Ulrici Huberi De jure civitatis, libri tres, novam juris publici universalis ...

151쪽

imid, putamus Deum secisse vinum, nocisuri aram citio testamenti vim praeoccuparet Defiuino estatore cessistatam, a crede ibus vi gratiosi testamenti par fidem, sine ulla a istione vel exaetione praevia , esse quisitam In exercitio juris delati ac acquisiti, foederis aliquid instarim

diem saccessionis, id omnibus populis esse i ter Deum&fidvis intercidere, ut explicit n-inciatum, hereditatem promiscue obis i dedimus.

CAP. IV.

QVO RATIONES QUAEDAM ADVERSUS UNITATEM TESTAMENT ET FOEDERIS

Removetur objectio duplex a discrimine Testamenti humani atque divini petita,

pr. Tertia removetur obiectio ex ad M. c. I. v. quo probetur dati duo Testamenta: Quae per instantiam a divisione foederis novi d veteris renovatur objectio retalitur. Denique satisfit objectioni a recepta doctrina, quod omnino etiam Foedus novum detur, idque distinctione de . deris in acquirendo exereendo jure hereditario adstructa, Subjicitur coa- sertim hujus doctrinae confirmatio. ETs objectiones quaedam obiter remotu

sunt m θρον-- , omittendae tamen non videntur, quae motae sint ab amicis alias. Nostrum tamentum est in eo, quod Testamentum sine mortis, quae tantum una fuit, inserventu, nullum sit,' quod fideles ante Christi mortem testamenti bona participare non potuerint, nisi per foedus προαπώσεως, me danea confirm---, quod etiam unicum sitit.

a. Objeehini est ita eruditὶ later homiamum Dei testamenta huc interesse ,

acta inam ania fueris ρο--γαογο. a. Re*onsio ad hanc objectionem seo te se prodiis eum argumentum eius sit' titio principii unde enim certum filii, ante mortem Christi, Testamentum vanunquam mutatum iri antecedem ρυ-i ou Ἀ-- . Iurandi με, quam quum est acceptatio, ut ipsa suggerit obi Aio. Atqui antecedςn promissio est ipsi προ- , quaera di vim Testamento ante mortem Testatoris, id est graistia inter Christum de fideles antiquos initum, ut Testamentum fructu, antequam pociant e Testamento, gauderent.

. led de jurejurando in obiectio dictum eis, inferri quoque potest ad areis

s. Respondetur promissionem patris nullo modo tollere vel occupare filii testi mentum: Sed hoc illa niti Nec iωod

152쪽

ogae promissio Patris naturae filialis testamenti, irae haec est, ut post mortem mstantis demum valeat anta mortem Vero nonnisi per foedus vel actim missionis in sessionem, quam testator vivus, Velut herodi filio impertitur, valere possit.

ε. Fuit alia objeruo in hanc sententiam , Male a natura testamenti humani ad divinum manis eodi bel

7. sponsio est diversitatem alia luam a posteriori , non arguere diversitatem plane separatam, a priori. II Comparationem hinnani cum divino testamenti, auctore postolo fieri, inae a Gala- et μή His os quae non vitiaturia dive te viariam, extra uiamin scopum comparationis. Est plane ea diversitas eielaei, qua testator homo, morauus herediatas IIonaa Bl, Musae Christus testator, redivivus sed ediversitasin modo hiaandi bonis ac iifitis, nihil mutat ius priamo deserendi hereditatem, quod Aposto-

his ipse docet Hebri s. -- ena re iidemoue, Gala in bona testamenticum fit cinae eos in quod est inter duos actum, veteribus vi findetis esse communicata demorastra a Plane, sufficit, mortem fuisse necessariam ad delationem hereditatis, sive ad meritoriam ausim, de in divino five ut conditionem- non quam vocant, i Lahumano testamento. u constet, her des non potuisse habere justa testamento ante mortem testatoris, nisi ex praevia con--uuione , per premissiones foederis, aut missionem in possessionem bonorum . Lar testatore, cum respe mi, virtute testa. menti a mortis suae, saetam. hae via necessitas προ---- is eris

nissimas eat.

