De monitorijs ecclesiasticis, ad extorquendam restitutionem, aut reuelationem; quid sint; quando ligent; qumodo soluantur; ... Tractatio bipartita authore R.P. Thophilo Raynaudo, societatis Iesu theologo

발행: 1636년

분량: 840페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

661쪽

Mbasim litudinaria excom. S 77

bus auxilium,seu etiam solatium qualecumque dene gare non debet: Nos officialis praedictus, in re quanquam noua, tam sortiter tamen emagitata, maiorum

vestigiis inhaerendo, pro tribunali sedentes, ac Deum prae oculis habentes , in eius misericordia & pietate confidentes, de peritorum consilio nostiam sententiam modo qui sequitur in his scriptis ferimus in nomine & virtute Dei omnipotentis, Patris, de Filij,&Spiritus facti, Beatissimae Domini nostri IEsu CnnisTigenitricis Mariae, aut itateque Beatorum Apostol. Petri & Pauli, necnon ea qua fungimur in hac parte, praedictos bruchos, & erucas , dc animalia proedieta,

quocunque nomine censeantur,monemus in his scriptis , sub poenis maledictionis & anathemati fationis, ut infra sex dies a monitione,in vim sententiae huius, a vineis & territoriis dicti loci de Villanoxa disce dant,nullum ulterius ibidem,nec alibi in hac Dio celi Trec.nocumentum praestitura. Quod si infra praedictos dies , ia dicta animalia huic nostrae admonitioni non paruerint cum effectu, ipsis 6 diebus elapsis, vi

tute &autoritate praefatis, illa in his scriptis anathematissimus, & eisdem maledicimus. Ordinantes ta

men & districte praeciprente, praedictis habitantibus

de Villanoxa,cuiusque gradus, ordinis, aut coditionis existant, ut facili is ab omnipotente Deo omnium bonorum largitore , de malorum depulsore, tanti incommodi liberationem valeant promereri, quatenus bonis operibus ac deuotis supplicationibus iugiter attendentes, de caetero suas decimas sine fraude secundum loci approbatam consuetudinem persoluant,

blasphemis Se aliis peccatis praesertim publicis, i edulo abstineant.J . Hacte

662쪽

ue a pars II. caput XIL

3. Hactenus Trecensis sententia contra bestibias. In qua quod audisti, talem excommunicationem

rem nouam visam,ab imperito Notario ex veteri for musa male appositum est. Alioqui quomodo cohaererent duo illa,nos agi re quanquam noua, & maiornm v jtigiis inhaerendo ' Ccrte nota temporis in sententiis a Chassandeo prolatis,demonstrat no fui ite anno I s I 6. rem nouam,sic se gerere erga noxia anima cula. Nam in una signatur annus i Si .in alicra annus i S .Nisi

si quis malit fateri, vere in Dioecesi Treces suisse lucrem nouam sic agere aduersus haec animalcula: illud autem inmaiorum v igiis inhaerendo, rc serat ad ea quae

sequuntur ; scilicet ad ea quae ossicialis in negotii

cofectione se adlubuisse testatur, pro more iam olim recepto quoties occurrunt cousae graues, etiamsi nouae,nec prius agitata . Quicquid vero sit de Trecensi Dic cessi,testatur Challanius initio Consilij pridicti, in Dioecesi Heduens, antequa ipse scriberet, hoc est ante annu circiter abhinc lao.) nulla unquam suisse dubitationem, quin licite & valide usurparetur ex communicatio huiusmodi bestiolarui p. I t in variis sententiis quas refert latas a Lugdunensi, Matisconensi & Heduensi officialibus, diserte Assirmatur, tunc suisse usum perantiquum.

T sabuses explodendus.

. Abusum conuenientius dixissem.Est enim ad minimum anilis nugacitas, litem int ndere bestiolis easque admonere, cic institutis Advocatis & Procu - . ratoribus qui Vltro citroque rem agitent, iudicium Vrgere. Nec procliuius quicquam est,quam Ut cum

663쪽

Mira ilitudinaria excom. 379

ea an litate superstitiosus & damnabilis ritus adcungatur. Arbitrari vero, excommunicationem posse in huiusmodi irrationalia insorqueri, incra inscitia est, quod bene monuerunt Ioannes de Lignano trach. de

plodendum tetigi cap. i . huius lucubrationis; quia de subiectum de quo agitur, est incapax priuationum in quibus sita est excommunicatio , & deest essentialecius motivum, nςmpe culpa ; nec adest fini sinu insecus ex quo necesse est ferri excommunicati memini- . mirum spes emendationis. In ea lententia ossicialis Heduensis Ioannis Bobilieri j quam Chananarus refert, insinuari videtur responsio ad hoc argumcntum. Ibi enim dicitur, haec quidem animalcula secundum se non essu capacia peccati vel virtutis, atque adconeque cxcommunicationis & anathematizationis: tamen in ordine ad hominζm propter quem facta

sunt,capacia esse cxcommunicationis δc anathematizationis. Hinc tamen non hia critatur argumentum

