장음표시 사용
111쪽
dem Galeno teste, qui hoc morbo laborant, earnem habent nDgram &tuberibus plenam, ita ut Elephantu corio uideatur prorius assimilis. Paulus itidem Aegineta lib. iiij. cap. primo, Elephancasin es Ie cancrum totum corpus occupantem, non secus u Aui s s cenna&Araoes alii Lepram, astruit. Eius haec uerba: Si cancers v unum tantum membrum infestans secundum sententiam Hippos s cratis insanabilis est, quato magis Elephas, qui cancer quidam est si u niuersalis, omnem curationem superabit et Quam profecto sen tentiam Avicenna, ut multa alia, ex Paulo mutuatus est, Canone quarto, capite de Lepra, id Φ Leprae tribuit,quod Paulus Elephano tiasi,inquiens: Et cum cancer, qui est Lepra membri unius, sit de , , illis quibus n5 est sanatio, quid Gicemus de Lepra, quae est canceras totius corporis. Haud aliter de Elephantiastu Graeci, scribunt Latini quom, sed in uniuersum illis consentiunt. Celsus enim, Lati nus Hippocrates, lib. iij. cap. XXV. de Elephantia in hunc modum, , disserit: Ignotus autem penein Italia, frequentissimus in quibus si dam regionibus is morbus est, quem ε λεφα αν Graeci uocant,
iset longis annumeratur. Totu corpus assicitur, ita ut ossa quol uitiari dicatur. Summa pars corporis crebras maculas, crebrosi tumores habet. Rubor harii paulatim in atrum colorem conuerti tur. Summa cutis inaequabiliter crassa, tenuis,dura, mollis' quasi squamis quibusdam exalberatur, corpus emacrescit,OS, sura Pe des intumescunt. Plinius Guoq; lib. xxvi. capite primo,a Celso nihil dissentiens, Elephantiasin ita depingit: Diximus Elephantiasn
ante Pompei magni aetatem non accidisse in Italia,& ipsam a lacie γ' saepius incipiente. In nare prima uelitu lenticula, mox inualescen
' te per totum corpus, maculosa, uariis coloribus,& inaequali cute,
γ' alibi crassa, alibi tenui, dura, ceu scabie aspera, ad posterum uero nigrescente, Sc ad carnes apprimente, intumescentibus digitis in pedibus manibusq;. Aegypti peculiare hoc malii. Haec equidem singula clarissime indicant Elephanuasin Graecorii 5c Latinorum non esse diuersum morbi genus a Lepra, qua Arabes describunt. Accedit iis omnibus, quod Avicena eodem de Lepra scribit, quae s , Galenus de Elephantiast. Avicenna enim, ubi supra sic scribit: Et
γγ quando aggregatur caliditas aeris cit malitia cibi,&eius essentias et meX genere piscium, & carne salita, Sc carne grossa, & carnibus, s asinorum Sc lentibus, proculdubio est ut eueniat lepra, sicut multisticatur in Alexandria. Quae quidem Avicennae uerba ex secti dobro Galeni artis Curatiuae ad Glauconem, cap.xv. uidentur de sum Pia,
112쪽
desumpta, ubi de Elephanuasi ita loquitur: In Alexandria uero . ,
plurimum generatur ex uictus ratione. Comedunt enim farinam , ,
elixatam,&lentem,& cochleas,& plura salita, et nonnulli ex ipsis , , carnes asininas,& alia quaedam, quae crassum & atrae bilis humo , ,
rem generant: nam cum aer circunstans calidus sit, motus humo , ,rum agitur uersus cute. Praeterea Galenus libro eodem, cap. xvij. , ,