s. sed fortior obsee masti videt luxv -- μών. c. g. .. . Iris ubi duo

testamenis eo modo describuntur, utplane diversi videannae Vocantur πεί- ην

-ψω. Idem est apud Jiremdam tan . r. quibus mih dicendum id rur, R duo testamenta specie diversi, de quibus illic agitur Materiae quoque deterioris & mestoris, prius de terra Chanaan, ut pignore coelestium bonorum; M- rerum de bonis ipsis coelestibus unice

directe conceptumii. t haec nostra sic est ratio Λώιρη--ν, esse a sto ui--- voluntatis, unius vel duorum, antea probatum est. Priorem vispositionem, tam quae apud montem Siana repetita, quam prius facta erat, non fialis io menι- , sed fraus evidenterae plane demonstravimus Graecis tamen Veteris instrumenti interpretibus iambin vocatur. Etiam haec verba Gm. U. perem quae sic in Hebraico verbolenus sonantia,

ra. At hae voce testamen rem, aque, I stequentius significatur Imprimis in novo instrinnento, ubi di ositio, quae fuit olim findus est iam vere testamentum. Non potuit igitur alites Graece, quani ut id quod eum veteribus & cum novis fidelibus ham, una eademque voce διαθήκης Xpri- ut etiam i meretur, manente in rebus ea diversitate ,

quati

153쪽

' imDeus illis impressit, ut olim esset sce. dus, hodie sit testamentum.

3. Ergo M. δὲ-- , sunt duae dio f-m, quas Deus super ludum bonis, diaveris tempore modoque fidelibus a sinistravit , ut vero testamemum in que dieatur, nec res, inquam, sera, nec in textiabus obieetis indicatur non utique sanguia sus es o, quam in priore ἀο inione a hibitam Moses resertis Apostolus obse Vat Hebr. . peculiare testamentum arguit, quia Moses diserae sanguinem aedem, inter duos contrae appellat Et Apostolus id-- sanguinem respeinum monet, ut haec di spositio mortem testatoris typice repraese

14. Nullo modo etiam lique , materia am utriusque dispositionis est diversari Probatum est antea, cum Patribus & cum Abraham foedus initum esse super bonis, testamenti adhuc clausi, cuius se aenia

illis obscure fignifieae, est . fidiam em

flamenti, cujus accessio fuit, pignus terrae Chanaanis L minime hoc quidem foedus no um 3 non magis quam hypotheca humanis cannatabus achici solita per se negotium secit Διαλεμ προ-πω η - προσον , ad GH s. a confirmatio, T --eπιi in Chri m non potuit esse de aliis bonis, quam in ipso estamento comprehensis,in post mortem Testantia, palam fi is Iere uti cum Abrahamo ista erat, ita -- est apud Sis , - -- Θαν, inquit Apostolus A. - Habris. v. Proinde P hil illie in summa, quam cum Abrahamo sinum nerat, inim est vel agi potuit; major saltem adhibita solennitas mMorintentio servitutis caerimonialis, quo Apostolus Θ, ωνί in Sinaitimina per excellentiam novo Temunem opposuit. 16. Alioqia nihil est certius, quam dispositionem veterem, ve Testamentum vetusefra aequalem omni tempori, quo Hausae suere promissione. Fuit isti haec statim προαυ- ρο-s, sive confirmati antecedanea ei amenti morte implendi quod hoc Θανάτου

rum est, την reuis ais a. , primam dispositionem, sive G --- --, aeque i re patere, quam patet retro, Virtus salutifera mortis Christi,id est,ad imam usque peccati originem.

