hic invenies T citum augentes Verborum que ejus notiones evolventes. Contra saepe omittit notas Viro.
rum doctoriim in prini us editionibus exstantes sed numquam, nisi ubi vere notae: ut avitii Tom. IIo. I 24 de ancilibus, quae apud omnes Romanarum antiquitatum collectores leguntur; ct quaedam alia. Nec ita pronus in laudes superiorum fuit . ut vitia aliorum non perspexisset. Minime. Tom I p. 79 laudat Valde vitingium, cui tamen errores etiam in minutiis condonare noluit: p. 7o invehit in Iorisum, quod Pichenae neglectum Veteris scripturae exprobraverit . eundemque p. 2CO, ali bi aterbe satis tractat. R=chii inprimis vitiis iλvigilat, quem p. Tl taxat, quod Cluveri uincitaverit, qni ipse ex Pithoei Epigrammatibus sua sumsisset . Eundem p. 76 pervicaciae accusat,
quod spreverit Lipsium & Gronovium Patrem prae partibus Turnchi; p I 8 eum nimis liberum, praecipitem , inanem in
crepat, quibus suntlia habes p. 289, 6 ψ, oi bi; Tom. II p.
a hune surtiraeciiset, ut Tom. I p. Φo . quod ex aliis docuerit; & T. Is p. 6 3 severe eum reprehendit, quod ruere intus Latine dici negaverit, & p. 83 quod notam Pichenae in editione patris ea sit omissam, etiam omiserit: quo illum convincere volu-Cec it,
403쪽
it . quod ipsam Pichenae editionem hoc loco non inspexisset. Heiustam in notis ad Vellejum Tom. I p. 362&36 parum a est, quin plagii insimulet. Fabretium p. 479 habet virum saxis tractandis vertendisque satis tritum, sed antiquitatis & elegantiae ex scriptis Codd. eruendae ignarum. Brociausis, cui se dudum infestum professus est, ita non pepercit , at eum Torne I p. io 3 sacrificulum poetae, p. III una cum Spanhemio se
ius crimina p. 8 ,8s, 282, 4O3,s 8, 3os & alibi legere potes
δοκ Θοφον, Tom. II p. 36 anonymum alios libenter nominantem, ipsum certe non laudandum, p. 269 chartaceum machinatorem, di quidvis potius. quam quoa non rideas, vocat. Neque Gya rio Tom. I p. 347, s 2I Gaudio, p. q. 32 , Camim, p. 6 8,. Bor labio p. 73, Gravio p. 662 magis. quam Fretnine. mio , Pichenae aliisque Taciti interpretibus delictorum gratiam sacere voluit. Quod sane in hoc Viro, si circum spemus semper egisset, nemo reprehenderet cum tot ingeniorum portenta ubivis terrarum iuveniantur , quae non nisi acerbo tali examine ab his sacris arceri possint, quae abhinc centum annos misere satis ab illis habita sunt. Sed haee haesentis. M V. Cl. AbrahammGrouovium nos conseramus, ct quae is huic editioni contulerit, breviter perspiciamus. De Observationibus Schultingit ab isto. additis jam di istum. Adjecit praeterea selectas quasdamῖnimadversiones Viri eruditissimi IoannisJessi, ex quibus observavimus unam ad I Annal. c. XXXI p. 46 , ubi contra inscriptionem a Cluverio prolatam emendationem Lipsi firmat; alta madXlIe. XLVII p. 473, ubi etiam atque etiam videndum esse saadet, anne scripserit Tacitus: injiciuntur catenae ac compedes. G quod dedecorum; multo plures hujus Eruditi Viri observationum haud facile hie reperias. Adjecit etiam vatias lectiones, quas ex MS. codice Bibliothecae Bodleianae, dum moniae suit, excerpsit: oc ad libellum de moribus Germanorum pro symbola attulit variantes le 'iones, quas ex MS. Arundelliano college- .rat Isaacus Vossius. Adjecit denique ex memorato MS. Bodleiano Epistolam Pontii Pilati ad Tiberium de Iesu Christo, quam hic legisse non absurdum erit, etsi hie Pilatus suomet indicio, velut sorex, sese statim prodat:
404쪽