Viperarum esum his,qui Elephantiam patiuntur,esse mirabile auxilium docet. Quod idem etiam lib. xi. de Simplici b. medica. capite secundo suabus elegantissimis historiis,quas ne plus aequo uerhosior sim praetereo,confirmat. Avicenna autem id genus reme dii Leprae accomodat, inquiens: Et caro uiperae est de nobilibus 'ν medicinis ei. Et paulo post Galeni historias citat, dicens: Et expo vratione quidem uini, in quo moritur uipera, aut uiuisitam sanau ' sunt quidam accidentaliter,aut intentione intersciendi .Eκiis satis iuperi demonstra tum esse puto,Graecos et Latinos per Elephant, in intelligere morbum tristem,S ipso nomine, ut ait Q. Sereinnus caP. X. dirum, eum nempe, que uulgus totaqr Arabum schola Lepram appellat, cum contra Arabes ac iuniores Omnes per
eandem crurum ac pedum quendam tumorem immodicum in telligant. Reliquum est, ut Lepram quoq: Graecom,diuersum esse
morbi Renus ab Arabum Lepra demonstremus, id quod paucis admodum faciemus. Nam cum ex superioribus manifestum sit. Lepram Arabum dirum esse ac horrendum morbi genus, & id Sidem quod Graeci Elephanuasin nominant,certuerit, Lepram raecorum esse penitus diuersum. Nam ea a Graecis inter laciles computatur morbos, id quod in primis testatur Hippocrates Li hro de morbis, qui extra ita scribens: Lepra, pruritus, scabies,li, chenes, uitiligo, pituita gignuntur, potiusti: corporis turpe quid ' sunt a morbis Subscribit Galenus, qui libro de Tumoribus prae ter naturam sic ait: Lepra solius cutis passio est. Id quod idem Ga x slenus libro quinto de Symplomatum caussis, aliis etiam uerbis in 'dicat, ita scribens: In Lepra dc Psora plus est succi, dc succus ipse crassior,at ob hunc magis crebrius4pruriunt hi,ureliqui omes sine huiusmodi affectibus prurientes,ac nihil iuuantur, uel f uelle
mentissime scalpentes detraxerint. Succus enim noxius manet in ν tinus,ati in cute impactus. Horum certe nihil huic morbo,qm m uulgo Lepram appellant,conuenit,quando is non solum aspectu turpis sit, sed etiam inetentem cruciatum excite nec solam cutem,
sed & carnem dc ossa,ucut cic Cesso diximus pleruΦ uiuet. Quod
113쪽
si uero quia obiecerit, Leprae nomen in Sacris Literis pro graui accipi morbo, huic Augustinum obtrudam, qui Lepram coloris
uitium, non ualetudinis aut integritatis sensuvato membrorum esse dicit. Quod uerum esse, etiam caput decimsi tertium Levitici Ostendit, ibidem enim Leprae notaeati inditia enarratur, quae certe praeter cutis ac coloris uiuum nihil prae se ferunt. Viden lex hoe errato studiosi Arabum medicinam a ueteri atm Graecorum ple riset in uniuersum uariare, ob id diligenter admodum caueant,ne diuersitate ista non animaduersa, in errorum laqueos incidant.
Non tria sunt caussarum insalubriu genera, tu
Avicenna, totusq; recentioru medicorum coetus arbitratur, sed duae tantum in uniuersum sunt caussae, interna scilicet & externa, uel ut uulgus medicorum uocat, primitiua Nantecedens, coniuncta enim a morbo nihil disteri.