Propositum. Neque enim hae Migi perdat bestiolae, quia propior hominem sunt conditae,pollent r/tione, aut sunt c paces priuationum rationis usum ac libe tatem supponenxium , fiuntve capaces culpae aut C mendationis et quae omnia sunt intrinseca verae Scyropriae excomutunicationi. Quare extra dubium csto,abusum esse vocabuli, quum hae bestiolae dicun-

. rur excommunicari.

Quod autem Ecclesiastici rectores prouidi dc be- . O O a ne

664쪽

58o Pars II. Caput XII.

ne consulti,aduersus huiusmodi bestiolas homini nota

xias praestant,est talarum execratio Satan q,plerunque rebus illis abutentis in damnum hontinum. Vnde Minister Ecclesiae pro potestate sibi in Satanam eon-cest execratus eius in ignitatem, vi get illum in nomine D omini,vi recedat, sesinatque illa animalia mouere in damnum mortalium. Et quia pleruitque annuente Deo , non dispar exitii aut secessionis talium animalium effectus sequitur , quam cum homo excommunicatus abscedit , deseri que aliorum homimina commercium ; lac etiam quia solemnitas adiurationis, aliquatenus respondet solemnitati quae inter

excommunicandiim struatur :' Propterea vulgus eo deuenit ut talem Satanae bruta illa mouentis execrationem' & adiuration , arbitretur esse excommuniacatiotiem,eoque nomine illam donet. Passimque eo dem etiam nomine insignitur execratio rei inanimae,

seu Dtius adiuratio Dei, ut dignetur in te inanima exhibere proportionaliter similem effemina,oiquemcxcommunicatio proprie dicta cffcit in hominem succensente Deo ; exiiij nimirum & cladis; quod aliquoties fecisse sanctos Dei homines , circa res quoque insensibiles, mox dodebo subiectis exemplis .Habetqud etiam locum hetc Dei adiuratio,quoad bestiolas quae excommunicari vulgo dicuntur. Tamen nihil horum est vere excommunicatio;& quod Nauacti xiis consilio citato recte ostendit, expungendum pla-nδ est nomen excommunicationis es anathematizationis,cx eo toto negotio , nec usurpandum nisi nomen adiurationis, aut maledictionis o execrationis Satanae

abutenti, rebus propter nos conditis,in damnum nostrum cum diuina iniuria.

665쪽

Mirasimilitudinaria ex m. 3 8 i

Deus interdum asipulatus, ut vera excommunicatio timeatur.

. s. Quamuis autem haec ita se habeant, tarden et dixi initio huius capitis , si tanti vitreum, quanti Vcrum margaritum Z Si inquar communicatio quae tantum nomine tenus est excommunicatio , tales agiantos effectus praestat in damnum rerum in quas Vibratur , Ut nunc reseram , quantos proportionaliter edet vera & proprie dicta excommunicatio λ Hos igitur effectus subiectis exemplis illustrare,& inde verae cxcommunicationis virulentiam detegere,operaeprctium est. Eo quippe referri a Deo videntur, ut dixi anilio capitis. Et Naxiarrus quidem,consilio illo s r. n. Ia. .effectum mirabilem, v. g. subitam secessionem, aut exitium locustarum, adhaa execrationes aut adiurationes consequentem, refert ad Satanam laquam

ad causam id intendentem ut per eos effectus, super filiosus usus infigatur in dies magis. Et ita fatendum est, cum admiscetur huic negotio superstitio , & onsensa numinis. Sed cum ob pertinarum adiurantium conditionem, nimirum quia sunt sanctis ac peritae, cessat superstitionis intermixtae suspicio,nihilque nisi purum ac nitens intercedit, necesse est fateri, effectum esse diuinum, ad magis & magis suadendum rerrorem iustum, vere ac proprie dictae excommunicationis,ut praemissum est initio capitis.Et in liuoc finem ad aliquos tales effectus enumerandos accin-rimur,

666쪽

Exempla varia quoad bestiolus.

