장음표시 사용
241쪽
opti nosti, Ze ego animaduerti ad Paulini mei Nat. XIII., priori
Ecclesiae aevo, atque adeo Ambrosi temporibus, quibus Paulinus iste scribebat, Episcopis tantam communis erat. Iccirco Ticinensis Ecelesiae Episcopum a Mediolanensi sacram olim consecrationem accepisse hine patet. Quid autem hoc fuit, nisi ius Metropoliticum, quo in Ticinentem Eccle iam Mediolanensis utin itur Certum quippe est Sufflaganeorum Episcoporum consecrationem ad unum olim pertinuisse Metropolitam, uti ridem secunt Concilii Nic. Primi Gn. . &6., Laodiceni
Can. ix. , Antiocheni Can. 19. Chalcedonensis Can. 2 28., innocentius I Ep. ad VROthom. cap. r. , sexcentaque alia documenta, ct innumeri Scriptores testantur. Quid igitur ad haec reponere Ticinenses queant, plane non video. Anno aErae vulgaris 3 8 i. Synodus Aquillatentis eii celebrata, quo conuenere praeter Legatos Galliarum, & Africae. Episcopi iste omnes ex septem Prouincijs, quae sub praecipuo Italiae nomine continebantur,& nonnulli etiam ex Illyrico . Primas ibi Ambrosus vir Sanctissimus tenuit. Porr3 inter eos subscriptus legitur Euentius
Episcopas Ticinensis, uti ex Regio Codice,& Chimetio probant Claritas mi Patres Benedictini ex Congregatione S. Mauri in egregii editione
operum S. Ambrosij pag. 8ol., non cenet ensis, ut Romana editio habet. Illuc autem se Ticinensem Episcopum contulisse tamquam Mediolanensi Metropolitae subiectum nemo diffitebitur. CertE nullus Antistes ex iis, qui Roma Metropoli accensebantur , landato Cancilio interfuit. Aliud vero non minils apertum hac in re testimonium petamus ab Epi-- soli Eusebi j Mediolanensis ad Leonem M. scripta , quae inter huius S. Pontificis opera legi solet. Hanc Eusebius in Mediolanensi Synodo,
quis omnes serme illius temporis Suffraganeos suos coegerat, exarauit, eique subscriptiones ipsorum addidit. lnter eas vero ista quoque deprehenditur : Ego Chilpinus Episcopus Ecclesiae Ticinensis in omnia suprascripta consensi, O subscripsi. Nemo sane est in Ecclesiastica eruditione adeo peregrinus, aut infans, qui nesciat Metropolitis ius amplum fuisse Episcopos Suffraganeos ad Concilium vocandi, &, si opus etiam foret,compellendi. id nunc quoq;ex Concilij Tridentini decreto seruatur, idemque semper in Ecclesia teruatum fuit, quemadmodum discimus excan. 3r. Apostol. , excan. E Synodi Nicaenae primae, ex Conci Antioch. Can. χα, Δ ex aliis documentis, quae laudat Hallier de Hierarch. Eccles. lib. 4. lach. 4. cap. I. art. 2. Ergo si ad Mediolanensem Synodum Ticinensis Episcopus conuocabatur,certe huius Vrbis Metropoliis suberat. Quo-cima Em. Baronius ad A. h. s l. hoc Mediolanense Concilium referens omnes Episcopos Synodicae Epistolae sitbscribentes Mediolanens Ec-Hesiae subiectos appellat. Ad alia propero, di ipsos quidem Ticinenses
Scriptores a partiDus nostris pugnare plane ostendam. Ennodius vir sanctivimus vixta ac celeberrimus tum Propter eius Scripta, tum etiam
Propter Episcopalem in Ticinensi Eccleua dignitatem, in S. Epiphani ivita, qui iubsecuti quinti sinem Ticinensis itidem Episcopus fuit, haec
242쪽
Drt tr cirea finem tuta, quem spiritu praeuidebat s. Antistes videlicet
