장음표시 사용
221쪽
quoque Scriptor Theodoritus Sem. 3. ad Graec. Infid. de Aine'. apertissime hane sibi opinionem inhaesisse demonstrat 1 ait enim de Deo r
ctiones Elementis adiunxit , ut illorum quidem species , maznitudinem intuentes homines ad opificem demirandum attollerentur, ipsaeque vici1 Iim labes, ae assectiones simul iunctae eoIdem cobiberent, quo minias ea
tamquam Deos adoranda censerent. Tum addit non de igne exempla . sed ae Coelis, in quibus Sol, & Luna quandoque deficiant. His rusticit aeris, terrae, aquarumque infirmitates, ut recte singulis Elementis sua inesse vitia probet. 5ed & idem Auctor Serm. q. de Mater. & Mundo. eamdem sententiam confirmauit. Ibi enim inquit: του rite δἐ τἰo ἰρωιν ἰδῶν - ἄψυχα σοιχῆα φυλαττοντα - bos autem fines videre est ab ipsis Elementis inanimis custodiri. Multa in probationem congerit, &haec in primis concludendo Proseri: δεά τοι τον, GM ῆ γη ραμε νηκεν anιπερ ἀρχῆς ἐγεγόνει. Και o ἀηρ , - ἐξ ἀρχJς ἐλαχε φυσιν , ἄσυλον
ut tellus hodieque ιta permaneat, sicut ab initio fuit constituta, cr aer quam ab initio naturam sortitus est, inuiolatam eo eruet, neque item mare augescat, neque decrescat, utque Sol firmissimum illud caelum, per quod currit , eliquare, aut dissoluere non post. Caelum igitur Theod
ritus in Elementis numerauit, quodque etiam ammaduertendum est. nullam de ijsdem agens ignis mentionem iniecit. Sane apud veteres qui dam extitere, qui ita caelum Elementi nomine appellandum putarunt, Vt ignem non excluderent, atque iccirco quintum Elementum excogitarunt. Audi L. Apuleium lib de Muudo. Elementorum inter se mutui nexus arctis Uiuitatibus implicantur. ω qmnque coniuges eoptila his ordinatae vicibus atra nemuν, ut adhaereant etiam grauioratas leuiara.
quam in se habet tellus, aqua m alas putant) vebit terram. erex actua gignitur, ignis ex aerea densiu.ite conflatur, aether vicissim , ignesque illi immortales Dei vivacitate flammantur. Quinque Elementa aperte facit Apuleius quinque nexibus inter se colligata. Istis autem verbis maximam afferunt lucem, quae supra digeriterat: catam ipsum,
stellaque caligerae, omnisque siderea co pago AEther vocatu , non cuto uidam putant; quod igneus sit, O inccxIus, sed quod cui bibas rapidis
emper rotetur . Elamentum verδ non unum ex quas uor , nota sunt cunctis , sed loπὸ aliud numero quintum , ordine Primam , genere tuinum , ct inuiolabile. Nil euidentius utique proferri poterat, ex quo Prx- Bantillimum Elementorum Ethera fuisse disceremus. Hinc en, quod uim Ait hera assignarunt nonnulli, quos arguit S. Augusimns lib. 4. cap. Io. de Cui. Dei. hisce verbis: Iouem, inquiunt, in Athere aceivimus, in acre Iunonem. Et hac duo Elementa coniuncta sura. Maxe Heptu
