장음표시 사용
561쪽
honoribusque sunt ornati, Producti ad pos ab eodem . non solum ad me conseruandum Mos cohortati sunt, sed etiam rerum meaViam g
A tores, testes laudatoresque fιertinLEt pro Plancio Victoricin noStroe graves, ad er Sarios Pariatos: Interitus nullas ultores esse Midebam. Et lib. 1 D Academicarum quaestionum: Quo Cum sunt dicta, in conspectu Consedinus
Et 4 Tusculanarum: Iliud animorum comporumque dissimile est, quod animi calent
Et 5 mo loco multa at Epicureis di
Eque polia tales singilialis extenuantur.
Sed nihil admirabilius, quam integrum dias c. 58. D c. .
562쪽
M. Α. MUR ETI5a .stichon, quod lib. S de oratore annotavi. Ita enim loquitur Crassus: Ac mihi qtiidem peteres illi majus quiddam animo Con*lcaci, Plias mullo etiam Midisse pidentur, Qtiam quantum nostrorum ingeniorum aes intueri Potest, etc. Ρonam etiam aliquot exempla ex aliis scriptoribus, ne quis eos hac in parte Cicerone suisse diligentiores putet. Sallustius Alii autem equites illoS, mi Pon ut potores fidosqtie clientes, potiritale ejus Misonem , aggressos. Livi lib. 7 : Pugnatum haud procul Porta collina est totius Miribin urbis. , Idem eodem libro I se, ubi illuxit, in
radicibus montium extendere aciem m it Sedulo, ut ad resus montes consisteret hostis.
At hoc quidem rarum in Livio non est. Quid plura Z M. Cato cum oratiune simplicissi-
563쪽
ina de agris judicium saceret, heroicum efffugere non potui L Ejus verba sunt: Vinea
est Prima, si Mino multo siet, secundo loco hortus irrigutis, tertio Salictum, quanto Ο - tum, quinto Prarum, Sexto Campus frument rius, scPtimo Silsia coediaia, octaνο arbustum, nono glandiaria Siloa.
Vereor, ne Paullo, quam pro re, Ion gior fuerim. Sed tamen, quod omnes artis rhetoricae magistri tantopere Clamant, vitio-εissimum esse versum in oratione soluta sacere, semel mihi saciendum putavi, ut prolatis exemplis ostenderem, ne ipsos quidem,
qui hoc praecipiunt, perpetuo id praestare potuisse. T. II. p. 535 sqq. ed. Ruhnh.
Video, interpretes conturbari, quod idem et pontifex maximus et privatus esse dicatur. In eo autem nulla repugnantia esti Pontificatus enim magistratus non est Quare nihil prohibet, eundem et pontificem maximum esse et privatum. Nisi sorte quis putet, omnes honores, qui a Populo mandantur, esse magistratus. Quod longe abest a vero. Nam pontificatum magistratum non
esse, vel hinc licet intelligas, quod, nisi mo te, non siniebatur. At magistratus nullus i
564쪽
3 526M. A. MUR ET Ierat hujusmodi. Nam in Sylla et Caesare, dictatoribus perpetuis, alia quaedam ratio eSt. Item duos magistratus simul gerere poterat nemo. At nihil vetabat, qui pontifex maxiamus eSSet, eum Vel praetorem inel consulem fieri vel alium ejusmodi honorem Capere. Ramus aliter hoc explicare conatus . esL Ita enim scribit: Pripatum esse et cum imperio Se contraria Siant; at Sacerdot 3 tum imp rium non habuere. Ρrimum, quod ait, sacerdotes tum nota habuisse imperium; cur illud frun addiderit, nescio. Nunquam enim sacerdotes imperium habuerunL Nisi sortes respexit ad religionis nostrae pontifices: quod non puto. Deinde quod illa, tanquam contraria, Opponit: privatum esse et cum impe- Tio esse; mea quidem sententia, sallitur. Valdeque miror, etiam Fri Hotomanum j Tisconsultum in explicatione prioris actionis in Verrem idem tradidisse. Ego vero multos reperio, et qui privati essent tamen cum imperio et qui imperium. non haberent neque tamen essent priVati. Cn. Pompejus, quo
tempore contra Sertorium missus est, privatus erat, ut Cicero aperte testatur undecima
Philippica et tamen cum imperio conS
565쪽
CO I M EN T AR I I. 527, lari. At contra censores Privati, opinor, non erant, qui tamen imperium non habebant.
