장음표시 사용
101쪽
alibi confundere potuit. r. Papiam dicta postoli Johannis olim a Senioribus accepisse , unde probabile est dudum jam J
sed non ibi subsisto Videndum est quo tempore Papias
Iohannis Presbyteri auditor fuerit. Id duobus modis Megari potest. Primo ex Johannis illius, deinde ex Papiae aetate. Et quidem cum Johannes iste discipulus Domini fuerit, nec eis rosimile sit Cnristum Discipulos se juniores imberbes elegi sinses, sequetur eum, quantumvis longa ipsi aetas tribuatur , ultra saec. I. vivere non potuisse. tque u de isto Iohanne intes ligamus, quae de Apostoli longa vita prodidere veteres, tacendum erit eum usque ad Trajanum, i. e. usque ad est C. XCVILL vixisse. Quoad Papiae aetatem , Irenaeus ap. Euseb. L. III. Cap. 39. ubi Papiae Ioca exstant, quibus hic utor ipsum scriptorem antiquum vocat αρχαῖον , quod certe de homine dici non potest, qui non ante multos annos scripserit, multis annis Irenaeum aetate praecedat. Scribebator naeus jam senex circa A. CLXXV. natus erat sub initia Da iani, unde veros mile est Papiam jam saltem XXX annorum
fuisse, cum nasceretur Irenaeus, fere L annis ante Irenaeum
seripsisse circa A. CXXV. Deinde Papiam juvenem admodum, Johannis auditorem fuissse indeliquet, quod se eum iam senem, aliosque senes olim audivisse dicit, id est omnino iuvenem, senes. Itaque sub finem Saec. I. audivit Johannem Papias,
Jam insero Johannes ille in Asia docebat quidem Ephesi, ut aliunde constat, is ex ipso Papia amet, qui ex illis oris oriundus erat, vicinum senem audivit. Itaque eodemi loco versabatur his annis Papias, quo Iohannes Apostolus, si
verum sit eum tam diu vixisse, vel certe in vicinia, e qua nunquam recessit. Erat autem curiosissimus Papias rerum Apostolorum, dictorum doctrinarumve eorum , ut ex ejus narrationes lucescit. Nullas praetermittebat occasiones aliquid
de eis addistendi miis crediderit igitur Papiamoccasionemne-
102쪽
DEAEUCCEssIONE, e CAP. VIM diendi. Habesnt vero, inuidem proximam, si quidem Ap
stolus ad ea usque tempora Ephesi vivebat, imo Asiam totam circuibat, quod de eo iidem Antiqui reserunt. Attamen non usus est hac felicitate Papias Emo non potuit uti rErgo falsum est Johannem tum adhuc virilite. Quid huic α-tilacinio, quod ni mor Demonstrationem Criticam constituit, regeri possit, ego sine nescio. Haec obiter dicta sunt, rapociminis gratia. . . f Priusquam ab hoc Capite discedam, e re esse opinor, Auctor Conjecturam Lectoribus proponere, nisi quidem fallor, sum
ve '' robabilem. Reperitur nempe in Justini Martyris operibus ἰhhi m. Epistola Diogneto inscripta, quam Justini essi iam muli d
Iuilino litarunt,is antiquiorem crediderunt. Aliis visae sunt rationes, Usiqvis hane in rem allatae, non satis magni esse ponderis, cloca aliam interpretationem suscipere posse. Concedo loca illa omnia aliter intelligi posse, sed cur sensus dissicilior, sensu praeseratur
faciliori ironiori Desiae si unus locus talis esset, sertio sit casu adesse, sed Duo sunt: Nec alia suppetunt indicia temporis scriptae Epistolae. Quis credat Iustinum adsectasse
semper , contra morem suum, iis Phrasibus uti, quae Antiquitatem ultimam indicarent i Colligamus itaque loca illa, quoniam sine visunuafortior.
