Archaeologia graeca, sive, Veterum graecorum : praecipue vero Atheniensium, ritus civiles, religiosi, militares et domestici, fusius explicati

131쪽

ARCA EOLOGIA GRAECA . Lib.I. Cap. XXII. 1 a1 P. XXII. De quadraginta inis Arbitris

οἱ to σαράκον dicuntur Quadraginta Viri, qui comitia in singulis p. gis stato tempore agebant ' sub eorum cognitionem cadebant om ne liticulae de nummis, cum nimirum decem drachmas summa non ex cedebat pariter prout Demosthenes Orat in Panto n. resert actiones ver herum .pulsationis ad eosdem deserebantur Pollux testatur a prima in stitutione triginta non plures fuisses; sed Hesychius contra asserit judices illos, qui dicuntur οἱ τριακον , mulctas irrogasse iis , qui a publico consessu aberant. Διαιτηπαι, seu Arbitri , duplices erant.

Κληρωπὶ qui quadraginta quatuor viros, seXagenarios, ut Pollux vel quinquagenarios, ut Suidas contendit De singulis tribubus sorte electos

conficiebant, omnes controVersitas circa nummos , quorum summa decena drachmas excedebat, cognoscebant. Horum numerus erat XLIV. e singulis

tribubus, sive in universum cum decem essent tribus CCCCXL. Ulpianus in Midianam Iudicia reddebant in locis pulnicis verisimile est singulas tribus locum certum habuisse, in quo Arbitri sui causas audiebant . EO-rumdem sententia non censebatur decretoria ; si enim alterutra partium litigantium injuriam accepisse existimasset , ad superiora ora provocare ei fas erat, ut notat Demosthenes orat in Aphobum . Ab initio quasvis causas, quae decem drachmas superabant, audiebant, antequam ad alia tribunalia eas deferre liceret, secundum Pollucem ac Ulpianum Iudicium serebant nullo juramento adhibito sed in caeteris eadem methodo cum aliorum

sororiim judicibus insistebant unam a reo accipiebant drachmam, quae παρκ- τασις αδιατασις appellabatur, alteram vero ab actore, cum eum jusjurandum rogabant quod ἀντωμοσίαν vocabant Tenebantur autem sedere ad o

casum usque solis, nec ultra quare si is, qui fugiebat, arbitrio se non .seret ad hanc horam , praesenti tunc litem addicebant . Ulpianus in M, dianam. Munere gaudebant per annum integrum, quo elapso rationes reddebant, si pateret illos aut judicium dicere noluisse, vel corruptos suis. se infamia notabantur. Vid. Demosthenes , Ulpianus in Midianam , Petitus Miscellaneorum lib. III. is subjiciebantur quidam Praefecti nuncupati Eb σαγωγ ῆς , quorum officii erat s σαγειν τα δικας , hoc est, causas accipereo in forum adducere , quae sub cognitionem Διαιτητων cadebant Leg. Pollux. Cum litigantes ab arbitris ad judices provocabant, arbitri litis instrumenta cieitimonia reponebant in vase quodam aeneo, vel figulino, quod χῖνον dixerunt idque obsignabant, ne qua subripi possent, donec resignarentur in manus judicum . Harpocration , Scholiastes in Vespas Aristopbanis.

U. Διαλλακτήριοι Vel κατ επιτροπην Διαιτνπαι, id est, Compromissarii, dicebantur arbitri, quos ambae partes ad litem inter ipsos obortam dirimen

dam eligebant ' hos cuivis per legem licebat postulare , sed per eam- Tom. I. dem,

132쪽

dem, quidquid definirent, ratum habere tenebantur , nec ulli fas erat ad aliud tribunal provocare; idcirco sanctiori jurisjurandi vinculo obstringebantur ore ut judicium aequum ferrent. Vid. Demosthenes. Iudicium ιαιτητων σια παχ αποτροπη, causamque ad eos deserre δίαιαν ἐπιτρε ψιαι dicebatur, juxta Pollucem.

