장음표시 사용
521쪽
agat, et nihil agere non potest, indicabo ei. qui versus dicantur ἐσόψηφοι, quos si quaerere postea Volet, praestabo, non defore illi ubi se exerceati Cum igitur litterae Graecorum etiam ad numeros significandos, ut notum est, adhibeantur, quorum verauum Omnes litterae , pro numeris acceptae, eutidem numerum evicerent ac constituerent, eos
versus ἰσοψηφους vocabant. Eius rei exemplum ostendam in duobus nominibus, eademque declarabo epigramma Graecum ince ii auctoris e libro secundo anthologias quod qui explicarit, neminem adhuc video extitisse. Primum igitur illud adser ham
Δαμαὶορου. λοιμον δ' ξυρεν ἐλαφροτερον. Jocatur, quisquis est, in flagitiosum quendam,
522쪽
diisset, quasi in statera expendit ingenium pestis et ingenium Damagorae; praepondera se autem eam lancem, in quam Damagorae ingenium impositum erat, quod videlicet multo leviora essent mala, quae a Peste, quam quae a Damagora, importarentur. Sunt autem ἐσοψηφα plane nomina Δαματόρας et λοιμος, ut e subjecta descriptione perspici Potest:
quo illo fuit Gellii familiaris, qui con-hy N. A. XIV, 6.
523쪽
quisierat, quinam ita inter se assecti versus apud Homerum forent. Quod autem praetem
a notarat, quorum Dominum in Homerico poemate repet iretur notat E
statinus, e primis litteris quinque primorum versuum ultimi libri Iliados effici nomen λευκτὶ, ubi etiam tradit, veteres ejusmodi qui stiunculis lusitare solitos esse, quales aliquot ponit et explicat, leves illas quidem et ludicras, sed tamen cognitu non iniucundas. Jam quod ibidem amicus ille Gellianus quaerit, quis Homeri Versus sit, qui Per singula vocabula singulis syllabis increscat; non dubito, quin illum significaverit e tertio Iliados: μάκαρ 'Aτρείδir, μοιρηγενἐς, ολβιοδαιμον ' Sed et illius quaestionis explicationem, qua ratione dicat Homerus, singulas pecudes in Africa in singuIos annos terna parere, TeΡe xiet, qui hoc tanti putabit, apud Eustathium in quartum Odysseae. Levia haec esse lateor; sed, ut in eis chiperendis defatigari stultum fuerit, ita, cum se sponte Osserunt, non Omnino repudianda esse arbitror. XIV, 15.
524쪽
Sermo habitus ciam Dario Bernardo de stultitia quoia naeam, qui se Ciceronianos vocant.
enerant ad me in Quirinalem, visendi ac salutandi caussa, nobiles aliquot Germani adolescentes, qui, cum totam prope Italiam pem lustrassent neque quemquam sere Praetermisissent eorum, qui nomen aliquod habent in litteris, quin eum vidissent allocutique essent, me quoque, ut ipsi quidem dicebant, eadem de caussa videre mecumque colloqui volueranti Cumque ipsi' me de studiis meis, ego contra eos de Germaniae statu deque iis, qui illic hodie florere dicerentur, eruditis hominibus interrogarem, quae cujusque aetaS e et, quae habitudo corporis, quae fortuna a C Conditio vivendi, inprimis autem, quinam ex eis Patritam atque a vitam religionem Constanter tuerentur, neque illo se pestiferarum opinionum aestu abripi sinerent; varie illis, ut de quoque interlogati erant, respondentibus, una atque altera hora consumpta est. Complexus igitur illos et abeuntes saustis Ominibus prosecutus dimisi. Interfuerat illi sermoni ac colloquio nostro Darius Bernardus, juvenis et festivo ingenio et sanctis plane atque
525쪽
V, RIAE LEcTIONE s. 487 incorruptis moribus, qui, eis digressis, Ve . Tum omnino, inquit, est, quod dicitur, in nullis hominibus hoc tempore, Praeterquam in Transalpinis, promptam atque expeditam reperiri Latine loquendi lacultatem. Vel ii,
qui modo abierunt, ut nusquam in loque do haerent, nusquam titubant, nusquam OL seu iunt, ut omnia in numerato habent, ut tota eorum sine ullo impedimento ac salebris decurrit oratio. At nostri homines, etiam ii,
qui sibi e studiorum laboribus pallorem et
maelem et Senium. contraxerunt, si quando Latine loquendum est, ut luctantur, ut Sudant, ut anhelant. Credas, eos magna vi eximis pulmonibus verba eruere, cum istis COn
tra sine ulla cura ac cogitatione jugis qua dam ac beata Latinarum vocum copia ultro
ex ore manare ac decurrere videatur. Est
istuc quidem, inquam, ita, ut dicis, Dari;
sed tamen habet et Italia praeclaros Viros, quique et ornatissime scribant et disertissimo ac copiosissime, cum Opus est, loquantur.
Manutium, inquit, sortasse dicis et Sigonium et Petrum Joannem blasseium, aut ex eadem sodalitate eum, cujus audita morte ubertim tibi nuper lacrymas isse memini, Perpinianum et, si quos tales vix singulos singulae
526쪽
aetates serunt. Et istos, inquam, et alios, quanqua in is quidem, quem tu postremo lOCo nominasti, Hispanus, non Italus, suit; sed ita diu in Italia suerat, ut pro Italo haberi posse L Quem tu virum, Dari, utinam audire Potuisses, neque te, quo tempore ille in hac urbe eloquentiae praecepta tradebat, alio vitae genere implicatum aula. tenuisset. 'Nunquam enim quemquam audiisti ac ne a
dies quidem, ut opinor, in quem illud do
estore eclogium melius coriveniret: Cc
fu ex ore melle dulcior fluebat oratio. Sed quid est, quod tu, colloquentibus nobis, bis terve nutu mihi nescio quid significare visus es Egone Z inquit; dolebam, excidero intcrdum grandiori illi, qui tecum colloquebatur, voces quasdam minus Latinas, quibus ille perpetuus subitae orationis nitor quasi maculis quibusdam infuscaretur. Quas quaeso inquam, nam me quidem alia . Cogita tem praetervolarunL CIEMS , inquit, et ciam Drum orbes aliquoties dixit et eam doctriariam , quc E coelitus ad homines lusa enot.