222쪽
eribuitur, terra Plut i . Tum ridet magnus Doctor, quod Iuno Ioui Neptuno Salacia, Plutoni Proserpina coniunctae dicantur e Si enim, ait, haec ita essent, tria potius Elementa mundι ese, non quatuor eorum veteres eroderent ,-- singula Deorum coniugia singulis diuiderentur Et
mentis . Ludovicus Vmes vir eruditissimus in notis ad hunc locum proquatuor Elementis Augustinum intellexisse censet terram, aquam,aerem, re ignem. Alia tamen est Augustini mens. Nil de igne ibi, sed de Ethere tantum is verba facit, quem Iovis nomine designatum, atque inter Elementa numeratum ab antiquis asseruerat. Recentes porro Ethnicos addit ab ijsdem dissidere, quum Iouem Iunoni. hoc eri aerem AEtheri copularent, unoque propterea ex illis Elemento conflato, tria tantummodo ex eorum sententia Elementa constituerentur. Seniim aperuimus quanam de Elementis veterum placita forent, nunc rem clarius allustra bimus, & Garandum virum ceteroqui doctissimum suis interPretationi lius ab eorum opinione discessisse identidem ostendemus. EmPedocles Pud Plutarch. lib. I. cap 3. de Placit. Philosoph. inquit:
Radices primum rerum tibi quatuor edam . Iupiter aetbereus , Iuno vitalιs , ad hos Dis, Et Vestis lacrymis humanos qua rigat alueos. Cassendus lib. q. secti r. p. a. Phys. hic non ob cuia Iouis nomine intest gi ignem inquit, Plutarchum fortas e sequutus haec ad ea carmina dice tem : Δ- μῖν γαρ λεγει τlta μιν , ηιυ τὸν αἰ ιρα. Iouis enim nomine calorem intelligit, atque αtherem. Sed una cum Plutarcho minus revisentit vir doctissimus. AEther ab Empedocle Iouis nomine insignitus longe ab ignis Elemento differt, idem enim ipsum est Glum, de quo Apuleium disserentem nuper audiuimus, & alios insuper disserentes inducemus. Orpheus seu Onomacritus ille sit 3 in Hymno ad Rheam.
Elementa quatuor recenset rΕ'κ σοῦ γαρ uia γαυα, ν a ἔρανος ἐνρἰς ὐπερθεν,
Ex te nam tellus, calumque , O pontus, o aura
Vides hie ψανον, hoc est Calum idem esse Orpheo, ac EmpedocIi PDbecra. in id igitur Caelum pro igne capi, rursus AEthera pro igne capi Gaia sendus censet Et quidem lib. eod. ad hoc versus ait: Vimirum caeli nomine ob ignes in eo apparentes ignem intellexit. Sed ingenio suis ian GPraeoccupato opinionibus omni a , diuersa licet, fauere videntur, quem admodum oculorum vitio nonnumquam fit, ut quae nusqu m apparent intueamur, quae vero extant, falsi imaginis colorumue varietate aciei intentae obuersentur. Etenim an adeo verborum inopia veteres labora
223쪽
eogerentur e Euripides apud Empiricum lib. 2. aduers. Phys. uniuersa ex
AEthere,'& terra gigni arbitratus est: Α73 ρα , rara γαῖαν πάντων γενεθηραν ἀύδω. Psitheraque, e Terram rerum decanto parentem.