Primo Religionem Christianam πιι- 'ocat Auctes, ita in xu, ut adhuc admiratione pleni fuerint homines quid
liuid monstri soret, Τ δ. ποτε καινον τουτο γεν P. secundo. Religionem dicit nim si non prius in mundo exortam cur, inquit, hoc institutum νυν- ου πιοὶκον, mumdum ingressum est Tertio. Pauli post, Doctrinam Christianam iterum ιι-
Quarto Modus controvertendi& Gentiles resutandi, in hae Epistola simplicitatis est Apostolicae. Unicum Argumentum premitur Gentiles lapidem, lignum S c adorare. Quod sane primum erat quo usi sunt Cnristiani. sed brevi meth
dum mutare cos diuinita Et illis saeculo II. idcinus J
103쪽
stinum, Athenagoram, aliosque eorum Gentilium vitam originem, di Philosophorum placita excutere. into Judaeos ita resutat, ut tunc, cum scriberet, Deum sacrificiis placantes, quod saepius inculcat, Mui 3
vis sacrificiorum πεοσάγουσι ... μοδεροῦσι ... προσέχουσι ... δο- σι, c. Vides omnia in praesenti tempore dici. Sed Judaei post excidium Hierosolymorum A. r. non amplius Sacrificia osserebant.
sexto me Dogmatibus Christianorim ita starie s licueter loquitur hic Auctor, ut Apostolorum tempus sapiat.
Septimo Mn perei ina , inquit auctor, vin uni contraria loquor , sed Apostolorum discipulus cum ' erim, gentium odis sio, quae traduta sunt mihi iis subminiybo, qui veritare digni d9ciput elutina t. Vide, quae sequuntur, ex quibus concludi debet aprinia manu Auctorem coctrinam suam haurire. Haec omnia, ni fallor indicant Auctorem brevi post initium praedicationis Apostolicae , ante bellum Judaicum floruisse, Et Apostolorum discipulum fui e. f. s. Jam quaeri posset, quis Auctor ille fuerit Et opino s. non improbabili ratione id elici posse, iue notatis. Videtur' moi Tota Epistola stilum Paulinum ita sapit, ut Pauli z his, rideatur esse, eadem verba, eaedem phriles, eaedem constru-Ro inauus, ctiones, idem cogitandi modus &c apparent. Exempla re-elsu. ferre prolixum est et Lectio Epistolae sufficiet, quaevis linea cum aliquo Paulino loco comparari potest. secundo: In specie stilus non multimi distat ab Epistolatia Hebraeos, i. e. purior est, intricatior quam in caeteris N T. Libris, similes loquendi modo habet c. Tertio Constat autem Clementis Romani stilum clim Paulino magnam amitatem tabere, Maximam cum Epistola ad
Quarto Dio etiam valde convenit Clementis stilus eum stilo Epistolae ad Diognetum. Haec omnia brevitatis causi non probabo, sed Lectori investiganda relinquo. Qiuato clamo alannam eo tempore vivebat, quo A
104쪽
s DE SUCCESSIONE, e CAP. VI. rem Epistolae vixisse diximus, cin iisdem Circumstantiis
ectabatur. Sexto Clemens Romanus nexum peculiarem cum Paulo habebM. Et Auctor noster non modo sedulo Paulum imitatur, sed 'e eum solum expressis verbis de cum Mogio citat. Ex quibus nascitur illa mea conjectura de Clementera o
inano, pistolae ad Diognetum auctores, quam Lectorum j dicio relinquo.
ARGUMENTU N. maeretio 3 2. Sixti anm, ex II πιο ---. . ,-nsu verus mortis Pinia coinra Peabonium vindicatur. Trallani iter Araiochenum. 4. Belli Armeniaci, ct Parthica tempus, Terraemotus miocheni ammi, aliique muli in Hi fia
virui buunt, Catalogus antiquissimus Liberianae aetatis, A XIII.
Catalogus desummae aetatis, sublati. I.