P. XXIII. D publici judiciis actionibus , ct c.

Iu DICIORUM apud Athenienses duo erant genera , nimirum δημοτικα in ἱδὶωμοὶ, sive publicain privata priora spectabant ad hujusmodi crimilia , quibus in Rempublicam peccatum erat, dicebanturque κατηγορίαι posteriora vero quasvis lites inter privatos homines obortas complectebantur nomine mel veniebant. Vid. Isocrates . Nec quoad solam materiam a se invicem differebant, sed & quoad totam sermulam atque administrationem, praesertim hac in re, quia in actionibus privatis nemini, nisi parti, quae injuriam acceperat , aut alicui e suis proXimis consanguineis , reum persequi fas erat; contra quoad publica judicia attinet , ex omnibus civibus praecipiebat injuriae Reipublicae illatae vindices se gerere , utpote qui reum ad condignam poenam adducere tenerentur, juxta Plutarchum in Solone Publica judicia haec erant . I. Γρα , die dicitur, quae iis inscribebatur, qui peragebantur rei sequentibus criminibus, ut videre est apud Pollucem Γb. v III cap. I. Sigonium

de Athenis . Repub.

Φονος, caedes. Τραυμα ἐκ προνοίας, vulnus ex malitia illatum. Πυργκαια, urbis incendium.

Βουλευσις , conspiratio in Vitam alicuius , aut crimen custodum publici aerarii, qui tabulis publicis nomina illorum inscribebant, qui in aere publico minime erant, vel imputabant alicui debitum, quod prius solverat LegHarpocratio. Ιεροσυλια, sacrilegium Ασέβs α, impietas. Προδοσία , proditio. Em ἱρησις, impudicitia.

Mοιχωοι, scortatio Convicti hujus criminis mulctabantur Thucyd. Scssio. liastes lib. VI.

Aςρατωα, neglecta militia. Convicti infamia notabantur. Λωποςράτιον, deserta militia . Convicti mulctabantur . Scholiastes hucyd. Ac cit. As ποπιξιον , deserti oraenis crimen dicebatur, cum quis sub peditatu nomen dare recusaret, deinde in equitatu militaret quod Solonis legibus

133쪽

ARCHAEOLOGIA GRAECA. Lib. I. Cap. XXIII ora

tantum crimen, quantum militia deserta, censebatur, imo gravius nana convicti erant infameS. Δ ιλὼ ignavia. Convicti erant infames. Λειποναυτιον, lagis desertae crimen

Αναυμάχιον , mulcta, quae irrogabatur iis, qui expeditione navali segnius se gessissent , nec cum hoste depugnassent . Convicti erant infames , ipsi

cum liberis . Suidas . To ἱψαι γήν απιδα abjicere parmolam Convicti erant infames. θευδεγγρα φη , ψευδογραφή, Vel ψευδής ἐγγραφή, erat judicium in eos, qui quemquam tanquam debitorem falso accusassent, ac in jus vocassent, quod Harpocratio vocat ψευδε κλητειαν, etsi illud videatur crimen illius , qui in fraudem deserti ad Monii incidit, juxta Pollucem . Sed quomodo tum distinguitur a βουλευσις , quam supra memoravi λ Sunt qui dicant , ψευδεγ- γραφην respicere eos, qui pecuniam nunquam debitam imputabant, βουλευ- σιν eos solos , qui imputabant debita prius soluta . Audi Suidam Pευgii:

Hujus culpae convicti mulctabantur. Συκοφαντία , calumnia aut falsa accusatio mulcta puniebatur hujus criminis convictus. At ψευδομαρτυρία est falsi testimonii dictio, cujus ter convicti erant infameS. Δάγρα , Vel δωροδοκια , cum munera accipiebantur ad aliquod publicum negotium administrandum , aut ad jus pervertendum; nec solum acceptor, sed Moblator munerum, dignus censebatur, qui mulctaretur in jus vocaretur accusatio in utrumque lata appellabatur δεκασμος . Eadem dica in causis ad jus civitatis spectantibus peculiari nomine effertur δωροξενία Comruptionis convicti maximo infamiae genere notabantur δε solvebant decuplum accepti muneris . Quod si actor quintam partem suffragiorum non tulisset , mille drachmis mulctabatur, c minimum infamiae genus subi

bata

ψ ευδοκλητ σα, falsa prosociat o . Ea convictus incurrebat infamiam Υ ερις , contumelia in civem ingenuum , qui verberibus aut vinculis excipiebatur in morem mancipiorum . Convictus mulctam solvebat Scholiastes Tucyd. lib. I. Aγράφιον, cum nomen alicujus ex publicis tabulis expungebatur, aere nondum soluto . Eodem crimine tenebatur , si quis nomen inscribere neglexisset.