6. Eiusinodi in primis est, quod G ulielmus Ab bas S. Theodorici Li. vitae S. Bernardi c. t r. scribit de . Sancho illo viro his verbis. fvenerat aliquando Fusseniacum , quae est Abbatia una de primis quam ipse aedificauit in Laudunensi tertitorio sita. Cumque noui ibidem oratori j dedicatio pararetur, ita illud o

cupauerat muscarum incredibilis multitudo , ut ea rum tonitus, improbusque discursus, grauem nimis introeuntibus molestiam generaret. Nullo igitur occurrente remedio, dixit Sanctus, excommunico eas; dc mane omnes pariter mortuas inuenerunt. Cumque

pauimentum omne operuissent palis citcientes eas, ita demum basilicam mundauerunt. Hoc autem tam notum, de tam celebre fuit, ut inter vicinos quoque quorum ad dedicationem maxima multitudo conuenit,muscarum Fusniacarum maledictio, in parabolam verteretur.JAquis in Sabaudia, ut certum ex antiqua traditione proditur, S. Hugonem Gratianopolitanum Antistitem , in cuius Dioecesi is locus est, miseratuna sortem indigenarum, tuos ingens ferpentum copia subi to enata valde vexabat,serpentes excommunicasse,&exinde nullum inibi. serpentem , quantumuis mordeat, este veneniferum. Et ut virtus sancti Antistitis esset exploratior voluit Deus, ut ideminet serpens si extra Aquentis paloeciae territorium efferatur , morsum alicui infigar affundat venenum.

Vastab iat anguillae lacum Lemanicum piscosissimum. Civitas Geoennensis,tunc Catholica,interpel- . lauit

667쪽

Mirassimilitudinariae ex m. 38 3 .

lauit Episcopi autoritatem,& infestum lacui suo anguillarum genus, percelli excomunicatione curauit. Ab eo tempore , exul runt plane ex eo lacu anguillae Praedictae. Ita testatur ossicialis Lugdunensis in is mula sentenriae quam refert ChasCanaeus , qui etiam

enus anguillae sic ex eo lacu exterminatum , non I nat torquens.Idem retulerat Chassanaeus in argumentis pro parte assirmativa num. i io. Incidi quoque non ita pridem in tractatum de solubilitate animarum Purgatorii per Pontificem,a F.Ioanne de Marchepalliis Ord.Minorum,Geneuae superiore seculo ubi tunc ipse urbe adhuc Catholica morabatur, conscriptum& typis editu, in cuius tractat is capite primo, ad ρ-nem, testatur communissimum tunc fuisse totius Geneuensis ciuitatis consenium,quod intorta per quen dam Episcopum, rogatu ciuium excommunication in anguillas lacus vastatrices,omnes indς fuissent de

r. Praedives Abbas idemque Dynasta in Saxonia, ut scribit ex Henr. German. Lazarius s. I. q. t λ. inum. o.) insignem habebat annulum, quem cum ad bluendas manus seposuisset, coruus cicur abripuit, nemine conscio,&in nidum su'm asportauit. Abbas

de annuli quipretiosus illi erat iactura sollicitus,post diligentem eius conquisitionςm ubet intorqueri excommunicationem in furam, nisi annulum ablatum intra diem sextum restituat. Eo exacto termino, coruus annuli raptor languore & cibi fastidio correptus, notatus est sensim tabescere.subueritis ergo quibu dam ne ipse annulum rapuisset, indeque lenta tabo corriperetur, itum est ad nidum eius, ibi repertus est annulus. Confestim autem iussu Abbatis laxata ex-

668쪽

communicatione, coruus magno cum stupore omnium , veluti reuixit, de ad pristinam incolumitatem reuenit. Hanc narrationem non de quodam Germaniae Abbate , sed de ipso S. Benedono refert lacobus de Grassis illius familiae alumnus, in decisionibus au reis,tractans subie etiam excommunicationis. Similem plane narrationem, te monedula Archic piscopi Biiuntini,qui simul erat Episcopus Baiocensis, recitat Petrus de L cnaudiere traei. de Doctoribus I. P. q. Ι 8. aitque id suo tepore accidisse in oepido Milterio. Scribebat vero Lenauderius Cadomi, anno I s r s . Additque eodem loco narrationem aliam, de

excommunicatione a Iudice Ecclesiasticolata in testudines, bruchos, locustas, toti regioni maxime nOccntes. Vibrata enim excommunicatione , assirmat subito omnia illa animalia in alias oras migrasse, ibique primum impense nigre istaesutile , postmodum Vero computruisse. Vnde exortam dicit teterrimam luem,quae innumeros mortales foede consumpsit.