Gassendus ibidem addit: Vomine a beris intelligendum esse ignem vel ex ipsa Aristotelis interpretatione intelligi poteri t. de caelo. 3. ct ε. Pil. s. Sed fassum est Euripidi AEthera idem esse ac ignem, & S gyritae
hanc interpretationem in animum uspiam incidisse. Nil profect5 hae de re habet Aristoteles . Phys. cap. I. Libro vero l. de Caelo. cap. 3., tantamque abest , ut aethera pro igne ncciniat, ut etiam ab illo penitas diti ei sum constituat, Suhte iis verba : Λίπερ ῶς ἐτε - -ος οῦν τος τοῦ πώ ου σω -
ι γὰρ ωθερα ἀν ii πυρίς. Quapropter quia primum corpus diues: mquiddam est a terra , igne, aere, atque aqua, AElberem superam locum appellauerunt a seinper currendo perpetuo tempore posita appellatione. Anaxagoras vero hoc nomen non reciὰ adbibet, pro igne enim AEtherem dixit. lam Gallendum suo telo iugulaui. Etherem illum , quem Elementis annumerari audiebamus, Aristotele teste non aliud quam i*nent esse vir disertissimus pronuntiabat. Sed quam recte , quam accurate iam nemo non videt. Nil minus reuera quam huiusmodi dogma Philosophus cxcogitauit. Verum euidenti ita per Ipiciamus, quaenam hac de re sit ei undem sententia, ut ipsum Gallandum a memorata opinione validids dei laciamus. Audi perspic a verba in lib. de Mund. cap. 2. o, ανοῦ δἰ ίωρων ουσίαν sa ἐν α θερα καλλεν , ἔς τινες διὰ το 'υρωδη ἔσαν
ατιν τε , UM θειον Cau porro sideramq, substanti uim appellamus Auherem', non quidcm ideo quod ignita flagret ina , ut aliqui censuerant, va de errantes circa potentiam illam maxim E ab ignea natura abhorrentem,
origine verὸ huius vocabuli inde ductά, quod temper AEther currat motu circumductili, quunt sit illud Elementum a quatuor illis diuersum, tum
interitus ι Hrs , tum diuinum . Praeterea idem Aristoteles lib. 2. de Gen. Iram. cap. 3. animalium semini calidam quamdam substantiam ineste ,nquit, quta respondeat τ' των ἄφρων τριχελ , ipsi sidertim memento. Hinc igitur, Ferrari eloquentissime, satis mirari nequeo , cur tanta Phi Iosophorum turba, quae unum Aristotelem praceptorem. sequitur . Ele- entum hoc ita contempserit, ut ne illius quidem mentionem iri suos i serre li os sint dignati. Quae enim clarior Ariti telis opimo proferri quam ista potest Plutarchus ipse lib. i. de Placit. Philosoph. ab Aristo
tela osserit s. iis se tradita σοιχεια τέτταρα ι πίμπον δε τι σύμα α ιθέριον ἀμετα λητον quatuor Elementa , . quintum quoddam corpus immuta
224쪽
Elementi nomine designetur, quidve Paulinus noster hac sententia sanificauerit, parata responsio erit, nempe AEtherem substantiam quamdam subtilissimam esse , motuque perpetuo praeditam, quae ad rerum generationem , corporumque conuitutionem confluit, quemadmodum terra& aqua . Hinc, ut arbitror , Lucretius lib. s. AEtherem liquidissimum, ac diffatilem vocat. Item Orpheus, seu Onomacritus ab AEthere omnia
nutriri sensit, dum uniuertum mundum constitutum ait: E 'κ πυρος , ἐξ taάτας, νου γῆς a su παντα το ς' πιθρην .Ex igne, ex aqua, O terra, ct omnia nutriente AEthere. Idem Auctor in hymno ad Amorem quatuor Elementa recensuit: Αἴθερος ὐρανίου, ποντου , Haiae, M' οσα θνητο e
AEt beris, ponti, terrae , O spirabilis aurae.
Et hIe Gallendi interpretationem haud probo, AEtheris enim nomine ignem intelligendum putat, quum subsantia illa hic reseratur, quae in alio supralaudato carmine Omnia nutrire dicitur, Sexpresse ab igne distinguitur. Quod enim vir doctissimus Franciscus Patritius lib. 7. Panaug. ait: AEther uniuersus ex veterum Graecorum Iapientia ignis est. tam longe ab eorum sententii discedit, ut iam confutatione non egeat. Quibus animaduersis lux quaedam Virgilio aifulgebit ita lib. 2. Georg.