I . Quod autem recentior dispositio, sive Testamentum novum, a Veteri tam insigniter distinguitur eique tam notabiliteraΡrophetis Apostolis praefertur, id non speciei, sed gradusin modi arguit diversitatem Quod iterum melius quam a Paulo suggesta ratio demonstiari non potessi x8. Docet hic Galatas ea . . inter Veterea 35novo fidiam eiusdem, hereditatis partieupes, id interesse, quod taeter heredem puerum odiatum, cuius utriusque jus est idem sed infans quod ad senium fruitionis nihil a servo discrepat regitur, manud

citur, cogitur, ut servus. Cum primum adoleverit, heredem se dominumque esse in telligit, libertate gaudet plenaque possessi ne, Minione, gaudio fruitur, ac ita posterior status us priore tanto praeminior ex bientior, quanto tibinas servitio praestat

praecinit, habetur

I' Parem re ea rationem veteriam novosum e fidestin 1. Veteres tanquam infantes, etsi heredes, vi testamenti promi sionibus anticipari, Hαμω τῶ κίονα - ' - Ο, Ω ---α manat, id est, terra Chanaanis esculentis, Potulentis, camibus, aquis omnique caerimoniarum molarea ieransisseri. --ao Habebant. paedagogum, quin do mirarim, qui tanquam pueros servos maxi- duceret e custodiret 3 qui custos taedaingoguverat lex viti docet ea . . . Paulias,

154쪽

2I. Cohibeat eos, ne in convincebat eos peccator linculcabat maledictionem eoque pectabant bimina, que terribilis apparatus is adhibitus: 22. Atque ita μν--m icompressi, cum nihil opis quam onera, minas ἄν dira se offenderent, ad Christut sub molestissimo jug a

testamenti anhelantes aego multo secilius, haereditate statoris delata , contingur

23. Sic igitur peceatorii foederi lex, των παραβάσεω. -υν Gai. I. . is loculiniverso etli ad peccat Nullum habeat pecorirem

s coneludere Lex imittempus aperti testamenti, stodia libertasque proclamnita, cum plena perste aquus effusa gratia notitiaque ritus sancti. et . Ex his evidenter liqstantia dispositionis novae esse die um,quod hae differahendatur. Et tamen sicut havltinus idem eadem facultae testamento addi estur insi

telligit, eoque minus libere pleneque fruitur; Ieris appellatio mo non speciei divessita.

Ita veteribus, novis fidelibus eadem cultas delata, denuntiata de inculcata est; Bona testamenti vomissionibu ad mortem restatoris speωntibus confirmata suorunt eadem , quae post aperturam testamenti heredibus praestita ab iisque parcepta sunt. as sed apexa te mino, necesse nonis

fetarum, exposuimus. 28. Revera quod veram ast, Rederisu quos, novum, Testamenti voce designandum erat. Sed quia Graeei uno vocabulo MM-ς ἀ- θ inionis, Testamentum Foedus exprimunt, hinc de ve- δι mova Mis, Lati tu utram Dj0jtjgod by

156쪽

promissiones amasque inter vivos tange mo committi ne observantiam testamenti prolestiori&obscuriore modo repraesentandum pri contractum esse appellandum. Nec Rit, atqtie repraesentatum acanticiparii est conditionem ullam 'teredibus in testamen-3 . Denique, promissionibus & repro to 'se Chri i proponi, cum ipse eo liti missionibus negotium salutis apud Veteres' nem fallitis acquirendae unicam , quae est actum peractum fili 'Eωαγνοοι , pro ' persem obedientia, prius impleverit, aemissiones ubiq; de Patribus usurpantur, φωνέ-eωσις τελειωοπανα - - 1ν,mani alio comρι---is res eae asent- promis rem temporibus Christi constanterin perpetuo iascribuntur Rom. . . H. e q. a. 3m. ι.ν. e q. Dr. I. s. a. se. 38. Tu dices, novum ερ--- fit no- -- , quando accedit lex Christi, i gum ejus, cum promissione vitae salutis ad obedientes detestatio autem inorrenda judicii comminatio adversiis eos qui non credunt in Christum, non amant illum nee obediunt ejus imperiis es dum haec inmun- .do ubique praedicantur ac proponuntur , eum pignoribns aer Baptisiniis Coenae ;dum haec credentes ample ritur Naecept uoum ae iontractum intestiuur.3 q. At haec ratio sic est In praeeeptis Christi, quid est quod testamento non cohaereat haeredisque ossicio non aeque aerΟ- missioni inter vivos convenio Commin tiones factae non credentibus, quid alii id sunt quam exheredationes quae non minus quam haeredis institiitio sunt pars test menti, c diris ae biminibris, etiam a parentibus contra filios non obedientes emis- fis commirantur, vimque dicuntur habe qua condemnationis ad mortem admisque videndum, ne quicquam in illis fit ciquod contramam, foedus, aut conventi Rem inferat, sacramenta vero abripis Domino Iesu testamento novo adscribuntur, ejusque sigilla sunt. Quod autem &pigno a Vocantur, inde non sequitur esse sed , mi accedant: Nam pignora non minus testamentis quam contrahibus adiici pos-