Crispinus Ticin. Ep. in Mediolaxam vicinam expet i citiitatem, ubi et bilium germina messe quadam munda ruennitatis excreuerant. Quos visitationisgratiά requisitos talibus vir Dei sermonibus appellavit: Ecce Nη , iam me alas compellit ad transitum, iam origenariam ad ius suum
remeat terra particulam. Commendo ciuitatem, commendo Ecclesiam, eommendo hunc c. scilicet Epphamum . Quum vero ad superos piissimus Pontifex migrasset Crispinus, extemplo addit Ennodiusὶ in viapbanium bonorum omnium consensus adducitaν . ducitur Mediolanum adhae reluctans, ct magna ,si dimitteretur ,pra mia promittens, qui, ut feret. noluit spondere vel minima. consecratuν enm omni celebritate cunctorum c. exacta ergo Dedicationis suae die Ticinum rediit. Anno
igitur Epochae noli rae466. , quis rerum Ticinensium Scriptores consecrationem istam fuisse peractam affirmant, adhuc Metropoliticum ius Mediolanensis Episcopus in Ticinensem exercebat. Vt enim supra an i maduerti ad Metropolitas tam lim Episcopos Sustra ganeorum consecratio Pertinebat. Unum hoc argumentum tanti ponderis est , ut alijs prodi cecidis supersedere possemis, & nihilominus victoria potiri. Certe Cainrolus a Basilica Petri in aureo libello de Metrop. Mediol. num. Puricellus vir eruditisia in L Laurentii Mediol. Arctu . viti cap. I p. ita v gent, ut asserant nemini dubium esse debere, quin tum etiam Mediolanenti Epistopo subiectus esset Ticinensis. Antequam tamen limc digrediamur , ne quaeso pigeat quaedam Ennodii verba mecum perpendere . . Consecratum Mediolani Epiphaniam Scriptor laudatus commemorat, deinde ita loquitur: Aliquos tamen magnarum Vrbium incolas edax comsumebat inuidia, quod tantum oppidi Tιcinensis angustia habere meruisset Antistitem, cum apud ipsosIola Pontisees Metropolitana iactantia vocabula tuerentur. Hic , ni mea me fallit opimo, tu, magnarum Vrbium nomine Mediolanum modeste designari arbitror. Fortassis etiam scriP- tum erat magna V bιs, i ut , quod veri mihi videtur similius, plurali ni mero Ennodius eli usus, ne aperte nimis Mediolanentium quorumdam praeli ringeretur inuidia. Scilicet istos urebat, quod virum tantis virtuti-hus ornatum ciuitas parua Episcopum sortita filisset, quum sui Ponti taces Metropolitani honoris vocabula potius, quim Sanctitatis famar quςrerent,aiit tuerentur. Mediola una vero incensum magnarum V bium vetitile extra omnem dubitationis alea ua Positum eis. de unus Aulamus ita
luculentissimo Epigrammate cuicumque obuio fidem facit , quare hinc colligere licet, Metropositicum ius uapra Ticinensem Episcopum M diolanensi sui illa, idemque ab ipsis mei Ticinensibus Ermari. Animaduertas etiam velim , qu Dus us abulis ab Ennodio Ticinum appelletur, uirum ait: TDιnensis Oppιdi atauuia, quo nomine itidem Vrbem illam Iuperius expresierat. Tictoum profecto ante Gothorum, Longobard rumue Imperium urbs quidem, sede minorum numero fuit, licet aliter audicent erit Ut illius Vrbis uicinae, ut par sit credere ipsam Vrbis magni-
243쪽
scentiam in causa non nisse, ut ex Mediolanensis Antistitis ditione Episcopus ille eximeretur.
