장음표시 사용
131쪽
4nfide autem in Antoninorum riptas Justini rebus se te serit Eusebius, jam satis notum est. Non itaque video quamobrem necta fuerit aperta illa nomta, quam Justinum ipsum suppeditare vidimus. Nam x.
Verum quidem est numerum rotundum saepe pro alio sumi, sed discrepantia magna esse non potest, nisi ubi Centenarii adhibentur, non ubi denarii ut hoc loco. a. Justinus indicat supra CL annos esse 1 nativitate Christi, o F κα--,--i--. Unde de numero CL annorum constat, quid vero temporis supra effuxerit incertum esse potest, sed nos aliunde determinabimus. 3. Esto, erraverit Iustinus in assignanda Christi nativitate ad Cyreni tempus. Dubia enim difficiolis res est, hic veram sententiam reperire, pronumque erat in
errorem labi. Sed facile erat Justino tempus a Cyrenio ad se usque colligere. Et de hoc unice agitur. q. Qua ratione
vel auctoritate dicitur, tam sero Apologiam hanc scribi noni tuisse Quaenam in contrarium suppetit nota Imo ego potius indicia asseram, quae sententiam meam stabili tura sunt. Primo tempus pologia secundae id suadet. Nam in secunda persequitur Imp eratorem orare, ne saeve ni
nuum erga Christianos agat. Idem in prima secerat, sed quae
effectu caruerat. Unde vix credibile, eum multos annos morais tum esse donec urgeret secundo,, de imperatoris silentio quereretur. Probabile autem est, cum pologiam suam primam tradidisset, annuo pacto elapso eam inutilem suisse ubdisset, tunc eum stitim querelas repetidie. Secundo Absurdissime tempus A pologiae primae retrahitur, E
ad A. CXLII. in quem eam cuncti collocant, in quem collocanda est, nisi sententiam nostram equaris. Nam Mintitulo Lucium Caesarem Philosophum eruditionisque amantem
vocat, rubique in Aeologia, cum Antonino pio M. A relio communibus laudibus mactat. Jam L. Verus natus est A Cora circiter. Fuisset itaque undecennis puer cum Ju- nimis uiri tot Hogiis maetaret. Ex mea vero sententia
132쪽
XXVIIIsum annum agebat Non potest igitur citius Apologia ut in collocari.
, f. 7. Edidit igitur Apologiam suam Iustinus aityr A.
v circiter CLVIV qua edita in Graecum ivit, dc Dialogumhp' cum Tryphone habuit. Postea Romam redux cognita sebici saevitate 3 sciens effectu caruisse pologiam sinu primam, alteram tunc edidit seu minorem A. CLX. Ista attuli, supposito semper quod hodie omnes credunt, i versum esse pologiarum ordinem in editionibus, quibus h die utimur. Et Primam ratione temporis esse illam, quae hiis
scriptionem ad Imperatorem, Caesares praesert. Sed ut v rum dicam maxina opere suspectam habeo hanc sententiam , non possum non hic argunaenia promere , Quibus adductus, recte in editionibus pologias collocatas esse, firmiter credo. Forte ejus ponderis videbuntur , ut Walios persuadere queant. Primo Nititur tota contrariam pothesis unico Eusebit testimonio, cui facile nimium crediderunt Inieronymus atque Photius Eusebius sane diset te Apologiam majorem altera pri
rem esse agnoscit. sed quae auctoritas est Eusebii, qui tam putide in Justini rebus erravita Et relicta ei auctoritate sua, certe ille qui Iustini opera collegit in alia sententia versabatur. Nonne, ille suam auctoritatem habet φ Quamobrem ergo ipsi fidem derogare, ut Eusebio parum isthic exacto trisbuas ' secundo. irum Eusebio adhuc credi posse, cum luce Harius itin sit, quae ratio eum ad hanc opinionem perduxerit, rationem illam saltan suisse constet. Credebat nempe E
sebius Apologiam minorem M. Aurelio oblitam esse. Mai rem Antonino consecratam sciebat. Ergo statuebat majorem priorem esse. Sed errabat omnino, cum Justinum M. Aurelio
icripsisse crederet. Ergo fidem non meretur. Tertio. Ipse sibi contradicit Eusebius o primam Ap lagiam agnoscit eam qivae in nostris codicibus prior est. Unde quot
