장음표시 사용
231쪽
νας λὲγου s. Vide iqua. Apud eundem Hesychium alibi legas ;Εισυν I'αννοι , qt liuio de Ephesiis locutus est Antimachus. Romani antiqui qui non solebant literas geminare vocavere Ianum. Illum vero primuin aera signasse docet quoque Macrobius. Peregre &mari in Italiam advenisse scribunt complures, & distinctius Plutar .chus in quaestionibus Romanis, qui Janum ex Perrhaebis, isti autem sint Thessalici genetis, ad Italos pervenisse testatur. Hinc quoque est quod in 'nummis Thessalonicensium Iani caput appareat. Quod vero de nummis scribunt Athenaeus & Eustathius, tales complures hodie quoque occurrunt, in quibus ex una parte Iani facies, altera vero rostrum navis apparet. Quam autem vetustum in Lucano hoc semendum, patet ex Cassiodoro qui lib. Ii I. Epist. xxxi, similiter
legit Potin. Quae nostrum genus ac sedes defendere fretis J Ita in tempestive pro sus reposuerunt viri docti, cum plerique libri habeant steti, non stetis. utique Catullus sic scripserat;
qua nostrum genus ac sedes defendere Erechthei. Similem errorem paulo ante sustulimus. Athenienses licet & Codii dat, & Cecropidae & denique Thesidae dicerentur, nullo tamen ce que ac Erechinidatuin cognomine gavisos fuisse, propter Erechthei regis sanctimoniam monet Eustathius ad B Iliad. Hinc est quod Atheniensium populus pius vocetur Lucretio, hinc quoque passim δὴ la. E εὐκ P., aut etiam absolute Notandum enim ubi πολις de Athenis. ita etiam g ccipi de Atheniensibus. Est ero mallage defendere, pro disendit, vel potius ellipsis ut sit
232쪽
An C. V A L i R i u M CATu u M. arrintelligatur solet vel parata est. Qui aliquid in liteiis sapiunt. norun rquam id familiare sit Latinis. Sed & Graeci passim sic loquuntur. Ho merus Iliad. T. Δαγ ο' εγων ο δε παν, --, supple. τοιμ di εἰ ad
Ferox morte Theseiu J Male haec exponit Muretus, nec melius altiter, qui Marte legendum celasset. Sic construe, serox Theseus ingressus tecta domus, quae lanella erant morte paterna. Qua tum prospectaris cedentem moesta carniam J Veterum librorum lectionem reduxi qua tamen a pectans cedentem cuncta carinam. Licet procul abesset T beseus , utpote lain ad suos reversus, illa nihilominus , in iram & rabiem verso amore, tota in eo erat, ut maria
prospectaret, & diras imprecaretur Theseo. At parte ex alia forens recitabat 7acchus J Vetus lectio habet, at pater ex alia , quod non erat mutandum. Ex alia, id est, ex alia pa te, ut passim optimi quique loquuntur scriptores. Cum Nysigenis Silenis J Silenos praecipuos esse Nysaeorum testitur Diodorus Siculus lib. I in Is vero Nysam collocat ad Tritonem fluvium in Lybiat plures tamen Nysam seu montem, seu oppidum Arabiae aut Indiae adscribunt. Hinc , seu Nysigenae, quo
vocabulo usus quoque Ovidius libri x ubi do Adoni agit. Per iuga per sitI dumosaque saxa vagatur N Renum, vestem ritu succincta Diana. Ita enim legendum esse hunc locum facile perspiciet , si quis veterum
Pars e divolso raptabant membra jurenco J Scaliger E sio codice soreposuit, cum alii plerique veteres libri habeant iactabunt, & rectius omnino. Sparsebant enim &jactabant carnes istae maenades. Euriapides in Bacchis. seu in Pentheo, sc enim in libris antiquis ista in loibitur tragoedia.