Gemini Ticinenses Episcopi inter suffraganeos Mediolanensis Ecclesiae numerati. Sculo Christi VII., ut animaduertit quoque doctissimus Carolus IBasil. Petri in libello de Metrop. Med. num. i . alia suppetunt Metropolitani iuris in Ticinensem exempla ; Anno siquidem Christi 679. Romana Synodus sub Agathone Pontifice contra Monothelitas coacta est , ibique etiam Epistola, seu institutio exarata, uae Legatis ad synodum sextam Oecumenicam mittendis inseruire Diaei. Huic autem Episcopi Ias. subscripsere, interque illos Mansuetus Mediolanensis Episcopus una cum Suffraganeis suis. Aderat & Anasta-sus Ticinensis Episcopus, qui post Laudensem, de ante Aquensem Epita copos subscriptus imienitur. Si igitur etiam tum inter Mediolanensis Prouinciae Episcopos Papiensis recensebatur, quis non videt antiqua adhuc viguiue Metropolitae Mediolanensis in eumdem iura e Sane si ab unius Romani Pontificis auctoritate pependisset, inter Episcopos Romanae Metropoli unice subiectas illi subscribendum fuerat. Et, ni fallor, hoc telum animaduertit Antonius Maria Spelta Historiet Papiensis Scriptor , illudque ut declinaret, in eam adductus est opinionem, ut diceret non Anastasium, sed Magnum Ticinensem Episcopum laudatae Epitiolae subscripsisse; in editione enim Concit. Bini j Ach. . Conc. V l. Oecum. , ubi haec refertur Epistola, ultimo loco subscribit Magnus Episcopus San-LLe Ecclesiae Papiensis. Sed ero Papiensis Ecclesiae legendum esse Popiliensis est haec urbs Forum Popilii in Exarchatu in Carolus a Basil. Petri
Primo suspicatus fuerat, melioresque deinde editiones, & ipsa Concilii Acta in Ambros Bibliotheca eleganter MS. dubitationi locum nulluIT reliquere. In his enim ita legitur: E 'πίσκανος τῆς οἱάς Εκ- Πουπιλίας oec. Magnus Episcopus S. Ecclesia Popilienses ; Superius vero subscripserat Α,ας ιος E πίσκοπος τῆς ἀγίας E 'κκλησιας Tικι . nastasius Episcopus S. Ecclesiae Ticinensis. Huiusmodi mendum suta tulit etiam V ghellus tom. i. Ital. Sac. in Ep. Papiens. & tom. 2. in Ep. ropopil. aci Magni huius vitam. Quare nemini dubium suboriri potest , quin reuera inter Prouinciales Mediolanensis Metropolitae Episcopos Ticinensis ea tempestate numeraretur. Anno sequenti68O. , quum Mansuetus Archiepiscopus Mediolani Concilium Prouinciale aduersus Monothelitas coegisIet, Epistolam ad Constantinum Imperatorem suOrum Suffraganeorum calculo firmatam conscripsit, quae inter ProtegOmena sextae Synodi legi solet, ta lita incipit verbis; Domino Serem1smo, a que
244쪽
isrque tranquilli λο, ct a Seo coronato religiosibsimo constantino Impea
tori Mansuetus Mediolanensis Metropolitanae Ecclesia indignus Episcapus ere. eam porro Epistolam a Damiano Ticinensi Episcopo elucubratam testis est luculentus Paulus Diaconus lib.6. cap. . Eo tempore, inquit, Damianus Ticinensis Episcopus sub nomine Mansueti Mediolanensis Araebiepiscopi hac de causa satis utilem , rectaeque Fidei consoriam Epistolam composuit, que in prefata Synodo Oecumenica sexta j non mediocre sufragium tulit. Quapropter Synodo illi Mediolanensi Ticinensem quoiaque Episcopum adfuiste nemo inficias ibit; qui enim literas illas Mansuetus Damiano conscribendas tradidisset, si inter suos Prouinciales Epita copos is connumeratus non filisset e An alii deerant Suffraganei Epistopi doctrina moribusque praecellentes , quibusl .ec prouincia demandare tur Neque est quod Ugnellus suspicetur Damianum, antequam Epi opus eligeretur, hanc operam nauasse; quandoquidem expressa sunt Pauli Diaconi verba, neque in horum explicatione ulla coniectura est opus. Haec potius nos inducunt credere Anno superiori 679. Anastasium Ticinensem ε vivis excessisse, eodemqtie propterea Anno Romanam Synoiadum congregatam , Anno vero 68o. alterum Mediolani Concilium institutum fuisse. Sed haec subii tuas tibi examinanda relinquo, ne praescrip tae mihi breuitatis limites transiliam.
Lis a S. Benedicto Med. Archiepiscopo in Ticinentem Romae
excitata proponitur. Gualuanei , & Anonymi hac de re sententia. Eorumdem verba non omnino certa.
