장음표시 사용
501쪽
CHRISTIANI FALSI ERI SUPPLEM LUM LIM
guae Latinae seu observationes ad Lexicon Fabro-Celianam cedis noviss. Lipf. A. MDCCXJ cujus mPe aliquot lacunae ex Amoribus aureae, argenteae, ct aeve ae aetatis supplemur, ai
jectis passim Notis Criticis, ct Phliologicis, nec non Indice. euadruplici, rami praefatione SE U RINI LIA TE G. . PII P. P i niensis
Flensburgi, sumtib. Balthas Otton. Bossechii, IIII, 8. Alph. I pl. I. Non inutilem elegantiori literaturae operam navant, qui de
incorruptae Latinitatis nitore soliciti, scriptores, quos vetus Latium tulit, diligenter eVolvunt, Voces, quibus usi sunt, excutiis uni, ct qua quaelibet earum aetate in ciVitatem, ut sic loquamur. recepta sit. accurate cominon strant.Oui labor etiamsi in Lexiei quae vocum naturam eXponunt, conficiendis potissiunim versatur, difficilis tamen est, nec inglorius propterea dici meretur, li- 'quidem cum maximo Juventutis scholasticae usu conjunctus est, re laudabili clarorum virorum exemplo se defendit.Iste quemCl. Falsterus Ripensium in Cimbris Con-Rector edidit, libellus in
eoruin numero, qui Latinam linguam sartam tectamque cupiunt, merito censetur, dum in Lexico Fabr . Cellariano,quod Λ.1 1 oheic apud nos prodiit, mille aliquot lacunas, ut vocat, ex autoribus aureae, argenteae, senem aetatis supplet, ct complures voces Latio restituit, quae recentioribus quibusdam Criticis peregrinitatis suspectae, ct propterea communi eorum sust agio proscriptae fuerunt. Onnunquam etiam variae Philologorum ob. servationes adjiciuntur, quae Cl.Stubelio,qui de hoc Fabri Lexieo praeclare meritus est, ct novam multisque accessionibus auelam
editionem hoc ipso anno in lucem emisit, usui sorte esse potuissent, nisi aliquanto serius, ct cum ultra umbilicum, ct fere ad ealeem perductum esset Fabri Lexicon, hie Falseri liber in has
oras sumet perlatu .Ex quo ut quaedam spectininis loco adseramus, instituti ratio non patitur, hincque etiam eruditam praefationem, qua Celeber.Lintrupius hunc librum ornavit, sicco pede transimus,quamVis non pauca, quae ad Lexicorum Historiam faeivat, α Gentium Borealium in literas merita expouunt, in eadem deprehendantur.
502쪽
Calendis Novembris Anno MDCCXVII. ACCESSIGNES HISTOR ME ANHALTIΝAE,
Me de variis Principatum AMaltinum concernentibus materiis ac documentis, una cum Continuatione Historiae An-haoinae ab A. σου ad A. Vis; Autore π. CHRL
ANhaltinae Gentis Historiam, quam CL Becmannus
paucos abhinc annos magno studio adornavit, Λcta nostra A. IIII p. 3 3 s ct iterum Tom. VI Supplementi Sect. .I 2 p. y38 rite eXposuerunt. Illae vero, . quas jam recensere instituimus, Aecessiones similiter ad eandem Historiam ΛGallinam pertinent,ejusque Tomum tertium con. Bituunt, tu quo superius commemorata Vel ex antiquioribus ino. nimentis, ad quaesit. Autor ante provocaverat, luculentius illustrantur,vel novis rerum narrationibus ad haec nostra usque temopora deducuntur. Ad primam autem accessionum classem rein ferri debet Henrici Basse monachi Bassinstedensis Paneorieus Ge. nealogiarum Principum anhaltinorum, qui anno I s I9 ab Auto. re suo primum in lucem editus est, ct Gentia Λnhaltinae natales per octingentos annos eVOlVit. Eum sit Becmannus variis sub inde notis locupletavit,in ubi a veritate interdum longius abire solet, ingenue castigavit. .Multa enim, quae in eo traduntur, ne que eum aliis Historicis, neque interse satis conspirant, immo in re genealogica suorum temporum, quamaccuratius tamen nos se debebat, a recto tramite nonnunquam insigniter deflectit. Ne . que tamen omnia, 'quae Uc reperivitur, ejusdem sunt generis,