o. Denique, ita tenemus, delationem

Wacquifitionem juris hereditarii, vi mortis Christi directe, sine mere, ut posiam est, nos ne ἐν ratiis, ν ἀυτοῦ mori, per a M

i. Conditionalis institutio non facie heredes, sed hereditans delationem suspe di ab eventu, a praestatione sim alicujus , quod de efficacia mortis Christi neminem di rum puto. Ne adeo repetemus quod iam constat, Am mon esse eoaedui nem Uuaerisaeis , sed aditionem hereditatis,

necessariam quidem, at non magis conditionem Hiram extensio mamis est conditio eleemo ae aequirenda . a verum enimvem non in nobis an mus, negare faederis usum lappellationeris in nova tamenti aper i modo non es ae mini-- , is .inearin . ouae heimieera terimento mo

sta matque praesemipe cedimus; verum

etiam Irice a cum animamque fidel- non

ut olim, stilicet, eo--, sed uis a re

3 Est enim prorsus immane diserimae inter haeredes Clusisti Domini atque hare des hominum testatorum, in primis in eo

mentum mortui sitntin manent, quibuscunt ne cogitationes nec Verba commutari pos-iunt , cum noster coelestis auctor haereditatis revixerit Min coelos, dextram Patris sui eveEhis, inde nos verbo se insti rati, spirie suo gubemediae adiuvet, ut ad finem usque nos digne pro haeredibus geramus aetandem illic simus, ubi ipse nunc est. H.

Quod eum nonnisi post obitum ex inevita, Malitis dissiciam us obsepta is,

157쪽

futurum sit, illum divina potentia scientiaque ubique praesentem adsiduo contemplamur, ejus opem, imploramus Iam sis stros confitemur, emendatis

inus ejusque Patri ver ipsum commendamus 3, atque nos totos ejus amo nis nostra secuna m E UMuram a Cor. p. s. ri obsequioque dedimus ac devovemus il l non tantum, inquam, exteme, sed etiam lenos recipit suaeque receptionis, per tes respem Dei ipsius animaeque hereditatem monium spiritus sancti, certiores reddit cementis. Irris . s. n. s. Hoc esse, obligari semet, etiam so I. Quae res tamen non est, inquam, --

ris exemtio hederati modo administratur. tam inter Deum, inquam Wanimam , quam inter executores testamenti conses-bres, quo pertinet ua -- τῆς ορ- γών - εις et in is ν Ob -m ensis ducitare, si quis ita velit, non recusamus: uno si quis exercitium fidei , perpetuum

--- es remm -- - - , id mque ficile concedemus. 6. Sed jus totum pendetra testamento a more testatoris, sine ulla Rederis mixturas verum aerialis dominii acquisitio ejusque exercitium, adeoque testanenti ju-pedimento, quominus omnem delati quisiti iuris haereditarii causam beneficio is stamenti, sine pactione foederis, acceptam seramus secus ac olim, quando testame tum nondum valebat a subsidiariis promissionibus ae furiari in ad exitum futurum testiunenti se reserentilara, necesse erati tere spem salutis. V.

cis P.

