장음표시 사용
321쪽
Auiu 1.p.c. i. disp. 2. Nimirum tunc fideles quia se iuebant spiritu plus horrebant arceri a solis sacramentis , γλm nunc senescente fide timeant prohiberi ambitu uniuerso Ecclesiasticae communionis: ideoque nomen excommunicationis absque alio addito dictς applicabant ad illam diminutam nec nisi secundum quid dictam excommunicationem, quam nunc passim dicimus excommunicationem minorem.
Et improprie, dr secundum quid dicta excommunicatio hinc seponenda.
8. Omnes toto hoc capite propositae excomuniacationes,seponendae sunt a praesenti tractatione quia
illet quas improprias esse monstrauimus,longe absunt
a ratione verae excomunicationis, cuius terrori apua
fideles incutiendo anniti volumus.illae vero alis quas secundo loco recensuimus,tametsi sint excommunicationes proprie dictae , non tamen nisi secundum quid: quia non arcent ab omnibus communionibus,quet fidelibus cum fidelibus intercedunt.Praeterquam quod illae quas vocavimus monasticas,n'n pertinent ad omnes fideles. Postrema vero quae in omnes potest cadere, nunc non est adeo frequens ac olim, nec circa eam viget abusio cui euellendae consultum cupimus. Nunc sane, contra quam olim factum vidis mus , vox excommunicationis, absolute de umpliciter dicta,denotat solam excommunicationem maiorem, Vt habetur ex cap. penult. de senten. excom. ibique cum Glossa tradunt Do. nominatimque Panorm.
num. 2. Angelus v. excommunicati'. 2. 3. Ultimo.
322쪽
Propria Excom. in quo sita. α73
Sylvest. V. excommunicatio. I. num. 18. Nauar. in
Extrau. de datis & promissis, notab. 4. n. 8. & pl rique omnes apud surum lib. I de Censur. c. q.
Praesuppositio necessaria ; In quo fit fit a propiae o
pliciter dicta excommunicatio, ιis cuius horrore agendum essi. I e T possimus grauia mala quae per excommu
nicationem antonomasticu dictam inserun tur aperire,& abusum quo parui fit,eradicare,prqimi tendumnecessatio est, in quo sita sit excommunicatio simpliciter dicta.Nam nisi notio eius proponatur, ct in quo sita sit excommunicatio simpliciter dicta perspiciatur,impossibile esset, timoris quem incutere quaerimus, stimulunxidoneum adhibere. communicatio, communicationispriuatio.
Excommunicatio idem est quod communicationis vel communionis priuatio. Communionis autem vel communicationis nomina, inrer Christianos longe alium usum olim habuere,quam nunc habeant.Nam olim voces illae, ad denotandam societatem rerum s crarum, & pertinetium ad humanae vitae commercia, usurpabantur: quod prolatis variorum Conciliorum iactetis confirmat Albaspinaeus lib. I. observ. sacr. , S a obletu.
323쪽
observ. i. Sed abstineo co labore tanquam mirilis necessario, cum nihil sit frequentius in priscis Conciliis& antiquorum Pontificum decretis, quam ut communio aut communicatio eo modo usurpata reperiatur. Illustrissimus est locus ex Concilio Arelat. χώcan. .quo sic habetur. De his qui in poenitentia positi vitam excesserunt, placuit nullum communioncivacuum debere dimitti, sed pro eo quod honorauit Pinnitentiam,oblatio cius recipiatur.JNemo non v det,quam ibi communionem dicat Concilium;ne re admissionem oblationum quas cognatio poenitentis vita functi,cius nomine,uti Testamento cau
rat,exhibebat Ecclesiae. Liquidissimum igitur est,comunionem eo loco usurpari pro secietate inter fideles. Et quia fidelium alii, ad ordinem ut Tertullianus h loquitur,hoc est ad clerum iij ad plebem pertinent,& laici dicuntur: aliter autem fideles societatem habent cum Clericis, aliter cum laicis: & cum Clericis diuersi gradus diuersimode ; nam dii aliis particitamus cum Epitcopo , quem ut Episcopum agnoscimus,in aliis cum Sacerdote,& ita de caeteris: idcirco duplex huiuscemodi communio,generatim distincta iani olim est.Nimirum communio Ecclesiastica, quae