105쪽
Catalogus . ejusdem temporis . VIII. Liber Pontificalis R. XIII. Quaedam anuscripta Libri Pontificalis . IX. s.X. Catalogus sub siti. B. A. 6 . . IX. Catalogus sub liti C. Saeculi VII. A. IX. Catalogus sub liti. D. Saec. VIII. A. XIV. Catalogus sub liti. E. Α. 82s . . IX. Catalogus sub liti. F. Α. 9oo. A XIII. Catalogus sub liti. G. A. IX. Et se Catalagi Latini. Inter orientales, Catalogus Eusebii in Hist. Ecclesiastica, A. VIII. Catalogus ejusdem in Clironico, A. IX.
Doda'ello tam n corrigente r numerantes, A. VIII.
Catalogus Nicephori Gi arcus S Latinas, . IX.
Catalogus Syncelli, deest. Catalogus Eutychii, A. IX.
Convenit itaque inter omnes Cualcisos Orientales CL, d ptem: 'tinos leptem, Evare lium circa IX. annos sed ille quidem
quoniam alii 8. alii si ponunt, per regulam generali erunt1X anni non completi. obstant Catalos quatuor Latini, quorum tamen unus, in pe Liber Pontificalis, cessat, ex Manuscriptis nempe corriget id uia aerium aliorum duo posteriores sequioris aevi sunt, ex Libertatio desumpti, unde redit res ad Liberianum; sed quid unus ille contra nubem testium ortimorum, qui ei obstant
Caeterum Catalogus ille Liberii , licet hic IV annos verae Chronologiae addat, non tamen ab ea recedit, sed statim in Alexandro, qui sequitur, eos annos compensat, ubi de ea re diiscendum erit. Sedit ergo Evarestus annos VIII. menses aliquot. Sede a praelumptio de medio tempore assumendo, ubi divelli
Catalos annuo statio disserunt, nil nisi praesumptio sit, quae teritati sacci cedat, omnino Ix anni integri Varino dandi sunt.
106쪽
sunt, alias Sixti sim non in A. C II incurreret, quod tac
Initium ergo Evaresti est A C. LXXVI. Vespasiano VII. de Tito V. Cossi, quidem dubio procul libente. Finis A. C. LXXXV. Domitiano XI. 6 T. Aurelio Fulvio Coss. etiam exeunte. Tempus Episcopatus, Anni IX. f. r. varest luccessit lexander, cujus annos sic rece Ale audii sent. Tribuit nempe ipsi.
Catalogus Liberianae aetatis A. VILCatalogus ustiniane temporis . . Catalogi A. i. cessant hic, in posteium. Catalogus . .
Catalogus rCatalogus G. R. I. Tt inter Orientales Catalogus Eulebit A. X.
Catalogus Nicephori . XII. Catalogus Syncelli R. XII. Catalogus Lutychii A. X. Itaque Catalogi Latini codices quinque, de Eusebius, cEutychius annos X. Alexandro assignanti Nicephonis sy cellus annos XII. Medium tenet unus Latiuus II. assignat.
Et hoc medium recte sequemur, tum ob generalem praesuinptionem, tum ob finem Sixti, qui hoc exigit. Nimium quantum ab hisce rationibus discedit Catalogus L, Citalo, berianus VII modo Annos Alexandro assignans. Sed solus in Liber u sua sententia est, adeoque merito suo negligendus. Interim
ςum non sine ratione quadriennium hic abstulit Catalogi Mus --Zor, cum quadriennium inepte Evaristo addidisset. Compensantur itaque hoc modo errores, redit Catalogus iste in viam Di ilire le
107쪽
Quaeres forsitan unde errores illi orti sint ' Et cur in Eva Culus orbiisto discesseri a recto inire Catala fauetar. En prolisbNς - leni admodum rationem quam eius rei excogitavi Catalogus ille Consules semper adscriptos habet, quibus anni Pontificum alligandi sunt. Isthie dicit Alexandrum sedisse a Valente ,
Vetere ad Gallum 5 Braduam tra est ab . Cn. ad A. II. ut sederit XIII annos. Et notandum Catalogum I. antiquitate secundum, eosdem Consules referre, licet modo Ix annos Eva isto det Ut itaque sens Erroris appareat: ecce Consulas illorum annorum, ex recensione agit. A XCVI. C. FulviusValens, C. Antistius Vetus. A. XCVILamp. Coecrius Nerva III. L. Virginius Rufus III.