Ne tribuni plebis quidem. Itaque non pro imperio summovebant populum, sed blande, hoc modo: Si oobis Midetur, decedite, Quiriales. Verius igitur erat illud, privatos esse, quicunque magistratum non gerunt. T. IL
I, 4. Vereor interdum, ne mea in scriptoribus reprehendendis ab aliquo culpetur audacia. Quod si id obtrectandi studio sace-Tem, egomet ipse me temeritatis impudentiaeque damnarem. Nunc Cum investigandae atque eruendae veritatis desiderio incensus laciam, pro qua Summus philosophorum non aliena tantum, sed sua etiam cuique, si res serat, everterida esse Placita pronuntiavit; neminem puto aequum rerum seStimatorem fore, qui mihi non id laudi potius, quam vitio adscribaL Etenim sive eos merito aCC O: quis me propterea vituperandum duxerit Z sive injuria: prodeat aliquis, qui eadem opera et culpa illos et errore me libereti Nam, quemadmodum ait Aeschines, privatorum ini- .micitiis multa in republica corrigi; ita in litteris quoque plurima litteratorum homi-
566쪽
M. A. MD RETImim non inimicitiis quidem, sed modestis et ab omni contumelia remotis dissensionibus corriguntur. Tl II. p. 54
I, 9. Cupiditates, quae in hominum mentibus enascuntur, itemque ConSilia, quae C piuntur, a diis immitti, multi veterum CredideruuL Hinc in poetarum scriptis videmus, heroas omnia de eonsilio alicujus dei sacere: Agamemnona Iunoni, Achillem, Ajacem, Diomedem, Ulyxem, Iasonem Palladi Paridem Veneri, alios denique aliis deis obtemperare. Etiamque, ut quisque deus cuique homini bene aut male consultum CuΡ vet, ita putabatur bonum aut malum consilium ei dare, profuturas auiatio ituras cUΡiditates iti animum illius immittere. Cuius rei exempla ab iisdem poetis innumera peti possunL Et ex hac sententia dictum est a Vim
Hic mihi nescio quod trepido mese numen εν amicum Confusam er*uit In tem.
567쪽
COMMENTARII. 5as Quis detis tibi non bene a Mocatus Mycordem parat excitare .rixam pet a Cicerone in Miloniana Irio dii innmortales, ut supra dixi, mentem dederunt illi perdito ac frioso, ut huic faceret insidias. Alii contra ipsas cupiditates ceterasque asse ctiones animi deos esse autumarunt. Quae
utraque dogmata Virgilius *D hie versibus
complexus est: Dine hunc ardorem mentibus addunt,
Gryati, an sua cuique deus sit dira cupido pCum enim animum ipsum aut dstum aut par
tem quandam dei putarent esse id quod postea Pythagorei comprobarunt , quidquid in deo
esset, deum esse credebant. Neque vero, quod quasdam cupiditates malas esse atque exitiosas viderent, idcirco de sententia dimovebantur, nam deos quoque alios bonos iaci bant, alios malos. Ex hac opinione amor in deos relatus est; ex hac spei, timori, imp dentiae consecrata sunt sana; ex hac EuripL
568쪽
L A. MD RETIsimam deam, quλοτιμίαν Vero, id est, ambitionem, deam perniciosissimam, et cybia νον id est, invidentiam, deum injustissimum nominaviti At harum quidem opinionum utramque salsam esse constati Vera autem et, quoniam, ut ait Aristoteles, verum vero pugnare non Potest, religioni nostrae consentanea est Plotini, gravissimi ac sancti simi philosophi sententia : omnes honestas et laudabiles cupiditates, omnia recta et honesta consilia immitti divinitus in animos Do- intros; Vitiosa autem qUae sunt, ea ex naturae nostrae corruptione ac depravatione . proficisci. In hanc me disputationem deduxerunt verba illa Ciceronis: Ulinam tibi istam men-
dem dii immortales donarent. Vere autem
ut dicam, libenter lacio, ut excurram in hujusmodi locos, quo rerum minutiorum is dium. admista graviorum et maioris momenti argumentorum tractatione minuatur. T. II. p. 561 sq. iRomanorum legionum proprium signum fuisse aquilam, constat. Cum autem legio
569쪽
divideretur in decem cohortes, prima cuiusque legionis cohors semper suscipiebat aquilam, ut est apud Vegetium Erat autem aquilia parvum sacellum sive . ut Cicero hic loquitur, sacrari , in quo inerat aquilae effigies vel amgentea, ut hic videmus, Vel aurea. Id sacellum, hastae impositum ex inferiori parte acutae, quo in terram defigi posset, portabatis, qui aqui-- dicebatur. Narrat Dio lib. 4o. Aquilas autem illas divino cultu assici solitas esse, et ea, quae modo recitavi, indicant, et Ciceronis hoc loco verba confirmanti T. II,
I, i i. Usum quendam verbi mactare, pamcis,' ut arbitror, notum, quem ante hos decem I annos annotavi et publice docui, cum, etiam tum adolescentulus, Limoni, quod Pictonum oppidum est et humaniorum litterarum et juris civilis studiis florentissimum, Amphitruonem Plautinam enarrarem, trade re hoc loco institui simulque locum Plautinum, a quibusdam, qui eum non intellige-
570쪽
5IIII. L MUR ETIbant. Coinruptum, declarare. Mactare igitur hostiam alicui deo usitate dicimus, ut C elicolum regi mactabam in littore tau
At mactare deum quempiam aliqua hostia , minus saepe usitatum illud quidem, sed tamen a veteribus dictum esse constati Atque inde jocandi occasionem arripuit Plautus, apud quem Mercurius, assumpta Sosiae forma, cum Amphitruonem advenientem ludificaretur et a soribus repelleret, multis ultro ci-
troque jactis conviciis, ad postremum ita eum alloquitur: Sacrisco ego tibi Cumque miratus Amphitruo subjunxisset, Quip r spondet ille: Quia enim te macto in fortunio. Ubi jocus est, ut dixi, e vocabuli ambiguitate quaesitus. Nam cum mactare aliquem interdum sit ei sacrificare, ad hanc verbi notionem Mercurius respiciens ei se factificaturum pollicetur. At postea illudens pro hostim nomine ponit vocem in rimio. Quid autem sit mactare aliquem infortunio, nemo nesciti Hoc qui non intelligebant, coram