Pontius Pilatus Iudeae Proeurator Tiberio Caesari Imperatori S. P. De Iesu Christo, quein tibi plane postremis meis declar, Veram, nutu tandem populi acerbum me quasi invito & subnitente supplietum sumtum est: Virum hercle ita pium, ita severum, nulla ante aetas habuit, nee habitura est : led mirus existit sius populi conatus, omniumque Scribarum & Principnm ae Seniorum consensus suis Prophetis. more nohro Sibyllis, eontra monentibus, hune veritatis legatum erucifigere, signis si pra naturam apparentiburi dum penderet. & orbi uni verso Philosophorum judicio is psim minitantibus. Vigent illius diseisuis opere, cc vine continentia Magistrum non mentientes, imin in ejus nomine beneficetitissimi: nisi ego seditionem populi pro-Pe aestuantis exoriri pertimuissem, fortasse adhuc Vir ille nobis viveret: etsi tuae magis dignitatis fide compulsis, quam Voluntate mea adductus, pro viribus non restiterim sanguinem ju-nuin, totius accusationis immunem, verum hominuin mallignitate inique, in eorum tamen, ut Scripturae interpretantur,
exitium venundari & pati. Vale V Kal. April. Hate addidit Cl. Abrahamus Gronovius, ex quibus, uti illis, quae in excerptis variis lectionibus passim adspersi, collugere id licet, quod aliunde iam constat. eum non inane nomenia arte Critica futurum. Qui ut ne segnior Patre. nec infelicior Avo, Viris. quod nemo negat, doctis limis, existat, optimus quisque re bono publico deditus nobiscum exoptabit.
ROBERTI DE A IBIRY HISTORIA DE
mirabilibus gestis Eduardi III. E Codicibus Mon. edidit TH. IIEARNI S, qui Appendicem
Omnii, e Theatro Sheldoniano , I72o, LAlph. I pl. 4G. Editor, qui iam dudum magnam literatorum gratiam iniit producendis in lucem monumentis interitui proximis, exhibet hic orbi literario Roberti Avesburietas Historiam Cee et Edu.
405쪽
Eduardi III Angliae Regis, cujus ne notitia quidem ulla ad pirrosque pervenit. Certe nec Lelandus, nec Baleus,nee Λntonius a Wood fecerunt ejus mentionem. Obiter tamen ejus memine
runt Pitieus, Bradius, Tyrrellus. & Nicollisnus, Historici Amgli non obscuri nominis. Hearnius igitur tres MSS. codices huis jus Historiae nactus non sustinuit eam relinquere ineditam sed statim typis exscribendam curavit. idque tam religiose, ut nihil immutarit inscriptura monaehali, sed exhibuerit teretur, nichil. pro tertius, nihil. &quae sunt hujus generis. Eous ainem se meriturum de historiae studiosis speravit, quod Ko-hetium istum , q em Eduardi illius tempore vixisse, & Registrarium Cantuarieusem fui se docet, deprehendit esse historiciam. probatae fidei , adeoque minime vi li pendendum. Illud dolet, Historiam hane in anno I 3s6 subsistere . quo tempore Robe tum suspicatur demortuum suisse. Implet autem haec historia saginas 2s s ct vel ob monumenta complura, quae exhibet, in- pectione digna est, quanquam dii ho fluit admodum lutulente , quod non hominis est, sed aevi vitium. Sic p. l O sqq. asseruntur monumenta ad probandum, Scottae Regem esse vasallum Regis
Angliae; p. 28-4 exstit Eduardi III Epistola ad Papam, quo exponit jus suum in regnum Franciae; p. 9o sqq. Epistola Imperatoris Romani ad Regem Angliae, qua ille componere amnititur hujus eum Galliae Rege controversiam; p. lio Ep stola Regis fingliae ad Papam contra reservationes& collationes beneficiorum ; p. et 29 sqq. Monumentum sive Programma Edu-ardi de Balliolo Regis Scoliae . quo is transtulit regnum Seotiae
in Regem Angliae. Pari modo insertae hic leguntur plures epist lae mutuae Regum Galliae & Angliae, item aliae, nec non tractatus pacis integri. Ceterae quoque res gellae copiose a Roberto enarrantur, quod vel inde Lector colligat, quodp.-2 sqq.