Αγραφον με αδλον , cum sed in effodiebatur insciis publicis praesectis hunc in finem constitutis nemini enim licebat metallum ecfodina eruere , nisi prius suum propositum praefectis mox memoratis notum secisset , eo nimirum ut vigesima pars metalli Reipublicae cederet. A λογιον, in magistratus serebatur , qui rationes reddere negleXerant. II αρανομων γραφή illis inscribebatur , qui novam legem inducebant antiquis: constitutis legibus adversantem.

134쪽

Eυθυνη erat actio in magistratus, legatos, aut alios praesectos, qui publicum aerarium in privatos usus diverterant , aut qui aliud facinus in suorum munerum Xercitio perpetrarant . Quae legatis inscribebatur , aliquando peculiari nomine παραπρεσβεια dicebatur. Δοκιμασία erat actio, qua magistratuum aliorumque virorum, qui publica negotia gerebant, periculum fiebat.

Προβολη dic dicitur, quae Reipublicae malevolis ac iis , qui plebeculam ab ossicio abducebant, inscribebatur; nec non sycophantis ollis, qui in

celebrando quodam est tumultum conciverant, aut quid indecori, quodque diei solennitatem non decebat, admiserant. Απογραιφν intelligitur actio , cum quis in ius vocatus pro debitis publicis arguebat acccusationem falsii, una in medium proferen nummos, quos apud se habebat, demonstrans media ac modum , quibus illos comparaverat Suidas addit, απογραφήν saepius sumi pro actionis genere in eos, qui mulctas ipsis irrogatas , antequam non a P tanta post latam sententiam effluxisset, nec solvissent , nec idoneum vadimonium Reipublicae dare valerent.

Azr φασις saepius coincidit cum απογραφ', ut nos docet Suidas sed vulgo accipitur pro actione, qua reditus bonorum exhibebantur , quando eadem simul cum publicis muneribus permutabantur cum enim quis munus onerosum ac sumptuosum declinaret, illudque in alterum se latorem devolveret, ei, quem proposuerat, fas erat ipsum ad bonorum permutationem pro Vocare , ut ad obeundum munus , quod recusarat , compellere

tur.

II. utplurimum intelligitur de quodam facinore occulto , quod detegebatur sed proprius dicitur de actione in illos , qui frumentum ex

Attica exportaverant , quique publicos reditus profuderant ac in proprios Lisus converterant , aut sibi arrogarant praedia aliave bona ad Rempublicam ex aequo spectantia Praeterea usurpatur de actione in pupillorum curatores, qui illorum aedibus ac praediis locandis vel non prospexerant vel illa viliori pretio locarant.

III Edie ξις dicitur de illis , qui aliquid agendum susceperant , aut aliquod munus, a quo obeundo vi legis exciderant , ambiverant , ex. r. siquis civitate privatus, aut aere publico obrutus, munera in Republica ambibat, aut causas in foro dicere audebat. Necnon extenditur ad eos , qui crimina, quorum insimulabantur, sine ullo e Xamine fatebantur. IV. παγωγη dicebatur , cum reus in ipso facto deprehensus ad magistratum adducebatur. Si accusatori non fas esset illum coram magistratu sistere, magistratum ad domum , ubi reus delitescebat aut confugerat, deducere solebat illud autem vocabatur ἐφηγωσθαι , actio vero 'φηγησις.

V. νδροῖ, ii .ιον Ἀνδροληψί- actio dicitur in illos , qui homicidas sub Patrocinio Xceperant, qua defuncti amnibus fas erat tres homines ex civitate vel domo , quo confugerat reus , apprehendere , donec se dedidisset, aut pro caede alio modo satisfecisset VI. ισαγγελιας tria erant gener . Prima ad gravia & publica delicta

spectabat, quibus Respublica in discrimen adducebatur huiusmodi actio

135쪽

ARCA EOLOGIA GRAECA. Lib. I. Cap.XXIII. rue

non ad quoddam sorum judiciale, sed immediate ad Senatum Quingentorum , aut conventum populi deserebatur , reserentibus Thesmothetis prima cujusque Prytanias stata concione, ubi reus se Veram poenam subibat, dum accusator nihil periclitabatur , etsi accusationem probare nequiret excepto hoc casu , cum ne quidem quinta suffragiorum parte gauderet tune enim mille drachmis mulctabatur . Secunda erat actio κακωσεως de qua alio loco disseram I deferebatur autem ad Archontem, cui accusator libet jum accusatorium tradebat , sed ulli mulctae minime obnoxius e rat , quamvis sententia in illum lata esset . Tertia erat actio in δεα ramo, apb tros, serebatur autem ab illis, qui injuriam a διου πτως se accepisse pintabant, quorumque libertas & civitatis jus in discrimen adducebantur, 1

accusationem demonstrare non valerent . Observetur autem , in omnibus praedictis accusationibus, X ceptis soliis σαγγελίας , poena mox memorata una cum mulcta mille drachmarum accusatori irrogabatur , nisi quintam suffragiorum partem haberet.