HActqnus per septem a Christo nato secula praeclarissimae huic
Metropoli subiectam fuisse Ticinensem Ecelesiam vidimus. Quamquam tamen hic rerum status foret, sensim Tieinenses Episcopi a Romanis Pontificibus consecrationem exposcere, de Mediolanensium iura pessum dari etiam ante Mansueti amum non leuiter caeperant. Nostri vero in hac re connivere non dubitarunt, donec ad Archiepiscopatum tanti Vrbis euectus est Benedictus, vir summe cordatus, magnoque virtutum consensu ita ornatus, ut Paulus Diaconus loco insta citando dicat: Fuit autem isdem venerabilis Benedictus Arischiepsscopus vir egregia Sanctitatis,' de quo per uniuersam Italiam bonae opinionis fama fragrauit. Tum ille iura sua tueri, & Episcopum Ticinensem ad eum obsequi j modulum compellere, quo Maiores vli. Lis ad Romanum Pontificem totius orbis arbitrum delata, sed infelici euentusquidem plurium annorum consuetudo tantum roboris Ticinensi com-
245쪽
parauerat, ut ciuis Benedictiis ceciderit. Hac autem in disiceptat oneris. I controii rsi1m vocata est sub Constamino Papa A. Ch. , ut Barcinius arbitratur , 7it., deque illa paratus Diaconus. qui eodem seculo floruit, in lib. 6. cui p. 29. Hist. Longob. haec h. betr Tunc quoque venit Benedictus erebiepiscopus Mediolane risis Romam. O causam uir pro Ecclesia Ticinensi. Ied victus est, eo quod a prψcis temsoribus Ticinenses E Ropi a Romana Ecclesia fuerant e ses tr. Anastasius quoque R bliotheearius sequentis seculi Si raptor in Corviantini P P. viti rem a Paulo mutuatus Ilis verbi describit: Wnit autem oe Benedἰctus .aerabienscopus Mediol siensis Romam orationis voto Ino se Pontifici prasentarer Altercatus
meris i 'pro Ecclesia Tichosi, sed υictus est, eo quod a P seis temporibus
Sedi Apostolitrae eiusdem Ticinensis Ecclesiae Antistes ad confecrantantis pertinebat pertinet. Idem ali , asseruere Atichores. paucis dumtaxat
mutatis. Itaque quum tanti haec res momenti fuerit, in illam inquirere accuratius iuuat,tum quia lila totius quςstio is cardo vertitur dum etiam quod egregia de nemini hucusaue inspecta occurrere mihi eruditionis
huius documenta: Pri tin quid de illa ferat Gualitaneus Flamma. qui . ut supra dixi , circiter A Clui 33O. scribebat, aindiamus. Scribit iste in Chronico Maiori MS. cap. Iso Christi Anno DCLXXXm. eminente in
Roma Sergio Papa, imperante Iustiniano secundo, Lenedictus rchiepiscopus Mediolanι sedit XLVII. Et dicit Cronica Archiepiscopornm. quod iste Archiepiscopus consecrauiis Episcopam Papiensem, ' ex boe dixit. quod Episcopus Papiensis erat suas rasi aganeus , ct deuoluta est quae uioad Curiam Romanam, succubuit A biepiscopus, quia plures Episto ifuerant Papienses per Papam successiuEconsecrati. Cronica vatir sie diacit: Quod unus Episcopus Papiet sis nuper electus luit Romam tempore η tantixi Papa pro sua consecratione. Quo avdito Archiepiscopus P nedictus scripsit Papae, quod non ad Papam, sed ad Arebrepiscopis per xinebat . Iecratio E scopi Papiensi, quatuor de causis. Primo quia
B. Barnabas Apostolus Spiritu Sancio plenus Archiepiscopum Mediolane Iem instituit Metropoditanam , subiciens et Ecriesiam Papiensem. Secum do quia B. Criminus Episco us Papiensis misit Epiphanium successorem suum ad B Pror. ilium Arabiepiscopum Mediolanensem, ut ιpsum cons craret Episcopum Papirasom. Tertιo quia decem Pontificum Privilegia declarant Epitcopum Papiensem esse subiectum Metropolitano Medies
xei , ct anathematιs mucrone percu riunt contrarium Iacientes. Quarto quia iura nolunt. quod unus Antistes se ια mittat de Par Aa alterius
Ins Pateν Reuerende , qui m Roma sedetis, sciasis quod si is siopum
