장음표시 사용
331쪽
ruptos. Et iure profecto. Quemadmodum enim compora saepe a corrupti aeris lue infecta, pereunt; ita
etiam anima saepe damnum accipit ex malorum congressione: & quemadmodum ianus oculus quando laborantem aspexerit, assicitur,& qui est scabie refertus,tis etiam qui sani sunt eam impertit: ita etiam sae- pu contingit in consuetudine improborum hominum. Et ideo etiam suasit Christus non solam eos qui sunt tales iugere, sed etiam excindere, sic dicens. Si oculus tuus dexter e scandalicat. rue eum, ct elice atmNon dicens de oculo; quid enim mali fecerit oculus, si sit sanus animus 3ὶ sed de amicis necessariis, dc qui sint nobis loco horum membrorum , & nos laedunt, haec constituit, iubens eorum amicitiam etiam cotemnere,ut sua salus efficiatur tutior. Quamobrem
ipse etiam rursus progrediens dicit.Nons. . cum concilio vanitatis, ct cum inique agentibus non ingrediar. Quinetiam Hieremias cum dicit beatum , qui sedet separatim, & tollit iugum ab adolescentia. Iam Vero etiam Proverbia,multa de ea re verba faciunt, dicentia, & suadentia omnibus, non solum declinare, ted etiam resilite ab iis qui mala consulunt, & non cum illis versari. Si enim quae sunt naturalia, saepe mutant
naturam ex mala consuetudine, quanto magis quae sunt arbitraria,& nostret voluntatisi Color enim,& s nitas inest nobis natura: Sed ea nonunquam corrui puntur ex alio habitu contrario , & rursus appetitus
ciborum,& cum scpe perdidimus vitio ςgritudinum.
Multa etiam alia licet videre eiusmodi,quq accidunt. Quod si ea quae sunt naturali', mouentur,multo mamgis ea quς sunt volutatis facilius mutantur ad utrumlibet. Ne parum damni affetu existimemus malorum
332쪽
Propria Excomm in quosita. 283
consuetudine : sed ante omnia, eos qui tales sunt, vitemus, etiamsi sint uxorcs, etiamsi amici, etiamsi quilibet. Nam hoc etiam malos illos perdidit, Salomonem inquam,& Samsonem .Quinetiam totum genus Iudaicum sic periit.Neque enim ita ferae punguntur hominum improbitas.Illae enim venenum aperte pretia serunt: hi autem insensibiliter, & absque ullo strepitu, viciis quotidie immittunt,de animi robore quotidie paulatim detrahentes. Quocirca etiam impudicum aspectum Deus amolitur, dicens. Qui respexerit mulierem ad concupiscendum eam, iam moechatus est in
corde suo ; propterea quod sit facile & procliue exitium. Tu autem si in ciuitate aliqua sis habitaturus,' de aere curiose inquiris,an non sit salubris,non temperatus, non siccus. De anima autem rationem initurusinon es sollicitus de eorum consuetussine,qui cum ea sunt congressuri, sed temere &inconsiderate eam omnibus permittisὶ Dic tu mihi quomodo veniam auicqueris,qui eam sic negligisὶJs. Ex Isidoro Pelusiota, locum illustrissimum in hanc ipsam rem signaui praedicto loco:nunc appono alium ex libro A. epist. is . ubi explicat quid sit illud
a Moyse mandatum Sacerdoti.Super omni anima momtua , nou ingredietur. Sic ergo scribit ad Anatoliunt. ΓHoc vult dicere. Cum anima mortua, nihil tibi esto commercij. Nam quod illud non intrabis, valeat idem. quod non communicabis, vel nihil rei habebis cum ea)audi quid Sara dicat Abrahamo. In Vedere ad ancillam
meam , ct liberos ex ea procrea. Quod autem corpus mortuum neminem polluat, naturales enim res extra culpam sunt disce a legislatore ipso , Moyse inquam , qui per umbras & symbola veritatem adumbrauit
333쪽
brauit.Nam ille ipse qui h c praecepit,osia Iosephi ex Egvpto ablata,circumvectauit. Ad quem,non iniuria quis dixe it: Quid agis o Moyse 3 quid ita facis ipse, quae prohibes aliisὶ Quid ea aggrederis quibus interdicis 3 Imo etiam quid facis ea,quae lege lata vetuisti Dicam tibi quispiam scripturus videtur, tanquam ei qui primus omnium,violes lege. Non violo,non sotivo inquit lege a me latam. Sed per hoc ostcndo,rem ipsam quae per scripturam, ac verba legis significatur,
diligenter esse attendendam. Ego enim eum qui castitatem coluit,pro mortuo non habeo. Ego eum,qui statres a quibus insidiae sibi structae suerant, beneficiis affecit, desunctum nescio. Uiuit Deo,ut nobis interim ad tempus videatur esse mortuus. Sed & vobis hortator sum, vosque sedulo moneo,ut no solum s natis peccatum, rem videlicet mortuam, & mortis conciliatricem,Verum etiam, ut ne cum peccantibus quidem, ullum habeatis commercium. Nam natur les quidem desectus, extra culpam, & crimen versantur. At qui ex libera voluntatis electione proficiocuntur, illi demum accusationem, & animaduersionem merentur. Atque hanc meam fuisse mentem, inuenietis facile,si verba quibus usus sum,probe ex minaueritis. Non enim dixi:ad hominem; et ad ςorpus mortuum ; sed ad animam. Anima namque peccans,
morietur. J En quantum sit periculum & damnum a
Sigillatim, quid ea priuatio contineat.