233쪽
Pars sese tor:u serpentibus incingebant J In sacris Bacchi & Cybe.
les frequentem olim fuisse serpentium usum , solitasque fuisse titulieres bacchantes iis se coronare, satis nisi latior jam notum. Modus tamen& ratio qua id fieret, vulgo non satis intelligitur. Primum quidem istud monendum, huic uiui non quoslibet s*rpentes, sed cos tantummodo delectos futile, qui quamvis amplas maxillas & ingentem
haberent rictuin, non tamen mordaces, aut certe morsus haberent innoxios. Παρείας vocat Demosthenes in oratione de corona, ubi
dicit sῖschinem choros bacchantum & μηκωακων frequentasse ac saepe supra caput extulisse istiusmodi serpentes, του οφεις του οπι- ρειας θλπων S ' περ πιωρῶν. A magnitudine autem
seu tumore maxillarum anguis hic nomen habet si antiquis velimus credere Grammaticis. Apollodorus tamen apud AElianum jubet, ut non παρέας, sed πιαρουας vocetur hic serpens; ac si ex eo dictus csset, quod collo & auribus circumligaretur, cum tamen hoc vocabulum a Pario oppido Hellespontiaco, mutato ut saepe syllabae modulo , suam videatur traxisse originem. Illic quippe οφιο λεις tuisse, qui pari ac Psylli & Marsi in tralaandis impune serpentibus virtute pollerent, tradunt Varro, Strabo, Plinius & alii: Cebcti in tabula istiusmodi honfines vocantur ἐχιολωκθ. Sic enim legendum non ia=ο- , ut vulgo. Caeterum quamvis de istis scrpentibus intelligi possit hie Catulli locus. notandum tamen in sacris Bacchi & Cybeles, non semper vivos adhibitos fuisse serpentes, sed flagella, quae de inanibus tenebant & quibus corpora sua incinsebant, quod anguino ritu e loro crinibusque essent contexta, & ipsa quoque ansues appellata fuisse. Manifeste hoc collisi potest ex antiquis marmoribus, in quibus gal nutum de bacchantium chori tali exprimuntur habitu. Et sane nusi quam adeo mites invenias angues, ut se flagella fieri patiantur. De his Porphyrio ad illud Horatii; nodo c. erces viperino Bistonidum inest ude crinei; haec habet; Bistonides Thressa sunt, quae cum insanis Liberi
234쪽
AD C. VALERIuM C A T u u Μ. risberi patris crinibus solutis persantur, angues ct in manibus ct in capite gestant. Eadem ratione poetae fingunt Furias exemtos capite serpentes pro flagellis uti. Seneca Medea; Ingens anguis excusso sonat tortus flagella. Idem alibi viperea verbera & tortos angues appellat Furiarum sta ella.
Sic quoque Ovidius Ibide ; Tartareissecto, dabit anguibus artis Sed
Continuo sontes ultrix auintia flagellum hane quatit insultans, tortν que sinistra
Vulgo perperam legitur rure que. Sed & Coluibus haud tange ab itii tio , ubi de Furia loquitur ; Π λακι δ' .cλαι γ' αetra κλισμοῖο γοροῦσα
Vel 1 , αν ἐφυ ασια -πον, ut Attici solent. Eumenidum thalamos, quos Virgilius serreos fingit, iste poeta facit saxeos. Dicit vero Furiam ira concitatam unum de suis sapillis, id est anguibus, exemtum illisisse saxo, & bac ratione suum cruentasse cubile, hoe enim notat φορ σαν vel φυγι . Κολα vero est flagellum, seu ne vus , idem quod σκολυ & aliquando G γλοψ, cum omnia haec
voeabula ejusdem sint originis, a G2λιι nempe, id est taurea seu co-rio bubulo. Harum vocum ignoratio secit ut cum alia loca, tum etiam verba D. Pauli in II ad Corinthios cap. v II. non recte interpretes reddiderint. Quo enim loco l .gitur; E δοθη μοι θλοψ τῆ σαρκώαθελγ Σαφν; inepte vertund, aculeui arm insertum; sic enim reddem
235쪽
fliget me. Ut autem apud Graecos, ita quoque apud Latinos promiscue s munitur pleraque illa flagellorum nomina, sive e loris, sive cx anguinis exuviis, sive etiam e crinibus essent contexta. Itaque cirrus accipitur etiam pro sagello apud Suctonium in Nerone; Statuac Ius a vertice cirrus appositus est, cum inscriptione Graeca, Nunc dem magona esse, θ, Raderei tandem. Non intellexere viri docti hunc locum, cum quaerunt, quid agoni cum cirro λ Utique hoc illis non eicidisset, si novi flent clarum etiam accipi pro flagello. Martialis ci ratam pellein vocat lib. x. Ep. LXII. ad ludunagiitrum. Cirrata loris horridis Scytba pιllis Qua vapula νit Maro as Celaeneus.