exhibentur nomina principum virorum , partim occisorum . partim captorum A. I3 6 d. I9 Sept. in eo pravio. quo. Galliadi Rex Ioannes venit in potestatem Anglorum ' -
Λd Appendices a Cl. Hearnio annexas quod attinet, p. 2 G266 sub titulo Mnutiarum producuntur varia exigui momenti. sed antiquitatis pretio aestimanda, e. g. Versiculi monachales. Quod Diuilia es by Gorale
406쪽
MENfIs SEPTEMBRIS A. MDCCXXI. 389
Quod hic p. 262 sq. exhibetur carmen rhythmicum te hi non injueundum in Papas sacerdotibus conjugio interdicentes. id emendiyius pariter ac plenius exstat in Flaeiano catalogo testi- iam meritatis p. 33s sq. editionis Francostari. I 672. Hinc Pa 97 sq. producitur Catalogus librorum Saxonicorum consectus a Ioanne Ioscelino; re p. 269-298 CFalogus Historieorurn Angi icorum ab eodem Ioseelino compositus. Fuit autem ut in Praefatione docet Cl. Hearnius Ioseelinus ille Matthaei Par. heri. Archiepiscopi Cantuariensis, Antiquarius domesticiis ridemque verus est autor operis sub Parheri nomine exstantis deritis Arthiepiscoporum Cantuariensium. P. 299 sqq. exhibentur etera aliquot monumenta, historiam Academiae Oxoniensis
illustrantia. Denique p. w-36Meguntur ex bibliothe. Vaticana descriptae septendecim epistolae partim Gallieae, partim Anglicae. Regis Angliae Henrici VIII ad Annam Bolentam.' Post
Indicem toti operi adjec im comparet etiam Catalogus omnium librorum a Cl. I Iearnio in hunc usque diem editorum.
HISTORIAE ECCLESIASTICAE TOMUS XX, Autore Abbate FLEURY, Regis
& XVII in Suppl. T. VI p sv recensuimus. nunc vigesimum ejus Tomum, nuper ad nos delatum, lectoribus exhibemus nostri3. Progreditur in eo ab A. I 33 9 usque ad A. I 4Iψ pedem fi- gens in initiis Coucilii Constantiensis. Etiam hic res horum temporum gestas concinno ordine & nervose copioseque de. seribit: unde pauca decerpimus notatu digniora. Pag. to refert, Papam instituisse Veronae Academiam trium Facultatum, quas vocant, Iuridicae. Medieae, & Philosophicae, addens, sibi non videri necessariatu sui sie autoritatem Papae ad ista studiorum ge-Cec 3 nera.
407쪽
nera. ρ.s miratur . Papam Seculo XIV tam sollieite prorutasse expeditiones cruciatas in Asiam & Africam, ae Missonarios ablegasse ad Indos atque Tartaros. cum tamen curae i psi nil esset. ut Multammedani in Aragonia viventes ad religionem Chrissia. nam perducerentur. P. 2M negat, Ponlisficem Romanum recte appellari Episcopum universalem. P. as de Catharina Senensi non aeque magnifice judicat, ut ceteri Romanae Ecclesiae docto. res. Censet enim, eam haud habuisse vetas revelationes divini. tus , sed fuisse gas imaginationes a jejuniis ortas c vigiliis. Cum. oue y.Ioo commemorat, Calliarinam illam excitare bellum seu duisse in Sehismatiem, observat, id indignissimum esse sancta muliere. docet. Bonifacium IX Papam impuden. tissime xxercuisse Simoniam, multisve id exemplis testatuin sacit. Ceterum Autora, unde narrationes suas hausit, singulis in paginis margo exhibet fideliter. Tomo huic praefixa est sin. gularis Dissertatio de familiis monachorum, quam accuratius perlustrare non pigrabimur. Ultimam monachalis vitae originem Aesor ab ipso Christo repetit monachos putans nihil aliud a sere . quam ut duo Christi consilia exsequantur, persistentes in eoelibatu & abdicantes omnia hujus vitae bona, continentiam professi atque paupertatem. Hujus vero vitae institutum primum ait in AEgypto suisse introductum a S. Antonio, S. Pachomio.