503쪽
squidem haut pauca quoque occurrimi, quae neque indignae sunt ingenio boni Historici, neque forte ab aliis scriptoribus nifi parce admodum, & leviter exposita suerunt. Sic generosioris prorsus animi indicium est, quod Henricus noster amnitatem Ilis Iustrissimae Ursinorum in Italia seinitiae cum Serenissima domo, Λnhaltina non pertinacius adserit, sed in medio quasi relinquit,
quoniam, ut ait, nulla ea de re conscriptio apud nos invenitur. Simili ratione opinioni de septem urbibusGermaniae nostr orealis a totidem planetis nominatis, quam multi adhuc retinent, ct acrius defendunt. non multum tribuere videtur. Transactio. nem vero domus Anhaltinae cum familia Brandenburgica, solemnia funebria Henrici I,vitam Adolphi,PrincipumAnhaltinorum.Wilhelmi Principis Anhaltini di ordinis S.Franciset,impri , inis autem Scholasticae Prineipis Λnhaltinae ct Abbatisi e Gera. densis studiose, χ diligenter describit,quam ponremam Scho. Iastieae scilicet vitam tanti aestimavit Henricus Methomius, ut i tegram notis suis ad Popperodii annales intexeret.His succedunt ipsi Andreae Popperodii annales Gemrodenses, quos jam nominatus Mei inius a Jo. Henrico Eggelingio acceptos Tomo secundo scriptorum Germanicorum inseruerat, suisque notis illustra istos ante viginti, ct quod excurrit, annos in publicum primum iusserat prodire. In ea tamen re propter nominis nudiorumque similitudinem Vir celebris deceptus est, quod Hopperodii
nomen Iais annalibus praeponeret, in quam sententiam sine du-hio Andreas Hopperodius eum induxerat, qui Popperodii συγχρονος Heckstedii in Comitatu Mansfeldensi sacerdotismiis nore fundius est, ct varias Genealogias Personarum illustrium
titulo: eines Stammbudis conseripsit. Illud autem priorO
gativae Popperodii annales a Becmanno editi acceperunt, quod hic secus ac in Meibomiana editione factum est, diplomata integra exhibeantur, ct a compluribus vitiis, quibus subinde ad- spei sa suere, denuo liberentur. Praeterea quoque Cl. Becman nus alius adhuc codicis manu exarati,qui in tabulario Delia viensi ad se atur, meminit, cujus titulus: Hisoria Ecclesiae Gemrodenis
Fr: Mustri mi Principi, ta Domini Geronis primi Marchioniris Germania, Ducis Saxonia,*L alia Principis es Ires
504쪽
iae abbatia Se rodensisfundatio descripta per Andream Pop rod. a. N. C. I s 6Ο. Qua sane ratione hoc MStum integro dece nio antiquius est ipsis Λnnalibus, quod etiam, ut ex luculento specimine, quod Beomannus suppeditat, oppido manifestumes, in rerum quidem summa cum annalibus convenit. Verbis tarimen, α proponendi modo ab ipsis multum dissert. Hincquo eum codicem operis Historici σκιαγραφίαν, eX qua tandem ananales compositi fuerunt, complere, probabile admodum est. quoniam umilia fata etiam Brotum Chronico accidisse novi. mus, cujus exemplum intum in archivo, quod vocant, Dessa. viensi, ist Bibliotheca Reimmanes mirifice a Chronico discrepat. quod literis exeusum estire in Omnium manibus adhuc ver saturi Istis paria quae ad Principes hastinos Iuperiorum temporum secta si subjiciuntur. Comprehenditur autem eo nomine momnimentum aliquod Maximiliani I Imperatoris, in quo res ges . Ruri bi Principis Anhaltini Oeniponte in templo Franciscario.