so ibae , id eli lictoris. Olim enim Graeci Scythis utebantur carni scibus & lictoribus, ut nos clare docet Aristophanes in Conesonantibus , Pollux & complures alii. Theognis in Gnomis. αγή δὴ Σκυθα, κεῖρε υμ ιν, οἰμο- νε ο κωρον. Ipsum hoc confirmat in mythologicis Hyginus, cum Marsyam ab Apolline Scythae traditum scribit qui eum stasellaret pelle loris cirrata. Quod autem alii Marsyain excoriatum, alii, ut Martialis, fi
sellis caesum prodiderint, id inde fectum. quod a se & ιδιῶρα ,
utramque habeat fgnificationem, licet Pollux posterioreia hujus vocabuli acceptionem non probet, quae tamen multis adstrui potest exemplis. Graeci πλοκαμους & πλοκαμ. δοις vocant , & qui his caedebantur, πλοMιμι εργα &-θαι dicebantur. Hinci telligendus alius quoque Martialis locus, lib. ii, de Lalage, cujus dum capillos struit Plecusa comotria, quod in uno comarum peccasset annulo, istiusmodi Basello ad animae pene deliquium c i,
Hoc facinus Lalage, speculo quod viderat, ulta et , Et cocidit saris icta Plecusa comis.
236쪽
AD C. V A1 rii M CATu L Luri: a 2 Ita habent vetustissimae Thum membranae, non sectis, quod per
peram, ex male intellecto Juvenalis loco, de laceratis accipiunt comis. Saevas comas manifeste vocat sagellum e crinibus. Eodem
supplicio in simili crimine multatur Psecas ancilla apud Juvenalem S tavi, diverso tamen si agelli genere, taurea nempe. Haec de flagellis
dicta sufficiant, 'unde complura veterum scriptorum loca, haud contemnendam , nisi fallor, lucem accipiant. Unum laincia antequam
desino addam , hoc nempe, in thrasis Bacchi di Crbeles cantui &harmoniae inservi te isti tismodi sagellorum strepitus. Adeo vero 'grandibus utebantur flagellis, ut tubae instar sonarent, quemadmodum superius monuimus. Mirum . autem videri non debet oli in hoc factum, cum ci iam hoc nosi roscculo Tartari Orientales, qui Scras invasere, tubae loco ingentibus utantur flagellis, quae in complures norunt explicarespiras i quas demum ita artificiose adducunt & evolvunt, ut uno eodemque tractu tres successive exaudiantur ingentes sonitus. Hoc cssicere nequeunt, Europaei aurigae, & ne qui
dem ipsi, ut puto, Hispanici, qui tamen fortius quam caeteri fa- sellis insonare creduntur, utpote qui & flagellis utantur longioribus , & apud quos principes & nobiles viri artem aurigandi exerceant. Longa istiusmodi sagra Graeci μαωγνας seu ο μα'oγνας ιμο τῆσμαροι ἰν , a gra i nempe quem edunt si,no , appellarunt. Quamvis autem mirum hoc videri possit, est tamen v rum, quo longiora & magis tenuia sunt: stagella, tanto graviorem edere sonum. Sed uinon cujusvis est tractare longas tibias, ita neque
longa stagella, quod in regendis istis magna opus sit arte. Porro licet ridiculum possit videri. flagellorum. sicere harmoniam, norunt ait men muscae periti, nullum posse singi sonum , qui concentui aptari non possit. Denique quanta etate etiam flagella regi & gubernari possint, vel unus estabitur auriga Trajecti ad Mosam etiamnum ut puto vivens , qui quaecunque cantica fiagello suo exprimit quam selicis lim . Talis etiam ante paucos annos appulit in Angliam, qui id ipsum scite admodum praestabat. Plangebant alia proceris ivmpana palmis J Proceris hic accipe prolonoe extensis, ut apud Ciceronem, brachium procerius projectum uasi quoddain telu i orationis. In antiquis marmoribus saepe comparent eseles boliabitua bacchantium&gallorum magnae matris, pul-
237쪽
sanitum tympana, quae etiam supra capita erigebant , unde liquet quate Catullus dixerit pineru palmis. Notandum quoque quod iisdem liquet marmoribus, non plectris, ut hoc tempore, sed digitis percussa olim fuiste tympana. Alterum semper fuit barbarorum. Aut tereti tenues tinnitin are ciebant 4 Crotata intelligit. De horum variis formis, rotundis nempe, longis & quadrati , aliquando ligneis, nonnunquam testeis, ut plurimum vero aereis, alibi dixi
mus quae hic non repetimus. . ...