Tum pater omnipotens faecundis imbribus AEther Coniugis in gremium latae descendit, o omnes Magnus alit magno comminus corpore fatus. Quin & Pacuvius in Chryse hoc idem apertim s tradidit verbis rQuod nostri caelum memorant, Grais perbibent AEthera, ouicquid est hoc, omnia is animat, format, auget, alit, serit :Sepelit, recipitque in se omnia, omniumque idem est Pater. Vides ergo apud veteres Caelum , siue AEtherem, seu substantiam illam ,
quam Empiricus lib. 2. aduersus Phys. .&alibi κυκλοφορήτικαν σοῦμα mobile in orbem corpus appellat, pro Elemento habitam, atque iccirco quum ab illis AEt hera una cum terra, aqua, & aere recenseri audies, non ignem continuo, ut Gassendus censuit, sed Elementum ab igne diuersum inibi designatum intelliges. Plura vero ad hanc spectantia quaestionem breuitatis memor Ommitto , unumque pro dictorum coronide animaduerto. Materia illa subtilis, quam Cartesus vir summi ingem j primus omnium excogitasse est visus, ita Pari pateticos nouitate Percellit, ut tamquam audacissimum figmentum e scholis eliminandum exclament. At nonne mutato paululum nomine idem est ac antiquorum .st irer, eadem que substantia, unde omnia formantur, atque nutriuntur Mi iaretur quidem aetas nostra, aut damnet Cartesium i communem ille cum antiquis sortem subeat oportet, quando ingeniosam ab illis audacem te sententiam mutuatus ex imitatione potius, quam ex inuentione sibi nomen quaesiuit. Sed ta subitantia illa aetherea. qi m Robertus Fluddus
225쪽
Praeclarist. Medicus inter prima rerum principia statuit, nonne ab Anetoribus per me laudatis tradita primum fuit, de inde in acutissimi viri libros transfusa Ita verum est, quod Ecclesiastes cap. i. ait: Nil sub Sole novum, N. in Scientiarum culturi nil sere excogitari posse, quod ita veterum scholis pro sum aliquando non fuerit. Haec sunt, Ferrari eruis ditissime , quae ad Paulini versus adiungenda censui , quaeque tandem ab
eruditione tua suffragium praeliolantur. Enimuero non poliremum est decus tuum Philosoplitae exquisitiori nomen dedissse , interque seriem reliquarum scientiarum , quibus ornaris, hanc quoque tuam ita fuitIefactam, ut non Physiologus minus quam diu mi humanique iuris peritim mus videare. Huiusmodi igitur ornamentis disceptationi meae, ut ad te accederet, animum addidisti, nunc humanitate Piaitabis, ut accedentis obsequium sui non careat felicitate. vale. .
NE nimium in notis immorarer , placuit huc ea omnia coni jcere,
quae de Cruce a Paulino descripta disserere non alienum videbatur. Duplex Crucis olim figura componi solebat . commilia una vocabatur, quum nempe ligno erecto alterum breuius Iupra , de in ipso vertice tranI tersum committebatur, ita ut nil ex eodem Iigno erecto supra extaret. Immissa altera fuit , videlicet quum ligno erecto transuersum iniungebatur, ita ut ipsum secaret. Prioris exem plum litera T. exhibet , alterius passim occurrit in Templis , alijsque Christianorum monumentis . Viri Christus affixus fuerit , incertum ;quamquam eruditissimi viri Lipsius cap. ro. lib. I. de Cruce , de Grellarus lib. I. cap. 3. de S. Cruce, decus hoc immisia Cruci contigisse firmis nixi argumentis contendant. Ego omni quaestione dimissa Crucis a Paulino memoratae figuram Prosequar, de cuiusnam generis suerit, breuibus inquirere pergam . Generatim Crucis effigiem describit S. Vates Nat. XI.,
Forma Crucis gemina specie componitur, Ernunc Antemnae speciem naualis imagine mali, Sive notam Graecis solitam signare trecentos
Explicat existens , cum stipite figitur uno,
Quaque cacumen habet transuerso vecte iugatur. En utriusque Crucis distinctam imaginem. Immisti ex antemnae, seu mali naualis specie intelligitur, de qua Gret serus luculentum , dignum que cedro Opus promulgauit, Bosius lib. I. cap. s. de Cruce Triumph. ,ec Lipsius lib. I. cap. p. de Cruce, alijque non Pauci egere. commissa vero lux