Auiemna Fen ii. primi Canonis, summa pHma, doctr. q. capidis te primo,de caussarum insalubrium generibus ita scribit: Caustae
x, . dispositionum corporis sunt tres, primitiuae,antecedentes,& cono iunctae. Hunc deinde imitati sunt iuniores omnes, easdem in suis libris cuius morbi curationi praefixerunt. Verum, quantum ea in relapsi sint, facile in triligent hi, qui id genus commenti diligenti examini commiserint, aci ueterunam scripta exegerint. Veteris enim medicinae scriptores duo tantum caussarum morbi genera ponunt, externam uidelicet&internam, uel ut nostri loquuntur,' rimitivam & antecedentem. Id quod facit Galenus libro primo herap. methodi, p. iiii. in hunc modum scribens, Quartum Uear ro ab iis genus statuito, quod sit insatiabrium, siue morbiscarum cautarum. At harum, quae quidem in animalis corpore conta δ' stunt,internas aut antecedentes nomina. Quae extrinsecus, exter nas uel primitiuas.ldem docet lib. h. de morborum caussis cap. q. b, ubi ita disserit: Redeamus igitur ad id quod propositu nobis erat, α εν ne stipe ut singulorum simplicium morborii caussas explicemus, γγ tum praecedentes, tu pro tarcticas. Eas igitur quae in animali ipsos , consistunt, siue affectiones sint, siue motiones praeter naturam, o a caussas nominant myrbum Praecedentes. Qitae uero extrinsecus I adueniunt
114쪽
adueniunt,si uehementer alterant, immutantqr corpora, eas inte- rina procatarchontas,interim procatarcticas caussas appellat,qua , . s praeincipientes dicas. προκαται Me α enim uerbum, incipere , vsgnificat. Quemadmodum ita in musicis dc choro canentibus fit,in quibus choreae dux primam carminis modulatus partem incipit, reliquum uniuerso choro silens ipse canendum relinquit, se in huiuscemodi motus principium intellexisse oportet. Εκ praedi
ctis porro meridiano sole clarius erit, Galenum caussam coniun ctam, inter genera caussarum morbum facientes, minime num rerasse. Proinde cum apud Galenum caussae cdiunctae non queant assignari, colligitur toto coelo errare Avicenam, recentiorest medicos hunc imitantes, caussam coniunctam inter reliquas morbi caussas numerantes. Non autem Galeni dogmata sequentes, ou sam coniunctam statuere posse, ita probamus. Caussa enim coniuncta assignata sequitur affectum principaliter laedentem operatinem non esse morbum,sed morbi caussam,quod maxime contra Galenum est, secundu quem affectus laedens operationem,et non operatio laesa, seu actio uilitata est morbus. Is enim libro tertio de Symplomatum disserentia, capite primo, morbum ita desinit: morbus est affectus praeter naturam, a quo actio primum impedi , stur. Id quod multis etiam docet libro primo Sc secundo Therap. Metho. contra methodicos disputans, qui actionem impeditam morbum esse dixerunt. Quod uero sequeretur assectum seu dispostionem principaliter dentem operationem non esse morbum, sed morbi caustam, hoc ex caussae coniunctae descriptione scitur, quae iuxta Avicennam, Ioannitium P ac totam iunioris medic
rum scholam haec est: Caussa coniuncta est, quaecum adest, adest , . morbus: &quaecum abest,abest morbus. Haec em desinitio aliud , , prae se seri ni nil, nisi quoa innuit caussam coniunctam esse talem
affectum, qui primo laedit actionem, id quod indicat iis uerbis, Si
adest, morbus adest. Galeno em cap. viii. Artis Medicinalis, teste, morbus non dicitur,nisi laesio operationum sensibilis adsit. Proinde caussa coniuncta iuxta hanc definitionem non erit aliud, adi spositio seu affectus principaliter laedens Operationem, quod in
men affirmari no potest. Nam dispositio illa non caussae, sed morhi meretur appellationem. Caussa enim morbi qualiscuctast non impedit laedit ue actionem primo & immediate, sed per morbum medium.Nam scuti peculiare est morbo, primo dc immediate laedere ac uitare actiones seu Operauocalita proprium est caussae,
115쪽
primo, sed morbo mediante actiones impedire. Idm ut innueret Galerius in morbi descriptione non simpliciter dixit, morbus estastedius praeter natura, a quo actio impeditur,sed addidit primo, ut hoc pacto secluderet caussam, quae no primo, sed per morbum medium adtionem impedit. Viderit ergo Avicenna, qui te Galeni
satetur ac gloriatur interpretem, ne male in hoc interpretetur Ga lenum, cum Een q. primi Canon. doctr. i. cap. h. aegritudinem eo dem, quo Galenus,modo desinit: Dispositionem, inquiens, esse, Per quam hominis corpus in sua complexione tale existit, ut ex ea omnes operationes eius proueniant impeditae, 8c tamen nihilominus paulo post caussas aegritudinu contentiu assiue coniunctas ponit, cum iuxta id dogma operatio laesa diceretur morbus,dc noassedius laedens operationes seu actiones primo: quod ut eπsuperioribus patuit,Galenianis placitis ex diametropugnat,quae aste dium praeter naturam, aetionem primo impedientem morbum,
actionem uero impedita morbi, Symploma dici perdocent. Atq; adeo caussa coniuncta ab iis,qui Galeni sediam sequuntur,no po test tolerari: ab affectu enim primo impediente actionem, nihil dissert,huici non caussa sed morbi nomen competit. . ERROR XLV.