rum depictae consepiciuntur , D. Tuberini Panegyricus Adolpho Principi haltino & Episcopo Martisburgensi dictus ; Martini Lutheri ad Wol angum, Georgium, Ioachimum, Principes Anhaltinos, epistolae; varia Melanchthonis epistolae ad Iohanis nem, Georgium, Ioaesumum, Principes hestinos, accessione GaI nunc primum editarum aucta. .Suum Oratoris seu te gati Henrici IV Regis Navarrae ac post Galliae literae ad Ioachimum Ernestum Principem Anhaltinum, in quarum una crimi nationem Henrieo Regi objectam diluit, quod is effagitandi auxilii eausa legatos ad Tureas miserit, falsissimum hoc esse. dicit, quod & ipse facillime testari posset, eo tantum id consilio a Pon tisiciis fuisse exeogitatum, ut Serenissimum Navarrae Regem suspectum omnibus Principibus Evangelicis redderent. Succedit ejusdem Segurii Instructio Doctori Gram, qui ad hastinos missus eras, data, ad Joaehimum Principem, una cum Casparis Peu, ceri Epistolis ad Ioh. Georgium, re praecipue Christianum Principes Actahinos exaratis. Elegantissima vero est itineris, quod Princeps Ludovicus cum fratre Ernesto Λ. I s 96 per Germaniam, Belgium, Galliam, Italiam, α Angliam suscepit, deseriptio. quam ipse Prmceps Ludovicus mille aliquot versious Germani-
505쪽
nitide & eleganter concinnavit, re instar monimenti pia a erudito Principe digni posteris reliquit. Quemadmodum&siis
mili eruditionis laude se tuetur oratio Latina, quam Wilhelmus Ludoviens Priaeeps Anhaltinus in Gymnasio Servestano, cum novus in eo Rector introduceretur, de Cura s Custodiashola rem habuit. Eam duae alia orationes excipiunt, quarum alteram Λbrahamus Uaterus,Medicus Wittebergensis,in obitum manuelis Lebrechti, alteram Io.Dan. Crainerus,Doctor & Professor in illustri Gymnasio Servestano,inmortemWilhelmi Principis Λα- haltini publice dixit.. Adalteram accessionum classem praeter tabulas genealogicas, quibus illustrissima Principum Antaltinorum prosapia a prima sua origine ad hanc nostram usque aetatem pertexitur, & Diarium antastinorum,quσquid singulis diebus in gente Anhaltina' memoria dignum acoidin, breviter exponitur, inprimis quoque Continuatio Historis pertinet, quae ab A. I O9 coepta ad annum usque ITI 6 producitur. Praecipue vero in ea illustrissimi Principis Leopoldi, qui hodie adhuc fortitudianis laude re rerum bellicarum peritia egregie floret, res gestae aecuratius describuntur . Agmen vero in hoc opere claudunt varia, quae de Gentis Λnhaltinae cum sacris, tum civilibus rebus adferuntur, Miscellanea, quibus etiam familiarum aliquot nobilium, quae inter Anhaltinos domi forisque celebriores fuerunt, , genealogiae α insignia adjiciuntur. .
INscripta est L. XI . Theod. de Pagan JEvagrio, praesecto Augustali re Romano Comiti AEgypti, A: 39r: Et nosca epistola Hieronymi scripta, perhibetur circa A. 388; Ad Piaeetium
illum scripsit praeterea Gregorius Nazianzenus epistolam IS3,tri 'buens ei titulum Excellentiae. Sed nihil tale apud Nostrum. In Caralogo seriptorum. ecclesiasticorum mentio fit Evagrii, qui 'Hieronymo homilias diversarum typothesium legerit. Non' liquet tamen; au ad istiim scripta sit haec epistola, an vero ille si,
506쪽
m I. Nostram hanc sere totam recitat etiam Gratianus e. um .n, deditque adeo Canonici Iuris peritis libertatem cogitandi de genuino illius sensu. Recitabimus igitur similiter. Audio quemdam in tantam erupisse veωrdiam, ut diaconos presb eris, i. e.