Multi rauci bonos et labant cornua bombos J Mediolanense es emplar habet egebant cornua bombos. Cornua, id est, per cornua. Emere vero rectum ... Ust ut hoc vocabulo ctiam Quiutilianus. Est autemio primis tristis seu flebilis cornuui sonus, utpote qui non homines tantum male assiciat, sed & brutorum animal liuin ululatum provocet. Id non tantum in venaticis , sed Mn quibusvis exper: re est canibus, qui sicubi cornu infletur, solant concurrere & longas in se tum ducere visces, ut vel hoc solo citem ploexplodendi sint illi, qui putant bruta non assici musica. Idem vocabulum reddendum Prope
Nihil tibi fit rauca pratoria classic i i
Perperam eniis haec mutarimi viri dot hi. Barbaraque horribili fludebat tibia cantu Barbna , id est Phrygia. Non a Latinis tantum, sed & a Gradicis Phryges passim barbarita βαρἔαροφωνει appellantur. Hipponax illos Σολοι ς v' t. Καε τους Σολοίκους ην λάcωο περνω si,
Σολο recte barbaros interpretatur Diomedes nescio an alius in Scholiis ad Dionysium Thracem. Sic quoque Anacreon; Aυν. Tibias vero Phrygum esse inventum credidere plurimi e vetetibus, & sane ipsum id confirmare videtur vocabullam Non enim probo corum opinioliem, qui a tibus grinna animalium dictam putant; proculdubio tibia dicta a i ibus, ii st
238쪽
μου DIς νομοίι ολοι- ο αφαν, πν μῶ is Jερον μερον ἀμφιπλεκων καλαμοις. Male haec vulgo concipiuntur. Aηδονα vocat tibiam, itaque di apud Hesychium ubi vulgo est βοιιCοιλαδονας , M- ους , meo licet periculo legas βοριουλα δονας, ενιρι ράλους. Eleganter vero dicit Phrygem αλαν alligasse tibiae. y quoque locutus est Manilius lib. v. l. - Ninc venient vocis dotes aaraque senantis Garrulaque in taedulos diversa tibia ferma. . sic emendavimus bos versus vestigia secuti optimi nostri exemplaris, qui habet horaque senantis. Inepte vulgo legitur Foreaque sinantis. Sed.& lib. 1 i. apud eundem, ubi de Theocrito a it, reducendacii vetus scriptura . quam temere in Marunt viri docti; . . - . - . . t. Nu fixis si restre canit, perque horrida motus Rura istris dulces incisasque inducit in aurat
Porro ut Catullus, ita qnoque Lucretius tibiam Phrygiarn vocat barbaram litai v. quo loco quaerit quare alite onet vox cycni, quam vel tuba, vel barbara sonent retrocit . sic enim vulgo inepte legitor. Cum in toto Lucretio vix dissicilior occurrat locus, opera retium Lerit versus ejus adscribereia . . . t
239쪽
i Et reboat raucum retrocita barbara bombum
Vallibus O cycni nece torii ex IIeliconis Cum liquidam tollunt lugubri voce querelam. . Viri docti e suis libris complures producunt lectiones, quae tamen in antiquis non reperiuntur codicibus, qui in hac penultimi versus com spirant lectione.
Et validis necti tortis ex Reliconis.