etiam aliquando reperitur dicta Sacerdotalis,& communio laica. Clericus ille potiebatur communione
Ecclesiastica sui gradus propria, qui nulla iunctione
ad ipsum attinente,nullo munere aut honore sui gradus proprio,prohibebatur. Qui inde excidebat,ex toto Vel ex parte, eadem protortione excidebat communione. Interdum vero absque deiectione e communione Ecclesiastica, Clericus fruebatur tantum
comm 'nione peregrina, quae iuxta Albaspinaeum supra
324쪽
Propria Ex m. in quo sita. 277
pra obseruatione 3. & Ludovicu a Cerda in Aduers. 1acris cap. i 38.num. 13. Clericis externis indulgebatur cum absque literis sormatis adueniebant,aut cunisuberat occasio suspicandi essentne formatae , Incu-zar,ut satis aperte traditur can. 32. Apostol. etiamsi aliter de ea conanninione philosophantur, Sancte sitis Tepetit. IO.&Lindanust. q. panopi. cap. s8. α Bellar- minus ac Vasqueet mox adducendi. Communionem laicam , aliqui interpretantur de sumptione Eucharistiae sub sola panis specie,prout eam sumere poterant laici. Ita Bellarminus L . de Euchar. c. 24. addit tamendari quoque solitum laicis usum calicis si voluissent, sed non nisi in Ecclesia, & a sque contactu calicis,
Cum tamen spe tem panis, & manu exciperen domum asportarent. Verum inde sequitur communionem laicam non fuisse necessaria sub una specie, qualem tame fuisse Clericorum criminosorum communionem, & idcirco dictam laicam , vult Bellarinia
nus,vel minus consequenter locutus, vel denominationem laicae communionis tribuens communioni
sub unica panis specie, quia quandoque usurpabatqr tali modo a laicis. Ibidem Belluminus, laiςam cor munionem censet candem suisse cum peregrin*: Rannuit Vasqueet 3 p.d.2i6.num. 3 s.ratus dici Peregrinam communionem, non quod esset peregrinorum,
sed quod esset peregrina, sue aliena a Clerico. Alij
laicam communionem exponunt de sumptione Eucharistiae extra cancellos altaris, Ita Durantus l. 2. de ritibus cap. s s. Panici. ad cpistolam I 2. S.Cypriani n. 7. SuarzZ .p. q.7 .artic.4.VValterus coena .cap.IA. Verior autem interpretatio quae est Lindani lib. . panop. cap. S 8. communionem laicam accipit pro eo
325쪽
usu societatis fidelium qui laicis concedebatur, quoavidentur ferre multi canones quos Durantus supra' pro seri num.7. 6c Albaspinaeus l. I .obseruat. sacr. observ. . Aliter quippe fideles laicis, aliter clericis iun- .guntur:& aliorum commercium est cum personis sacris, aliorum cum profanis & laicis. Est in eam rem pulcher locus apud S. Cyprianum epistola ad Antonianum cum agit de Trophimo Episcopo, quem n gat restitutum ut locum Sacerdotis usurparet, sed tantum ut tanquam laicus communicaret: hoc est,ut eadem cum caeteris consociatione frueretur qua passim laici fideles.Huic interpretationi communionis laicet, opponit Ludovicus a Certa in Aduercs cris cap. I r. num. I 3. locum ex Concilio Prouinciali Rothonia- gens, celebrato anno i s 8 i. tit. de Episcoporum O ficiis num. ii. quo damnantur Sacerdotes qui a multis annis initiati, laicam tantum communionem sumunt. Vbi aperte, communio laica idem est quod participatio Eucharistiae sub sola panis specie. Vertim locus a Neotericis autoribus sic expressi is,non potest
antiquam communionis laicae notionem repraesent re. Germanam communionis peregrinae notionem. sequantopere a laica differat,iam supra tradidi. a. Haec eum esset antiqua notio communionis& communicationis, nunc tamen Caedem voces longe strictius accipiuntur;nempe tantum pro sumptione Eucharistiae. Causas vestigat Bayus, lib. r. de Euchar. cap. I 8. Sed breuiter ratio est, quod praecipuum bonum, τὸ τέλειον ora τὸ ut loquitur S. Basilius ad Amphilochiu cap. .& in.&Concit.Ancyran.cap. 4. s.& 6. quo participare in hac vita possunt fideles it corpus Christi,ipeciebus velatum. Inde ergo factum est,
326쪽
