장음표시 사용
241쪽
, 8 a D I ssER TATIO S Ec UNDA Dolops Mercurii stilis erat, qui in urbe Magnesia periit, atque ibi ad ιittus sepulchrum habuit: sicut Ciso, primo Argonauticorum, narrat. Issis igitur quι ad inferos abiere sub notrem sacrificant: Dis superis vero sub auroram, jam ex oriente sole. εντομα autem Lacrificia ac victimae proprie illae sunt , quae demortuis sacrificantur; eo quod illarum empita sub terra descentur. Ita enim sacra faciunt Dis --nibas. Caelesibus vero, colla sursum vertentes victimas jugulant. Unde Homerus αυ ἔρυσαν Hy πύ . . . . .
Alii Heunt ἐντομα Dis Manibus illos sacrificasse, ut sterilibus sterilia: cum Caelesιbus Dis victima tesiculos habentes saer cent. Haec igitur ενωομα Nagiangeni nihil commune habent cum Sacris Tauro holus. Ut autem ab hisce Taurobolus ad alia transeam, hoc postremilm consideret lector, quam belle nempe in Imperatore seu Caesare Romano, convenire potuerint Vestimenta illa, in quibus per Sacra haec M. D. Matri initiati erant Tauroboliati, quaeque tamdiu gestare debebant donec Vetustate. Obtrita dilacerata ac consumpta essent, cum Sacra ista Purpura in qua Caesares adorabantur, ac cum Stola ista Pontificali, quae ipsiis ut Pont cibus Maximis Omere. hatur. Quam solam tamen non omnibus oblatam fuisse, cum per acceptum aut invasum, sive vi sive dolo, imperium simul Pontifices Maximi essent facti, ex sequentibus non obscure liquebit. Sicuti nec credendum est, quod hic etiam addendum) Heliogabalum, vestes illas , in quibus Taurobolium acceperat s modo lectionem illam Tauroholiatus apud Lampridium , quam Ct Salmasius tuetur constanter tueri queamuso Perpetuo , atque adeo eousque gestasse. Nam sane ista vetus lectio, quam Casaubonus retinet, Matris Deum Sacra accepit , ct adeo debacchatus es, ni pum eriperet quae posteriora verba ut per parenthesin
dicta legi possuntJ ct alia etiam Deum Sacra, quae peni
242쪽
tus habentur condita mysteria videlicet' ad haec, quae statim subsequuntur, referri possunt : Pactavit autem caput inter praecisos fanaticos , ct genitalia sibi devinxit i quasi abscissa essentJ ct omnia Iecit quae Galli facere solent. Ita ut Sacerdos, ac procul dubio dummus seu Maximus M. D. Matris factus, forsan dc Archigallus, in peneIrao ipsius irruperit 1 umque seu Sacrum Deae signumJ eripuerit; sicut & in Hesae Deae penetrale irruperat, & Penetrale Sacrum auferre conatus fuerato ab tumque Sanctum numen in penetrale Ner fui transtulerit; cum omnes Deos sui Dei AlagabaliJ mmiseros me diceret. Haec enim Lam pridius de ipso, .in ipsiuS vita, narrat. Nemo itaque sibi hic Imperatores in Sacra ista purpura, ac simul pannis ac pediculis oblitos, ut Augustos, ac Pontifices Maximos a subditis fuisse adoratos, fingat. Verum jam convertamus nos potius ad stolam illam Pontificiam de qua modo aliquid dixi, & de qua Zosimus lib. quinto, loquitur; ac
videamus simul an non Gratianus fuerit revera Pontifex Maximus. ita igitur ille loquitur: Τουτο '
243쪽
ταγήον ει πειν, ει μη βουλήτη Ποί2ψιξ ο βοι τιλιυς ονομάζειν, Πονπ*ιξ Mαξιμος. Hoc a Gracis accepto, Romani eos qui Sacerdotum in Collegiis apud ipsos locum principem obtinerent, Ponti ces pellarunt: siimulquesanxerunt ut eorum in numero etiam Reges , propter dignitatis excellentiam, censerentur. Priamus quidem Numa Pompilius hunc honorem adeptus est:
oinnerique deinceps quι Reges appellati sunt: ac post illosociavianus ipse, quique post eum Romano in Imperio fuccesserunt. Simul enim atque summum Imperium quirique consequebarar, amicIus ei Sacerdotalis osserebatur a Ponsis cibus f ct continuis Pontificis Maximi titulus ei tribuebatur. Ac caeteri quidem Principes universi lubentissimis animis hunc honorem accepsse, di hoc istitulo, videntur sadeoque Constantinus etiam potitus Imperio ; licet is a recta sacris in rebus via deflexerit, is fidem Christianorum am- inlexus sit. Itemque post illum reliqui ordine secuti, is Valentinianus is malens. Vuum igitur Pontifices, ex more, talem Gratiano amictum detuli mi, aversiatus est id quod
petebant a ratus non esse FA S EP VS MOD I H AEBITU CHRISTIANVM VTI. Auumque stola
minibxs reddita fui et, Hunt eum qui dignitate princeps anter eos erat, dixi O: Si Princeps non vult appellari Pontifex, admodum brevi Pontifex Maximus flet. Videmus hic ex verbis Zosimi Gratianum Aug' renuisse Stolam Pontificalem; at non videmus ipsum renuisse Titulum aut munus Pontificatus.