226쪽
Crux per notam Graecis solitam signare trecentos, videlicet per Tau delineatur. Hoc exemplo non semel I'aulinus est usus , quippe qui in Ep. 1. ad Sulpie. Seuer. ita loquitur: Christus non multitudine , nec virtute legionum , sed iam tunc in Sacramento crucis, euius figuram per literam
Graecam Tau numero trecentorum exprimitur, aduersarios Principes debellauit . S. quoque Augustinus Serm. I. de Te m. Fer. 2. post Dominicam Passion si Preuidit ergis, ait, myHerium Sanctus Gedeon : denique elegit trecentos viros ad praelium, ut ostenderet non in numero multitudinis , sed in Sacramento Crucis mundum ab incursu granium hostium liberandum , trecenti enim in Graeca Tau similitudinem crucis Eli ndιt. Tertuli. lib. t. aduersus Marcionem: Ipsa enim liter a Graecorum Tau , nostra autem T. Decies Crucis. Dirutum Serapidis templum suit Theodosio M. imperante, ibique, ut Rufinus lib. I r. cap. 29. His ., Sozomenus lib. 7. cap. I 3., Socrates, ac Suidas testantur, literae AEgyptiorum Hieroglyphicae inueniatae suerunt, quae Crucis imaginem prae se ferebant. Earum dem typum profert Κircherus in Interpr. Obelisci AEgypt. Hierogl. f., signis prorsus
cum nostro T. conuenientinus. Crucem etiam huiuimodi, ni salior, deformare videtur. I. Firmicus vetustissimi is Auchor lib. de profana Relig.,
quum alti Cornua nil aliud nisi venerandum crucis signum monstrant Haius signivno extenso, ac directo cornu mundus Iussciuatari, terra con- Rringitur , ct ὸ duorum , quae per latus vadunς, compa3ine Oriens tangitur , Occidens subleuatur, ut sic totus Orbis tripartita stabilitare firmatus Oe. Propterea Crucem baculo stante bicornem supra nuncupati it
Paulinus, eisque verbis unam Crucem commibam expressit, quae, ut is infra addit, .i---- stipite sigitur uno , ouaque cacumen habet , transuerso vecte iugatur. His de Cruce commissa animaduersis, Crucis illius, quam e Nolana Bastalica perditissimus latro amouit, seu monili orbavit, descriptionem a
Paulino petamus. Sunt eius verba:
Ergδ eadem species formam Crucis exerit illam , i issuae trutinam aquato libratam stamine signat , i Subrectoque iugum concors temone figurax , Sive superciliis a fronte iugantia vultum. Lumina transuersis imitatur cornibus arbor oec. Hinc porro Crucem Nolanam commissae consimilem elaboratam fuisse colligo. Singula dispiciamus. Si stipitem erigas, eiusque cacumini trutinam aequis hinc inde lancibus pendentem imponas, utique Crucis memoratae tormam fueris nactus; nam stipes rectus, trutinaeque brachia literam T. intuentibus exhibent. Rursus ii rectum Curius at cuius temonem lupo vertici imposito consideres, eamdem itidem Crucis effigiem lite
rae T simi limam ab illo designari videbis. Denique si vultus humanos inspicias de supercilia, nasique & oris dispositionem contemplemur. nonne eiusdem Crucis figura nostris occurrit Oculi S ra eor nihilominus, Da a. non
227쪽
non ita pro certo statui posse, quaenam sit Paulini mens hoete in loco:
quandoquidem temonum cum iugo superaddito serma Crucem potius immisiam, quam commissam nostra hac tempestate repraesentat. Contra facies humana huius potuis quam illius figuram praefert, etenim supra oculorum supercilia nullum attollitur in tronte la ui, ac plana signum , quo tertium Crucis cornu eminere videatur. Sit hac de re aliorum iudicium, mea nunc est sententia Nolanam Crucem commissa consimilem amisse efformatam , de λrtassis ad Labari similitudinem, cuius estigiem exhibet praeter Baronium Bositis lib. 7. cap. t 3. de Cruce Triumpn. Sed accuratiorem aliorum sententiam opperiri praestat.