A. 601Lamp. Cocceius Nerva m Caes. Ulpius Trai
A. CLX C. Sosius Senecio II. Cornelius alma. A. C. Imp. Ulp. Traianus III. . Julius Fronto III. A. G. Imp. Ulp. Trajanus m. Sex Articuldus Paetus. A. V. C. Sosim Senecio III. L. Licimus Wa II. A. GIL Imp. Nerva Trajanus V. L. Appius aximus ILA. m. Sura ΙΙ. P. Marcellus. A Q. Tib. Julius Candidus II A. Iulius Quadratus. . CVI. L. Chonius Commodus Verus, L. Tutius C
A. CVV. C. Sosius Senecis m. L. Liciminum VII. γλ CRILI A. Annius Trebonianus Gallus, . Atilius Μωtilius Bradu
PAE CIM A. Cornelius Palma I C. Calvisus Tullus II.
Notandum praeterea Catalogi Liberi eam Methodum esse, ut Consulum tempora semper completa assumat v. g. Si Epist pus mortuus seret A. C. ineunte,tunc totum A. C. ipsi impotaret,&sequentem ab A. I. incipere diceret. Itaque coeperit Evaristus pro computo Catalogi A. XCV. Scetur A XCVI. Primus Mannus, revera continebit pri-
108쪽
ibi & secundi partem Assumptis itaque Fastis Consularibus. aliquis Austor Liberiano antiquior, voluerit IX. sere Evaristi annos, ad Consules applicare numeraverit prout in margine sinistro ad nnos Christi addidimus. Erat nempe A. C.
XCVI. Eva isti a XCVII. DXCVIII. LXCIX. m. ICI CCII. Ibi senecio mura sunt Consules sam aliquo
distractus auctoris animus secerit ut numerum suum interrumperet. Tunc iterum irceptilius a Senecione QSuri ubi sub- siterat, incaute pro anno II ad CVII. venerit, ubi iidem
Consules iterum apparent. Et sic fuerit ei A. C. CVII. Eu risti ut supra , . CVIII. I A. IX. continuerit retia quum variui, si adhuc aliquod fuerit, primum Alexandri. Itaque assumpserit auctor A. CIX. pro ultimo varisti, scripserit Evarithim sedisse annos X. Ualente S Vetere A. XCVI. ad Gallum . Biaduam inclusive, id est γvera ad A. CVIII in autem ipse putabat ad A. CIII. Deinde auctor Catalogi Liberiani nunc antiquiorein sequutus, Consules semper cum fastis contulerit, ut errorem, si quis
foret, emendaret. Itaque repererit Valentem Veterem, tinque Gallum A Braduam XIII annis distare. Unde, correeto auctore suo, annorum numerum, utpote ubi facilius errari posse credebat, emendaverit.
Et hoc ita gestum esse ostendit Catalogus Justinianaeus,
qui, ut jam monui, annos IX. A eosdem Coss. varisto timbuit, antiquiorem illum sine correctione sequutus. Nee enim Liberianum equutus esse potest , alias vel annorum numerum non mutaturus, Vel Consules una emendaturus. Indubia ergo est mea sententia. Caeterum hujus Alexandri circumseruntur Acta quibus Martyrium ejus describitur. Quae confidia est e jam dudum viri solsti ostenderunt, S deturpata mirum in modum nemo negat. Unde patet cur eris Cnronologiae rationibus adver
sedit ergo Alaxander ab A. LXXXV. exeunte , Domiti no XL QT. Aursio Fulvo Cossi usque ad A. XCVII
109쪽
ineuntem Nerva ΙΙΙ. Ruso III. Coss. vel etiam modo ad A. XCVI. desinentem, Valente de Vetere ordinariis, sed Sabino de Antonio suffectis Coss. Tempus Episcopatus anni XI. cise citer.