133쪽
quoque patet eundem ordinem in Eusebii codiestas exstitio
se I ocu scriptoris illius, ubi in hanc contradictionem uisecidit L. IU Cap. XIII init legitur, tibi Eusebius sic, dem, inquit, vir Justinus c. quorundam memini qui Martyrium misi fueram , is priori A logia, L. προτερα ἀπολογια Cita deinde locum de Muribus sub urbico passis. Quae omnia in min. ri Apologia leguntur, revera in exemplaribus nostris prim L Sane Petavius, Valesus, caeterique volunt corrigendum Eusebium, .legendum δευτερα , contra Omnium codicum fidem. Gratis itaque ista emendatio fit, nec ullius
ponderis est. Quarto Iustinus in Apologia ininori, sub sinem, maximopere rogat libellum hunc suum publicari, ut Mab aliis res
Christitanorum eorumque doctrina cognosci possint, R e. Similia saepius inculcat Sed nonne hoc plane ineptum fuisset, siquidem jam altera majori defensiones, lange fusius accuratiusque Christianorum res exposuisset, quas in ista vidi i dicat Quinto. Si Iustinus jam unam Amogiam edidisset, inculdubio ad eam remitteret, de eam non auditam esse quereretur, praecipue cum multo amplior, accuratiorque quam secumda esset In genere praesumittit a borem posteriorem esse. sexto Justinus in sine minoris Apologiae promittit se, si quidem praescribat Imperator, usus longe omnia exposturum,u-ds praescripseritis , or hac omnibm manifesta faciemus, τοι-ο-
li rendum pro ποιησαι , ut jam recte monuerunt Eruditi, ut illi quoad fieri potuerit Z eliores evadam. Cur iterum promit
teret si jam praeuitisset i Et ubi praestitit nisi in majore pologia 'Septimo. Adverte praecipue, quaenam in specie sint, quae
fusius exponere velit. Loquutus nempe fuerat immediate antea, rae deserto Ethnicismo S de sagitiis eorum, e de Simoniana Haeresi. Nonne haec omnia in majori Apologia amplissime tractaverat, si quidem illa prior fueriti Et nonne in
134쪽
m UccESSIONE, e. CAp. VIII. illa Apologia haec omnia praestit. Quod marinae notandunt
de Simone ejusque secta. Octavo. Et sane videtur manifeste in Apologia majori ad promissum hoc respicere, indem suam liberare velle. Legatur inter caetera totum pologiae majoris exordium, & sane egregie luet, si supponatur uisun Justinuit loqui, vel certe eum ad promissum antecedens respicere. Notio. pologia maior non edita fuit ante LVTurpe f. prae c. pologia minor ad A. LIX. vel CLX pertinet, ut suprὶ vidimus. Deinde major non quidem ante A.
VII edita est, sed ne quidem tunc edita videtur. Nam alias non dixisset Justinus plures CL annis a Cyrenio Guxisse, cum praecis CL serenti laminec uir Apologia illa ad A. IX. Quomodo ergo locus erit itinericlus in in Ciaeciam, Dialogo cum Tryphone, qua cuncta post majorem Ap logiam statim contigere Nimirum posterior fuit major. Dicendum i tu est Iustinum pologiam minorem c. m. scripssse, Romae eventum ex Asse Post aliquot menses majorem obtulisse. Et tunc edicto gratissimo vel ejus certe spe accepta in Graeciam ivisse. tque ita nihil mutandum est in ordine Apologiarum, quem editiones nostrae servant. 3 8. Quamcunque sententiam amplectaris, manifestum est Iustinum subi Aurelio patam esse, quod nobis expende dum superest M. Aurelius enim statim edictum insi egit, ab Antonino Pio ad Iustini preces datum. Unde errant omnino qui sub Pio martyrium ustini collocant, quod ludicre prorsus Hadriani Imperio Epiphamus tribuit, multo rectius tamen Rustici Praefecti tempore id contigisse Urrens. Videndum est itaque quando Rusticiis ille Praefecturam gesserit. In Inscrip tionibus ruteri bis nominis ejus mentio sit, quae huc con-yenire possit. Primo CCXXV i. . Ex Auct. . Junii Rustici iri. Urb. .