Duilegium ex operibus S. PAVLINI
GEnnadius de scriptor. Eccles s. Paulini opera his verbis recenisset r Paulinus Nolae Campania Episcopus composuit versu brevia , sed multa, o ad Celsum quemdam Epitaphis vice consolatorium libellum super morte ChriItiaηi, Obaptietati infantis spe Christiana munitum. Et ad Seuerum plures Epistolas . Ad
Theodosium Imperatorem ante Episcopatum prosa Paneraricum super victorid Drannorum eo maximὸ, quod Fide, o oratione plus quam armis vicerit. Est hic ille Panegyricus, de quo Hieronymus ad Paulinum ipsum scribens Ep. I 3. incredibilia in laudem eius protulit, nobisoue proptetea intolerabile illius desiderium iniicit . Sequitur Gennadius rFecit O Sacramentarium, O HImnarium. Ad Sororem quoque Episto las multas de contemptu mundi dedit, diuersis causis disputatιone diuersi Tractatus edidit. Praecipuum tamen opusculorum eius est Liber de Panitentia, O de laude generali omnium Martyrum. O iacturam
non satis deplorandam . Postrema haec amisimus, ct nescio an unquam reparare licebit. Extat in Ambrosiana Bibliotheca vetustissimus Codex , rem seculo octavo, atque etiam septιmo exaratum crediderim. Grais ieres ad seculi Merouin sici Scripturam accedunt, & non nihil Saxonicae praeserunt, cuiusmodi exempla nobis exhibuit Mabillonius V. C. in laudatissimo opere de Re plomatica . Continentur autem isto in Codice veterum Patrum sententiae, re explicationes in quaedam Scripturae loca. Augustinus, Hieronymus,& Gregorius maiorem implent partem, ac omnium recentissimus Auctor inter eos venit Isidorus Hispalensis Episcopus . inaedam S. Paulini fragmenta ιbi nobis occurrerunt, quae nunc publici iuria facere congruum videtur. Inter ea potissimum , quae
228쪽
inibi an maduersione digna sum ratus , illa sunt verba r christus post Pasonem, O incensionem ad Caelos, sicut Heliseus ascendit in Betuet. idest in domum Dei, conuersus maledixit Iudais post XL H. annos Ascensionis suae, O immisit duos vuos, idest duos Reges horrendos Vespasianum, oe Titum, qui de Diuis Gentium prodeuntes crudeli eos strage
luctaverunt. Petamus Chronologorum Princeps lib.II. cap. II. de Doctri Tem p., & alibi euersam a Tito Hierosolymam euincit Anno Epochae nostrae 7o., cui consentiunt Scriptores reliqui. Si igitur ab hoc anno retro numeres 41. annos, quos Paulinus inter Hieroχlymae excidium, de Ascensionem Dominicam intercessisse a stirmat, venies ad annum Epochae eiusdem 28., aut 19. si utrumq; terminum simul numeres. Vnde anno 19. Dionysiano secundum Paulinum Christus Dominus Passione consummata in Caelum ascendit. Eusebius Caesariensis in Chronico ut m hanc aisserit captam anno Αχ. ab anno I S. Tiberi j, & recte ii reuera enim annus 19. Frae vulgaris incidit in I s. Tiberi j, quo anno Consules processere duo Gemini. Quum tamen Eusebius censuerit Christum anno I 8. Tiberii passum , hinc est quod lib. 3. Hist. Eccl. Hierosolymam a Tito capiatam asserit quadraginta solidis annis expletis post facinus in christum admissum , qua in opinione Paulinus eumdem non sequitur, quum ex eius verbis Christus anno is . Tiberi j crucifixus, & in caelos delatus euidenter appareat. Ceterum Paulino in hac sententia concordes deprehenduntur omnes serὰ vetusti Patres, qui Christum duobus Geminis II. passiim , anno scilicet is . Tiberi j statuerunt. Clemens Alex. lib. t. Strom. , Teriatullianus aduers. Iudaeos cap. 8. , Lactant is lib. q. diu. Inst. cap. lo. , Sulpicius Seuerus lib. 2. Sacr. Hi l ., S. Augii simus lib. I 8. p. vlt. E e . Cui Dei t quamquam ipse ibidem sibi contradicere videatur) Paulus Orosius lib. 7. Hili., Africanus apud S. Hieronymum in cap. s. Danielis.& alij quam plurimi , quibus accedunt etiam recentiores nonnulli. Sin-