6. Meritissimo igitur Ecclesia interdicit iis in quoa animaduersionis suae gladium exerit, commer-
334쪽
Propria Excomm. in quosita. r. 87
cio caeterorum, & prima hac communione, ita ut nefas sit excommunicatis frequentare alios, vel eorum conuictu quomodolibet potiri,ut sanciunt bene mutita iura quae collegit Gratianus II . q. . Sc 2 .l I. Via dendum praetorea caput nuper,ad cap.si aliquando, de sent.excomm. Quae iura,iis quoque qui saui sunt,interdicunt omni commercio excommunicatorum. Ut
autem aliquid distinctius dicamus, vetatur in primis allocutio excommuilicati, etiamsi is non respondeat: Vel etiamsi latum ei praebeamus aurem,& ipse solus loquatur: idque, etiamsi collocutio fiat secreto,non publice: vel etiamsi fiat tantum per nutus Sc signa, ut ex variis Doctoribus affirmat Ricciullus i. . de iure person.extra Eccles. cap. 6. Ne ipsani quidem honorificam salutationem,sive verbo siue scripto posse impendi excommunicato, habetur ex multis textibus
ligiturque ex illis verbis B.Ioannis,nci: aue ei dixeritis. Tametii autem non desunt DD. qui contrarium opi- 'nentur,tamen Verius id est e,censet SuareZ t. s. . p.d. I S.C I .num. 3. Eidem excommunicaxo,exhiberi non posse reuerentiam, caput aperiendo vel assurgendo, tradunt Pallad.in .d. 18.q.6.artic.2.Sylvest. V.excommunicatio. s .num. 3. Praepos dub. I . de ex m. num. 9s .Peres ad cap. 2 s. g. s. Bened. num. 2. ubi tamen
excipit Praetorem ac similes additque,neminem pro hiberi resalutare excommunicatum, eive in necessitate roscribere, quia hoc est debitum soluere, quod etiam Ethnicis debetur. Statuit quidem de his paulo
laxius Comitolus i.6.resol. morat.q. 3 r. num. S .non si ne aliorum quorundam suffragio. Tamen alii, nec numero nec autoritate impares, omnem plane in hoc
335쪽
genere indulgentiam rescindunt, & excommunicis tum, veluti truncum inter mortales versari volunt, omni plane cum eo communicatione rescissa, intra ambitum virium legis humanae interdicentis communicatione cum excommunicatis. Legesis quos circa hanc communicationem quadripartito distributam profert Ricciui. c.illo 4 ,.qui ibide c. s , .n. I 2.ne-gxt licere soluere debita exc5 municato,etiamsi fas sit repetere ab eo debita, ut recte statuit Glossa ad c. nos sanctorum. i s.q.6.contra quosda Iurisperitos ridiculἡ aduersantes. Saltem vero sis esse negare excommunicato debiti solutionem,probabile agnoscit multos ad id adducens Leo de Iust.c. 16.ia. 7. & idem ut probabile tradui Naidus v. communicatio. n. 32.& Molina trach. r. d. 7 s 9. Absolute vero idem docet Meduena C.de restit. q. 3 .causa nona,quoad debita solo ver-ho contracta,ut promissione aut stipulatione, etiamsi
iuramento firmata.Sunt quoque qui contractus cum excommunicato celebratos, non modo pronuncientillicitos,quod est regulariter certum,sed etiam nullos& inualidos. Ita enim illis videtur sequi,ex prorsus interclusa communicatione cum excommunicatis.
Adhaeret excommunicato. bilibet.