Tapientem ι ousecraueritia, tam a Fientis quam ordιnotis irrita erit consecratio. Hoc non obstante constantinus Pam viscopum 2 me eis consecrauit, nec eius conjecratio irrita fuit, imo fuit optima Iecnudum
rMa. Tum pergit Gualuaneus Ostendere rem pud Catholicos certam , videlicet consecr.uionem a Pontifice Peractam maxime ratam fitisse. Hoc prosecto α nos ambabus, ut aiunt, vim ex iFunuhita tamen ut nobiscum
246쪽
aduersarii s atἱetues a Trment Archiepistop: Mediolanensi, petiti em
iustitia nequaquam caruisse , summumque Pontificem per supremam illam, qua pollet, auctoritatem huiusmodi ius sibi vendicasse. Vidimus porro Chron con quoddam Mediolanensium Archiepiscoporum a Gual- Daneo citari .e: usque iccircis verba hic nobis sunt proferenda. M S extat
v xosi En ubi Le Historia quaedam de Sitti, O voeabulo Urbis
Mediolanensis . ubi Mediolanensium Antistitum vitae ac pesta memorantur. AuctorHMichies Piaolpassus. -..: 'S. Puricellus cap. 2. Dis. Naa.ὶ A
tempore Archiepiscopo, patruoque suo inscripst . Non ignotum illi fuerat memoratum nuper Chronicon, atque ideo laxe de Benedicio ha-U : Benedictus Mediolahaensis Arclaepiscoptis quadrages s secandus Domini 6S8. sedit Annis 47. , O consecrauit viscopum Papiansem quem postea dicens suum Sugra neum in RomanI Curia causam istam egit sed succubuit quia plures Episcopi Papienses successiuὸ fuerant a
vapa consecratι. Ego tamen libenter fateor me vix illius Chronici ver- his adhibere fidem , dum a Mediolanens Praesule consecratum Ticinensem asserit; non enim tacite induci Possum,ut credam secure adeo a Tie censibus consecrationem illam admissam otia antiquis Mediolanensium iuribus valde fauebat. Siquidem etiamsi Romani Pontificis delegitio intercessisset, non existus, sed ex pristinae auctoritatis vi id a se oraestitum Mediolanensis assirmarat,& infirma causa vel Plumbeo telo iugula- eur. Vt ut se res habeat,ex Gualuaneo didicimus exortam litem ante Ro- in anum tribunal disceptatam, simulque a Benedicto Archiepiscopo literas ad Constantinum Papam fuisse datas, quibus vetulia iura propi ignarentur . Si haec Epistola ad nostra usque tempora incolumis peruenisset minime dubito, quin inde maxima lux propositae quaestioni. Historiaenue affulgere posset. At reapse, doctissime, eamdem adhuc sartam tectamiaque contra temporum iniurias haberi, ctuin integram mihi nunc esse proserendam scias. Antequam tamen fidem meam liberem.animad-Mertamus velim non satis accurata loquutum filisse Gualuaneum, dum Epistolae nomine Orationem de nauit, qu. m vere ante Pontificem Maximum, Conciliumque Romanum Benedictus habuit. Prosecto Benevictum ad Urbem se contulisse, ut iura sua tueretur, cum Paulus Dia Conus . tum Anastasius, ceterique tectantur. Ipsi vero Orationis verba Benedic tum produnt Romano in Concilio concionantem, dum ipse ita
loquitur rweι vestri, Pater venerande, uque burus S. Concilii coadia-aus PRAESE TIM m. Datius autem, seu Landu phus, de quo mihi Intra sermo recurret, haudquaquam sub Epistolae nomine tefert sed his tantummodo verbis: auerimonia A. Benedicti ArchiepiIcopi Brediola-aeensis in Dnodo, eo quod Papa constant mus ipsum Aulavisoptim priuaueru
247쪽
xerat consecratione miscopi Papiensis contra antiquam consuetudinem In alio autem Codice ita scribitur : Querimonia B. Benedicti Archiepificopi Mediolanensis super Papiensis Estiscopi consecratione, quam sui Antecestores usque ad sui tempus quietE, ac caritatiuὸ celebrauerant, resiadente in Cathedra Romana Constantino Pontifice c. Titulum igitur aintiorem documento huic propositum volui.