Ac quidem stolam rejecit , ea de causa quod existimaret, non se fas ejusmodi habitu Chrisianum uti: neque ullo modo ipsum rejecit Pontificatum, quem jam per circiter XV. annos imperium obtinuerat. Allata enim ipsi stola fuiss
244쪽
DE PONTis. MAXIM. VI C. &c. 18sfuit, cum jam Maximus in armis es et contra Gratianum, Augustique nomen assumpsisset. Hinc enim istud dicterium ex ambiguo, Si princeps non vult appellari Pontifex , arimodum brevi Maximus Pontifex flet , seu Pontifex Maxiamus flet; dum illi procul dubio sperarent Maximum Stolam istam non rejecturum, seque apud ipsum majori in gratia fore , majoribusque emolumentis fruituros , majorique auctoritate, ac libertate gavisuros: cum jam undecumque Ethnicismus in interitum. rueret , illique inde Imperatores adulatorie demereri vellent. Namque revera Gratianum Pontificis SMaximi titulo usum fuisse, ex sequentibus inscriptionibus sat clare constat. Harum prima extat apud Gruterum Pag. IS9. n'. 7. ipsius
Thesauri, atque ita habet: IM P . CAE S. GRATI ANVS PIUS . FELIX . MAX. VI CTA C. TRIUMPH . SEMPER , Α UGPONT. MAX. GERM MAX. ALAMANNUS. MAX. FRANC MAX. GOTH. M. TR P. II LIM P . TI. COS . HIC PRIM . P. P. PRESTITUIT ' C . X L
Nec vero aliter haec secunda, quae pag. Io82. n'. I 3. h,
betur: nisi quod illud HL post COS quod irreptilium
videtur, ut jam alii monuere, 9 in ultima linea non compareat Ra
245쪽
186 D IssERTATIO SECUNDA FL . GRATIANVS . PIUS . FELIX . MAXIMUS VICTOR. AC. TRIVMPH. SEMPER. AUG. PONTMAX . GERMANIC . MAX . ALAMAN . MAXFRANC. MAX. GOTHICUS. MAX. TRIB. POT. UI IMP . II . COS . PRIMUM . P . P . ΡIn quibus inscriptionibus, ut bene constet istud PONT.