f. et Post Alexandrum recensis senis latus vel xystus a
catalogus Liberianus . . Iustinianaeus . . sub siti. B. . . Subditi C. . .
Sub liti. E. . . Sub liti. . . . Subditi. . . .
A. Morientales rLusebii . . Eutychii . . Nicephori A. IX. Syncelli' Α ΙαIn tanto onsensu absurdum esset dubitare. Dentur igitur anni X. Sixto, iique completi, licet pro incompletis hiuuerint Nicephorus & Syncellus. tque desinet Sixti Episcopis. tus versus initium Anni VII. Tempus erat illud Persequutionis contra Christi os eius Noti
que Alicae, generalis, Trajam auctore. Unde eo ipso isti die
timo, certe sequente Ignarius Romae pallus eli. Non itaque mirum est vacasse Romae sedem aliquandiu S per totum fere annum CVII. quod, alias in calamitosis temporibus coni
git, ut es ex Cypriano Pparet, qui diu vacasse Ecclesiani Romanam, capite post Fabiam martyrium , in persequutione Deciana, narrat. Ex E
110쪽
auo sic potest. Aod i licium, Drout nemini notativis itiauio contra inihi carius est, adeo pluriue Chronologiam ineam
scinat. In omnibus suis Epistolis, nullam priorem, nullam maiorem habet curam Ignatius, quam ut Episcopi erga cclesiam,
praecipue Ecclesiae erga piscopum ossicia inculcet. Nulla perlaetus sere sine piscopi mentione, salutatione, laudibus. die. Nullae rigidiores minae quam iis qui Episcopum contemnerent, quae caetera ejus generis sunt myis igitur credideritagnatium, Romanis scribentem, Episcopi ne vel uno verbulo mentionem iacturum, ne salutaturum quidem Id tamen revera fecit. Dubiumne ergo amplius erit, viduam tunc fuisse
Lesesam Romanun QEpiscopo caruisse. Scribebat vero unatius A. CVII. d. V. Cal. Septemb. Cum ergo tunc scive tit jam aliquamdiu vacasse sedem Romae, nec spem esse cito
alium Episcopum surrogandi oportet jam ineunte anno momtuus sit Sixtus Degebat enim Ignatius Antiochiae. Ubinam
aliud Systema est, quod tam belle cum Historia concordetis sed ecce Harsenium ejusque sequaces, qui gnatii.
Annus annum emortualem mutant Volunt nempe Ignatium modo cir-
η I 2Io A. CXV. 1 Traiano condemnatum S passum. t. p., Attamen persuasus sum salsissimam esse Pear ni Hypothe sonium AEn, de id probat dissicile non est Afiet abreptus Vir vindica doctissimus, in eam sententiam migravit, quam alias sane approbaturus non suisset. Unde mirum eum sectatores invenisse,& serio resitatum non esse. Constat omnes antiquos ad A. CVII. mortem Ignatii referre. Constat Acta Martyrii gn
tii antiquissima, imo coaeva, quod nec Pearsonius negat, eum annum diserte, characteribus apertissiimis notare. Verum
itaque est Ignatium eo anno mortuum esse, nisi demonstratio in controuum a M. Titiis Est hoe est quod earsonius sacere conatur. Ait nempe, Ignatium Actorii relatione coram Traiano stetisse uti ' ς'*m esiae. Traianum autem Antiochiae suisse modo A. CXV. V rum infirmo admodum talo haec nituntur. Nebat Pearsonius ex Diuiliae by Corale