episcopis, anteferret Seripserat de tumido' quodam diacono Evagrius ad Hieronymum rem hane velut novam: sicut ei misit volumen anonymi de Melchisedech, ut, quid sentiret Noster, disteret. Vidit Franc..Duarenus de sacrifere . minis. Lib. I c. ras π1ν hanc quaestionem de insolentia diaeonorum apud Λur gustinum esse in. I O I V. σM T. Autorem illarum quaestionum Hunt esse Hilarium, Ecclesiae Romanae diaconum, non episeopum Pictaviensem. Nee dubitat amplius de Autore Io. Game rius Disci ad Marium mnatorem e. 1 f. 1 f m . Ibi vero nomen istius tumidi etiam exprimitur. uidam, qui nomen habet Fal Wcidii, dure stultitia re civitatis Romana iactantia, Levita acer dotibus re diaconos presburis eoaequare contendit, non dicam praeferre. Res tota videbatur forte parvi momenti, neque digna ut haec epistola a nobis exeuteretur. . Sed quia Hieronymus . 3 a levi occasione ad majora ascendit, atquctelaborate rescripsit, ab 'omnibus partibus epistola haec in dissicili negotio totius hieraris chiae, diversissimis studiis fuit exposita. Non quaerebatur de Epissespis. Noster tamen cum iis statim conjunxit Presbyteros, ut ostenderet ante omnia respiciendum ad primam aetatem Apostolorum, qua communi nomine vocabantur aliquandiu. Nam quum Apostolusperspicue doceat. eosdem essepres,teros, quo1 episcopor, quid patitur mensarum s viduarum minister, ut supra eorse tumidus erat ρ Demensis & viduarum ministerio constat. Fatetur tamenChrysostomus,primos etiam diaconos ad τοι πνευματικα stinui Vocatos, imprimis προς αποδὸμίας. τοιγάρ πλέιωῆ ον. ἔτους hεχειρ ίλησαν λοιτον λογον. Homil. XIVad U.Sin pra eos, inquam, ad quorum preces Christi corpus sanguisque conficitur. Ita tunc loquebantur: & Noster iterum in epist. ad Heliodorum : absit, ur de his quicquam pHistrum loquar, qui apostolico aduinueeedentes Christi corpussero ore ad eorum prece , conficiunt et per quos σ nos Christiani sumus. Disputans autem euin Falcidio, quaeris, inquit, autoritatem y audi tesimonium,
507쪽
Philipp. I, i. Arguit enit ibi sub episcopis contineri presbyterise
is s aliud exemplum P Λα XX, II & 2 8. Ibi enim commutari presbyteros ct episcopos. Ac nequis contentiose contendat, in timet ecclesia plures episcopo uisse cadeoque plane excludi pre hyteros, quod tamen non tulisset prima illa aetaso audi s aliud testimonium, in quo manifes me comprobatur, in edit. Lugd. xs Ios Aclararuo eundem esse episeopum arquo presbyterum. Tu. I, s, 6, 7. I Tim. IV, I . I Petr. V, I, 2.sit Petrus iapre1-bteras, di inspicite, juxta Deum: quod quidem Graece An μα-tius dicitur, lan υοπDru, uai s nomen visivi tractum est. Parva tibi videntur tantorum virorum testimonia ' additque a Joh. I, Ict III, 1. Hactenus de ignobili, peu putabatur, praecedentia. Nunc crescit paulatim elaboratio. uod autem postea unus Hectus est, qui ceteris praeponeretur, inschismatis Inedium factum est, ne unusquisque adfl trahens tari ecclesiam. rumpserat. Per modum aigressionis recedit a presbyteris tantisper. α originem totius literaretiae episcopalis, quae post primam illam aetatem lenta inprementa accepit, ostendit. Mens Nostri: aucto coetu fidelium providde DEUM etiam de oeconomia ecclesiae Paulo ampliore, neque tamen reperta fuisse nova voeabula , sed riz jam recepta episcopi,praes9teri, diaconi, ita distincta tantum, ut
prospiceretur coatui. Timens enim ecclesia, ne propter indi,
hinctam episcopi significationem, res ipsae fierent turbidae, accepit jus propriis nominibus circumscribendi munerum diversit tena. Ubi vero D. I ulsematini verba faciamus nostra : Ubi priamo carpit a presbtero distingui episcopus: sive id ex ecelesiae ordinatione processerit, ad evitandum schisma Destir sacerdotes, ut Hieroumtis existimavit in Epist. ad Evagrium sue, quod ver
tis est, ex Spiritus S ta Apostolorum ordinatione , sus in ipse s
wn principio talis distinctio observata non fuerit, ut multa alia equod Observavit ambrosius in Comm. ad C. IU Ephes. eerte epia copi gradus perpetuuι σμω erat, a presbytero disinctus. ΜΟΙ.