P. XXIV. De privatis judiciis, actionibus , c.

Αδαι δαη, actio propter quana libet iniuriam, δεομα δίκης καπου πῖν ποσοῦν αδικουντων, t=mologis Auctor mulcta convicto irrogabatur, quam si non solverit intra nonam Prytaniam , duplo tenebatur marpocration. Κακηγορίας δίκη erat actio injuriarum propter maledictum, qua reus quingentis drachmis mulctabatur. Aia De δίκη erat actio verberum, quo in casu nulla cena legibus censita erat, sed judices in damnum accusatori illatum inquisiitione facta reum ad idoneam restitutionem compellebant. Βιπιων aut Sia δίκη est aetio de foemina vitiata , aut de vi in virum

illata.

Βλαgης δίκη dicebatur actio delicti in eo , qui aliena bona , praedia

domus, veste , c. damno affecerant. Κακα σεως δίκη , poc ἡ aut εἰσαγγελια , erat actio uxorum in viros, parentum in liberos, pupillorumque in curatores , pro injuria accepta. A τοπομπῆς gia dicitur de marito , qui conjugi libellurn divortii dederat . contra cum uxor conjugem deseruerat, actio vocabatur ,ολωψεως Κλοπῆς δίκη furibus inscribebatur Demosthenes Timocratem narrat , si quis interdiu praeter quinquaginta drachmas uratus esset, actionem in illum ad forum Undecim deserri solitam esse . Alias si furtum nocte admissum fuisset, reum in ipso facto deprehensum occidere aut persequi, ac, si se dedere nollet , eum vulnerare fas erat , indeque ad tribunal Undecim traducendus, apud quos α παγωγης actio dabatur, reo autem vadimonium dare non licebat, sed illico ad mortem damnabatur . Praeterea si quis ali

quid

136쪽

quid infimi pretii ex Lyceo, Academia , Cynosarges, alioque Gymnasio aut praeter decem drachmas e portubus furtim rapuisset, morte plectebatur. Tandem qui privato judicio convictus furti teneretur , cui injuriam intulerat, restitutionem faciebat solvendo duplo majus quam quod subduxerat , nec illa poena idoneum piaculum pro delicto censebatur illum enim spatio quinque dierum noctiumque in vinculis detinere judicibus fas erat, vinctumque omnium conspectui in publicum traducere . Andocides de disteriis docet, furti convictos infamia notatos fuisse

Παρακα θηκν1ς δίκη erat actio in eos, qui depositum reddere recusabant. Xρεους δίκη erat actio inter debitores ac ceneratores. Συμβολαι δικη inscribebatur illis, qui conventa pactaque praestare nollent. Ad hanc proxime accedit συνθηκων δαη, nisi quod posterior intelligatur de privatis pactis circa nummos mutuo dato , haereditatum divisonem, ac των διων ν arbitrationes prior ero e X tendebatur ad publica negotia, quae inter Respublicas Regnaque transgebantur, ut ad pacta privata. Sunt qui hanc distinctionem respuunt. Eii δα - ν ίρεσιν 'δη erat actio in illos, qui dividendis bonis aut faculti tabus, quorum alii participes esse debebant, consentire nolebant. Διαδικασία οικη, cum S, cui publicum aliquod ministerium λειτουργία Pimpositum erat, ab eo se excusabat, ditiorem aliquem ad id obeundum citabat prout supra dictum est. Verum interdum sumitur sensu generaliori pro quavis lite in judicium ducta, cidem valet, quod κρίους, aut αμφισβηπσις. Nam διαδικασία ἐς 'νον μαι δικης rapi χρηματων, ἡ περι κτημα. - των . Ulpianus in Timocrat.