FOEDERIS ET TESTAMENTI JUS REVERAM DISCREPARE PRESSIUS, ETIAM REMOTIS OBJECTIONIBUS ALIIS, DEMONSTRATUR ET

Distinmone celebri inter μισιν ωαΦ- statui specificum, non modale dualis taxat inter N. s. testamentum, discrimen. Sed probatur, antiquos Gdeles aeque persine liberatos suisse a reatu peccatorum, quam post obitum Christi, novos. Removetur objectio a natura sponsionis, quasi illa supponat, debitorem adhuc ipso iure obligatum ante solutionem. Probaturessi genus sponsionis, quod debitorem persecte liberat, etiam ante solutionem, quae sit expromissiori cujus proprietas vis huic rei applicatuita. Respondetur ad loea scripturae, quibus veteres adhuc fitim obligatos, probari videtur. Removentur ea, quae applicationi expromissionis hae parte objiciuntur,

. TNum modo foedus unumque rest mentum esse, quo jus ecclesiae firn- dativnius: Eopiosedemonstrarum est Foedus idem veteribus praestitisse quod restamentum novis fidelibus, nec aliud qtiam anticipatum testamenti vim in faedere fisisse. parit

158쪽

pariter adstruximus. Disci imen in modo, in gradu claritatis in frequentiore, nec non languidiore Spiritus sancti effusione, de-hique in oeconomia caerimoniali pultinodum abolita constitisse Ius veterum fidelium per foedus, ident revera fuisse, quod novis ἐπei amento sit, inquam, abunde comprobatum est. a. Haud ita pridem non paulo secus institiitum est eoeptiimque doceri adseverate

Remissionem debitorum4 peccatis quae fidelibis in antiquo sedere tribuitur, non fuis libera Nonem perfectam, quia tunc necdum eratfacta solutio, per quam Deo Crediιον ser sari eri potuerit, utpote qua demum a chri-'. passo praestita fit Hanc quoque naturam Smnsionis esse, quam filius Dei ab initio praestitit, ut ille quidem Fidejutar Fluturis Uset, ipsa tamen debiti obligaιio peccatoribus, tanquam principalibus & originariis debitoribus adhue incumberet. I x Proinde veteris testamenti peccata Deum magis praeteriisse & dissimulasse, respectu solutionis futurae, quam abolevisse penitus .e tincta voluisse Nec aliter potuisse. fieri unde celebris distin Shio inter

Ἀφωιν, --μπem Asotu amis Πάρ- ιν, praeteritionem, hanc veteri, illam novo Testamento convenire statuunt. Qua de re superioribus annis tam erebro disputatum est, ut nihiIm ius. Hei tamen loci nora res videri, neque sane omitti potest. . si ver est, quod antea probavimus, foedus antiquunt nihil disse, quamon eοκυρωσιν δ vim testamenti anticipatam, idemque Veteribus vi mortis furiirae, mediis

promissionibus, exhibuisse, quod mors ipsa apertique testamenti sententia novis dedi Fidelibus, fieri non potest, ut illa vocabulo-rtim Παρί ac Αφισιν distinctio reale diastrimon habeat. s. si potest etiam doceri, veteribus adscribi plenam absolutam a peccatis atque reatu liberationem, non minus emcaciter, quam de novi testamenti temporibus praedicetur, ultro corruit illa distinetio. Nos illa brevissime coIlocabimas.

6. David sui temporis fidelibus αφιον a

quo 1 aVi a Ie occanone poenitentiae ,

propter adulterium Wcaedem actae, adeoque in se historico temporis ante Christum adfirmat Por. Idem λαγν ὰ κυρίωενε ι uia 3 -- αντῶ, Expiationem apud Dominum propter nomen ejus, id est, es fiam memorat suo Christus etiam Dominus ante solutionem a se peractam, non semel . ιμ- emisses, abolita peccata ponit, ut Lucis νι. . I. Quare .c justificatio simplex veteribus adscribitur Rom. q. s. s. Deia. a. s. - Vix est, ut efficaciora dicta signifi-dae remissioni plenissimae in N. . m instrari queant. Proinde, cum peccara Veterum fidelium propter Christiim penitus extineta suisse liqueat, nullus locus supeliori distinctioni relinquitur. r. sed diversa sententia verbosior st. Necesse videtur, ut rationes ejus videamus removeamus. Primo, non paream spe ciem dc ρμην huic opinioni dedit, consideratio sponsionis de solutionis nondum factae ante Christi mortem. Qua fieri videtur ut aliter se res habere nequiverit;