aliis, qui sese dederunt solitudini, jejuniis, labori, precibus. Quatuor haec distinctius describit, statumque illum habet Iro
persectissimo. Venit hinc ad S. Benedictum, primum in Oee, dente monachorum patrem: cujus institutum minus austeriunsuisse observat, quam monachorum AEgyptiorum : id quod sermori pietatis jamtum imminuto tribuit. Ceterum cum M naehi initio fuerint laici, observat; secuto tempere etiam Clerieos vitam coepisse vivere austeriore in . dictosque hine fuisse Canonicos: idque vitae genus primum instituisse Eusebium Veriseel lenisi, quem imitatus sit Augustinus, ac medio Seculo septimo chrodegangus, Episcopus Metensis, Autor Regulae , qu a pollea pro lege habuerunt omnes Canonici. Ita duo genera Monachorum prodiisse, Clericos alteros, alteros Lateos. Addit, cum multis naevis deformari coepisset ordo Maedictita
408쪽
. nns, ejus reformationem in Gallia susceptam suisse initio des ii noni. Doret hinc, vastatis Seculo IX&X per bella Mona' S. D seriis plerisque, Λ. 9 Io conditum suis e Monallertiuii Clunia. cense, in eoque restitutum esse S. Benedicti institutimi. Nabuisse Monasterium illud initio Λbbates doctissimos pariter & sanctissimos: sed brevi post per duo Semla miserum ejus statum
fuisse usque ad Petrum Venerabilem. Hujus rei culpam consertin abundantiam opum, atque in τὴν πολυλογιων precum, quacivocati fuerint monachi a laborando. Simul generatim docet, maxime noxias esse solere monachis amplas monasterioruni
divitias. Duobus Seculis post institutum esse tradit ordinem Ci- Α .sierciensium, restituta regula S. Benedicti maxime a S. Berntiar. do, quem sui Secuti miraculum vocat. Paulo post introductam ait fuisse ineommodam illam distilictionem inter monachos veros. & fratres laicos literarum rudes. Scilicet non probatur Λutori hoc factum, causanti, hqminem sue subsidio litera in pervenire posse ad summum Chri litanae virtutis fastigium. d- dit,ple osque AE ptios monachos fuisse illiteratos ipsum etiam S. Antonium. Ostendit hinc malos illius distinctionis fluctus, cum Monachi Clerici sivmerent fratres laicos, eosque pro se vis habentes, non solum sibi viderentiir domini, sed etiam
domni vocitarentur; contra fratres larci molesti essent monactis clerieis, vicissim se extollere supra hos conantes, Inde do- λcet, monachos coepisse studia literarum tractare, non sola in Theologiae, sed etiam Juris ac Medicinae: ex quibus posteri ribus cum quaestum captarent, eo in professionem ipsis interdictam fuisse in pluribus Cone illis. Ceterum eum A. I et I S Con- cilium Latet anense prohibuisset inllitutionem novorum ordinum, Autor animadvertit, neglecto istius Concilii decreto, , permultos novos ordines natos fuisse, & hine ortas aemulati nes de contantiones pessimas. Cum autem ejusmodi innia tio matrem habeat ambitionem, Autor suspicatur, plerosque no- α uorum ordinum conditores sui nominis gloriae velificatos esse. Λd S. Franciseum delatus, novi Λutorem ordinis . observat, male eum interpretatum esse verba Christi, sectatoresque ejus a morte sui Patriatinae itiales factos esse corruptiores , etsi aeque, . .