Em δικασίας δικη intelligitur de filiabus, quae bonorum paternorum solae haeredes superstites erant , quaeque proximis consanguineis nubere lege tenebantur. Haec fuit occasio actionis , quae a cognatis inserebatur , quorum singuli proximam cognationem cum haerede sibi tribuebant . Virgo, de qua in te cognatos lis erat , , IJικος dicebatur Ἀπίκληρος intelligitur silia, quae cum fratribus legitimis careret , paterna bona jure haereditario sola consequebatur. πίπροικος vero, cui fratre erant , quaeque una cum illis patrimonii particep erat. A sup ισβην oc, dicebatur actio , qua quis jus in bona cujusdam viri de- iuncti sub nomine filii sive ex natura sive ex adoptione Obtendebat. Παρακα βολη inserebatur a cognatis defuncti , qua jus in illius bona vi cognationis aut legationis sibi vendicabant. Sic vocabatur caro του παρακαι--βάλων , quia accusator haereditatis decimam partem , si causa foret privata, sin vero de publicis bonis lis esset, quintam tantum deponebat illam autem mulctam incurrebat , si lite excideret. Λντιγραφη erat actio de cognatione, qua quis huic aut illi familiae assinitatem sibi vendicabat, idcirco eadem cum παρακαπιβολη esse videtur. Διαμαρτυρία est genus litis , qua defunctus haeredem constituisse arguebatur , quaque petitio haereditatis bonorumque possessionis a propinquis

summovebatur.

EπDκηψις audiebat instantia litis , qua διαμαρτυρία salsa atque temere asserta vincebatur.

137쪽

ARCAROLOGIA GRAECA. Lib. I Cap.XXIV. 11

Eνεπισκε αμα intelligebatur, cum quis partem alienorum bonorum, quaesisto addicta aut ad hastam locata erant, sibi tribuebat. Σί, δίκη dicebatur de marito, qui uxori libellum divortii dederat lege enim cautum erat , ut dotem ipsi restitueret , aut si illud declinaret , pro singulis libris obolos novem quovis mense eidem solveret quorum utrum vis nisi exsolveret , actio in ipsum serebatur in deo a suae conjugis . ,-

τροπα seu curatore, cujus cura ad victum annuum uxori subministrandum adigebatur Μισθωσεως σκου inc δίκη , non raro dicta φάσιας, erat actio in curato.

res, qui res suorum pupillorum negligebant, aut domos bonave viliori pretio locabant, aut nullam usuram ex iis percipiebant. Cum domus conducenda foret, anuae aut alteri domus parti inscribi solebat, ut Roux col. ligit ex his verbis Terentii Heautontim. - . I. Scen. I.

- inscripsi illiso

AEdes mercede.

Eπιτροπῆς δίκη erat actio in curatores, qui pupillas bonis defraudarant. Intra spatium quinque annorum a pupilli majoritate inscribi debebat , lias non valebat. Eνοικι ιδ η intelligitur , cum quis in domum quamdam jus sibi vendicans actionem in illum, qui eam habitabat , serebat, ejusque usuram ab eo postulabat. Si de praedio lis esse , actio nuncupabatur χωρίου hi aut καρπου ειν , quia fructus illius praedii exigebantur . Si accusator adversarium in utravis lite vicisset, alteram actionem illi inscribebat, qua domum aut praedium tanquam partem suorum bonorum sibi vendicabat , qua de causa appellata est ου ,ας δίκη. Quibus peractis, si posses legitimo aere. di bona reddere pervicaciter recusaret, tertia actio, quae vocata est ξουλης δίκη ab ἐξέλω ejici , in eum inserebatur quod actor esset ξελλομενος, H, ἐξειργομενος , ψ κωλυο/κενος , quo minus possessiones suas adiret: nam εξὰλ est actio έξσουργουμένου κα-, ἐξώργοντος - dicitur de quavis actione, qua quis restitui petit ad suum, a quo ξέλετου, ejectus es. Διασιν Ἀο

Βεβοαι-εως δίκη erat actio, qua emptor venditorem ad pacta praestanda adigebat, quae prius dato arrhabone contracta fuissent. Eo seu φανων καm τασιν δικη dicebatur actio , qua inquisitio fiebat de re quadam concelata, X. gr. de rebus surto subductis. Eξωρέσεως Λη inscribebatur ingenuo civi, qui servum in libertatem asserere moliebatur invito ero. A προτασίου δικη serebatur in advenas, qui patronum eligere negligebant; quo de more alibi egimus. A τοι ασίω si hi ab ero e patrono clientibus , cujusmodi liberti , qui ossicia debita praestare nollent , inscribebatur. Aφορμῆς δίκη dicebatur de nummis trapezitis concreditis , quibus antiquiores Athenienses φορμης, recentiores vero ἐνθηκῆς nomen tribuebant.