. Prorsus inquam. Est enim decretum plane vitia uersale quoad omnes excommunicatos simpliciter, aeque obseruandum ab omnibus fidelibu- Itaque
communis doctrina,vt notat Naidus v. excommunica .rio. num. 29. inthrdicit communicatione cum cxcommunicato, etiamsi dormiente, aut verso in surorem. Item aeque cum eo qui sit alibi excommunica tus, ac cum eo qui fuerit perculsus cxcomunicatione
336쪽
Propria excomm.in quo sita. 289
in hac parorcia,vel Dioecesi: quia excommunicatio,vrait Panorm. in c. I. de Treuga & pace, est sicut lepra, quae non clauditur territorio, sed sequitur personam. Subscribunt Rosella v. excommunicatio, 6. f. 39. Syl-
Philiarcus I. p. de offic.Sacer l. l. 3.cap. 13. Quare qui sunt conscij quod Caius sit alibi excommunicatus, tenentur hic eum vitare, non modo priuatim quod omnes admittunt, sed etiam publice, dummodo tamen ut vult Auila r .p. cap. 6. disp. a.dab. 2. accesserit hic denunciatio, vel notorietas facti, excommunic tum reddentis vitandum, inducta per sententiam iudicis. Fuit autem plane necessarium .statui ut excommunicatus alicubi, iuberetur carere ubique communicatione fidelium : alioqui non posset persecte &conuenienter obtineri effectus per excommunicationem intentus. Quod demonstrant illa Isidori Pelusiotae l. 3. epist. 1 cum expostulat de contrario ab usu
hac in parte. Ex Ecclesia eiicere, promptum ac facile est,sed emendationem non habet. Nam si ei qui optimo iure ab aliquo condemnatus est, ad omnes etiam alias Ecclesias aditus clauderetur,cunctique una cum
eo qui sententiam tulisset, indignationem conciperent , fortassis ille castigatus meliorem mentem indueret. Nunc autem, simul atque quispiam ab aliquo condemnatus est, ab alio percepe colitur, & obserua tur, aliaque ei Ecclesia patet & satellitium munera, eique qui es ectus est,in Piaestu cedit loci commutatio. J Subdit quanta inde rerum euersio , & zeli in Antistibus probis restinctio consequatur. Autor libride ir .abusionibus,qui & apud S.Cyprianum legitur, M t.'. Augustini,tractans abusionem decimam , inde
337쪽
probat excornmunicatum ab uno Antistite, debere aeque apud omnes,priuari fidelium commercio,quod Leuit. 2 i. summus Sacerdos vetetur Viduam aut repudiatam ducere uxorem. Sic enim significatum putat alitor ille , .summum inter Christianos Sacerdo- tem, quae saepe est apud veteres Episcopi nomencla-tura non debere excipere,vppudiatos ab alio Antisti te. Et ita sanxerat magnum Concilium Nicaenum c. s. Idςm quoque praescribitur apud Gratianum c.si quis Presbyter. 7. q. I. ex Concilio Antiocheno cap. 3. Qua re Synesius in horrenda illa Andronici deuotione quae legitur apud ipsum Synesium epist. s 8. fidenter denupciat omnibus Ecclesiis, nisi scissam velint Christi vestem, ut diras in Androniciamintortas ratas habeant , cumque deuitent. Non est autem quod quis miretur, quomodo v iis Antistes possit personas auterius territorii obstringere ad fugiendum consor. tium eius quem ipse excommunicauerit. Nam iura omnibus communia, & ab uniuersali potestate lata, ita decreuerunt; ut rei he notarunt Maior in A. d. I 8.q. . & G1briel ibid. q. litera T. Nec aliud voluerat.
ycxipicue est quam proposui. Et quoad omnes obriss oues.
8. Est praeterea decretum de cauendo excomm nicati consortio uniue sale, quia omnes Christi oues aptingit,& obligat. Omnes enim oves quotquot sunt . in Christi cauta , Pastoribus quibus Pastor aeternua
gregem suum credidit, subejse humilitet debent i μ
338쪽
Propria excomm . in quo ita. 29 I
quas illi segregauerint oves morbidas, ni & ipsae contaminari de alieno contagio sordere velint, debentavcrsari. Nec dubitarem pertinuisse ad laxationem Ecclesiasticae disciplinae, Sc enervationem vigoris in Pastoribus , vel ad conculcationem audacem sacra rum legum, si verum esset quod scribunt Iuretus ad epistolam 62.Iuonis Carnotensis,& Savaro ad i. I . Sidonis epist. ii. nempe liberum fuisse apicibus humanarum dignitatum , dignari mensa quosvis excommunicatos, & ea ipsa ad Regiam mensam admissio ne, exsolutos fuisse excommunicationis nexibus. Sed haec est perspicua hallucinatio , cui non suffragatur
Concilium Toletanum i 2. cuius cap. 3. nititur Sava
ro.Nam eo capite,sermo duntaxat est, de illis qui excommunicati fuerant quia in Regem deliquerant Rege autem placato, satisfacta ut aiunt parte,mi- xum non fuit, remitti eo ipse,poenam excommunicationis inflictam. Sic Praetextatus Episcopus Rotho magensis,iudicio s. Episcoporum excommunicatus tanquam maiestatis reus, habitus est plane exsolutus, cum primum Rex Guntrannus illum ad convivium admisit,ut scribit Gregor. Turon. l. . histor.c. I 6. Videndus in eam rem Ιuo Carnot. epist.62. & 17s. Ra- tum igitur cito,magnos quoque qui sunt in terra,te
neri non communicare cum CXcommunicatis.
