장음표시 사용
431쪽
superstitionem, stultamque eruditionem non ignorantibus. IIs enim temporibus quaedam apud Gentiles sublimioris, ut a jebant, Sapientiae, atque arcanae Scientiae imago invaluerat, ad quam obtinendam praeviis quibusdam sacris, ac mysticis purgationibus uti opus erat. Tum verδ, ut Eunapius Sardianus, Ethnicus & ipse, in Aedesio tradit, θωα nonnullos, sive Diυinos afflatus, istis initiati ritibus prae se serebant, seque in Deorum consilium, & contuberis nium receptos venditabant, quo sibi apud imperitum vulgus vene. rationem aucuparentur. Iamblichum Chalcidensem Philosophum, &Iuliani familiarissimum, tamquam hujus occultioris, sive divinioris Scientiae principem, eo inclaruisse aevo, erudite censuit Spanhemius in Praef. ad Iulianum. Hi ne factum est, ut quoties fidem consiliis suis adjungi Apostata vellet. Deorum jussa, admonitionemque praetenderet. Ita in Epist. XIII. ad Iulianum avunculum, cur contra Constantium ipse duxerit aciem narrans, haec habet: τί ἔν ῆλθον;
salutem pollieiri, s parerem. Alia similis jactantiae exempla prose ro possem. At haec sint satis.
432쪽
EPISTOLA IULII EPISCOPI ROMANI
ad Dion um Alexandrinum Episcopum .
Tom. XIL D miratione corripior, quum nonnullos au. dici confiteri quidem
Deum Dominum car nem humanam induisse, at in divisionem incidere, quam perversε invexerunt Paulia. nistae. Etenim qui Paulo Samosa. teno addicti sunt, alium quidem ECoelo ajunt, ipsumque Deum s tentur; alium verδ ἡ Terra, quem hominem affirmant; illum increatum, hunc creatum; illum aeter. num, hunc hesternum; illum Dominum , hunc servum : utrobique impiε agentes, si ve eum, quem dicunt servum, atque creatum, adinrent, sive eum, qui proprio nos sanguine redemit, non adorent. Qui verb e Coelo Deum confitemtur ex Virgine carnem sumsisse, unumque esse cum carne, frustra
433쪽
καὶ .χ υἰὸς θεου : καὶ τετο επιται
turbant, ad illorum sententiam, atque impietatem accedentes. Dicunt enim & ipsi, ut audio, duas naturas, quamquam Ioannes diserte v. num demonstret Dominum, quum ait: Verbum raro factum est, & Pau. lus , quum dicit: Unus Dominus Iesus Christus, per quem omnia. Si igitur unus ε sancta Virgine natus vocatur, idemque ipse est, per quem facta sunt omnia, una natura est; quoniam persinam unam habens in duo non dividitur, quia neque peculiaris natura est corpus, neque peculiaris natura Deitas per incarnationem, sed quemadmodum homo una est natura, ita & in similitudinem hominum factus Christus. Quod si minimε illud, quod
gnoscunt, possunt di in multa ibium, qui est unus, partiri, multasque dicere naturas; corpus enim multiforme est, quum ex ossibus,& nervis, & venis, & carne, &cute, unguibusque, & pilis, sanguineque, & spiritu constet: quae
revera inter se omnia disserunt quibdem, unam tamen hominis naturam constituum. Quare & Deita. tis veritas cum corpore est, & in duas naturas minimε dividitur. Neque enim fas esset totum illud
vocare Filium hominis, qui de Coelo descendit, & Filium Dei, qui natus est de muliere, si duarum naturarum divisionem suscipe. ret. Sed quod descendit de Coelo, vocaretur Filius Dei, 3c non Filius homi-
434쪽
hominis; quod autem natum est de muliere, vocaretur Filius hominis,& non Filius Dei. Et hoc divisioni Paulianae consentaneum est. Nos veto Divinae Scripturae docent,
quum ex muliere in terra nativLtatem audimus, Omnia de uno
Domino esse intelligenda. Qui bgitur ita intelligunt, ac sentiunt,
nequaquam transgrediantur ad consentiendum cum iis, qui contraria sentiunt, ne bona sementia, malis verbis utantur. Qui enim duas dicunt naturas, unam adorent, a teram non adorent, necesse est, &in divinam baptizentur, non a tem baptizentur in humanam. Si verd in mortem Domini bapti et
impassibilis Deitatis, & passibilis
carnis, ut sic in Deum, & in mortem Domini Baptisma nostrum conficiatur. Etenim calumniatores non veremur in duas personas D minum partientes, si nobis uni nem E angelicam & Apostoli eam afferentibus, ipsi maledicant, tamquam carnem de Coelo dicentibus; neque enim, quum Filium Dei de muliere natum dicimus, culpari possumus, quasi Verbum de terra, non autem de Coelo dicamus. Dicimus autem utrumque; & de Coe- Io totum per Deitatem, & de mu.liere totum per carnem, nescientes divisionem unius ejusdemque personae, neque dissecantes e.