138쪽

A ,εσι erat actio, qua qui obaeratu de parte debiti remittenda apud populum instabat, obtendens se solvendo minime parem esse .

se ευδοριαρτυρι ων δ η erat in falsos testes. Κακοτεχνιῶν δίκη inscribebatur illis, qui falsos testes subjecerant. Ac πομαρτυριε δί η serebatur in Os , qui promissum testimonium prae

stare non poterant.

Variae aliae actiones occurrunt apud veteres Scriptores , quarum qua Ldam alibi tractavi , reliquarum vero nomina omnibus ita nota sunt , ut inutile duxerim illas sigillatim exponere quales erant βολί, ὰλ , χαρις α η, c. id Hesychius, Harpocration, Suidas, Pollux, Ulpianus in Demosthenem , Sigonius de Repub Athen. Rouxaeus in Arch. Att. iidemque ubique in his capitibus sunt consulendi.

De poenis ac remunerationibus apud Athenienses.

UsITATIssIMAE notissimae poenae , quibus rei Athenis plectebantur,

hae fuere.

Zημί, quae etsi latiori ac generaliori sensu pro quavis poena saepius usurpetur, nihilominus strictiori significatione non raro sumitur pro mulcta pecuniaria, quae reo pro ratione delicti irrogabatur. Aτιμ lex, ignominia vel infamia dicitur, qua reus ab omni munere, causis in soro dicendis, aut se stragio in publicis conventibus serendo excidebat, necnon quibusvis privilegiis liberi civis, qua et jus in Republica ad ministranda conserebant, Xuebatur . Ex his sceleratis cis tradit Aristophanis Scholiastes in anaso quoslibet triremibus damnabant , cui servituti captos in bello addicere solebant , prout scribit Plutarchus in L andro Porro tria genera τιμ ιας numerantur. I. Quando vir infamis bona sua possidebat, certis tamen privilegiis, quae reliqui cives habebant, arcebatur ut si quis Tyranno domini una Xercente usus sit exire ex urbe aut prohibitus concionem habere ad populum , navigare ad Ioniam , aliamve certam regionem. 2. Cum omni civitatis jure , tam sacro , quana profano , excidit bonorum publicationem patiebatur quales erant qui inter aerarios publicos relati suerant , donec nomina sua expun Xerint. 3. Demum infamiam passi λοκληρον ἡτιμοῦντο , qui quamvis in bonis suis essent, tamen omni civitatis jure , sacro pariter ac profano , excidebant itemque earum liberi, posteri quod genus infamiae luebant furti, per-jurii, aliorumque gravium criminum convicti Andocides de Maseriis Δουλεια , servitus , erat cena , qua reus in servitutem redigebatur . Nemini, nisi αγιμοιο seu infamia notatis, inquilinis, ac libertis infligebatur; una enim ex Solonis legibus cautum erat , ne quis ingenuus civis in morem servi e Xciperetur.

Στιγματα nulli praeterquam servis aut profligatissimis reis raro inurebantur, de qua cena superius plura dixi ..

139쪽

ARCAROLOGI GRAECA. Lib. I. Cap. XXV. 119

Σαλη erat Out vox ipsa sonat columna , in qua rei crimen majusculis litteris inscriptum legebatur . Qui derisioni ac conviciis omnium hunc

in modum exponebantur , vocati sunt τηλιτα - Unde ηλιτευτικος λογος usurpatur pro quavis invectiva , aut ratione, qua quis traducebatur Δεσμος erat poena carceris Vel inculorum . Carcer leniore nomine iacebatur o ημα, sive domus Athenienses enim quidquid durum erat melio ri ac suaviori appellatione mitigare atque minuere solebant , X. r. scor tum ipsis erat ii ρα , amasti taXationes nuncupabantur census milites praesidiarii , custodes illudque primo a Solone in Ventum , qui redemptio nem populi a debitis σσῆ σαχθώαν , id est, excussionem Iugi , vocari voluit refert Plutarchus in ejus Vita Athenis triplex carceris genus fuisse scribit Plato de Leg. lib. X. rimus erat soro vicinus , in quem debitores aliique

conjiciebantur, ne aufugerent. Secundu Vocabatur σα φρονις ηριον , id est,

ergastulum Tertius situs erat in loco deserto ac solitario, in quo compingebantur capite plectendi . Unus e eorumdem carceribus appellabatur νομιοφυλάκιον porta , qua re ad supplicium educebantur , αριωνῶον Charone inferorum portitore dicebatur . Ad carceris fores erecta erat imagomercurii, illius loci numinis tutelaris, quod vocabatur τροφααος ab ρο- φευς, hoc ist, cardo