'. Quinetiam Episcopus qui excommunicationem vibrauit,eadem lege astringitur, nec potest cum
eo quem excommunicauit, communicare ante insolutionem legitimam ; ut cum communi Doctorum sententia, recte statuit Couarruvias in cap. a me ma--.P. I .f. 2. num. 2. iuxta caput cum desidores. de sent.
ex comm . Id ni fetuet Episcopus, peccabit, & mi
339쪽
nori excommunicatione,lata in communicantes cum excommunicatis, irrelictur. Non habet quidem ipse in se vim coercitiuam, ut notum est. Tamen eo ipso quod excommunicatione aliquem perculit, ex vi in istitutionis talis censurae, & iure communi, consequitur in f piscopo , obligatio illum euitandi quem ipsemet excommunicauerit. Nec si cum eo communicet,
eo ipso absoluit illum. Contrarium namque statuitur cap. m desideres. de sent. excommvn. Facultas quoque quam concederet communicandi, cum excommunicato , nulla esset, ut recte statuit Barbosa de po test. Episc. allegat. i. num. 37. Ipse item Papa, nisi id expresse intendat, non absoluit etiamsi cum exeommunicato communicet: ut habetur Clement.sisummas. de sent. excommvn. Necessarium igitur est, ut Antistes Summo Pontifice inferior, beneficium absolutionis, in actu ut sic dicam signato impendat,
priusquam sine noxa communicet cum eo quem excommunicauit.Idque ad superiorem quoque excommunicantis,fecte extendit Pr positus q. a.de Censur. lub. s. Semper tame excipitur Papa,ut est manifestu, notantque abbas & Felinus cap.nulli.de sent.excommvn.Est locus i.Constit. Apostol. c. o. qui contrarium sonare videtur quoad Antistites summo Pontia fice inseriores,quam hic sanxerimus. Sic enim habet Clemens,alloquens Ecclesiae praefectos. fCum iis igitur quos propter peccatum excommunicastis, habete& congressus, de conuictum, curantes, consolantes, fulcien es, illudque dicentes: Invalescite remissae manus, O soluta genua. Consolari enim oportet lugentes , dc eis qui parui animi sunt alacritatem animi addere, ne immoderato dolore ad amentiam tendant.J Verum
340쪽
Veriam hic locus non repugnat iis quae diximus. Accipiendus enim est,de ea Episcopi' communicatione cum excommunicato, quae fit ad opem ei fercndam, iuuandumque,ut qui dormit adiiciat ut resurgat, qua
Tatione communicatio cum excommunicato, afful-
, gente spe profectus,non est illicita.
io. Astringuntur praeterea cadem lege cauendi excommunicatum, alij qui item sunt excommunicati. Tenentur enim inuicem noti communicare,quicquid dicat Gloss.c.dmotam. 27.q. I. Andreas item l ru-1ius carm. ai 8. increpans haereticos ob liberam cum CXcommunicatis communicationem,prodit se esse in sententia Glossantic enim canit. Quos contumaces Pastor excommunicat, Fas est apud vos colloqui,conuia re, Negotiari libere cum caeteris:
siluamuisprohibeat Paulus hac,ut promptius Resipiscat ille. Facite sed vos,vi lubet. Hunc duco vobis eximendum scrupulum, Possitis omnes ut simul consuescere, Cum sitis excommunicati,omnes simul. Argumentum Glost , in hanc rem, ductum est ex
eo quod non interdicatur excommunicatis communicatione cum infidelibus , sed cum solis fidelibus,
quos inter non numerantur excommunicati. Verum nihil est necesse, quemcunque excommunicatum esse proprie infidelem, ut per se liquet. Et quanquam pleriquefix iis in quos excommunicatio vibratur,de- stituantur vera fide, ut si a fide defecerint per haereum vel apostasiam;tamen quia debito & obligatione fideles sunt,& per defectione illam impiam non sunt subducti Ecclesiasticae potςstati,merito ad eos quom T 3 extendit