. Hispanum quendam Episcopum, scribit Nauar. consit .s2.de sciat. excom. num. 7 ex quodam pro montorio , interposita cxcommunicatione mandasse

muribus, ut ex ora quadam cui vastitatem inserebant abscedentes,in designatam abs se infulam Oceani desertam & sterilem intra tres horas emigrarent. MOX que immensum murium exercitum, enatando ad illam insulam secessisth. Nauarrus hoc factum damnat, superititionis, censetque Episcopum illum vercim tendisse murium excommunicationem. Verum de Episcopo , quem eo munere dignum par est credere, Omnia alia praesumenda videntur. Itaque non puto ii tu aliud intendisc,quam quod voluisse S. Bernardum

669쪽

Mira ilitudinaria ex m. 38s

paulo ante adductum, par est existimare: nimirum voluit adhibere adiurationem,quam vulgus excommunicationem per abutum nominat,indeque absque ulla superstitionc aut labe, manavit effectus propo

situs.

Similis usus quoadplantas xemplis illustratus.

Etiam arbores & plantas, huius non nisi nomine tenus excommunicationis, damnum sensisse, produnt historice. Exemplum unum in hanc rem, habetur in S. Volstani Actis apud Surium 1 9.Ianuar. Sunt etiam qui scribant,furem Vallisoleti, vas argenteum quod surripuerat, in trunco excavato populi procerae& annos, abdidisse Cum autem fur ea ex causa te culsus estet excommunicatione , arbor quoque furti asservatrix illico exaruit, quasi lalmine icta fuisset. Post aliquod vero tempus vase reperto, & dissolutis excommunicationis nexibus,quibus lac ligatus fuerat,arbor quoque omnibus stupore defixis virori priastino confestim est restituta. 9. Addo & illud ex Chassanaeo consilio illo i. num. 1 2O.de viridario,quod mater Ducis Burgundiae in cornu filio olei coemerat.Cum enim a certo te pore quod incolae notabant omnes viridarii arbores euasistent in frugiferae, compertum est, sacerdotem insensum iuuenibus viridarij fructilum expilatori bus , quod praeter iniustum damnum, rei diuinae per eam causam deessent, excommunicasse arbores illas, dc ut frussibus deinceps carerent, edixisse. Sed mox solutione anathematis, rogatu Ducistae , adhibita ab eodςm Sacerdote, datoque arboribus praecepto , ut

O O s furacitatem

670쪽

s 8 6 Pars II. Caput XII.

feracitatem pristinam resumerent, ait Chassanaeus qui in ea regione scripsit, sertilitatem priorem reuenisse Haec ipsa videtur esse narratio quae in sententia Ossicialis Lugdunen sis ab eodem Chassianaeo recitata re

sertur,mutatis circunstanHis nonnullis, & iuppresso nomine Dominae, quam viridarium non comparasse

pecunia, sed vi abstulisse dicit, indeque factum, ut

exacerbatus Sacerdos iniuriam passus,arbores virida ris excommunicaret,&steriles redderet: mox autem restituto ob sterilitatem viridario, redonatas ab eo fuisse fertilitate, interposita arborum absolutione. Haec viridarii excommunicatio & absolutio , acci pienda est in tensu sqpe exposito mimirum ut excommunicatio tantum fuerit oratio ad Deum pro sterilitate arborum, in poenam iniuriae, vel irreligiositatis, cui arborum feracitas occasionem praestiterat. Sicut

etiam apud S. Ambrosium L 3.de virginibus, ranae in palude, ad iussiim Sacerdotis cui sacrificanti obstrepebant,elingues sunt redditae: Absolutio autem aliud

non fuerit quam orario ad Deum,ut sanaret arbores, ct pristinae feracitati restitueret. 1 o. Rosacea serta a Ioanne vicentino Ord. Praedicatorum,insigni salutis animarum curatore,& eximio Thaumaturgo,suisse excommunicata,Deumque

miraculo astipulatum esse voluntati viri Sancti, scribit his verbis Cantiprat. L 1.Apum.c. I .num.8. Stetit frater Ioannes, & concurrenti ciuitatis populo praedicabat. Vidit autem ,& doluit,& vidit quod sertis ex rosis, totus fere circumsidebat populus coronatus. Finito ergo sermone, dixit omnibus: Pudeat membra

fidelis populi, rosis aut floribus sub spinato Christi

capite coronari, & addidit: excommunico serta rosa

SEARCH

MENU NAVIGATION