Itaque non dubitamus quin sic scripserit Lucretius ς
Et reboat raucum Berecynthia barbara bombum , Et validis cycni torrentibus ex Heliconis, &c. Ex Helicone nempe cum alii torrentes, tum quoque ipse Helicon a mnis profluit. Ferecynthia barbara , id est, tibia Phrygia, αυλος Βερ α 2O- , ut habet Hesychius in Βερεκυιτ q. Hinc Bερεπιω- βρομον apud Sophoclem, Quare autem Phryges Berecyntes dicantur, si causam quaeras , & illam quoque ex pediam. Phryges ex Illyrico in Macedoniam & Thraciam & exin in Asiam transiere. Prius dicebantur Βρύγοι, ut ex Herodoto, & aliis constat. Sed vero ii dem dicebititur zρυγε, Πρυκες, Pe γες, 3νκες, Zζεκες, Βερεκες,. Re μν ς,5ερεκωτὶς, ut ex Strabone, Hesychio, Stephano, Eustathio de aliis compluribus cognoscere est. Hinc Be κ γ, Phryx, stultus, barbarus. Hinc quoque Βρεκλυδα & Fερεκε θοι. Hesychius, Βερρεκε θων, ἀνο των. Ita legendum esse .locet literatum ordo &Aristophanis Scholiastes, de suidas. Hic qualis fatu placidum J Manu eaarati habent Nec qualis vel AZ-yalil unde s imus ac quali. Norri cani rephyrus proclii vi incitat an in J Homerus ,Cx quo haec habet, vocat θαλάμης. Eustathius interpretatur υλο - μαι κωφον κυμα S imκαχλίζον. Sed rectius mi ἐπικαχλα-
240쪽
AD C. V A L v n i u M C A τ u L L ii M. ιν. Aristophanis Schosiastes; υλοκυμοι τι υλοζον κυμοι, α περ τυφλον 2, το - κακλαθιν. adem vero est surdus & caecus fluctus, & inde exponendus Hesychius, cum dicit is φλον seu careum, etiam accipi pro surdo. Surdi vero seu caeci siuetus fiunt in altis maribus, antequam tempestas oritur, & pri. quam undae rumpuntur. Nam in litoribus, etiam cum est malacia, fluctus saepe non si lent, quod in vadosis locis aquae subinde frangantur. Itaque recte Hesychius κυμαῖ κωφω interpretatur τω μὴ ο-πι, αλλ' μένω μεγεθου Θαs. Graeci quoque vocarunt σκωληκας istiusmodi suctus, quod tanquam vermes leniter & sine stirpitu procedant. He sychius κἄλ υμον, ξ ρον. Κολοκυμα, το - φλον κυμα, οἰ j-ο ω :κα καλουμεοο ς το μικόον κυμα. Sic lege. Vide eundem in Σκω ξ. Κολοκυμον est locus vadosus & aqua destitutus , cujusmodi sunt Srrtes. Notandum enim nomina quibus Uλγ accedit, notare res aut aliqua sui parte truncatas, aut truncas & mutilas
toto corpore, quales sunt nani & pumiliones, similiaque hominum de animalium & plantarum compendia. Sic Bruti pusionem κ - λον vocavit Martialis. Nam quo loco in Apophoretis legitur Bρ Aa -δίον, in optimis Thuaneis membranis scriptum invenimus
Ova OUICULO PEDION FICHILE Froculdubio pro
Βρουτου κοσπωλον =ctile. Aliquando tamen et in contrariunt se,. ut υλον pro magno accipiatur, ut in υλοκlρυων, & inde est quod
Gλοκυμον nonnunquaiu interprotati sint magnam maris agitati nem, illam nempe quae si sine ventis, quam veriorem esse puto expositionem. Latini flustrum appellarunt D quod Tertullianus in Pallio,
interpretatur temperatum i ris motum & medium inter tranouit iurimare & quod decumanis assi it fluctibus. Itaque non acquiesco sententiae Festi, qui flustra exponit, cum in mansiti tu non moventur,
am Graeci μαλακ vocant. Ipsum repugnarc videtur vocabulum, .
nisi statuamus flustra dici de aestam risin litoribus, qui contingit etiam cum mediii ii mare est tranquillum. Talem V is agitationem Euripides in Hecuba vocat κλυδ ον, tanquam manulam tempestatrem. Scholiastes eius exponit τακυροι τῆς θαλα re, di et V τω. αἰωαλωά A G.ουσης εm κλυ&M. Sed rectior, ut diximus, i Ff 3 tetra