Allucinantur inter Medicos recentiores non pauci, morbum quem uulgo Gallicu uocant, esse cum quem Graeci Lichenem appellant, contenden tes, cum is uerius sit, quem Impetiginem Lati
ni nominant. Este complures, qui Lichenas a morbo Gallico nihil digerre
putant, nouus est, sui demonstrem. Unum tamen Simpliorianu
Champerium indicasse satis is, qui capite duodecimo libri secsidi suae Practices Lichenem eum morbum esse asserit,quem Neapolitanum aut Gallicum nominant uulgo. At si salse, in primis indi calid, quod is morbus in Gallorii exercitu, qui apud Neapolim Caroli sui regis auspiciis belligerabat, primu circa annum a Chii sio nato M. CCCC. XClII. apparuit ac irrepsit, ob id* Gallicus diimis est. Lichenas autem Hippocratis uetustissimi authoris fuisse seculo certum est. Nam is in tertia particula Aphorismorum
in Aestiuorum morborum menuone, S in Libro de morbis, Sc
116쪽
passim alibi Lichenum comeminit. Quare Plinius quoc ,Hippocrate iunior, errat,qui Libro Naturalis Historiae xxvi. capite pri mo, Lichenas morbum, ut ipse ait, grauisssimum, non italiae modo uerum etiam uniuersae prope Europae incognitum ante Tiberii Claudii Caesaris principatum fuisse scribit. Hippocrates enim Pli nio multo uetustior tam crebram de Lichenibus mentionem non secisset,si eius aetate tonus sere Europae hic morbus suisset incognitus. Verum tamen est, quod paucis ante Claudii principatum in Italia fuit cognitus, quia nondum Romano imperio ad exteras nationes propagato nomine carebat, donec Medici Graeci, qui ui bem Romanam frequentare coeperunt, eundem morbum tuae linguae uocabulo Lichenas nominates, secere illustriorem. Heminit
passim Lichenu Dioscorides, adeo ut clarum iam sit ex utrius rorigine, Lichenas non esse morbum Gallicum. Proinde λ in Graecis aliud morbi genus est, cutis scilicet uitiii Raspredo, Latini id malit impeti ine dixerunt. Ita Galenus in suis desinitionibus
Lichenas dixit esse cum multo pruritu summae cutis asperitatem. si In sua autem Isagogerem copiosius tradidit iis uerbis: Cutisma , , tum est Licheri. Duplex eius genus, mite alterum, ferum&dissi , , cilius alierum, pelluntur ab eo ex summa cute squamulae, rubetoe , , sub illis locus tantum, et non exulceratur. Eundem uero esse apud , ,
Latinos impetigine, qui Lichen apud Graecos, testatur in primis Cassius Ecelix, cuius authoris haec sunt uerba: Impetigines Graeci Lichenas dicunt, nascuntur ex Melancholico humore, rotundo , . schemate, in superficie culis esi ingenti pruritu. Quod itidem con is