409쪽
ac Dominicani, non segnem operam navarint studio Theol . 3. 9. gico. Hac occasione de paupertate Ev. gelica disset it, duee Clemente Alexandrino Ostendens, vulgo male capi di sitim Christi de vendendis omnibus bonis: Christum nihil aliud vet. γ' te, quam nos non debere abuli divitiis ad explendas pravas cu-xo. piditates. i De Francit canis hinc pergens, inter ejus ordinis corruptelas ponit, quod ipsis demandata fuerit Inquisitio haeresium. Quippe paradoxum Autori videtur, quod monachi suin .mam humilitatem professi ct paupertatem, facti sint magistra. tus, in suaqtie potestate milites habuerint & thesauros, terrori. II. que suerint universis. Mentionem dein saeiens schismatis inter
Franciscanos orti post tempora BonaVenturae, mendicantes nam nachos in universum reiicit, eosque ait imitatores ea in re esse Cynicorum veterum. Quid λ totus hodiernus monasticorum
ordinum status Autori dilplicet, cum monachi a scopo, quem vita monastica habere debeat. longissime recedant, ct a mundo segregati videri cupientes per plures portas in mundum rein Idi. deant. Addit, corruptelis monachorum multam occasionem praebuisse Papas, dum monachos fecerint immunes a potestate Episcoporum & Magistratuum . Mendicantes igitur monachos, ut pro hoc privilegio gratos se Papae praestarent, in tantum evexisse autoritatem Papae, ut docerent, Papam habere potes latein
constituendi oc abdicandi Reges, imo solum Papam esse orbis dominum ac Regem Regum, Episcopum Episcoporum. Octen
dit etiam , quantum luxum exercere coeperint ac sanum
Superiores Ordinum, Generales ct Provinciales, quibusque artibus enisi sint ad illud monasticae dignitatis fastigium. Imo notat, ambitionem adeo propriam esse factam monachorum, ut plerique intrarint Ordines monasticos, non pietatis colendae ergo, sed ut hac via pervenirent ad praecipuas lignitates. Exempli loco Italos producit, qui e. g. Dominicam fiant , a tum literis strenuam dent oricam, quo aliquando evadant Romae Theologi vel Consultores alicujus Congregationis, Inquisitores, Episcopi, Nuntii, Cardinales. Censet igitur Autor, monasteris facta esse receptacula hypocritarum , melimque esse, extra monasteriuna Vivere, ct , quod
410쪽
omnium Christianorum commune sit omelum, tendere serio sudio ad persectionem Christianam. Hinc ostendit, corruptelas ordinum sacrorum secutam esse totius Ecclesiae corruptionem . plerisque ita ratioeinantibus: Si monachis talia sunt licita . quanto magis mihi non monachol Hauc esse putat causam, cur adeo corrupta sit Theologia moralis, Theologis peccata sudiosissime extenuantibus. & scires aperientibus omni licentiae. Observat hie, in provinciis illis, in quibus Inquisitio vi get. Casuvias esse reinississimos. ab iisque valde extenuari peccata. Adhaec Autor inventa subinde nova genera exercitiorum spiritualium reiicit, qitae inquit exerceri possunt, ut tamen pectus maneat ardens odio proximi ct amore mundi. Inter ejusmodi Sanctas meminit Brigittae. Catharinae Senenss, Ange .lMFoligniae, & erratum fuisse censet . quod earum meditatio-Πζε pro revelationibus, casusqire extraordinarii pro miraculisti iti fuerint. Hinc postremo ait exortam esse Theologiam mysticam. multis erroribns resertam ct abusibus . incidentibus his hominibus in enthusiasmum, in summam superbiam, imo ct in libidinem. Tandem concludit Amor, studium pietatis sive α,πιν vitae Christianae omnino esse laudandam atque' cominendandam,sed talem quae pro sundamento habeat S. Scripturam ct exemplum Apostolorum , praeceptaque Doctorum inprimis Christianae Ecclesiae Seculis florentium,quaeque remotast a superstitione & ineptis minutiis.
VIRI CEL. IOANNIS BERNO ULLI, MAE
theseos Prinessoris fodiensis ac Scient. Acad. Reg. qinc Parisiis ondinis Berolini sunt, Socii, de Molumus lorum, de esser escentia ta fermentatione Dissertationes Phusico - Mechanicae. Eitro secunda priori emendatior.
Accedunt PETRI ANTONII MICHELOTTI. Tridentini, Animadversones X ad ea, quae Cl. Vir I NCOBUS KEILL MD. protulit in TeruamIne V, quod est de motu Muscin