135쪽
Sed non huc spect at iste Rusticus, quem constat nostro antiis quiorem fuisse; niin Q. Junius Rhisticus Conlul erat A CXII Unde magis aptus nostio prpposito vicetur esse lapis CCCCILI L
Stoici L. Iunius L. I. Myrinus. S. P. .
t sine L. Iunius Rusticus stoicus, vir praestantissinus,
di honoratissimus, M. Aurelii praeceptor, quem etiam Imperator factus urelius tanto honore prosequutus est, quanto alium nullum Unde ei statim Α. CLXII. Consulatum data curavit , Ac secundo Consulem designaverat, nisi Rustici mors
id propositum fregisset. Haec Capitolinus refert. Non est itaque cur dubitemus, ipsum hunc Rusticum esse, sub quo passus fuerit Justinus. Obiter autem hinc fastos suppleto, qui consulem anni CLXII sine praenomine edunt, cum L Jun. Rusticus fuerit. Deinde corrige eosdem quando eo anno Q. Flavium Tertullum suffectum volunt, ex Inser apud Gruter. XXI. 4 ubi L Iunius Rusticus, in Flavius Tertullus coss. memorantur. Id enim ad Consulem anni Ity pertinet, qui Q. erat madriani collega, quo abdicante Tertullus sunfectus est Caeterum de nostro Rustico mentio est l. i. D. is est. De Anno autem Praestetur ipsius, quod dicam liquido, non habeo. Versimile tame est Rusticum non diu ultra A CLXII. vixisse. Cum enim Auresius statim primo suo anno Consularum ei detulerit, secundum sane non diura deserendum cogitaverit, ante quem tamen mortuus uicus. Imo procul dubio prius Praefectus fuit Rusticus, quam Consulatus snitatem, utpote majorem longe, obtineret. Fue.
136쪽
os DE SUCCESSIONE 5 c. CAP. IX. Non videtur Cres cens tam diu vindictam distulisse, sed statim
clim sub Aulilio persequutio recrudeli cret Gustino insidias struxisse Iinasius scierit t. que Justinus A. CLXI. Graecia redux , AElevi post Dialogum cum Tryphone editum.
Atque sic proposito satisfactuin, de Epocliis Vitae ustini
Marcionis tempore, si graecipue de anno quo in Haereis Aciderit.
nus. f. 7. De cujus intricatissimo Lo disserietur. 3. . I eam ui ref im . f. . mini in Merpretatio uicitur. F. .. Wri mei tussiatii emicatio . it. uem in snem omnia haec de Iustino artyre tandem dio. Mis cta sunt Ut inter caetera statim appareret, quami elonis: certa sit nota, quamo Justino petere solent, addereγοις si bi3 minandum tempus quo Marcio ortus est. Hoc nempe a pite genidum nobis est, de quaestione tam multum agitata, quando Marcionitarum dogma publice praedicari coeperi Ex
vulgati Chronologia, Marcionis initium in annos XLII. CXLVI. Disilire by Corale
137쪽
DE MARCIONIS AETATE. iii CXLVI. CLVI. vel alios ponitur Et cane secundum Chro-
nologiam Episcoporum Roman ruum, quam amplexi sunt sere omnes, non ante A. CLVI. Gallocari potum Alarcion enim Romam vetiit Hygino mori uo, nondum tunc Haereticus; Hyginus autem mortuus o A. LVI. secundum occidet
tales catalogos ple ψsque Chronologos secundum E sibium A. CXLII. Sensit Pearsonius antiquiorem est e debere Marcionem . 'tale inde Chronologiam suam firmare aggressus et , nempe ii di r- 'ucio post Hyiritum Ortus sit Et tamen jam ante A. XL. imo CXXX iis tus fuerit, is Hyginus etiam ante annos illo, vixit , falsa es vulgaris Pontilicum Chronologia, vera autem Pinsoniana. item Argumentum mihi perinde sive ac
Pearis, io, cum periirile ac ille Episcoporum Roman 3rum annos tetraham, atque citius quam vulgo fieri solet collocem. Sila interea libenter fateor rationes, quibus Hypothetin suam
corroboravit Pear nius, falsas vanasque esse. Separanda itaque sunt certa ab incertis Certum est Valentinum, Cerdonem Romam venis. sub Hygino, de hoc testes sunt Irenaeus,
Cyprianus, Eusebius, Hieronymus, uiro verbo, quotquot antiquorum de hisce tracstant. Certum iterum est, Marcionein post
Cerdonem ortum esse, ut, iidem omnes S Tertullianus perlubent. Ultimo certum est mortuo Hygino Marcionem ose tum esse. Haec earsonio conceduntur. Sed ecce incerta multa fusave quae ille assert. Primo ex Justini aetate antiquitate M ircionis ostendere vult. Iustii iuuanquit, pologiam suam majorem A. CXLII. scripsit Tunc autem jam ducium Haereticus erat a cion, ut ex lustini verbis liquet, qui ejus mentionem talem facit, quasi jam ab aliquot annis Haeresin propagaret. .d ostensum est , nobis A pologiam illam post A. LVII. scriptam esse. Igiti; nihil
probat Pearsonii argu Inlelitum.