firmat Caelius 4 urelianus libro primo Chronion, cap. iiij. de Lichenibus equorum loquens, dum ait: Sunt autem squamulaeaninteriorum crurum sub armorii partibus in ipsis animalibus nanc, has Graeci Lichenas uocant, nos uero Impetigines. Praeterea quae cuni remedia Paulus, Galenusin, ac omnes alii Graeci authores contra Lichenas docuerunt, eadem sere omnia contra Impetigi nem a Q. Sereno, Raeta&Avicenna traduntur. Et ut ex multis Unum reseramus, Grsci Lichenibus puerorum ieiunam hominis
saliuam adhibent, hanc quom Q. Serenus Samonicus cap.ri. Impetigini adhibendam esse docet iis uerbis: Si uero uitium est, quod ducit ab impete nomen hoc matutIna poteris cohibere sali Ma. Idem etiam docet Avicenna Fen vi. Canonis quarti, tract. iij. cap. iiij. Accedit etiam, quod A rabes non aliter Impetiginem , uGraeci Lichenas generari tradiderunsi ita in dubium non sit, in
117쪽
Latinis Impetiao id sti quod Lichen Graecis. Annotandu tamen, quod ea quae Celsus de Impetigine scribit, Leprae Graecis dictae
conuenire: & quemadmoJum hic Lepram Impetiginem, ita Li clienas Papulas nominauit, quod hinc maxime colligitur. Sicut enim a Cassio Foetice scribitur, nasci Lichenas rotunda figura insuperficie cutis,cum ingenti pruritu &asperitate: ita Celsus lib.v. ait alterum genus Papularum esse, in quo per minimas pustulas cutis evisperatur, rubet, leniterQ roditur, tardet serpit, ido uiua maxime rotundum incipit, eadem ratione in orbem procedit. Porro quod Galenus ac Paulus dicunt ex Lichenibus diuturnis seri lepram,idem Celsus de quadam specie Papularum pronuncia inquiens: Quae minus rotunda est, dissicilius sanescit, nisi sublata est,in impetiginem uertitur. Insuper quemadmodum Galenus duplex Lichenum genus facit, alterii mite, alterum serum: ita Celsus duplices Papulas,stera mitem ac levem, altera quam αχὼν, id est, seram Graeci appellant. Et ut Graeci Lichenibus, Sc Arabes Impetigini ieiuni hominis suiu a medentur, ita Celsus leui Papulae eandem esse remedio reseri, adeo ut manifestissimum sit, Celsum Lichenas uocare Papulas. Quod uero id malum, quod Graeci te Pram nominant, sitici quod Celsus Impetiginem appellat, non est Unde certius u ex utrius in morbi distinitione colligitur. Galenus nano in libro Desinitionum medicinalium, lepram ita definit: Lepra est transmutatio cutis ad contrarium naturae habitum cum asperitate 5c dolore at pruritu, ac squamularum resolutione, dc quando ut unam, quando plures corporis partes depascitur. Quae sane descriptio quadrat in omibus cum Celsi,qui libro quinto in impetigine cutem exasperari, squamulas resolui, rosionem Mehementem esse scribit,ita ut luce meridiana clarius sit, Impetigi
nem Celsi esse lepram Graecorum. Plura ea de re doctissimus Leonicenus in libello de Gallico morbo.
cipiuntur Medici iuniores, Pruna, seu ignem Persicum, Carbunculum at Anthracem diauersia morboria genera existimantes, cu tamen unus
ideq; diuersis istis nominibus morbus designetur.