ulariter vero a. annos a Passione Christi ad Hierosolymae excidium es. uxisse docuit Clemens Alex. lib. r. Stromat. , ubi sic habet: passione christi ad euersionem Hierosobmorum annι sunt εχ. menses 3. Sanctus
quoque Hieronymus in cap. I. Sophon. vers 17. haec ait: Post annos εχ.wominica Tassionis circumdata est ab exercitu Hierusalem, O consumismatio illius facta eri cum festinatione. Quod repetit in Ep. I so. ad Hel-hiam quaest. 8. Haec quidem opinio de Christi Passione anno is . Tiber ij,& 29. Epochae nostrae peracta paucos nunc habet sectatores, celebris tamen ita olim fuit, ut illi Paulinum subscripsisse mirum non sit. Illud
quidem mirum videbitur . nempe Scriptorem quendam Gallicum, cui criticum in S. Augustini opera examen debemus, hanc opinionem ita dissimulasse, aut ignorasse , ut eam Augustino in mentem nunquam obuenire potuisse pronunciarit. Est inter opera huius magni Doctoris Sermo 2o . ita inscriptus: Se eo quod scriptum est de S. Heliseo Ascende calue m. ibi praeter alia dicitur: Quid est: ascende calue, ascende calue,n cende crucem in loco caluaria Et boc attendite Fratres, quia sicut
229쪽
so Heliseo 1. pueri lacerati Iunt, ita post r. annos Passionis Dominiacae venerunt duo ursi V pasianus, ct Titus. Tum subi jcit Hierosolymae vastationem per Romanos sectam , additque Post 42. annos a duobus Ursis Vespasiano , ct Tito gens illa sacrilega quod merebatur excepit. Hinc
memoratus Auctor occasionem arripit hunc Sermonem exsibilandi eumque Augustino abiudicandi. Inquit ille insulsum plane videri hoe et I tum , quum non42- , sed 36. , aut 37. annos poli Christi Passionem subuerta fuerit Hierosolyma a esse hoc enorme in Chronologiam peccatum , ac propterea Augustino Sermonem indignum . Errat ille, ac in veterum Patrum lectione hospes videri posset, quandoquidem uti superius animaduersum est, eorum plerique Chri ibim passum duobus Geminis COII., hoc est anno Tiberi j t J. censuere, ac inter eos poti stimum S. Augustinus ἀδb eo autem anno ad Vrbis Sanctae eversionem 42.annos colligere nece farium fuit. Quod si Chronologorum recentium doctissimis placitis sententia haec aduersitur, neque Augustino, neque Paulino id vitio vertendum , qui communi celebrique opinioni fauebant. Non igitur istam ob cautam Augustinum ille sermo dedecet , quamuis & ego certulimum arbitrer ab eius calamo non prodi jila, sed potius a Paulini operibus deperditis expressum fuisse, quod haec fragmenta legenti consestim patebit Vt autem ad eadem fragmenta redeamus, tria ultima procul dubio ex libro de Paenitentis, quem supra omnes laudari 1 Genna dio audiuimus. sunt hausta ; reliqua vero ex Epistolis deperditis, aut ex alio Paulini opere desumpta crediderim . Mi iti etiam temperare non potui, quin lepidam omnino, atque apocrypham Citarem Epistolam, quae in ornatillimo Ambrosianae Bibliothecae M S. inter Haeronymianas sexagesima quinta