435쪽
χ:ατέμνουσι προφασιν διδοτωσαν οἰ Iesti terrenum, aut 1 terreno cod.ούο λεγο τες φυτεις, ου τε γαρ το teste; impia quippe dissectio haee σῶμα καθ' ἐαυτό ς ωις ἰπὶ v. ἐ- foret. Nullam igitur dissecantibu νος Dιςῆ, ἐπε atiiἰ ωοποιον καθ' caussam praebeant, qui duas dicunt
νον α ευ του ζωοποιου λογου , ουτε dum se ipsum natura est in uno ὀ λογος καθ' ἐαυτον εἰς ιδίαν μερι- Christo, quia non est vivificum εται φυτιν , ῆιν εχει κατα το α- per semetipsum , neque dissecari σαρκον, ἰνωδη ἐν σαρκὶ ο Κυριος, potest, atque sejungi , vivifico καί ουκ απαρκος επεοῆαησε τὼ κοπι Verbo; neque rursus Verbum se. μου, ςτε το x ςον σύμ α χωρίζει cundum se ipsum in propria na. ακτι - θεοτητος, ἴνα χωρι,3 tura dividitur, quam habet secvn. ς φυ ν κτισην, ἔτε μην ο ἄκ- dum id, quod carnis est expers, ος λογος ἐπειλητε χωρὶς σῶ quoniam in carne Dominus, &ματος , 'να μερί η τις ἄκτιγου φυ non expers carnis in mundo veris σιν. Ei δε ἔν ἰκατερόν ωι κατα satus est; neque conditum corpus τὸν εαωσιν, καὶ την συνοδον, καὶ separat 1 non condita Deitate, ut η 1, σύνθεπιν τὸν λθρωποειδῆ, εν separet quis naturam conditam ;και vo ονοματω συνθετιο προτρο neque enim increatum Verbum a φαρμο εται , απο μὼ τπ θεοτr sque corpore peregrinatum est in. τος το αναθὶς απo οε τῆ σύ' ter nos, ut partiatur quis increati Ἀτος το παθντον . Και ω ρ naturam. Quod si unum utrum, άκήοντες τῆ Παυλου . τον Diςον que est secundum unionem , & con. παθητον λέγοντος, ου μερικῶς ἐκ, junctionem, & compositionem hu- σαμεν, ουτε την. θεοτητα παθη' mana forma praeditam , unum e-
την ενοαισααεν, ουτως και το κτι' tiam nomen composito convenit,
ςον, καl δῆλον, κτι μερικῶς λε' ita ut v Deitate quidem passionum
γεται, ουτε την θεοτητα ποιει κτι' carentia, E corpore verδ passibili. 1ὶν, ου τε και παλιν το tas emanet. Et quemadmodum au- πισον ουτε ην σαρκα ακτιςον ποιρο, dientes Paulum, qui Christum pas- ουτε μερικῶς ἔπι-θεοτ τος μονος sibilem dicit, non divisim accipi- λεγεται. Ταυτα δε ουτω φρονησις mus, neque tamen Deitatem passi-uενέτωσαν. υ τυχί. τας περιττ s bilem existimamus; ita & creatum, τόσως κκλίνοντες, καὶ ρημάτων & servum neque divisim dicitur,
Lεκα μη διαιρωμεν τα δομ ταν neque Deitatem facit creatam, aut Συμπεφλητω ουν, και συμτων - ia' servam. Et rursus Increatum ne-μολο γητω το σῶμα εκ τ παρ τρο que carnem increatam facit, ne-
436쪽
λ- ουτως ομολογοῦντας, ἡ φρονουν- τας, καθως καὶ παρέλαβον, διτα- ζων προς αμπλους διά ρ; ματα; ο-