Non pauci inter recentares sunt Medici,qui Prinia seu Ignem Peliacum
118쪽
Per ficum, Carbunculu ue ab Anthrace diuersum esse malum putant: differress ea ratione Anthracem a Carbunculo arbitrantur, quoniam AnthraX fiat ex materia maligniore 6c magis adusta, usit illa, ex qua carbo generatur. Hinc est quod de iis etiam in diuersis capitibus tractarunt. In quorum numero est Valescus, qui in tantum quom desipuit, ut uerbo Graeco Latinam daret derivatio nem,anthracem ab antro, quod idem est quod fouea didiu existi mans, quoniam foueam laciat, non intelligens quod αἱ idem Graecis significet quod Latinis carbo. Ex quo iterii studiosi deprehendunt, quot errorii ambagibus irreuant qui linguaue peritia caret. Moti aut sunt iuniores medici, ut inter Anthrace ato carbonesiue pruna differentia statuerent, quia uideriit Avicenna uno capite de pruna agente, mox postmodii altero capite de Althohoin, que ipsi Anthrace interpretant, tanu de morbo a Pruna diuerso, tradiante. Razam quocirin libro Diuisionum cap. cxxxiii. de Igne Persico primu,mOX cap. XXV. de Anthrace seorsum scripsisse intellexerui. At cogitare aebuissent boni illi uiri, no ramine Arabis de unare sub variis nominibus, tan cl diuersa, alio 8c alio loco πω ctasse. Quod & hoc loco laetium esse quis no uidet aloe adeo Auicenna ac Razes de eodem tumore sub diuersis nomini laus,Pruna
scilicet 5c Althohoin, Mistra in duobus locis tractasse iudicabunt. Quamuis Avicenna hoc nomine excusari possit, quod dixerit sorte Althohoin esse Anthracem n si in omni tempore, sed solum pe/fillente: neq: in omni corporis parte, sed tantum in glandulosa, ac praecipue in inguinibus ortum: atm sta fortassis Paulum secutus, Althohoin apruna, quemadmodii ipse Bubonem ab Anthrace seu Carbunculo seiunxit. Quod uero ακραI a Carbunculo nihil differat, uel iis qui primis labris tantum, ut aiunt, Graeca degusta runt, notum esse potest. Nam ubicitet Latinus interpres Carbunculum uertit, hic c5teVtus Graecus ανθρακα habet. Quod si autem inter carbones siue Prunam atq; Anthracem erit differentia, miruadmodum Galenum, tantum rei medices magistrum, de Anthrace in eo quem iuniores sub hoc uocabulo intelligunt significatu, nusquam in suis librisfecissὸ mentionem.Tantum enim morbum. ac magis 'coeteros exitialem latuisse Galenum, ait ideo ne in libro xii a Cherap. Metho. cap. X. nem in secundo ad Glauconein capite primo,ne vin libro de tumoribus praeter naturam,ab ipsi
fuisse nominatum, pene ridiculum suspicari. Quare manifestum
119쪽
admodum est, Anthracem a Carbunculo penitus nihil disserre, id quod Sc antiquus maxime Galeni interpres non ignorauit, hic
enim libro xiih. Thera. Metho. cap. N. Anthrace,Prunam, Ianem Persicum,& Carbunculum interpretatur. Caeterum quod Car
hunculus nihil ab Igne Persico seu pruna distet, non aliunde certi us,s m eorundem descrip tionibus scitur, per omia enim sibi quadrant. Galenus nanq; libro secudo ad Glauconem,capite primo, o Carbunculum iis uerbis describit: Quum sanguis influens cali x, dus sufficienter extiterit & crassus,quodcuo membrorum subito
occupauerit hoc comburendo, facit ulcus cum crusta, quicquid Is uero circumiacet in inflammationem leuat,& esseruescentem gra
γ uem is dolore insert. Vocatur autem Carbo huiuscemodi pali o. Quae sane deserintio a Prunae Igniso Persici descriptione, quam
tradit Avicenna Pen iij. Canon. iiij, cap. ix. nihil differt, ait enim: , , Haec duo nomina sortasse absoluta sunt super omnem pustulamis corrosiuam, uesicantem, adurentem, facien te accidere Escharam,