Oratio a Benedicto Mediolanensi Archiepiscopo habita in Romana
Synodo ante Constantinum Pontificem Maximum. pro Ecclesiae suae in Ticinensen Metropolitico iure. SVmmo Caelorum conditori , terrarumque uniuersarum sactori,
gentiumque cunctarum auctori, Creaturarum uniuersarum genitori , qui Caeli terraeque ii abilimentum est , Angelorum, re ii minum , ac Fidei Catholicae, & Sedis Apostolicae unicum munimentum, Orphanorum , & viduarum, Ecclesiarumque unmersarum solidum liabilimentum , Patri , de Filio, de Sancto Spiritui gratias resero immensis , Pontificem quod talem Sanctae Sedi Apostolicae virum clementer eligere, ac misericorditer ordinare sua inediabili pietate dispoia sitit. Vnde Chorus uniuersus Episcoporum, ac Sacerdotum Collegium sedule reminiscatur generi uniuerso humano benigne , ac misericorditer Prouidere, cum huic Sanctae Sedi virum huuismodi discretum, illuli rem, Orthodoxum & praeesse, de praeordinare sutuma cum pietate disposuit, qui operibus bonis, admonitionibus sanctis orbem sibi commissum consortare ,& errantes docere non desinit. De quo Veritas ait: Ego pro te
rogaui Petre, ut non de ciat fides tua. tu aliquando conuersus confirma fratres tuos. Qui mobrem Dei, de vel iri, Pater venerande , atque huius Sancti Concilii coadiutus praesentia, ct conΩrtatus clementia Fgo Benedictus Mediolanensis Archiepiscopus causam nostrae Ecclesiae, quae Dei dispostionibus, de B. Barnabae Apolioli doctrinis, de miraculis resoruit, nuncque gloriosiis iiii Conielioris Ambrosit ornata disciplinis, nc honoranda virtutibus Praemiget, cunis reuerentia, dc caritate , vestroductus conspectui, de lutic Sancto Conuenim, me ex longo repraesentare disposui, de voce , qua milum, longo consectus senio, pandere, de re sera re curabo . Igitur Mediolanentis Ecclesia Dei , de 3. Ambrosii factis , & virtutibus exaltata , ac multis Episcopis per multa latria
tempora antecedentia sublιmata , nunc consecratione Ecclesiae Papiensis iniuste expoliata vobis humiliter, ac deuote conqueritur. Qitae inter ceteros nqstrae Ecclesiae buffraganeos B. Syri mentis Primicerii Prι
248쪽
uilegium nunc usque noriae causae indicium summo vigore tenuit aenunc Romana: Sed is dignitatibus, & maiorum honoribus ambitiosa sua, & propria Metropoli illicite derelicta , & iniuste destituta, ut consecrationem furtiue acciperet, Romanum ad ijt Pontificem . Quam nostra Eccla,1. per tempora iam multa annorum longo curriculo antecedentia a tempore S. Barnabae Apostoli usque mei praesentiam , qui per annos quadraginta Sedem resideo Mediolanensem , atque inibi Epist piam Gregorium humiliter consecrauit, habuit, & caritatiue Deo opitulante tenuit. Nunc itaque vestra succurrente clementia, sinctisquC, collaudantibus Canonibus, ut quod iniuste nostra Ecclesia amisit.adi iapi lci valeat, fideliter &deuote exoramus. Prosit nobis vestra sapientia
omnibus praeterenda disciplinis. ini enim omnibus praeest, omnibus P '. 'ς . - P δἰς nitate condecet, nulli nocere, nemmique inuidere.