Vinculorum varia erant genera, quorum notatu maxime digna haec sunt Κυφιουν, collare vulgo ligneum, sic denominatum a cυ τι , incurvo, quia rei caput incurvabat. Illud poenae genus dicitur κυφωνισμ. ος , Unde re aut personae , a quibus damnum insertur , non raro κυφωνες nuncUpantur juxta Aristoph. Scholiast in lutum. Item Hesychiu : Κ, υφων ἐπι παντων

δυσχερῶν ὀλεθρίων. Ab aliis vero dicitur λοιὸς , vel χλοιὸν , aut ὸς κλειω , claudo , quia rei collum eo includebatur . Quidam inter Grammaticos referunt collum, manusin pedes una in illo constricta fuisse, id circo vero similius est idem fuisse ac ξυλον πεντεσυριγγον , hoc est , lignum qu nque foraminum , quod a Polluce memoratur , videturque proxime ad poenam accedere , quae in militia obtinet , cum rei collum pedesque una vinciuntur . Aristophanes illud vocat ξυλον τετρημενον , ut nos docet ejus

Scholiastes ad haec verba Histr pag. 62. Edit Amstelod

- abnas autem adspice, mas Micon pinxit super equos pugnantes cum viris. Sed harum oportet omnium ad perforatum lignum Adaptare, postquam comprebenderint, hanc cervicem.

Παυσικαπη, machina erat rotunda , cui collum inserebatur , ut manus ori admoveri non possent. Xοῖνιξ erat cippus, quo pedes vel crura constringebantur , ut discimus Tom. I. R ex

140쪽

e Atistoph. in isto act. II. Scen I. ubi de impudente ac protervo servo loquens haec habet:

Heu, heu compedes S pedisas exposcentia.

Huic poenae non multum absimilis suisse videtur ποδοκακη , ποδοκακκη , aut ποδεςρα βη , aliquando dictum ξυλον , a ligno , e quo conficiebatur , secundum Aristoph. Scholiast in quites . Verum in hoc distinguuntur πο- δεκακκη αποδοςραβη , quod posterior sit genus tormenti, quo pedes vincti torquebantur : ποδοκακκη autem sit simple δεσμος των πούδων , pedum tinctilum, sine membrorum luxatione, aut extensione. Non ausim tamen assirmare, quod haec differentia perpetuo observata sit . Vid. Ulpianus in Timocrateam , Hesychius, Suidas.

Σαώς erat lignum, cui sons alligabatur, quemadmodum videre est apud eumdem Comicum in Thesmopb pag. 8o4. Edit A eod.

-- liga ipsum , cum introduxeris oracto , a geri. Et paulo post ibid. pag. 8o6.

- γυμνον αποδυσαντα με Κελευε τρος τη σανίδι si τον τοξοτην -- nudum exuentem me

Iube ad asserem ligare morem.

Praeter illa, quae memoravimus, poenarum genera, plura alia apud Auctores reperiuntur, quae singula recensere taedium crearet an utile soret. Φυγὴ erat perpetuum X ilium, quo fons omnibus bonis suis exuebatur, quae ad hastam locata divendebantur ex patria sine spe reditus expellebatur , nisi ab illo magistrat , qui eum in exilium pepulerat , domum revocatus quod saepisssime contingebat . In hoc autem disserebat φυγὴ ab oςραπισμω , quod eo reus Xilio decem annorum tantum damnabatur quibus elapsis domum repetere, ac bonis, quae tamdiu intacta servabantur iterum frui, exulibus licebat, juxta Aristoph. Scholiast in quit e Vesp. Institutus fuit non tam in poenam rei, quam ut leniretur sedaretur invidorum hominum insania , qui viris virtute atque heroicis factis ii signibus deprimendis operam dabant, it illa infamiae nota ipsis inusta illorum malevolorum livor partim pelleretur Hipparchum Cholargium, Tyranno cognomini cognatum, hanc poenam primum subiisse narrat Plutar