ον qualem facit accidere combustio dc cauteriit. Insuper Anthracem seu Carbunculum nihil distare a Pruna & Igne Persico, ex eo colligi potest, quia quam curationem Galenus Carbunculo adhibet, eandem Avicenna ac Arabes alii Prunae accomodant. Galenus nanet libro quarto Therap. metho. cap. X. de curatione Carhuri a culi in hunc modum scribit: Sed& incipiendam ab incisia uena curationem esse, id quΟΦ neminem latere arbitror. Nec illud obin scurum, sanguinis uacuationem quae ad animi desectu uta sit a hibita, magis his etiam collaturam. Avicenna uero a praedictis ni hil uarians, ita de Prunae Igniso Persei medicatioe docet. Necessa ria est phlebotomia, ut evacuetur sanguis cholericus, & quandos aegritudo est timorosa, tunc necessarium est, ipsam approximare a Sincopi. Quibus utici: uerbis nihil ferme a Galeni praescripto dis sentit,in hoc tamen Galeno cotrarius est,a ueritateq: deuiat, quod Prunam seu Ignem Perseum a Cholera citrina,liceat enim uti barbaris uocibus, quibus medici hodie utuntur, generari putat id quod iis innuit uerbis, ut evacuetur sanguis Cholericus. Galenus enim libro secundo ad Glauconem, ait Carbunculum seu Anthracem ex sanguine crasto ac Melancholico seruente generari. Oves cuius Paulus & reliqui Graecorum medici, dixerunt fieri Carsehunculii, cum reserbuerit sanguis copiosiore atra bili abundans elin restquam partem ingruerit. Videat igitur Avicenna,si Pruna
ex holera citam sit, quomodo hic curauonis modua sibi aut mi
120쪽
Ioni conuentat,qui sanguinem esse frenum Cholerae ubio insinuat,& primo libro cauendum esse admonet,ne superflua sanguinis missione aegrum ad humorum biliosorum ebulitionem perducamus. Quare, si ipsus in aliis locis doctrinam sequimur in morbo ex Cholera seu sanguine Cholerico laeto, phlebotomia nori com erit,uel non tanta, ut ad Sincopen ustu perducat. Quare salsumn uniuersum est, , quod Avicena dixit Prunam ex Cholerico sanguine generari, cu magis exerata dc melancholico fiat. Id quod met ipse Avicenna,sibi ipsi contradicens, Fen ii l. Canon. iiij. trainctam primo,capite primo testatu inquiens: At uero exsanguine , grosso malo sunt iecies exiturarum malarum. Nam si eius mali tia uehemens fiat,&ipsius adustio prouenter Ervsypela,& ueniet , ,ecimbustio Sc crusta,re deterior,ea est Ignis Persicus. Errat praeter , ,ea Avicena, aca Galeno rasione ipsa dissentit in Pruna uel Igne Persco,quando materia est decliuis ad Choleram,iis enim uerbis utitur,scalpellationem profundam prohibens, εc tamen capite superiori, sexto scilicet, ubi egit de Formica, aserat ex Galeni sen- , , tentia, extirpare Formicam cum aliquo quod sit scut Embuba& , ,
extremitas pennae aut alterius rei,cuius eX tremitas sit acuta, quam , ,
possibile sit deglutire Formicam. Atqui haec retirpatio Formicae , , si diligenter inspiciatur, multo est uiolentior qua scalpellatio, ut si hanc timet Avicenna, quando materia est decliuis ad Choleram, multo magis tale aliquid facere, debuerat formidare in morbo ex materia non decliui ad Choleram, sed mera Cholera, ut ipse opi natur, procreato. Falso autem allegauit Galenum, id enim artificium ait esse conuenies non ad tollendam Formicam,ues miliarem, uel corrosiua, sed quoddam potius genus uerruca , quas Graecisis F. x γασ, id est, Formicas appellant. Notus est ergo error Auicennae ex nominis ambiguitate,quia em Graecipustulas quasdam ex humore Cholerico genitas solam cutem occupantes atapetia serpentes,ab hac serpendi natura Herpeta uocant. Arabes quomasmili proprietate easdem pustulas Formicam nominarunt. Sunt uero Sc quaedam genera verrucarum,quae Graeci Lue κιας, nomine sumpto a sormicis, appellant, quia sensum quasi sint morsus formicarum,patientibus inserunt. Has quo Verrucas Arabes ad imitationem Graecorum, Formicas nuncuparunt. Quo fit, ut uerbum Formica, apud Arabes duorum morborii generibus, quamuis natura differentibus, accommodetur. Avicenna ergo