MAX. esse legendum PONTIFLX MAXIMUS,
Elam addam hanc sequentem, quae apud eundem Gruterum Pag. I 6O. n'. 6. licet alia linearum forma quae sat commode
hic exprimi nequit iisdem verbis habetur:
246쪽
DE PONTIF. MAXIM. VI c. 8cc. 187FL . GRATIANUS . PIUS . FELIX . MAXVICTOR . AC . TRIUMF. SEMPER . AVGPONTIF . MAXIMVS GERMANIC . MAX . ALAMANN . MAXFRANC .. MAX . GOTHIC . MAX . TRIBPOT HII. IMP. II. CONS. PRIMUM. P. P. P. PONTEM . FELICIS. NOMINIS . GRATIANI. IN.VSVM. SENAT US. AC. POPULI. ROMCONSTITUL DEDICARIQUE. IUSSERUNT
Si quis dicat hoc marmor positum fuisse, cum adhuc puer esset Gratianus, primumque Consul factus, indeque conjiciat postea eum istum titulum repudiasse, is legat verba Ausonii, qui in Gratiarum actione pro Consulatu quo tribus annis ante Gratiani necem ab ipso honoratus fuit, ita loquutur: Unus m ore omnium Gratianus potesate Imperator, virtute victor , Augusi s Sanctitate, Pontifex religione, indulgentia pater, aetate filius, pietate utrumque superat. . Ac nonnullis, in eadem oratione , interjectis: Sic potius vocentur, quae tu Pontifex Maximus Deo participatus
Praeterea consideret, Cesares Christianos adhuc diu post se pro Pontifice Maximo gessisse inter Christianos ipsos, ut exemplo suo ipse Constantinus praeiveratJ Quod iste titulus quo tamen non tam, quam munere utebantur includeret summum in Christianorum Ecclesias regimen atque imperium , quod & ultra Justiniani imperium adhuc exercuere: sicut omnes Caesares Gentilium religionibus dediti id ab usque Augusto assumpserant. Docet sane id satis clarenos Socrat*s: .qui, in prooemio libri quinti, ita loquitur:
247쪽
Idi irco Imperatores in historia complexus sum, quia ex quo tempore coeperunt esse Christiani, Ecclesiastica negotia pendent ab itus, ct maxima Concilia de iliorum sententia is facta sunt is sunt. Hoc esse verissimum ostendunt. I. 2.3. . s. & 6 tus titulus libri primi Codicis Justinianaei ne de Theodosiano quoque loquar:) ex quibus clare patet, pene omnia ad Ecclesiam Christianam spectantia, per Augustos, fuisse statuta, correcta, dcc. Nam quae ad S. S. Trinitatem & Fidem Catholicam, quae ad Ecclesias & ipsarum privilegia, quae ad Episcopos dc Clericos, quae ad Episcopalem audientiam, quae ad Haereticos &c. denique quae ad S. S. Baptisma, ad sepulturas, atque ad alia plura, pertinebant, a Christianis Imperatoribus dirigebantur, corrigebantur, jubebantur aut vetabantur, jure Pontificatus Maximi, quod ad ipsos , Per potestatem Caesaream, cui is Pontifica-
Ius annexus erat, devolvebatur.
Pontificatum Maximum Caesarum Christianorum ejusdem naturae , seu juris ac potestatis, circa Christιanismum, suis, , ac Pontificatus His Cae rum Gentilium circa Gentilismum. Aud ratione, ae quibus occastionibus, Episcopus Romanus jura ac titulam Pontificis Maximi invaserit. Plures quandoque Caesares simu am inter Gentiles, quam pos inter Christianosse Romanorum fui Pontifices Maximos; omnes tamen absque usia praevia Consecratione. De Vicario, porro, Pontificis Maximi
248쪽
DE PONTI F. MAXIM. VI c. &c. IS9disseritur.' Denique is aliqua adduntur de Ponti cibus Majoribus ac Minoribus, adeoque ct Collegio Ponti cum.
OUam maxime autem hic Caesarum Christianorum Ponatificatus, jusque ejus atque auctoritas, cum Gentilium Pontificatu Maximo convenerit, Ostendit comparatio
facta eorum , quae jam recitavi, cum istis, quae Dionysius Halicarn aeus, quae Cicero, ac quae Livius tradunt. Quae Livius de ista re lib. primo tradit, haec sunt: Numa Pontificem deinde Maximum J cmarcium M. F. ex patribus legit, eique Sacra omnia exscripta exsignataque attribuit, quibus hostiis, quibus diebus, ad quae templa Sacra fierent, atque unde in eos sumptus pecunia erogaretur. Caetera quoque omnia publica privataque Sacra Pontificis scitis
subjecit, ut est, &UO CONSULTUM PLEBS- VENIR ET ne quid Divini juris negligendo patrios
ritus, peregrinosque asciscendo, turbaretur. Nec caeleses modo cerimonias, sed justa quoque funebria, placandosique Manes, ut idem Pontifex edoceret , qu que prodigia fulminibus, alioque quo viso mi sia susciperentur, atque cur rentur e ad ea elicienda ex mentibuου Divinis yoυi Elielo aram in Aventino dicavit, Deumque confuluit Auguriis,