est,ut communicationis,& communionis nomina ad
eam participationem sint restricta. Sicut nomen Papa,olim commune omnibus Episcopis, sensun ad sotius Romani Pontificis, tanquam aliis longe praecellentis,designationem arctatum est. Et nonacia Bibli'-xum ex se commune quibusvis libris, ad nomencla- tionem sacrorum librorum usu receptissimo est rostricium. Similiter ergo quia praestantissima pars societ tis fidelium, in eiusdem panis Eucharistici communi- ' catione versatur,non abs re eius sumptio cum caeteris' fidelibus, dicta est antonomastice , Vel communio. Eaque ex causa, olim Episcopi aducialentis bus externis quibuscum societatem habere statue- bant,mittebant ad eos saeram Eucharistiam,tanquam' contesserationis mutuae symbolum. Et osse fine Eucharistiam,symbolum unitatis membrorum in Eccle-sae corpore sub Christo capite, dicam infra agens de exclusione excommunicati ab Eucharistia. Meritoi igitur Eucharistiae usus dicitur communio. Non me latet, Isidorum Pelusiotam lib. i .epist. 128.alio referrei causam cur Eucharistia dicatur communio. Diuinorum sinquit) sacramentorum perceptio, id rco com- munio appellata est, quia nobis coniunctionem cum Deo conciliat,nosque regni ipsius consortes ac participes reddit. J Non improbo hanc doctrinam. Sed quod dixi,est receptissimum.
Duae hae communiones siue communicationes , se habent ut includens & inclusum.Nam posterior haec communio ut ex dictis liquet, est pars prioris com munionis quae suo ambitu comprehendit uniuersam fidelium societatem , & omnia in quibus commercium mutuum consociationem habere posiunt.Et
327쪽
ab ea sic ample dicta , non autem a sola posteriore communione, praecise de ut sic accepta , petitum est nomen excommunicationis propri & simpliciter di- istae. Id ut perspicuum fiat, paulo altius rem arcessere operaepretium videtur, & quae inter fideles viatores,ac etiam inter viatores ae vita sunctos, intercedere communio possit,est praemittendum. Cummunicati trilium, terna, interna, mixta.
3. Recolendum igitur est,quod ex doctrina Ap stoli est vulgatissimum, fusiaque tractatum agendo de Christo capite,Ecclesiam esse corpus quoddam politicum, cuius singuli fideles sunt membra. Sicut ergo
inter membra eiusdem corporis, non potest non intercedere multiplex communicatio, ita eius icin fidelium coetus partes, non possunt communicationem inter se multiplicem non habere. Est itaque ut S. Th mas notauit opus c. s. ad 9. symboli articulum, fidelium communicatio, quaedam in rebus externis pure humanis & ciuilibus,quarum scilicet iii communi viata est usus ; cuiusmodi sunt, salutationes, collocutiones,conuiuia, aliaque huiusmodi: siue quae occasione
fori ciuilis secularis aut Ecclesiastici adhibentur, quae dici potest communicatio forensis, ut quae inludicis, Advocati, Tabellionis, Actoris, Tutoris, similive
quopiam munere continetur. Praeterea vero est com- .
municatio quaedam in rebus sacris, & vel ad cultum Dei , vel ad animae sanctificationem spectantibus. Quae communicati ,pro multiplici genere rerum in
quibus versatur, aut externa est, aut interna , vel ex ambabus aeommixta. EXternam Voco, communem
328쪽
Propria Excomm. in quosita. 2 8 i
cum aliis fidelibus usum Sacramentorum, Jc sacrificii
incruenti frequentationem cum aliis,dimisso interno fructu inde oriundo,& pr cise attendendo externam illam oculis corporeis patentem communicationem.
Eodem reducitur societas in solemnibus precibus, αdoxologiis psalmisque pangendis. Interna Vero communicatio, ea est qua fideles per fidem internam qua diuinitus collustrantur, & multo nobilius arctiusque
per charitatem coelitus sibi infusam consequenter ad gratiam sanctificantem, connoctuntur inter se inuicem,& cum Christo omnium capite, a quo vivificum influxum communem , & vitae succum recipiunt.