Minist.Evang I.LXIV.Conformiter loquitur etiamHieronymus. dialogo adversus Lucifri arca Noa ecclesae t pussuit 'abuit nidor DoLhabet ecclesia plurimas mansiones Atriginta cubitis incipiens.
usq; ad unum cubitum palatim deerascevGconseruitur stantur s
508쪽
eeel a multes gradibur consimus, Mextremum diaconis, presb reris, episeopisque finisu in ergo diaconi re presbyteri, fieα episeopi certus refixus gradus est, non mobilis re temporaneus. Nemo autem hinc concludat, juris divini fuisse illium episcopatum, qui totus insessu re dominatu consistit. Loquimur enim perpetuo de analogia primae ecclesiae,incsrruptae adhuc re ab inoquinamentis ista oeconomiae suae plane inta me. Nam ae Aiax an. aria a Mareo Evangelisa usque ad Heractam s Dion um, σμFcopos, presbyteri per unum ex se electum in exeel ori 'να-
collocatum, episcopum nominabant. ) Gaudemus, ad haec verba Hieronymi provocasse ipsum etiam Divum Lutherum ante haee duo seeula, in articulis Smalcaldicis. Sic enim ait: Hieroumus
feribis de ecclesia Alexandrina, eam primum ab episeopis, presb-teris,s ministris, communi opera gubernatam suum Tapre-pter, Hut vetera exempla Ecclesias Patrum nos docent, idoneos ad hoe inelum IPSI ORDINARE DEBEΜVS ET VOLGUS. suis Patriarchas AEexandrinor incusavit irritae ordinationis, qui per priores ducentos a Christo annor a solis res,teris Fui ordinati fiunt Disopita patriarcha Alexandrini δ Apud Graistianum olim scriptum erat, Wquo ad Esdram, pro, Heractam. Emendarunt hoc Canoninae, sed retinent errorem alium adline
ma)orem: dicunt enim, quia Marcus Evangelis a contemporaneus fuit Petro, Heracla π Dion us contemporanei etiam fuerunt ipsi Hieroumo. Extant haec in ipsa edit. Parisiensi M DCI, quae tamen typis alias nitet. Duduin objecit hunc ipsis lapsum Jo. Selis denus,omment. ad vesii Orig. Eccl. AEG. p. 61 Λ. MDCXLII. Cumque Seldeno librum vicissim satis magnum vindiciarum pro episcopalibus, Romae adeo opponeret Abrahamus Ecchelis . lensis MDCLXI poterant utiqueJCti Romani spongiam mature adhibere. Primus annus Heraclae, qui Origenis erat discipulus ineidit in annum Christi CCXXXI, Dionysii antem in annum CCXLVII. Ita sane neuter Hieronymo fuit contemporaneup,.sed centum annorum spatio eum antecedunt. Addenda his taubula Eusebiana apud Henr. Dod ellum, Di Angui. de Pontis Rom. prim. Dcces . integro c. st de successsedis Alexandrinae, p.r . Quis est usua Iudaeuiat eXPurgatoriorum , ii naevi Iuris Ca
509쪽
nonis nondum expurgantur 3 Is autem Dionysius Alexanes nus reliquit multa nobis fragmenta, apud Athanasium,& BH-lium tum apud Eusebium maxime. Sed & Iu Canones in viis stola Canonica ad Basilidem Episeopum, apud Bevergium Tom. IIDLi- . In vindiciis illis, quas dixi, per plura capita urget Mbrin. Eechellensis, presb3teros istos Alexandrinos elegisse tan. tum Episcopos, non autem Vere ordinasse per manuum imposi.tionem vel ordinem sontulisse, sed desuffragiis suis tantum fuisse eontestatos, ct personam a se electam designasse, approbasse,
admisisse. Benedictionem etiam tunc denotasse tantum consen. sum vel congratulationem , vel salutationem: non autem contulisse ordinationem essentialem re consecrationem episcopalem: quina solo .EpiseopogenuinositeXpectanda. Si vera haec sunt, Melesia Alexandrina ab excessu D. Marci Evangelissae Histra duo laeula non habuit verum Episcopum, sed abusivum tinis tum & titularem, & omnes effectus juris aut cessarunt, aut dor mierunt. Quod a capite visibili universali utique non fuerat tolerandum. Instat: in ipsa nostra Epistola sermonein esse nou nisi de mera electione. Fugae. Communi opera di consilio g bernare ecclesiain Alexandrinam ct regere, plus est opinor, quam tu solo Actu electionis acquiescere neque ad efficaciam imris aspirare. Pergit: D. Marcum ante obitum potestate Episc