nulli Eccle Iiae honorem, ac dignitatis praerogatiuam usurpare. Discre ius, & xustus Iudex summa iustitiae lance ponderat uniuersa, inserentes iniurias alicui invisic condemnans, ac illicite suifferentes a malis misericordi a , dextera , legisque caeremoniis defendendo benigne sustentat. At Iudex iniquitatis cuncta pretio subuertens negotia , quae legis sunt ob scurat, ac uuae temporaliter arrident criminose exaltat. A quibus iussutiae amator se quotidie Dei protegente dextera custodit. Iustitiam discamus, unde Esayas Propheta Spiritu Sancto repletus dicit: Iustitiam discite, quι habitatis terram. Venerande Pater, potestatem culminis Romani ratio vincat diuina. Vnde s. Magister Ambrosius ait r. Decet , ut ratio vincat potestat cm. Iudicium causarum querimoniae nostrae nis iuraicate, Vnde omnes Dominus per Zachariam alloquitur dicens
Itissa iudicium, O pacificum iudicate, O nolite retinere malitiam fratris vestrι in cordibus vestras. Et David: De vultu tuo iudiciam mcum prodeat, oculι mei videant aquitatem. At ut nostrae Ecclesiae nostrae-gue querimoniae veritatem enucleatius, ac verissime aperiam, decem omanorum PDnimcum priuilegia , haec omnia, quae de consecrationei icinentis Ecclesiae dico asserentia , atque sub anathematis mucrone xigiale ab uniuersis Episcopis interdicentia solita pietate cognosce. Quinetiam nostra Ciuitas qualiter ab ipsis primordijs inculta,& exaltata cura diligenti maiorum permansit per Romanos Imperatores, ac Consules 1'atratios ei uidem Urbis accolas,cum Orbis uno regeretur Imperio, attente cognOlcite. Quam tamen , ut in annoso libro de situ descriptionis eiulciem comperi, postmodum Romam Reges, & Principes expulsis Senonum populis longe Rielius stibi uuantes opere mirifico auxerunt, locantes in ea more patrio eximium Augustorum dignitati Palatium Imperiale , Theatrum Aumatium, Thermas, viridarium amoenum foribas
diuersis, de odoribus vari is delectabile, Arenam lapidibus, ct magisteri is mirandam , in qua Italiae Cives uniuersi considere, re ab uno oratore concionari pollςnt com petenter. Ob quam saepissime causam ab eisdem
postmodum Augustis frequentari, de incoli, ac bonorari super cundas tu. Y g Italiae
249쪽
Italiae Ciu tates adoria est, maxime quod esset inibi saluberrimi aeris
aptissima temperies , iocusque aduersus inimicos in refragabiliter paratissimus. Exinde, Pater Venerande, Sancta Christianitate orbi apparente uniuerso, sicut audiuit, illico Deo credidit, S. Barnaba Apostolo a
Spiritu Sancto inibi destinato, & Fidem Orthodoxam fideliter praedicante, a quo nostra Ecclesia ab ipsis primordiis Caput Ecclesiae per Sedent
Metropolitanam Dei dispensante clementia tenuit, & Deo largiente in aeternum tenebi. Quamobrem Cathedra Mediolanensis ab ipso Apostolo exaltata decenter, & sublimata competenter Dei dextera, & B. Petri remigio refloruit. Quod enim verissime reperimus in nostris Annalibus, Meius descriptione aduentus, Sc S. Anatalon vita , de Discipulis Domini
unus discipulus fidelissimus fideissimZ, ct certissime dicit: Quae pon Romanam arcem famosissimam iam tunc habebatur Ciuitas saepὸ dicta Mediolanum . quippe quae pari ditione sablimis secunda post ipsam, vi praefatus Ium , Angustales occidui Imperi, infulas tenebat. Itaque Sanctus Dei
dispensante clementia sanxit Barnabas Apostolus, ut Mediolanensis Vrbs. quam Imperatores nouerat super cunctas Italiae Ciuitates sublimasse, de quam ipse sanctis praedicationibus primitus fundauerat, principalis Eeclesiastici culminis Sedes, aliarumque in ea Prouincia Ecclesiarum Metropolis perpetualiter haberetur. Qui prosecto Vrbi, ut in Vita S. Anaia talon , quem inibi consecrauerat Hierosolymas proces Iurus, inueni, tantum priuilegi j munus S. Anatalon 1 suo nouerat Magi stro concessum, vesicut inter reliquas Italicarum Prouinciarum Vrbes, earum dumtaxat, quae Occidentalem versus marginem ab Italiae finibus protenduntur, post Romanam arcem subselli j eminentia, atque populorum conuentu frequentissimo principalis videbatur, ita Ecclesiasticae ditionis praerogatiua post Romuleam sedem cunctas excelleret. In hunc modum & ipse profatus Antistes nila suo Institutore discrepans Metropolitanam Cathedram pro futuris temporibus Christi statuit esse Fidelibus , quatenus omnium populorum Antistites, hoc est Venetiae, Liguriae , Emiliae, Rhetiae,