Alterum ratiocii tui minii utitur, e Polycarpitata e desumptum est, qui ab quo alite mortet annis Romae fuit, ibique
Marcionem Haereticum jam Geberrimum vidit mortuus est
138쪽
iis DE SUCCESSIONE, c. CAP. IX.
autem Polycarpus A CXLVII. Sed hoc iterunt falsum, nam
Polycarli mortem serius muho contigisse suo loco prob.ibitur. Mile ergo ostendit Pearsonius Marcionis antiquitatem, atque
male inde Chronologiam suam flamavit. 1. Emivitne idcirco in Thu sua, vel an verum quibra dio, dem ab eo dictum, male autem sterVim est Posterius ample- immedia i non dubito. Nam cum Marcion statina post naoiit Hy-xep0 in Romam venerit, ire V post Haei sin ptistit, ygiis yy ' nil autem ex Chronolo ia nolira labente M. CXXL mortuus Romim sit, omnino sequitur Marcionis resin eis antiquissimni advenit statui. Ne tamen videar simpliciter Chronesos meae inhaereres ne aliunde rationibus petitis assertum me em firmare,
Esto sane argumenta afferam quibus Marcionis alui qu, accis eniadi possit. Q)rimo autem operae pretium esse censeo, ex rendere utrum statim post mortem Hygini Romam venerit Mareton.
Alias enim credii,sset, omnino creditur, eum io sede'evenisse, qui Hycino successit. sedit autem ius annos X.,
unde incertum esset quo anno collocandasseret Marcionis origo, ab A. XXII ad A. XLII. At omnino Maicinnis adve
tiis illico post Hugini mortem contigit. Quod sic ostendo, ex ipsa Phrasio Marcionem post mortem Hygini venisse. Sm,plicius sane erat dicere, eum Pio sedente venisse, nisi sede αdhuc vacante ante elictum Pium venisset. Nemo tamen a liquorum ita loquitur. 4. Notandum etiam Epiphanium non Mi mdinem H in diceres, sed, cum mori uus se Is gimis, et τὸ τελευiῆσαι Tγῖνον, quod disertius Presbyteros consulit aegrediturque Marcion, ut ab iis communionem inpetret, non Episcopum. Tunc igitur nullus erat. . Non communionem modo, sed, περ δρω petit. Προεδ ια autem later resbyteros, Episcopatus erat. Ergo iterum sede vacante Romam venit Marcion. 4. Repuliam passus, iterum Presbyteris quaedam adversus dogma eorum opponit Epist pus iterum nullus comparet. Ex his apparet statim mortuo
Hygino, Romani advenisse Marcio lem.
139쪽
m ΜARCIONI AETATE. f. , J m ad alterim progrediar, nempe ad antiquitatem
Marcionis probandam quitas'ex Suffcere posset ad hoc propositum Clementis Alex testi- C sementemonium, qui Strom. L. GL Cap. XVII. Marcionem cum aliis Alex. pr Haereticis Imperant hi adriano vixisse, Qusque ad Anton, b vionum seniorem vitam extendisse ab μεχρι γε , . cx-- ... λέ- τεμπιη M. Quod sane nisi vis verbis sat , nihil aliud Discare potest, quam eos sub initia Antonitu mortuos esse.