Quid tu Z recte haec dici, non putas es Hom. Il. I, 249. CL GC. Cato Io. a
527쪽
3llia inquit, cor ora et orbes coeleSteS oto D lo LPSam doctri uim dixissem Iubentius. ua male tu quidem, sed tamen ne illa quidem Suos auctores non habent. Citat haec Servius e Ci Cercinis Horteiasio, Dicurei PhιVES Molunt esse coelos. Et Lucretii sunt haece libro secundo 2D Quis regere immensi Sinmutiryr, quis habere
Endo manu ralidas Potis est moderariter, habes insp uis Parιter Coelos omnia Cous cxlcre pQuamvis autem craΡlos illi dicebant mundos, quos putabant esse innumerabiles; lamon ex eo satis constat, Cadi nomen apud I ali nos et Singulare esse et multitudinis. Nam de illocauitus, me quoque olim POPI ObenSum memini a quodam, qui, nisi quod Cicolonis esset, nihil Latine dici luitabat. Itaque iri id
bat me, non modo Cum Citai Cm Servium,
528쪽
M. A: MURETI ita exponit, si id tibi concessum est coelitus, ut gloriam ruris habeas; sed etiam, cum multo meliorem istis omnibus Ciceronis imitato-Fem, Lactantium. cuius haec sunt e libro quinto institutionum 1 Nemini dubium ρο- test erae, quin is doctor, qui coeliatis mittitur, tam scienIia Si, rerum omHium, quam Mirtute
perfectus. Quid tu igitur Z inquit, satisne istos idoneos auctores Latinitatis putas odicam tibi, inquam, Dari. Diu et ipse ita in
eo errore VerSatus sum, ut, nisi qui aut Ci- Ceronis aetate aut paullo aute vixissent aut certe illi aetati suppares suissent, non satis dignos esse arbitrarer, quorum e emplo, qui Latine aut scribere aut loqui vellent, niterentur. Sed postea, re tota mecum accuratius considerata, visus ipsi mihi sum nimio plus mihi sumere, qui de Seneca, Livio, Valerio, Celso, Quinctiliano, Columella, utroque Plinio, Tacito, Suetonio, Velleio, Q. Curtio, Lactantio aliisque ejusmodi scriptoribus, quos et ab iis ipsis temporibus, quibus Latina lingua floruisse diceretur, Propius afuisse et suo quemque saeculo disertissimos
529쪽
VARI E LECTIONE s. 49 Ihabitos esse constaret, temere pronuntiarct auderem. Certe enim neque quiSquain D n- quam Veterum eos male Latine locutos esse
dixit, neque nos, tam Ioni o intervallo, valde honi ejus rei existimatores Suinus. At multa
simplicia vocabula, multa etiam loquendi genera tu eorum libris leguntur, quae apud Ciceronem et ejus aequales nusquam reperias.
Primum quis hoc praestare audeat Ciceronis scriptorum 'vix decimam partem reliquam
habemus, eamque multis partibus mancamo C mutilam, multis vulneribus, mullis cicatricibus deformatam, Sallustii vixi centesimam, Varronis tantundem, Catonis e tam multis voluminibus unum de re rustica Commentariolum, tot Ρltilosophorum, tot oiatorum Veterum, tot poetarum. tot historicorum , tot iurisconsultorum Scripta perierunt, et ex illis fractis ac laceris, quae ad nos Pe Venerunt, Romani sermonis reliquiis adsim mare audemus, si quid in eis nou roperiatur, id apud veteres in usu non fuisse P quanto credibilius est, nova multa atque inusitata nobis videri. qitio, si eorum libri exstaiciat, in frequentissimo usu posita suisse constaret Τ Illi autem, quos stulte et arroganter, ut minus eleganter locutos, despicere audemus,
530쪽
M. A. M Π R E T Icum et bibliothecas haberent omni genere librorum instoictissimas et eas diligentissime pervolutarent et acerrimo judicio praediti
essent; quis scit, an ea ipsa ex vetustioribus SumpSerint. Iripe frustra nobis aut novitatis aut peregrini talis Domine suspecta sunt Τ Cum So' e Contingere videamus, ut multae voces diu ab istis conseantur inter novaS, quae ΡΟ-stea usque ab ultima antiquitate a nobilissimis auctoribus proditae ac propagatae reΡeriuntur. Quid, quod in istis ipsis Ciceronis
reliquiis multae sunt, quae semel lanium I guntur Ergo si paulliam chartίe aut mus aut tinea adrosisset, alat situs aut caries CorruΡiS-set, aut scintilla e lucerna in certam aliquam
libri partem incidisset, hodie ρigrandi et controper sandi verba multaque alia istis delicatis balbara essent, quae nunc ita Dori refugiunt, ut inculcenL Et, ut magis intelligas, totum hoc e stulta quadam Opiuione pendere, Scito, multos ex istis inepte fastidiosis, quibus qui quid dicunt, quod Ciceronis non Sit, meros lapides loqui videntur, quibus, ut
olim athletis in arenam descendentibus, Cimcumdandae essent amphotides, quoties in P blicum prodeunt, ne delicatae ipsorum aures ocum non Ciceronianarum ictibus contun-