pali instituisse ordinem presbyt*rorum & Episcoporum velut perpetuum, re qui nunquam deficeret. Atquino a sempers -eedebat electio, re recens electus colloeabatur in cathedram exiscelsiorem, per eosdem actus, quos prima ecclesia ab Apostolis aceeperat. itaque c. l. Iol largitur denique, Hieronymum in
hae epistola ad Evagrium :non de aliis loqui eoelesiis, quam de Alexandrina, deque pervetuso illo more,quo Alexandrini presbyteri ab aliis aliarum ecclesiariim discrepant: sive id ex india. to aliquo peculiari, sive ex abusis, sive alio jure profectum. Sed neutrum horum habet fidem veri, vel liquidas probationes. Ipse enim e. IIIIp. Mo mittit ista ae contendit, locum hunc Hierais nymi, qui triumphare sibi videantur adversarii. dubio omni procul de presbyteris, qui ordinatione ipsi sunt Episcopi, intelligem dum esse. At nulla iterum ratio semina ct specialis allegatur,qum i
510쪽
ouae ex meris presbyteris eligentibus faceret proprie dictos episcopos, per sol tuu actum ordinationis. Presb yteros appellatos vult quidem, sed ex illius aevi usu, inore S lingua, tum ob aetatem di honoris ergo, ac respectu principalis Episcopi, qui eo nomine pr*cipue dignosceretur. Si hic nobis sum cit, quod fatetur. neutiquam improbabile id fuisse, magis enim probabile est totum
contrarium. Quis erat etiain tunc Episcopus ille principalis Alexandrinus 3 Reete ergo triumphant vestri adversarii: diu enim torsistis vos, ut hunc nobis virum eriperetis, Hieronymum. M dum habendi etiam regendique ecclesiam Alexandrinam, diserte is nobis aperit: quomodos exercitus imperatorem faciat, adiaconi eligant des, quem indusrium noverint, Archidiaconum vocent.Non disjungendae sunt duae hae comparationes: altera enim alteram vindicat ac purgatGlossatores certe iterum labuntur, dc textum hunc de Iuribus Imperatoris Romani exaudiunt.
Loquitur autem Noster de exercitu sui juris, faciente sibi eum ducem, quem ipsi sortissimuin actitrantur , α sub erius ductu tantisper pugnant, nullo quoad cetera ipsius jure proprio in exercitum. Tales omnes erant illi excellentes Graecorum impera tores : qui Vel a republica, vel civitate libera, vel ab exercitu,
eligebantur ad expeditionem e sentem. Similiter eligi potesta diaconis, si cetera sint paria,is, qui est industrius, eumque Vocare possunt Archidiaconum: nullo alio jure, quam cathedrae melioris. Marsilius Patavinus, qui claruit I 324, ingenue scripsit: -Diaconi ex ipsis Archidiaconum eligunt, cui meritum Messentiale seu sacrum ordinem diaconatu ampliorem talis ele ctio minime tribuit, seὰ solum qualem quandam humanam
potestatem ordinandi seu regulandi diaconos reliquos. Hoc modo militantes in bellis sibi eligunt capitaneum, quem praece- μptorem seu imperatorem antiquitus solebant dicere;non autem Musu modemo,secundum quein Imperator dicit modum Monar. chae,ct ad regali onarchiae specie aliarum quasi supremam, translatum fuit hoc nomen. Defme. pari. a eas p.uδμ.Multum
ergo abiit Noster hae enus a prima quaestioneFalcidii, k nunc deflectit iterum ad fata ecclesiae sui temporis.nulis enimDeitDisco' pM mcepta ordinatione, quod presbter non raciat y Sui inquam