dicitur, & hunc titulum praesert: Item Hieron mus de Dodecim Noctoribus. Eius initium ita se habet: ms nunc acriter, mi frater, ut tibi quasi de luminaribus, qua in toto firmamento mundi refulgent, pauca de Scriptoribus, qui nobis multa de obscuritatibus, qua Propter carnalem mentem intelligentiam impediunt, ad splandorem considerationis spiritualem proferre potuerunt, manifestissime dicam. Tot verborum salebrae, ac
circum loquutionestatum hunc Hieronymi haudquaquam est e continuo nos monent. Ibi vero censura Profertur in Auguilinum, Hilarium ,
Origenem , Ambrosium , Eusebium Caesariensem, Heliodorum,& Dardanum . Tum haec de Paulino noli ro maleferiatus Auctor eructae: Pau
lino visum est Magister fieri, non erat ante discipulus, ct fructum sine
radice;oriri. fierique temptavit; ideo eius conscriptιones Scriptore, oecharta non indigent. De Pelagio deinde, Iouinrano , Iulio Africino, de Fannonio Scriptore ignoto sententiam profert. Verum tam longe abest, ut haec Epistola Hieronymo sit adscribenda, quin ab eius stylo, Opinione . ac lanctitate omnino abhorrere dignoscatur . Huic insulto figmento labi jciendas duxinuis castigationes, ac additamenta ad reliquos Paulini Natales. Lasumenian exemplaria typis hucusque commissa , de Praecipue editionem Plantur. Antu crP. ann. I 622. cum Praestantissim,
230쪽
Codice nostro contulerimus , quaedam deesse carmina , quaedam in melius restituenda perspeximus. Itaque has animaduersiones alicui forte Paulini opera impressuro non modicum profuturas exhibemus , ut quantum in nobis est tanti Scriptoris maiestatem promoueamus.
P Raecepit Dominus corvis, ut pascerent Hesiam in torrente
Cho b sedentem . Mira proiecto res est ut viro Sanctoauis immunda vitae subsidia ministraret. Unde si & nos comtemnentes etiam propria imitemur paupertatem Heliae, credite dicenti, quod immunda animalia, idest homines peccatores deuoto nobis obsequio ministrabunt. Cur Heliseus mansuetus, ac mitis paruulos legimus bestijs trad, disse λ Heliseus Propheta figuram Christi gerebat. Deniq, vocabulum istud Salus mei interpretatur. Salus autem Dei quid aliud est , nisi Filius eius, qui &Saluator est mundi 8 Paruuli vero inludentes s Iuli Dei in Heliteo ludaeorum habuere personam, qui clamabant dicentes: Ascende calae , ascende . Quod in Caluariae loco Christus ascensurus erat in Crucem. Et conuersus, ait Scriptura , maledixit eis in nomine Domini. Et exierunt duo ursi de sylua , & interfecerunt
LIL infantes . Et Christus post Passionem, & Ascensionem ad Caelos, sicut Heliseus ascendit in Bethel, idest in domum Dei, conuerisiis maledixit Iudaeis post XLII. annos Ascensionis suae,& immisit duos ursos, idest duos Reges horrendos Vespasianum, & Titum , qui de sylvis gentium prodeuntes crudeli eos strage iactauerunt. I ltas septies eadit in die, resurgit. Qui semel cadit & iterum, quomodo iustus vocari possit λ Ideo iustus dicitur, quia cadens erigutur. Septimus autem numerus requiem docet. Qui in septimo ceci derit cauere debet, ne ulterius cadat. Iam oportuerat post unum lapsum cauere de reliquo; sed quia misericors Deus est, patienter suffert huiusinodi lapsus, ut quis vel in septimo resipiscat. Si autem negi igen tior qu is effectus resurrectionis transierit numerum, non potestoici iustus, sed propter multitudinem delictorum in peccatorum n
mer' deputatur. Duobus modis homo delinquit, proposito, & casu, V-lius peccare velit, di alius praeueniatur peccato. Sed casus duplici diui