κατα τὸν θεοτητα, καὶ ου' χωρί
neant, supervacaneas declinantes quaestiones, ne vocum caussa se tentiis variemus. Consentimus igitur, & in confesso est, corpus e
se de Virgine, Deitatem verδ de
Coelo; corpus efformatum in uteis ro , Deitatem verd creationis e pertem, ac sempiternam, ut comiuncto Verbo corpori, indivisa maneat Deitas. Quum autem Scripturae familiare sit & totum vocare Deum, totumque etiam ainpellare Hominem , sequamur denos divinas voces, neque indivisa dividamus; neque Deitatem Pa tientes di corpore , perinde quasi
tunc melius loquentes, quando co pus emctum dicatur ex utero; neque corpus partientes h Deitate, tamquam per consessionem praesentiae, quando Deitas increata glorificatur. Quomodo ergo dolendum non est, eos, qui haec ita res εconfitentur, ac sentiunt, uti etiam h majoribus traditum acceperunt, invicem propter voces discrepare ρQuando hi quidem corporis nomine utuntur, quum de Verbo loquuntur , sicuti Ioannes carnem
dicens factum fuisse Verbum; illi
verδ Deitatis nomen assumunt, quum de toto servo loquuntur, ut Paulus: Dico autem, noυisimus AEdam in Diritum viυificantem. Se. eundum Carnem Christus se Patrem adorare satetur, dicens: Nos adoramus, quod scimus. Io. 4. 23. Et non dividitur Deitas; adoratur
secundum Deitatem, & non sejungitur Digiti co by Corale
437쪽
ρύαεθα vi τα ρηματα. το μῖν gitur corpus, quum adoramus Dei. γάρ τοῖς δογμ απι διατ εροντας τοις tatem . Neque seiungimus a Deuρόματι προπτοιῶσθαι--α- tate corpus non enim fieri potest , το δἰ τοῖς δογμασι συρι in quando illud mortem passum ad
s Xρισος και--ανῆ, και γ , cta est . Monete autem illos, qui ὀ αὐτος τῆ μ οραῖ δῆλος, καὶ τῆ frustra in his quaestionibus , no- παμ ει θεός, μιενέτωσαν ἐν Οαονοια, his discordant ; & servetur in hoe
και μὴ ματην διαεερετθωσαν, νιν dogmate consensus , ne disside εἰς τὴν τῶν αἰρετικῶιν λογομα- mus ob verba. Dogmate enim duχίαν ἔκπιπτέτωπαν, αμα τει Eκ- strepantes, verbis concordiam si κλησίας την ἁπλοτητα μῶμον mulare impium est; dogmate ain λωτάτωσαν. ἐρρωσο. tem concordantes, propter voceΦdiffidere, vanum & fatuum vide.
tur. Hoc autem concorditer te. nentes, nempe Deum incarnatum
Christum atque e Coelo, atque ἡ terra, esse eumdem, forma quidem servum , at virtute Deum , maneant in concordia, & frustrane dissideant, neque in vanam Verborum pugnam, qua Haeretici solent uti, incidant; sed Ecclesiae simplicitatem potius aemulentur. vale.