Alpis Cottiae , quotquot suerunt in Sancta Matre Ecclesia laturi per has supradictas Prouincias, caput quoddam,& decus insigne post Romanum Pontificem habere deberent Mediolanensis sedis Praesulem Metropolitanum . itaque Ecclesia Mediolanensis his, de ali js multis sulta, de ornata remigijs fere cum honoribus his omnibus usque ad mei tempus Dei misericordia , & B. Ambrosii meritis deuote peruenit. Sed ut ex causis
multis, quibus nostrae querimoniae causa munitur decenter, atque tuetur competenter,quorumdam SS. Episcoporum Papiensium testimonium
Crispini, de Epiphani j percipe ; Sanctus enim Crit pinus , cum se videret morti accelerare, ut in b. Epiphani j certissima viti habetur, duxit S. Epiphanium Mediolanum, de dixit ad Episcopum Protaxium, de ordines,
quos inibi inuenit: Ecce Filη iam mea alas meae ulta cursum compleuIt. Commendo ciuitatem, commendo Ecclesiam,commendo hunc, cuius labori,
gratia debeo, quod usque ad boc tempus vixigrandκuus, oe debilis ,
250쪽
euius eorporea felicitas, O virtus animae imbecillitatem meam portauit sine fustiato. Item in eadem: Sucitur B. Epiphanivs Mediolanum adbvereluctans, O magna , si dimitteretur, munera promittens, quἱ, ut fieret, noluit spondere vel minima. Consecratur autem a L. Protaxio B. Am
brosi, successore, O Catholica Ecclesiae propugnatore simillimo summd
cum deuotione, ac celebritate cunctorum . Praeterea teli imonium, Pater Venerande , cape certissimum, cui dubitara, aut refragare periculosum SS. Patres decreuere Legitur enim in Vita b. Ambrosi j Patroni nostri, de Ecclesiarum uniuersarum tutoris: Ordinato Sacerdote Ecclesiae Ticinensis incidit in infirmitatem. Cura est itaque, sicut S. Fabianus Papa suo in Decreto asterit, vestra sollicitudini adhibenda , ut ea, qua Iunν ab Aponolis, eorumque Successoribus ordinata, ac S. Spiritus gratia coninstituta, nec dissimulatione negligere, nec aliqua praesumptio valeat perturbare , sed sicut hoc, quod rationis exigebat utilitas, oportuit definire. Itaque ut delinitum eli non debere violari, praecipue Pater Reuerende', vestrae sanctae Paternitatis reverentiam , atque huius S. Concili j caritatem vicariam caritatiue exoro, ac obnixe a parte Dei, & S. Ambrosii contendo , ut nullus Episcopus nostrae Ecclesiae Suffragraeum, maxime hunc Papiensem , de quo huius S. Concili j clementiae conqueror, retinere , ac ordinare Fraternitatis vestrae perturbator praesumat. Quod si evenerit, accipientis, & ordinantis irrita, & vacua sit in perpetuum ordinatio. Vnde S. Sixtus Papa suo in Decreto D uino admonitus magisterio dicit: Vullus Episcopus praesumat alterius Parochianum retinere, aut ordinare , vel iudicare absque eius voluntate, quia, sicut irrita erit eius ordinatio , ita di tidicatio; nam qui eum ordinare non potuit, nec iudicare nullatenus poterit. Pater Venerande , unaquaeque Metropolis, ac Sedes Apostolica , quae uniuersis praepollet dignitatibus, suos terminos a SS.Patrihus constitutos Ordinative nunc usque tenet, de quibus Papa Callistus suo in Decreto dicit: Nymo alterius terminos praesumptione illicita Murpet. Vnde 'Dominus loquitur dicens : P e transgrediaris terminos antiis quos , quos posuerunt patres tui. Itaque unaquaeque Ecclesia, quae Saninctis fidem Maioribus seruare desiderat, & haec Sanctorum decreta honorare contendit, nostrae querimoniae fideliter, ex caritatiue , ut sibi, Det smilia patiatur, prouideat. Mittam pz