Quae Diony sius Halicarnassaeus de Pontificibus in genere disserit lib. a. Antiq. Rom.) Pontifici Maximo , ut ipsorum Principi peculiari modo tribuenda sunt: ut comparatis modo ex Livio allatis: cum hujus Dionysii verbis elucescit. Ille igitur cujus versionem solam huc adducam) ita habet: Ultima vero Numae Institutorum pars continebat sacra quae sortiti erant ii qui apud Romanos summum Sacerdotium, O summam potestatem habent. Isi eorum Lingua ab tino Vere quod faciunt, a reficiendo ligneo ponte , Pontifices
249쪽
appetuntur. Res autem maximi momenti sis penes eos. Etenim hi cognoscunt de omnibus causis ad Sacra pertinentibus , ct inter privatos ct magi atus , ct Deorum mnniseros. Et leges ferunt de Sacru quae non fiunt scripta , aut quae moribus non sint recepta: ct ipsimet arbitratu suo leges is consuetudines eligunt , quas omnium optimas judia carint. Et omnes magi ratus, quorum curae sacrificia , ct Deorum cultus es commissem, is omnes sacerdotes examinant. Isi etiam cavent, ne quid eorum fumuli is miniseri, quorum opera in sacris utuntur , contra sacratas is ges adm:ttant: privatisique hominibus, qui Deorum vel gessiorum cultum ignorant, sunt enarratores is interpretes pct s quos animadvertaiat suis mandatis non parere , pro es que delicti magnitudine eos mustiant: usque nulli judicio , nullique mulctae sunt obnoxii, neque Senatui neque populo dictorum faciorumve rationes reddunt. Hos igitur Sacerdotes , sive quis vocarit, ἱεροχόουσκα- , seu sacrorum doctores , sive Aροώμους, seu Sacrorum adminiseratores, sue is φυλακας , seu dacrorum custodes, sive, ut nos Graeci scilicet censemus , ἰνοφάντας, seu Sacrorum interpretes, aeteritate non aberrabis. Defuncto autem aliquo eorum, in
ejus locum sufficitur alius, non a populo delectus, ab illis ipsis, qui omnium civium maxime idoneus visus fuerit qui autem probatus fuerit, demum SacerdoIιum accipit, si fausa auguria illi contigerint. Hactenus Dionysius, cui subjungam Ciceronem, qui de Fontifice Maximo de quo Sextus Pompejus ita: Pontifex Maximus cest judex atque arbiter rerum Divinarlim atque humanarumJ illisque quae ad ipsum spectant, ita loquitur, lib. ΙΙΙ. de Oratore: Meminerant illi S. et Elium; M:
vero Manilium nos etiam vidimus tranDerso ambulantem
foro: quod erat insigne , eum qui id faceret, facere civi πomnibus consilii sui copiam: ad quos olim is ita ambulam
250쪽
reis, ct in solito sedent eis domi, sic adibatur, non solum
ut de jure civict ad eos, verum etiam de filia codoranda, de fundo emendo, de agro colendo, omnium denique anto io, aut negotio re erretur. Haec fuit P. o. illius veteris, haec T. Coruncani , haec proavi generi mei, Scipionu, prudentissmi homin , spientia; qui omnes Pontifices Maximi fuerunt, ut ad eos de omuibus divinis, atque humanis rebus re erretur: iidemque is in denata, se apud
populum, is in cavsis amicorum, is domi, ct militiae, considum suum is fidem praefabant.
Hocce in cunctos Christianos Imperium quod sub isto, titulo Christiani imperatores exercebanto invadere ut possent Episcopi Romani iicut jam tibi Primatum , quantumvis re pugnantibus Graecis atque Africanis Ecclesiis, super omnes alios Patriarchas, MetropolitanOS, ac Primates Ecclesiarum arrogaverant) optima ipsiis Obtingebat occasio ex divisione Imperii in Orientale atque Occidentale, ac potissimum ex Imperii sede Roma alio translata. Hinc jam disscisso continuo in partes diversas per bella, per rebelliones, per TFrannos, seu potius duces, qui sibi id occupare partem saltem aliquam inde abscindere atque abri pere) tentabant, imperio; hi Romani Episcopi, primum qui dem solicitabant ab Imperatoribus Concilia cui ex Simplicii, ac Felicis aliorumque exemplis patet: postea vero istam sibi auctoritatem ut propriam usurpabant, eaque sic ipsi, proprio nomine convocabant: nihilque hic Imperatoribus perpetuo per alia distractis, opisque quandoque horum Episcoportim indigis relinquebant: cum & jam antea tum Ambrosius qui& ipsum Imperatorem Theodosium eXcommunicare ausus fuitJ tam magna ac stupenda de Sacerdotali dignitate, jactari coepisset, ut vix aliquid superaddi posset: iacui ex his ipsius verbis clibro de Sacerdotali dignitate cap. a.) videri potest: Honor igitur, fratres, ct sublimitas D, scopatu nuia