438쪽
NOMINE EDITAM DIS LUISITIO IV.
AD ERUDITISSIΜUM, ET CLARISSIMUM VIRUM
Graecae Linguae in Florentino Gymnasio Prose rem.
c ennadius , o Centuriatores Epiau ais Mise Ilo I. Rom. Pone οἱ perperam ariseribunt. Facundus Hermianenses eamdem ipse νe tisis abjudieat. Quod o facit cum E 'rio Leontius 'etantinus. Nihil in tua, quod Iulium deceat. Apollinaris Haeretios illius Auctor eredistis, cujus sunt re aliae quaedam Iulio asciae. Corpori Christ Animam, με Mentem humanam negavitis, quod faeis hujus Dissolae Auctor. Multa in Apstinari a S. Gregorio Neseno damnata, quae hela itidem traduntur. 'patius, Masinus, Eulogius, Dbaemius, o alii S. Iulium ab sa ealumnia ιiberant. suis fuerit Dion us, ad quem data fugitur Mee Epimia.
ON te sugit, Salvini doctissime, quantum mihi alias
gratulatus fueris, quδd ab amoenioribus Artibus a4 graviores rursus me receperim, & praecipue ad sacram Eruditionem, cujus studium ut jucunditate nulli alii eoncedit, ita reliquis utilitate antecedere satis constat. Gratissimum autem accidit mihi, te habere hujusmodi consilii mei non sollim hortat rem solicitum, sed etiam laudatorem benevolum. Nam etsi tu hominibus, qui te intim ε non noscunt, videri interdum possis in unis mitioribus literis vim , dc curam omnem ingenii tui constrinxisse; illud tamen mihi est exploratum, te ita omnigenae eruditionis cinpia
439쪽
pia valere, ut maximi ponderis, summaeque auctoritatis apud me semper futura sint quum praeconia, tum hortamenta , te profecta. Atque istud meum de te judicium non solius famae consensu, sed ipsa experientia mel saepe numero confirmatum fuit. Quoties enim te in variis dissicultatibus consului, quae se mihi offerebant in amplissimo eruditionis stadio, talem toties in te rerum copiam , &Graecae Linguae, totiusque antiquitatis peritiam inveni , qualem
pauci assequantur, & in paucis demirari solemus. Illud solum &pace tua dixerim ) satis probare non potui, quod nimirum ferme tibi uni scire, tibique in sipario canere contentus . non iis, quibus certissim ε poteras, Rempublicam literariam affecisti beneficiis. Sed tu maluisti modestiae tuae, ac eruditionis conscientia frui, quam studiorum tuorum fructus his dissicillimis evulgare temporibus, quibus quum in fastidiosos, aut maledicos Lectores saeile impingatur, vix aliis, vix sibi placeat Scriptor, honestae quietis, non turbidae gloriae cupidus. Quo in consilio si te sequerer, potiore id etiam, quam tu, ratione facerem, & ingenii mei fortunae, viribusque Ion.
ge minoribus prudentius considerem. Verum mihi iam placuit a dacitis proeedere, tuisque potius auscultare adhortationibus, quum exemplo tuo. Quamobrem quum haec edere in animum induxerim, quibus pro tua humanitate, & doctrina non unum contulisti benefi.