Itaque certe, non longe ab initio Hadriani, Dogmata sua prae dicare coeperunt Successit vero Trajano Hadrianus
CXHIL, Hadriano Antoninus A. a MVII. Non injuria igitur Marcionis initium circa L CXXV colloco. secundo Asserit Clemens ibidem Marcionem senem fuisse iam, eum Valentinus, Baslides juniores essent ἰ πιοσει σνυτέροις συνεγενετο. Scio uno ore mendae locum istum insimulari. Marcio Basilide, alentino senior Sed cur locum immutare ratione nulla praegnante adhibita Et quae ratio hic correctionem stadet Nullus, massidem, Valentinum antemarcionem Haereses suas Ulagavisse. Sed quanto tem poris interstitio. Valentinus Romam venit sub Hygino, Marcion statim post Hygini mortem, qui IV. modo annis sedit. Basilides sub finem Traiani ortus est, vel sorte medium ejus, ad summum XV annis Marcione prior, Valentinus modo II. vel' III. Fuerit Marcio quinquagenario major , cum Haeresin spargeret, Bassides XXV. vel XXX annorum cum suam
Valentinus XL annorum quae omnia facillime fieri potuerunt, Certe Marcioniis senior fuerit, utpote natus circa A. LXX. Basilides circa A. LXXX. Valentinus eodem fere tempore.
Quid si ergo arcionem adhue seni em assumamus, Valentinum isassidem iuniores, linc arcton sere sexagenarius fuerit cum alii nondum quadragenarii recte em senex cum
unioribus vixisse dicetur. Non est igitur cur textus Clementis carpatur. Quo posito, concludo arcionem sub initia
Hadriani debuisse Haeresin propagare. Si enim jam provectae istatis erat cum mortuus est, pater ejus autem adhuc in vivis erat
140쪽
ovium Haereticus evaderet, de quo constat, sequitur omnino quod dixi. II ortuus sit Marcio LXX annorum quod minimum sane est, nam lius LXXX anni ex Clamentis hoc loco ex ipentur sub initia Antonini Hir Ergo tunc pater ejus, entenario proximus esse debuerit. Probabile igitur, est patrem Marcionis jam pluribus retro annis defunctum esse, M. go etiam arcton dudum Haereticus fuerit. . q. Sed haec me monent intactum non relinquam ese sei rimum Clementis Alexandrini locum, ex quo haec euncta de-δ ulta sumpsi, inui Simm 'L '. XVIT legitur. Hoc caput Atei Criticis erucem vere fixae dici potest, tot sententiae, quot
capita. Et mirum quot mutationes, quot correctiones aba terpretibus factae. Conabor attamen felicius dubia resolvere, vesnullis vel levi lsimis mutationibus adhibitis. Lectorem vero
rogo ad manus habeat Clementis verba, quorum iste est sc pus, ut scae ostendat anxiquiorem esse Evangelii praedicatio nem, qualem orthodoxi servabant, omnium Haeretium auctoribus. Hae enim praescripti te sistebant Ecclesiae Catholicae adversus alias uti. piimus Prima igitur dissicultas ista est quod Clemens Cisisti mi- nodus sol nisterium Mediis Augusti temporibus persectum dicat. Cum -- se Utinens Christum A. V. Tiberii passim dixe riti ire hunc locum torquent, durissimis explicationibus perveriunt, aut audacter Τιβερι pro δε γους supponunt, nulla militudine vocum. Neque sic nodini solvunt. Namen Clementis verba Domi diat in prae μα-- ipsim ad -- est, ab Ariusio , ni Caserisim imi os mediis Ni in iis riri perfici sed quid per hane D. ἐ-- telli,ndum An Evangelii revelatisnem sub Christi nati, vitatem fictam l Sed haec non sub Tiberio incoepit. Αὐροπι dicationem Christi l Sed haec non sab Augusto coepit. Ego interpunctione librorum impreisorum mutata is parenthesi addita, absque mutatione textum corrigo. Et se lego, avsus Diuiliam by 'os