quam

159쪽

'nam quod ante sollationem a Sponsores Oam ipso ju e debitum peccatoribus adhuciscubuerit, etsi Deus pater se jus suturi,

sponsoris fide contentus, non executurum

declanasset. Α ita rata rionem, πάρεον peccatoram a sponsore veteribus impetra-xam; χιον remissionem msM credentibus

ab eodem lumna peracta Risi praesti

. . Neque prisse sto haec res aliter explicari posset, si tantum una sponsionis species daretur, qua quis ita alienae obligationi accedat eamque in se recipiat, ut principalis D bitor adhuc obligatus maneat; cujusmodi sponsio,Fideiussio A--- ω vocatur a Iurisperitis.1o. Sed est aliud sponsionis genus, quod vocatur Expromissio steriatio, qua sponsor alienam obligationem ita in se resipit transfert, ut primus debitorii ne persi ita que liberetur, ejusque obligatio citra&a te soliationem euitus aboleaturis extinguatur, quemadmodum a nobis in Tra . in Faedo e Tostam exercit. s. antea citato eo piose demoniuratu st: dc sponsor ille vocatur Expromisser, etiam reus pro aliora tus, qui non tantum ab alio delegari, sed etiam se ipsum delegare dicitur, , σου. σε. ι.II. Quamvis autem Debitor ab omni fure Creditoris per Expromissionem liberetur, verum tamen est, jus Creditori mnere in-ugrum, adversus sponsorem sive novum

Reunti ut, si quod habeat chirograpbum primi debitoris, id agnitum . novo Reo vigorem suum retineat adversustapromissis rem,

in quφm aut statim, aut tempore constituto vompetit exactio de executio,

i h Mutione autem Getha, quanquam li-ritioni debitoris pristini, quae pridem abluta sierat, nihil adiiciatur, hoc tamen

novi accedit, quod δε flantia debit ocini-- aeri iuris Urographum restituitur,om aboletur. Quo fit, ut debitor etiam

a jψre laetiti quam prius efferatur, uiro: videm 'dem sed Videnti; majore si,

rationis, imprimis ii antea nonnisi obscuresponsionis acceptatae certior factus fiterit. 13. axime autem evidens disserentia inter statum rei liberati, anteis post sol tionem sponsoris, quod ad sensum& extemnam speciem, tunc apparet, quando, sciliacet, debitor liberatus, ante solutionem imians se post solutionem adulius uitiis. Quamdiu erat infans, non intelligebat, si liberatum esse, regebatur ut servus Αὐulius vidit lytrum antea promissum solvi pro sese, eoque demum laeto nuntio exsultat pleneque felicitatem suam agnoscit, quam vix antea capiebat etsi ad jus ipsius liberationis tum revera nihil accesserit. i . Ita sublata es difficultas a natura *onsionis, Etiam objectio capis praecia. mota, quod duae sint Hatheca, vetus scin va, melior taeterior cujus rei sensus 'brie cibi satis est declaratus sed ideamus, an loca scripturae singularia is huc intacta tyon inserant plus quam mod is discrimen m*c e sim e*si algarisia

men omitti non possunt Is Ad Rom. c.3. s. s. scriptum est D

i6. Non est quod dicamus, haec' a non nisi ad peccat raeterita uorumvis iadelium pertinere, ad tempus ante Christum esse restangenda, licet in verbis serte nihil fit hvi sensui contrarium, sed rinibouamus hoe svo laeo. 17. Vocabulam autem πα-- idem esis quod ἄφισι pridem a graecae linguae pertiatis probatum est. Nec enim παρορ hquod significat ratereo, sed D. - misi derivatur. Si quis urgeat, ia ναμ m aliquando praetermisiere significari, uis quem sensum verba Xenophontis ex Buda

proseruntur, Μηνοι - ωα - - μου. λιν, neminem ransmittere ad arcem unde

non sit clienun deducere ην πάρων, δ

i quidem

160쪽

i , LIB. I. DE JUR CIVIT SECTIV. CAP. V.