cium, nihil antiquius habui, qu m aliquem deligere locum, ubi te. starer & me gratum, & te omni commendatione dignissimum. Tuo igitur nomini inscriptam volo Disquisitionem istam . qua mihi propositum est, Iulii I. Romani Pontificis famam ab Haereticorum mislumniis vindicare. Et hoc quidem in praesentia sicilὸ possumus, quando nobis monumentum illud oblatum est, per quod olim Ecclesiae Catholicae, tanti Praesulis ementito nomine, se facturos e se fucum speraverant Eutychiani. Quid enim veritatem clarius ostendat, quam ipsam prodere mendacii cmcinam, ipsumque omnium oculis figmentum objicere Z Certe haec illa est Epistola, quae dubiam S. Iulii fidem apud veteres aliquot fecit, quaeque posterioribus etiam seculis negotium facessere visa est, incertis nempe in eam, quippe ignotam, prolatis sententiis. Rem igitur quum gratam eruditis, tum S. Pontificis memoriae utilem praestabimus, si edito famosissimo hoc foetu per nos fiet, ut de illius salsitate, & de Hae. reticorum fraude, omnibus judicare in posterum liceat. Inter antiquos Scriptores qui primus de hac Epistola mentionem fecerit, Gennadius est in Lib. de Scriptor. Eccles Cap. II. ita
440쪽
seriben Iulius Urbis Romae Episcopus scripsν ad Disvsium quem
dam de Incarnarione Domini Epistolam unam, quae illo quidem tendipore utilis υνa est adversus eos, qui ira duas per Inearnationem asserebans in Christo perfnas, scur oe naturas. Nune aurem pernici se probatur; Ismeni m enim est Euvebianae, oe Timotheanae im. pietatis . Gennadii verba libenter adoptarunt, ac retulerunt Centu.riatores Magdeburgenses Cent. IV. Cap. X. Quibus haec alia ε umstigio adtexunt: Adduxisse ex eadem spistola restimonium de persuaChνisti videtur rillus Alexandrinus in Apologetico Iuo hoc modo. Tum haec ipsa Epiliolae verba proserunt: Praedicatur ad eo trai nem fidei, oe incarnaius ex Virgine Maria Dei Filius, qui ρο ha bitaυit in hominibus, non in nomine sin bomine scribendum erat energiam operans. me enim in Prophetis est, oe in Epistilis: Per.
fctus Deus in earne, homo persctus in spiritu, non duo filii;
unus quidem germanus 'tur, qui suscepit hominem: alter vero moris ratis homo asumius est a Deo; sed unus unigenitus in Coelo, unigmnitus super perram. Tamdem Centuriatores ita sermonem conclu.dunt: Citat idem 1esimonium ex Disola eius ad Pro ocimum S
nodus Chalcedonensi contra EutFebem.
At neque Centuriatores, neque Gennadius quidquam protule. runt, quod accuratam rei cognitionem sapiat. Et primo animadver
tete iuvat, Epistolam hanc Gennadio homini Latino re minim Esuisse perspectam , sed solum de nomine cognitam. Quippe manis sta illius hallucinatio est affirmare, ipsam olim visam fuisse utilem
adversus eos, qui ira duas asserebant in Cbrisso ρemonas, sevi oeduas naturas. Nullum Concilium; nulli Ecclesiae Catholicae Patres, hujus Epistolae testimonio adversus Nestorianos usi umquam fuerant, neque porro postea sunt usi. Inde autem fluxit Gennadii error, quddAE . I. Concilii Ephesini citatus fuerit contra Nestorium lacus ille ex Epistola Iulii I. Papae, quem Centuriatores nuper adserebant. Nimirum censuit Gennadius, & post ipsum censuere Centuriatores
quoque, unam eamdemque fuisse Iulii Epistolam, quae ad Diovissium data ferebatur, cum illa quae in eodem Ephesino Concilio ei. tatur. Verum diversae planε sunt Epistolae. Quae ad Dion' sum, uti fertur, conscripta fuit, nunc , nobis editur, ibique nihil eorum imgitur, quibus Ephesina Synodus est uia. Altera προς Δοκιον, seu Δωaiμον, hoc est, ad Docium, seu Doeimum, quem etiam Pro Oeium
alii appellant, jamdudum intercidit, eademque ab Ephesinis Patribus laudata est. Confudit ergo utramque Epistolam Gemadius; utile in . . TOm. XII. Κ k k olim