Hanc bonorumrnternorum communitatem, conse
quitur communicatio meritorum, non quidem quo-
ad gratiae sanctificantis & praemii essentialis participationem ; sic enim mereri aliis, Christi solius fuit,)ied quoad exorationem specialis prouidentiae diuinae,ac protectionis, quae quibuslam ratione aliorum obtingit,etiam citra impetrationem,in sormali, & ad hoc directa oratione fundatam ,tantumque quia sunt membra connexa, quorum quae bona sunt,obiective mouent Deum,ut eorum intuitu velit aliis bene Quo
pacto communionem Sanctorum in symbolo explebiam accipit Alanus lib. de sacris cap. 3 r. nec sinu sundamento in Scriptura, ut dico tractans literas state nitatis in opere de pietate heteroclita. Scotus quod- lib. ro. distinguens fructum operum bonorum specialissimum qui immanet operanti, & specialem qui transfunditur in eum cui aliquid impetratur, addit alium tertium fructum quem vocat generalissimum, qui in totam Ecclesiam derivatur propter Sanctorum communionem,estque is ipse fluctus quem nunc ex-
329쪽
posuimus. Agnoscunt illum eodem modo Adrianus quodlib. 8. artic. 3. Gabriel lech. 16. in Canon.& alii
apud Couarruviam in c. aIma mater. p. I. g. s. num. S. Male autem Sayrus l. I.de censur.cap. s.num. I 2. eXi stimat hanc Sanctorum communionem ferte,Vt VRus
pro alio mereatur & satisfaciat, etiamsi neuter de eo cogitet. Id enim quoad satisfactionem, absque sundamento affirmatur. Quoad meritum autem, si demerito ptoprie dicto esset sermo, repugnaret statui
hominis puri. Meritum vero congruum, non potest' formalem merentis intentionem excludere. Quare susscit, eam Sanctorum communionem,exponere Visecimus. Communicatio denique, mixta ex externa dc interna citur illa in qua aliquid ad utranque propositam communicationem pertinens, reperitur. Sic communes Ecclesiae preces & communia suffragia per satisfactionum communium applicationem, cum sint corporis sensibilis atque visibilis , aliquo semper sensibili conuestiuntur, eive adiunguntur, Ut pertingant ad eos quibuscum communicantur. Et sere eodem modo res habet, quoties priuatus quilibet, tuarum precum aut satisfactionum fructum transfundit in alium. Minus vero apte Brutefer in A.d. i 8. quaesito 6.dc ibid. Vorrilongus q.unica,artic. 3. ad I .huim te tiae communicationis exemplum pro serunt communionem in Sacramentis. Ex his variis communicationibus inter Ecclesiae membra intercedentibus,& constantibus' adaequatam& totalem communionem eorum, aliquae non sub sunt dispositioni Ecclesiae ut eas possit abrogare, Vnde non priuat illis excommunicatum ', aliquae vero subsunt potestati Ecclesiae, & eas reipsa abrogat CX-
330쪽
Propria De comm n quo sita. α'
communicato. Recurramus singulas, eodem ordine quo sunt propositae.
Externa communicatis prior ectanssocietatem hummanam, adempta excommunicato. A. Communicatio quoad orera humanae soci tatis atque conuictus , subest absque dubio potestari Ecclesiae. Si enim potestas politica iuste segregat ali- Quos a quibus posset corporum contagium in alios derivati,ut leprosos,aut lae contactos, quanto magis qui pestes esse animorum deprehensi fuerint , pol runt procul amandari Sic exilium quod in variorum criminum culpam irrogatur, ira plectit noxium , Ut etiam consulat iis a quibus morbida illa ouis secluditur. Et qui factiosi, aut seditionum incentores sunt, meritissimo extorres fiunt, ut tablicae tranquilliti prospiciatur. Hoc si ad status politici indemnitatem iure decernitur, quanto maegis cum sterna comum talis salus igem deposcet, infligi valebit per Ecclesiasticam potestatem, quae nec in suo genere est infirmior, nec miniis intenta in bonum eorum quibus m- uigilat Non dubitabit de iustitia & conuenientia huius segregationis improborum a caeteris, qui quis attenderit ad virulentiam & damna cossici: I GosQ.
rum. Pleraque in eam rem protuli in Morali dili. q. anum. 38. Nunc addo insignem locum S. Chrysostonii in Psalmum .ad illudfingulariter inspe. Sic autem habet. illud, singulariter,non est paruae virtus doctrinnae. Quid est autem I rer8 Seorsum ab improbis. Hanc eniimpacem inquit) apud te praeclare habui, separatim habito, fugiens hominus improbos:ac cor