quidem per me ter interpretationem , quam sequi malim, fieri licet. 38. Ita enim illa vox non simplicem denotaret omissionem aut dissimulationem , sed transmissionen motivam, de loco ad ιο--- vel, si de hominibus agatur, de ρε μα- ersen is cujusmodi transmissionem exacte movenire nostrae expromissi nis instituto, e superioribus die is manifestum est , utpote per quam debitum ab originali debitore transmittitur atque trans- sertur in sponserem Eoque sensis nemo negabit, veteribus competere π-εσιν , pervam liberatio plena perfectaque & solutia 'na aequalis committitur.3'. Sunt, qui hoc ipsum per Hebraismum in sacris literis frequentem, quo Deus iucitur, να re facere peccata, videlicet a peccatore in mediatorem, significari intellia sunt, quod sit merito relinquemus ; etsi res fit verissima. Enimvero id utique a tinde liquet, istiun Pauli locum minime me um esse, ut vim α-- pro antiquis sidelibus tot locis adstructam auferre posse vi .

Matur. ao. Ex eadem expromissionis natura pome responderi ad Mus tolerantiam, quae

semporibus antiquis, ut volunt, ex Mem

P τι ad Rom-οι loco, adscribitur si e men, quod mihi non liquet, ibi temporum sit oppositio,in non simplex indulgentia

Dei, adversus quoslibet electos , non Mifide mediatorem amplexos, praedicatur. ai Ied demus, Lum fuisse veteribus pe--liarem, quaenam evidentior esse potest α-- , quam quod Deus pro debitore criminali, quem totum exigere, excutere, meritaeque poenae subucere poterat, ejus loco suum filium intervenire totamque in se Gripere paritur obligationem; quod denique e eum illis ante Hrographum soIulion veremptum. per gratuitas yromissiones. -- coelestia communicavit λsus omnes, inquam 'Fuit enim haec divina bonitas, cum peccatores solvendo, nisi meernis poenis, nullo modo essemus, tam m- expectatam clementiae, salva justitia sua, tionem inire, qua filius infinitia divinae personae dignitate, transitorio supplicio temporis infinitatem, cui nos eramus obnoxii,

adaequaret.

33. Haec, inquam, sive αυοκὴ sive πάρεσις atque bonitas ines in expromissione, qua simul divinae iustitiae, consensu Dei credis, toris atque sponsoris, quod toties dictum, plenissime satisfactum est. a3. Plus sorte valoris est in argumento, quod Paulo ad μών. o. s. r. peti solet ἔ--τιαμ ut est romissis peccatorum,Heρ-- Iecta obe ιio, ibi πωι ue- obiationi promeratis Atqui ante Christum sitit oblatio. Ergo non fiat tam remissio sive perseetalia

ratio.

et . Responsio simplex si dictum ita lud Apostoli verissimum esse, de remissioneae abolitione debiti ipsius, quod ante solutionem sponseris adhuc erat integrum,sapereratque chirographum debiti, quo pece tor erat obstrimis , t quod solutione d mum corporali peremptum esse constat . Quamdiu igitur supererat obligatio ista rographum debitoris Uum isa obiatio, quae nihil erat aliud quam typica repraesentatio mortis Christi, ipsum debitum aboli-- rura de instrilinentum obligationis resti

zy. Quod recte perceptum nudam reli qui difficultatem in eo loco, qui nam de hae inductione de abolitione chirographi. Est locus Pauli ad Coug. e. a. s. r .aό. Et ψας, inquit, et πιας ἀναρο- ροτρο ν ταῖς αγμιον, o ην επεναντώ ψιν - iue Cum delesisse Ai σπα--ρ-

a. Atque haec est ανική, qua Deus usus sim,cruci adfixum furi d/medio. est, cum adversiis omnes elecios, tum spe s 47. Dein per sansuinem, Moderat pr rialiter erga vetustos fide, in etiam adver suum solutionis. M. πω

라틴어 텍스트